I SA/Lu 136/26

I SA/Lu 136/26 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2026-06-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-03-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Andrzej Niezgoda /sprawozdawca/
Grzegorz Wałejko
Marcin Małek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 775
art. 106j, art. 29a, art. 19a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Małek Sędziowie WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Powiatu T. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 stycznia 2026 r. nr 0114-KDIP4-2.4012.858.2025.1.MŻA w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Powiatu T. kwotę 200 (dwieście) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia 26 stycznia 2026 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dalej także: "organ interpretacyjny", uznał za prawidłowe stanowisko P. T., dalej: "P. ", "wnioskodawca", "skarżący", co do ustalenia okresu rozliczeniowego, w którym mają być wystawione faktury korygujące, a za nieprawidłowe uznał stanowisko w zakresie określenia "momentu opodatkowania" podatkiem od towarów i usług powstałej nadpłaty.
Z uzasadnienia zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz akt sprawy wynika, że P. we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z 19 listopada 2025 r., opisując stan faktyczny, podał, że działając w ramach swojej jednostki organizacyjnej, 7 września 2020 r. zawarł z dzierżawcą umowę dzierżawy, przekazując na jej podstawie w dzierżawę na okres 29. lat nieruchomości gruntowe położone w miejscowości Z. o łącznej powierzchni 216,8276 ha.
14 lutego 2024 r. dzierżawca złożył oświadczenie o wygaśnięciu tej umowy z końcem 2023 r., powołując się na wystąpienie przesłanek wynikających z umowy. W wyniku wymiany korespondencji, strony umowy znalazły się w sporze co do tego, czy umowa obowiązuje. Ponieważ zaś, zgodnie z umową dzierżawy, zapłata czynszu za dany rok następuje jednorazowo z góry, do końca lutego, jednostka organizacyjna P. 9 lutego wystawiła fakturę na kwotę 3.624.638,48 zł brutto. W związku zaś ze zwłoką w zapłacie czynszu, 21 marca 2024 r. część wymagalnej należności w kwocie 1.135.866,54 zł P. potrącił z kaucji zabezpieczającej. Pozostała wierzytelność za 2024 r. w kwocie brutto wyniosła 2.488.771,94 zł. 29 maja 2024 r. minęło 90 dni od wymagalnej daty zapłaty należności. Dlatego P. wystąpił o zwrot podatku od towarów i usług w ramach ulgi na złe długi.
W związku ze sporem P. i dzierżawca zawarły umowę o przeprowadzenie konsyliacji w Sądzie Polubownym przy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Ponieważ postępowanie to nie zakończyło się do dnia upływu terminu wystawienia faktury za kolejny rok, P. 11 lutego 2025 r. wystawił fakturę za czynsz dzierżawny za wskazany rok w kwocie brutto 3.755.125,78 zł.
24 października 2025 r. w Prokuratorii Generalnej podpisana została ugoda między P. a dzierżawcą, zmieniająca umowę z 7 września 2020 r., wchodząca w życie z dniem podpisania. Z jej treści wynika, że strony postanowiły zmniejszyć powierzchnię gruntów objętych dzierżawą do 154,49 ha ze skutkiem od 1 stycznia 2025 r. oraz wydłużyć czas dzierżawy do 6 września 2053 r. Zmianie uległa również wysokość czynszu w ten sposób, że za pierwsze dwa lata – 2020 i 2021 -czynsz roczny ulega obniżeniu do 200 zł netto za każdy hektar, w trzecim i czwartym roku obowiązywania, tj. 2022 i 2023, do 1.500 zł netto za każdy hektar. W roku 2024 i następnych, aż do uzyskania zezwolenia na budowę elektrowni fotowoltaicznej, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2028 r., czynsz wynosi natomiast 1.500 zł netto za każdy hektar. Z umowy wynika jednocześnie, ze czynsz dzierżawny na kolejne lata waloryzowany będzie wskaźnikiem wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, ogłaszanym przez Prezesa GUS. Wobec takiej treści ugody czynsz dzierżawny za 2024 r. wyniósł brutto 400.046,92 zł (netto 325.241,40 zł; podatek od towarów i usług 74.805,52 zł), a za 2025 r. 295.295,28 zł (netto 240.077,46 zł; podatek od towarów i usług 55.217,82 zł).
