I SA/Kr 862/24

I SA/Kr 862/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-01-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grzegorz Karcz
Jarosław Wiśniewski /przewodniczący sprawozdawca/
Wiesław Kuśnierz
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 742/25 - Wyrok NSA z 2025-12-18
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c)
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz, WSA Grzegorz Karcz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 11 września 2024 r. nr 1201-IEE.7113.1.90.2024.8.LJM w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie na rzecz D. Sp. z o.o. w G. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 września 2024r., nr 1201- IEE.7113.1.90.2024.8.LJM Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Myślenicach z dnia 5 czerwca 2024r., nr 1216-SEE.7113.2.175.2024.1 umarzające postępowanie egzekucyjne wobec D. sp. z o. o. w G. (dalej: "zobowiązana, "strona skarżąca").
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Myślenicach, jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku ww. zobowiązanej na podstawie własnych tytułów wykonawczych, tj. nr 1216-723.982454.2021 z tytułu niezapłaconego podatku VAT z okresów miesięcznych (VAT-7) oraz nr 1216723.780354.2022 z tytułu odsetek od nieuregulowanej w terminie zaliczki na podatek w łącznej kwocie 143.378,65 zł.
Organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego podejmował czynności egzekucyjne, zmierzające do wyegzekwowania dochodzonej należności. Postępowanie egzekucyjne prowadzone było wobec zobowiązanej od dłuższego czasu, a podjęte czynności egzekucyjne nie przyniosły pozytywnych efektów. Ustalono, że zobowiązana nie posiada praw majątkowych, nieruchomości (nie figuruje w elektronicznym rejestrze Ksiąg Wieczystych) i ruchomości (dane m.in. z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców). Z protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej z dnia 21 maja 2024r. wynika, że pomimo zarejestrowania działalności gospodarczej, spółka jej nie wykonuje. Od wielu lat nie osiąga żadnych przychodów, nie składa Jednolitych Plików Kontrolnych (dalej: JPK) oraz nie zatrudnia pracowników. Nie posiada akcji, praw własności przemysłowej, praw autorskich, a także aktywów finansowych. Ponadto pod adresem [...] działalność gospodarczą prowadzi spółka D.2 sp. z o. o. (w której prezesem zarządu tak, jak D. sp. z o. o., jest również A.M.). Całe wyposażenie znajdujące się pod tym adresem jest własnością - D.2 sp. z o.o. Natomiast nieruchomość należy do M. sp. z. o. o. Zobowiązana posiada rachunek bankowy w [...]. Podjęte próby egzekucji wierzytelności z rachunków bankowych (brak środków pieniężnych na zajętym rachunku) oraz wierzytelności z tytułu wszelkich umów cywilnoprawnych u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. M. sp. z o. o. okazały się nieskuteczne. W wyniku zajęcia wierzytelności pieniężnych z tytułu umów cywilnoprawnych u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. M. sp. z o. o. organ egzekucyjny wyegzekwował kwotę na pokrycie tylko części zaległości.
Podjęte w sprawie czynności egzekucyjne nie doprowadziły do zaspokojenia dochodzonych należności. Nie ujawniono składników majątkowych zobowiązanej, z których można by było prowadzić egzekucję. W dacie wydania postanowienia, stan faktyczny sprawy dawał podstawy do stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.
Mając powyższe na uwadze, organ egzekucyjny wydał postanowienie z dnia 5 czerwca 2024r., umarzające postępowanie egzekucyjne. Postanowienie doręczono zobowiązanej w dniu 7 czerwca 2024r.
Zobowiązana, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła zażalenie z dnia 14 czerwca 2024r., w którym zarzuciła naruszenie przepisów art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023r. poz. 2505, dalej: "u.p.e.a."), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania egzekucyjnego pomimo, że spółka posiada majątek, z którego możliwe jest wyegzekwowanie środków pieniężnych, celem zaspokojenia wierzyciela. Zaznaczyła, że posiada wierzytelność wobec spółki M.2 sp. z o. o. Zarzuciła naruszenie przez organ egzekucyjny art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024r poz. 572 ze zm. dalej: "k.p.a."), poprzez zgromadzenie materiału dowodowego niekompletnego oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności, celem dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
Po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego, organ II instancji wydał postanowienie z dnia 11 września 2024r., o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się na treść art. 59 § 1, § 5, art. 61 u.p.e.a., a następnie podano, że w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny podejmował próby poszukiwania majątku zobowiązanej i jej ewentualnych źródeł dochodu, wskazuje na to zebrany materiał dowodowy. Na jego podstawie ustalono, że ww. nie posiada majątku, który gwarantowałby spłatę egzekwowanych należności, tym samym organ potwierdził bezskuteczność egzekucji. Działania organu egzekucyjnego nie doprowadziły do ustalenia majątku zobowiązanej. Zdaniem organu, zebrany stan faktyczny nie wskazuje na istnienie żadnych wierzytelności. Powołane w zażaleniu, jak również w piśmie pełnomocnika zobowiązanej z dnia 31 lipca 2024r. informacje o posiadanym majątku nie dają wystarczającej podstawy do uchylenia postanowienia o umorzeniu postępowania na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., są to zdecydowanie mało wiarygodne argumenty zobowiązanej. Za ewentualnym dalszym prowadzeniem egzekucji powinien przemawiać konkretny, ujawniony majątek zobowiązanej, a nie tylko twierdzenie zobowiązanej o posiadanych wierzytelnościach u innych spółek.