Powołując się na treść art. 106j ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), dalej: "u.p.t.u.", 31 października 2025 r. P. wystawił korektę faktury z 9 lutego 2024 r. oraz korektę faktury z 11 lutego 2025 r. do wskazanych wyżej kwot. W związku z tym powstała nadpłata, która zgodnie z ugodą zostanie zarachowana na czynsz dzierżawny w latach następnych.
Przedstawiając stan faktyczny P. zapytał, czy prawidłowo zostały wystawione faktury korygujące, a powstała nadpłata czynszu będzie stanowiła podstawę opodatkowania w terminie wystawienia kolejnych faktur, tj. w lutym 2026 r., zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 u.p.t.u.
Zdaniem wnioskodawcy, ponieważ korekty faktur wynikają z ustaleń zawartych w aneksie podpisanym z dzierżawcą, należało je rozliczać w dacie wystawienia "in minus". Korektę "in plus" dokonano za okres rozliczeniowy, w którym zaistniała przyczyna zwiększenia podstawy opodatkowania. Nadpłata będzie zaś stanowiła podstawę opodatkowania w terminie wystawienia kolejnych faktur, tj. w lutym 2026 r.
Organ interpretacyjny uznając za prawidłowe stanowisko P. z zakresie ustalenia okresu rozliczeniowego, w którym mają być wystawione faktury korygujące, a za nieprawidłowe uznał stanowisko w zakresie określenia momentu opodatkowania podatkiem od towarów i usług powstałej nadpłaty, przytoczył w pierwszej kolejności przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 19a ust. 1, ust. 5 pkt 4 i ust. 8, art. 106b ust. 1 pkt 1, art. 106j ust. 1, art. 29a ust. 1, ust. 10, 13, 14 i 17 u.p.t.u.
Następnie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zauważył, że regulacja zawarta w art. 29a ust. 13 u.p.t.u. umożliwia podatnikowi dokonanie obniżenia podstawy opodatkowania już w momencie wystawienia faktury korygującej pod warunkiem, że z posiadanej przez niego dokumentacji wynika, że uzgodnił z nabywcą towaru lub usługobiorcą warunki obniżenia podstawy opodatkowania dla dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług, określone w fakturze korygującej i faktura korygująca jest zgodna z posiadaną dokumentacją. W przypadku gdy podatnik nie posiada dokumentacji w okresie, w którym wystawił fakturę korygującą, obniżenia podstawy opodatkowania dokonuje za ten okres rozliczeniowy, w którym dokumentację tę uzyskał.
Przy wystawieniu faktury korygującej istotne są zatem faktyczne ustalenia między kontrahentami, a nie tylko samo wystawienie faktury. Zasadnicze znaczenie dla obniżenia podstawy opodatkowania ma dokumentacja potwierdzająca, że obie strony transakcji znają i akceptują nowe, zmienione warunki transakcji. Ustawodawca nie sprecyzował katalogu dokumentów, które potwierdzałyby uzgodnienie nowych warunków transakcji, żaden przepis nie określa specjalnej formy wymaganych dokumentów. Wobec tego dokumentacja może być prowadzona w dowolnej formie. Uzgodnienie transakcji powinno wynikać w szczególności z warunków handlowych i przyjętych zwyczajów we współpracy między kontrahentami.
Jak wynika z wniosku, 24 października 2025 r. w Prokuratorii Generalnej została podpisana ugoda pomiędzy P. a dzierżawcą, zmieniająca umowę z 7 września 2020 r. Aneks do umowy dzierżawy wszedł w życie z dniem podpisania, tj. 24 października 2025 r. W związku z postępowaniem koncyliacyjnym oraz wydanym przez koncyliatora stanowiskiem, strony postanowiły dokonać zmian w umowie dzierżawy zgodnie z aneksem, w szczególności zmniejszyć ze skutkiem od 1 stycznia 2025 r. powierzchnię dzierżawionej nieruchomości z 216,8276 ha do powierzchni 154,49 ha oraz wydłużyć czas obowiązywania umowy do 6 września 2053 r. Zmieniły się też zapisy dotyczące wysokości czynszu dzierżawy począwszy od roku 2024.
Zdaniem organu interpretacyjnego z powyższych okoliczności wynika, że na fakturach pierwotnych w momencie ich wystawienia podatek należny został wykazany w prawidłowej wysokości. Natomiast przyczyny korekty wynikają ze zdarzeń gospodarczych zaistniałych w okresie późniejszym, uzasadniających zmianę dokonanego rozliczenia na podstawie zawartego aneksu do umowy. Zmiany w umowie zostały dokonane aneksem po wystawieniu faktur pierwotnych. Po zaistnieniu okoliczności objętych aneksem do umowy, P. był uprawniony do dokonywania korekt.
Tym samym, w odniesieniu do okresu rozliczeniowego w którym należy ująć faktury korygujące, należy mieć na uwadze normę wynikającą z art. 29a ust. 13 u.p.t.u. Zgodnie z tym przepisem obniżenia podatku należnego w wyniku opisanej korekty, należy dokonać na bieżąco, przy czym konieczne jest aby były spełnione warunki formalne w nim przewidziane.
Obniżenie podstawy opodatkowania jest zaś możliwe w momencie wystawienia faktury korygującej pod warunkiem, że z posiadanej przez podatnika dokumentacji wynika, że uzgodnił on z nabywcą towaru/usługobiorcą warunki obniżenia podstawy opodatkowania dla dostarczanych towarów/świadczonych usług określone w fakturze korygującej oraz warunki te zostały spełnione, a faktura ta jest zgodna z posiadaną dokumentacją.
Z okoliczności sprawy wynika, że wnioskodawca posiada dokumentację, z której wynika, że uzgodnił z usługobiorcą warunki obniżenia podstawy opodatkowania świadczonych usług. W ugodzie zawartej przez P. z dzierżawcą strony ustaliły obniżenie wykazanej na fakturze pierwotnej wysokości czynszu dzierżawnego, tym samym dokonały uzgodnienia warunków obniżenia podstawy opodatkowania dla świadczonych usług udokumentowanych fakturą korygującą. Zatem należy zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym przez wnioskodawcę, że faktury korygujące powinny zostać ujęte w rozliczeniu za okres, w którym zostały wystawione.
W odniesieniu do kwestii "terminu opodatkowania" podatkiem od towarów i usług powstałej nadpłaty organ interpretacyjny zaznaczył, że w przypadku gdy przedpłata została dokonana przed wykonaniem dostawy towarów lub świadczeniem usług, dla powstania obowiązku podatkowego konieczne jest, aby wszelkie okoliczności mające znaczenie dla zaistnienia zdarzenia podatkowego były już znane, w tym w szczególności, w momencie dokonania takiej zapłaty, towary i usługi powinny być szczegółowo określone (por. wyroki Trybunału Sprawiedliwości UE z 21 lutego 2006 r. C-419/02 i z 18 lipca 2007 r. C-277/05). Obowiązek podatkowy nie powstanie natomiast w sytuacji, gdy strony nie dokonały ostatecznego skonkretyzowania ceny i przedmiotu usług, które mają być świadczone w danym okresie rozliczeniowym, którego dotyczy zapłata z góry.
Z opisu sprawy – jak zauważył organ interpretacyjny - wynika, że zgodnie z aneksem do umowy strony postanowiły, że kwota potrącona przez P. z kaucji zabezpieczającej w roku 2024 w wysokości 1.135.866,54 zł zostanie zarachowana na czynsz dzierżawny należny za rok 2024 i lata następne. W roku 2024 i w każdym kolejnym roku kalendarzowym obowiązywania umowy, jednakże nie później niż do 31 grudnia 2028 r. czynsz wynosił będzie 1.500 zł netto za każdy hektar dzierżawionej nieruchomości. Począwszy od 1 stycznia 2025 r. czynsz liczony będzie od powierzchni przedmiotu dzierżawy ustalonej ugodą z 24 października 2025 r., tj. 154,49 ha, a także stawka czynszu, co odnotował organ interpretacyjny, w wysokości 1.500 zł netto za każdy hektar dzierżawionej nieruchomości, będzie waloryzowana zgodnie z ust. 4 w paragrafie 5. umowy.