W ocenie organu zażaleniowego, postępowanie prowadzone przez organ egzekucyjny było wystarczające do stwierdzenia, że w opisanej sprawie wystąpiła bezskuteczność egzekucji, prowadzonej przez organ egzekucyjny. Organ egzekucyjny zasadnie zatem umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. uznając, że w toku omawianego postępowania nie uzyska się kwoty, pozwalającej na zaspokojenie należności wierzyciela. Słuszne, zatem jest stwierdzenie organu egzekucyjnego, że dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie przyniosłoby oczekiwanych rezultatów, a jedynie przedłużyłoby prowadzenie i tak bezskutecznej egzekucji. Wskazany stan faktyczny sprawy nie uzasadniał zatem uchylenie zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji organ zażaleniowy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca ww. postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
art. 59 § 2 u.p.e.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania egzekucyjnego, pomimo że spółka posiadała majątek, z którego możliwe jest wyegzekwowanie środków pieniężnych, celem zaspokojenia wierzyciela, co doprowadziło do błędnego utrzymania postanowienia organu I instancji w sytuacji, gdy nie zaszły ustawowe przesłanki do umorzenia postępowania;
art. 144 k.p.a. w zw. art. 136 § 1 k.p.a. w zw. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zgromadzenie materiału dowodowego niekompletnego, niepodjęcia wszelkich czynności, celem dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że zobowiązana nie posiada wystarczającego majątku, z którego możliwe jest prowadzenie egzekucji;
art. 144 w zw. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie postanowienia organu I Instancji w sytuacji, gdy nie zachodziły przesłanki, umożliwiające wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania.
W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca przedstawiła uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, zasądzenie od organu kosztów procesowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz przeprowadzenie następujących dowodów z dokumentów, tj.: potwierdzenia przelewu otrzymanego przez zobowiązaną z dnia 23 lipca 2024r., z dnia 2 września 2024r., z dnia 1 października 2024r.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024r., poz. 935) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a ), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a ). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że zawiera ono wady, powodujące konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 11 września 2024r., nr 1201- IEE.7113.1.90.2024.8.LJM, którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Myślenicach z dnia 5 czerwca 2024r., nr 1216- SEE.7113.2.175.2024.1, umarzające postępowanie egzekucyjne wobec D. sp. z o. o. w G.
W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Myślenicach, jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku strony skarżącej na podstawie własnych tytułów wykonawczych, tj. nr 1216-723.982454.2021 z tytułu niezapłaconego podatku VAT z okresów miesięcznych (VAT-7) oraz nr 1216723.780354.2022 z tytułu odsetek od nieuregulowanej w terminie zaliczki na podatek w łącznej kwocie 143.378,65 zł.
W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, postępowanie prowadzone przez organ egzekucyjny było wystarczające do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie wystąpiła bezskuteczność egzekucji. W konsekwencji organ II instancji uznał, że organ egzekucyjny zasadnie umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie przepis art. 59 § 2 u.p.e.a. uznając, że w toku omawianego postępowania nie uzyska się kwoty, pozwalającej na zaspokojenie należności wierzyciela.
Z takim stanowiskiem organu II instancji nie zgadza się strona skarżąca, formułując w skardze m.in. zarzut naruszenia art. 144 k.p.a. w zw. art. 136 § 1 k.p.a. w zw. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zgromadzenie materiału dowodowego niekompletnego, niepodjęcia wszelkich czynności, celem dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że strona skarżąca nie posiada wystarczającego majątku, z którego możliwe jest prowadzenie egzekucji.
W kontekście powyższych przeciwnych stanowisk obu stron postępowania, rację należy przyznać stronie skarżącej.
Rozpocząć należy od wskazania, że zawarte w normach procesowych zasady ogólne postępowania administracyjnego nakazują, aby organ administracji publicznej rozpoznający sprawę - i w efekcie wydający decyzję (postanowienie) - działał na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), a w toku postępowania stał na straży praworządności i podejmował wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), jak też wyjaśniał stronom zasadność przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy (art. 11 k.p.a.). Powinien również mieć na względzie, że zasady ogólne postępowania administracyjnego są integralną częścią przepisów regulujących to postępowanie i są dla niego wiążące na równi z innymi przepisami postępowania.
Przywołane zasady na mocy art. 140 k.p.a., znajdują też odpowiednie zastosowanie w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie administracyjne jest bowiem postępowaniem dwuinstancyjnym (art. 15 k.p.a.), co oznacza, że każda sprawa, będąca przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przed organem I instancji, podlega, na skutek złożenia środka zaskarżenia, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w pełnym zakresie przed organem II instancji.
Istotą postępowania odwoławczego jest zatem ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, do czego ustawodawca wyposażył ten organ w środki prawne wskazane w art. 136, art. 138 i art. 140 k.p.a. Decyzja organu odwoławczego jest takim samym aktem stosowania prawa jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji. Wniesienie odwołania powoduje więc, w myśl powyższego, przeniesienie kompetencji do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy na organ II instancji. Ocenie organu odwoławczego podlega całe postępowanie wyjaśniające, przeprowadzone w sprawie przed organem I instancji, a zwłaszcza materiał dowodowy zebrany i przeanalizowany przez ten organ. Nadto, uzasadnienie decyzji winno spełniać reguły wyrażone w art. 107 § 3 k.p.a., co dotyczy w równym stopniu decyzji pierwszo, jak i drugoinstancyjnej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 września 2024r., sygn. akt II SA/GI 832/24).
Przypomnieć należy, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że uzasadnienie decyzji (postanowień) administracyjnych musi spełniać wymogi określone w przepisach k.p.a., a zatem nie może być sformułowane ogólnikowo i lakonicznie. Uzasadnienie decyzji (postanowienia) winno być sporządzone w taki sposób, by możliwym było poznanie toku rozumowania organu i kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia. Motywy wydania decyzji (postanowienia) muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje bowiem również rękojmię, że organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno zatem zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu, a także powinno z niego wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji (postanowienia) odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania, określonej w art. 11 k.p.a. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje bowiem możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie przeprowadzonego postępowania administracyjnego o stosowną argumentację prawną i wyręczanie w ten sposób organów administracji w dokonaniu oceny w kwestii spełnienia przesłanek ustawowych, uzasadniających wydanie konkretnej decyzji (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 kwietnia 2024r., sygn. akt III SA/Gd 13/24 i powołane w nim dalsze orzeczenia sądów administracyjnych).
Dodać należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, obowiązkiem organu II instancji jest ponowna ocena całego zebranego materiału dowodowego, ewentualnie jego uzupełnienie, gdyż dokonuje on po raz drugi rozstrzygnięcia w całości tej samej sprawy, a nie jedynie oceny prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji. Podkreślić trzeba, że organ odwoławczy - w przeciwieństwie do sądu administracyjnego - jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. W sytuacji zatem, gdy ma on możliwość skorzystania z art. 136 k.p.a., to również braki dowodowe nie mogą, co do zasady, stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Dopiero gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a. okaże się niewystarczające, należy uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Tylko przeprowadzenie całego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy, oznaczałoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 października 2024r., sygn. akt II SA/OI 699/24).
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie sprostało przytoczonym zasadom postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia sprowadza się bowiem do przytoczenia podstaw prawnych oraz opisu stanu faktycznego, ze szczególnym wskazaniem, jakie czynności egzekucyjne w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego podejmował organ egzekucyjny w celu wyegzekwowania dochodzonej należności. Nie zawiera natomiast odniesienia do zarzutów przedstawionych w zażaleniu, jak i własnych ustaleń oraz wniosków. Nie można za takie uznać krótkiego stwierdzenia o poprawności merytorycznej decyzji organu I instancji oraz kilku innych ogólnych, standardowych stwierdzeń, powtórzonych w istocie za organem I instancji.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że rację ma strona skarżąca twierdząc, iż w badanej sprawie, organ zażaleniowy ograniczył się wyłącznie do ogólnej kontroli decyzji organu I instancji, czemu dał wyraz w uzasadnieniu, wskazując: "Organ egzekucyjny, jak wykazano powyżej, podejmował próby poszukiwania majątku zobowiązanego i ewentualnych źródeł dochodu zobowiązanego - wskazuje na to zebrany materiał dowodowy w sprawie. Zgromadzony materiał dowodowy dawał jednoznaczne podstawy do stwierdzenia, że zobowiązana nie posiada majątku, który gwarantowałby spłatę egzekwowanych należności, tym samym potwierdził bezskuteczność egzekucji. Opisane wyżej działania nie doprowadziły do ustalenia majątku zobowiązanego. Zebrany stan faktyczny nie wskazuje na istnienie żadnych wierzytelności".