Tym samym, zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, warunki zawarte w aneksie do umowy w szczegółowy sposób określają powstałą kwotę nadpłaty oraz, że zostanie ona zarachowana na czynsz dzierżawny należny za rok 2024 i lata następne. Jednocześnie w zawartym aneksie została określona kwota należna za czynsz w 2024 r. oraz w kolejnych latach.
P., jak uważa organ interpretacyjny, jest zatem w stanie określić wartość usługi, a więc także jej podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, przed wykonaniem danej usługi. Tym samym, obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług w odniesieniu do zidentyfikowanej kwoty nadpłaty powstał w momencie jej skonkretyzowania, tj. podpisania aneksu do umowy dzierżawy 24 października 2025 r. Zawierając aneks regulujący dotychczasowe i przyszłe stosunki między stronami, powstała w jego wyniku nadpłata została zadysponowana w ten sposób, że została ona przeznaczona na poczet przyszłych czynszów dzierżawnych o znanej w momencie podpisania aneksu wysokości. Zatem w odniesieniu do powstałej w wyniku zawarcia aneksu nadpłaty, obowiązek podatkowy powinien zostać rozpoznany na podstawie art. 19 ust. 8 u.p.t.u.
W skardze na interpretację indywidualną P. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do niezastosowania art. 19a ust. 5 pkt 4 oraz zastosowania art. 19a ust. 8 u.p.t.u. i przyjęcie, że obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług w odniesieniu do zidentyfikowanej kwoty nadpłaty powstał w momencie jej skonkretyzowania, tj. podpisania aneksu do umowy dzierżawy w dniu 24 października 2025 r., podczas gdy w tej dacie strony nie były w stanie dokonać ostatecznego skonkretyzowania wysokości czynszu za rok 2026 i lata kolejne, z uwagi na obowiązkową waloryzację uzależnioną od wskaźnika inflacji publikowanego do 15 stycznia każdego roku za rok ubiegły, a co za tym idzie P. w dniu 24 października 2025 r. nie jest w stanie określić podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynszu za rok 2026 i lata kolejne.
Formułując ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.
Uzasadniając skargę P. zaznaczył, że przywołany w interpretacji § 5 ust. 4 umowy dzierżawy nie pozwalał na ostateczne skonkretyzowanie wysokości czynszu za 2026 r. w momencie podpisania ugody. Zgodnie z tym przepisem umowy, czynsz dzierżawny będzie bowiem waloryzowany w styczniu każdego roku kalendarzowego wskaźnikiem wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych za rok poprzedni, ogłaszanym, przez Prezesa GUS. Waloryzacja będzie zaś kapitalizowana, co oznacza, że każda roczna zmiana wartości czynszu z uwzględnieniem wskaźnika inflacji, będzie podstawą obliczenia kolejnej waloryzacji w następnym roku. Wobec tego do ostatecznego skonkretyzowania wartości czynszu za 2026 r., konieczne jest poznanie wartości wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych za rok 2025, który Prezes GUS ogłosi w formie komunikatu do 15 stycznia 2025 r. W dacie podpisania ugody, tj. 24 października 2025 r., P. nie znając tego wskaźnika za 2025 r., nie był w stanie określić wysokości czynszu za rok następny, a tym samym podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o uchylnie interpretacji indywidualnej, wyjaśniając, że zastosowanie autokorekty było niemożliwe ze względu na zarzuty postawione w skardze. Organ interpretacyjny pozostaje bowiem przy swoim stanowisku, że warunki zawarte w aneksie w szczegółowy sposób określają powstałą kwotę nadpłaty. Skarżący, zdaniem organu interpretacyjnego, był zatem w stanie określić na poczet jakiego świadczenia nadpłata została przekształcona w zaliczkę. W momencie zawarcia aneksu skarżący miał wszelkie informacje pozwalające sprecyzować przedmiot świadczenia, co do którego pobrana została zaliczka. Nie stoi na przeszkodzie w uznaniu pobranej kwoty za zaliczkę fakt, że w ocenie skarżącego, brak informacji o wysokości wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w kolejnych latach nie pozwala na ustalenie wysokości czynszu.
Organ uważa natomiast, ze nieprawidłowo zastosował art. 19a ust. 8 u.p.t.u., gdyż zastosowanie powinien mieć ust. 5 pkt 4. Oznacza to, że otrzymanie zaliczki na poczet świadczenia usługi dzierżawy, nie rodzi powstania obowiązku podatkowego, a powstała nadpłata będzie stanowiła podstawę opodatkowania w terminie wystawienia faktur za kolejne lata.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zaskarżoną interpretację indywidualną należało uchylić.
Z przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego wynika, że skarżący 7 września 2020 r. zawarł z dzierżawcą umowę dzierżawy na 29 lat, w której strony określiły przedmiot dzierżawy, jako nieruchomość o powierzchni 216,8276 ha, oraz określoną wysokość czynszu, płatnego z góry za dany rok w terminie do końca lutego danego roku. Przy tym, wysokość czynszu, zgodnie z umową, jest na każdy rok waloryzowana wskaźnikiem wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych za rok poprzedni, ogłaszanym przez Prezesa GUS, a podstawą do obliczenia czynszu, tj. uwzględnienia w wysokości czynszu wskaźnika waloryzacji, na następny rok, jest kwota zwaloryzowana wskazanym wskaźnikiem w roku poprzednim. 24 października 2025 r. strony umowy dzierżawy zawarły ugodę ze skutkiem od 1 stycznia 2025 r., w wyniku której zmniejszona została zarówno powierzchnia dzierżawionej nieruchomości do 154,49 ha, jak też czynsz, z zachowaniem jednak metody i wskaźnika waloryzacji, a także przedłużony został okres trwania dzierżawy do 6 września 2058 r. Ugoda obejmowała jednak także obniżenie czynszu za 2024 r. i za 2025 r. Była ona następstwem sporu, jaki wynikł między stronami umowy dzierżawy, przez oświadczenie dzierżawcy o jej wygaśnięciu z końcem 2023 r. Ze względu na upływ kolejnych terminów płatności czynszu dzierżawnego po zaistnieniu sporu, a przed zawarciem ugody, skarżący wystawiał za 2024 r. i 2025 r. faktury, a po upływie terminu płatności czynszu za 2024 r. w części uzyskał należność wynikającą z tej faktury dokonując potrącenia z kaucji wpłaconej przez dzierżawcę. Po zawarciu ugody skarżący 31 października 2025 r. wystawił faktury korygujące za 2024 r. i za 2025 r.
W związku z takim stanem faktycznym skarżący postawił pytanie, czy prawidłowo zostały wystawione faktury korygujące w październiku, a powstała nadpłata będzie stanowiła podstawę opodatkowania w terminie wystawiania kolejnych faktur, tj. w lutym 2026 r.
Co do wystawienia faktur korygujących organ interpretacyjny uznał za prawidłowe stanowisko skarżącego. Za nieprawidłowe uznał natomiast stanowisko co do określenia "momentu opodatkowania" nadpłaty. Zdaniem organu interpretacyjnego obowiązek podatkowy od powstałej nadpłaty powinien zostać rozpoznany na podstawie art. 19a ust. 8 u.p.t.u. Skarżący uważa natomiast, że zastosowanie powinien znaleźć art. 19a ust. 5 pkt 4 u.p.t.u.