Powyższe z kolei wskazuje, że organ II instancji we własnym zakresie zaniechał podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych w sprawie, czym naruszył przepisy postępowania, w szczególności art. 136 k.p.a. Powyższe naruszenie jest o tyle doniosłe, iż w piśmie z dnia 31 lipca 2024r. pełnomocnik strony skarżącej wskazał konkretne wierzytelności, jakie spółka posiada względem M.2 spółka z o.o. Co więcej, do przedmiotowego pisma pełnomocnik strony skarżącej dołączył dokumenty: Umowę o prawie do komercyjnego wykorzystania nazwy z dnia 1 kwietnia 2024r. oraz wyciąg z rachunku bankowego D. sp. z o.o., z którego wynika, iż strona skarżąca w dniu wydawania zaskarżonego postanowienia, posiadała majątek, z którego możliwe jest prowadzenie egzekucji.
W świetle powyższego nielogiczny jest fragment uzasadnienia postanowienia organu II instancji: "Powołane w zażaleniu, jak również w piśmie pełnomocnika zobowiązanej z dnia 31.07.2024r. (złożonym do tut. Izby) informacje o posiadanym majątku nie dają wystarczającej podstawy do uchylenia postanowienia o umorzenia postępowania na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. są to zdecydowanie mało wiarygodne argumenty zobowiązanej. Za ewentualnym dalszym prowadzeniem egzekucji powinien przemawiać konkretny, ujawniony majątek zobowiązanej, a nie tylko twierdzenie zobowiązanej o posiadanych wierzytelnościach u innych spółek".
Okoliczności faktyczne sprawy wskazują jednak, że strona skarżąca nie poprzestała wyłącznie na samych twierdzeniach, lecz przedstawiła dokumenty (umowę), z których jednoznacznie wynika, że posiada wierzytelność względem M.2 spółka z o.o. oraz wyciągi z rachunku bankowego, potwierdzające realizację tej umowy, której skutkiem jest osiąganie przez ww. majątku, umożliwiającego prowadzenie egzekucji.
Zaaprobować należy stanowisko strony skarżącej, że gdyby organ II instancji, stosownie do zobowiązania, wynikającego z przepisów prawa, w szczególności z art. 136 k.p.a., przeprowadził postępowanie dowodowe, ustaliłby jednoznacznie, czy strona skarżąca posiada majątek (wierzytelność z tytułu umowy, dochody z tytułu umowy), z którego możliwe byłoby prowadzenie egzekucji, tym bardziej, że okoliczności te były podnoszone na etapie postępowania zażaleniowego i na tę okoliczność strona skarżąca przedłożyła dowody w postaci dokumentów.
W niniejszej sprawie uchybienie przez organ zażaleniowy obowiązkom w powyższym zakresie sprawia, że zaskarżone postanowienie nie poddaje się kontroli Sądu pod względem jego zgodności z przepisami prawa materialnego, które legły u podstaw rozstrzygnięcia. Naruszenie powołanych przepisów, w szczególności art. 6, art. 7, art. 11, art. 15, art. 107 § 3, art. 136 § 1 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego postanowienia.
Ponownie prowadząc postępowanie, organ zażaleniowy zastosuje się do wskazówek zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W szczególności organ w ramach art. 136 k.p.a. samodzielnie ustali aktualny, rzeczywisty majątek strony skarżącej. W dalszej kolejności, obowiązkiem organu II instancji będzie nie tylko skontrolowanie decyzji organu I instancji, lecz ponownie rozpatrzenie sprawy, co do jej istoty, tj. dokonanie ustaleń i rozważań prawnych odnośnie zaistniałego stanu faktycznego i zapadłego rozstrzygnięcia. Obowiązkiem organu II instancji będzie także szczegółowe odniesienie się do zarzutów zażalenia tak, aby strona z uzasadnienia rozstrzygnięcia mogła jednoznacznie wywieźć, które z tych zarzutów organ zażaleniowy uznał za zasadne lub niezasadne i dlaczego, przy tym argumentacja musi odnosić się do brzmienia konkretnych przepisów, zestawionych z materiałem dowodowym, zgromadzonym w sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe, organ dokona ponownego oraz wyczerpującego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych i podejmie właściwe - pod względem procesowym i materialnym - rozstrzygnięcie w sprawie.
Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie, zobowiązując organ do uwzględnienia powyższej argumentacji (pkt I). Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 265) oraz art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z cz. IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jedn. Dz.U. z 2023r., poz. 2111 ze zm.) - Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od organu kwotę 597 złote, tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmującą zwrot kosztów zastępstwa procesowego strony skarżącej przez pełnomocnika - radcę prawnego w wysokości 480 zł, zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz zwrot opłaty od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł (pkt II).
-----------------------
Sygn. akt I SA/Kr 862/24
10