Odnosząc się do tak zarysowanego sporu zauważyć trzeba, że jak wynika z treści art. 19a ust. 1 u.p.t.u., obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f. Zgodnie z treścią ustępu 5. pkt 4 lit. b) tiret trzecie, w przypadku świadczenia usług m.in. dzierżawy, obowiązek podatkowy powstaje natomiast z chwilą wystawienia faktury. Z kolei art. 19a ust. 8 u.p.t.u. przewiduje, że zasadniczo jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty. Zauważyć jednak należy, że przepis ten formułuje jednocześnie dwie grupy wyjątków co do jego zastosowania. Jeden z wyjątków, wskazany w pkt 2 analizowanego przepisu, odnosi się do dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4. Oznacza to, że art. 19a ust. 8 nie ma zastosowania m.in. do świadczenia usług dzierżawy, wymienionych w ustępie 5 pkt 4 lit. b) tiret trzecie artykułu 19a.
Z przytoczonych przepisów wynika, że zasadą jest powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi. Zasada ta nie dotyczy jednak m.in. usługi dzierżawy, w przypadku świadczenia której obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury. Dodać należy, że w przypadku świadczenia usług dzierżawy obowiązek podatkowy nie powstaje na podstawie ustępu 8. w artykule 19a u.p.t.u., tj. w chwili otrzymania całości lub części zapłaty.
Wniosek ten wynikający z przytoczonych przepisów znajduje potwierdzenie w treści przepisów regulujących termin wystawienia faktury. Zgodnie bowiem z treścią art. 106i ust. 1 u.p.t.u., fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9. Ustęp drugi przewiduje z kolei, że jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano całość lub część zapłaty od nabywcy. Jednakże – jak stanowi ustęp 3 pkt 4 - w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4, fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności. Zauważyć jednocześnie trzeba, że w art. 106b ust. 1 pkt 4 jest mowa otrzymaniu przez podatnika całości lub części zapłaty, z wyjątkiem jednak przypadku, gdy zapłata dotyczy – zgodnie z literą b) – czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4, czyli m.in. świadczenia usług dzierżawy.
Z przytoczonych przepisów wynika więc, że otrzymanie całości lub części zapłaty w przypadku świadczenia usług dzierżawy nie rodzi obowiązku wystawienia faktury nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano całość lub część zapłaty. Faktura ta ma być natomiast wystawiona nie później niż z upływem terminu płatności.
Na podstawie wcześniej przytoczonego przepisu art.19a ust. 5 pkt 4 lit. b) tiret trzecie, z chwilą wystawienia takiej faktury powstaje obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tytułu świadczenia usługi dzierżawy. Ma zatem rację skarżący zarzucając organowi interpretacyjnemu błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do niezastosowania art. 19a ust. 5 pkt 4 oraz zastosowania art. 19a ust. 8 u.p.t.u. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w odpowiedzi na skargę, trafnie podzielił w tym zakresie stanowisko skarżącego, uznając, że powstała nadpłata będzie stanowiła podstawę opodatkowania w terminie wystawiania faktur za kolejne lata.
Dodatkowo zauważyć można, że w chwili podpisywania ugody 24 października 2025 r. sprecyzowany został przedmiot dzierżawy, obejmujący nieruchomość o powierzchni 154,49 ha, na którą składają się konkretnie wskazane działki. W momencie tym, wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, nie można jednak było określić wysokości czynszu dzierżawnego ani za 2026 r., ani za lata następne. Niezbędnym bowiem elementem, od kształtowania się którego zależała wysokość czynszu, był wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych za rok poprzedni, ogłaszany przez Prezesa GUS w terminie do 15 stycznia danego roku za rok poprzedni, zatem w odniesieniu do czynszu za 2026 r. - do 15 stycznia wskazanego roku. Nie można więc przyjąć, że w chwili zawarcia ugody, konkretyzacji uległa cena usługi. Wbrew twierdzeniu organu interpretacyjnego, warunki wynikające z ugody nie pozwalają na określenie konkretnej kwoty zapłaty z tytułu dzierżawy za kolejne lata, tj. 2026 r. i następne.
Ponieważ zarzut dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego okazał się zasadny, Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) tej ustawy, uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Rozstrzygnięcie w sprawie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis, znajduje podstawę w treści art. 200 oraz 205 § 1 p.p.s.a.