I SA/Kr 823/25

I SA/Kr 823/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-03-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jarosław Wiśniewski /sprawozdawca/
Piotr Głowacki
Waldemar Michaldo /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 823/25 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 marca 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 31 marca 2026 r., sprawy ze skargi V. Sp z o.o. z siedzibą w K., na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, z dnia 7 listopada 2025 r. nr 1201-IEE.7113.1.188.2025.2.ET, w przedmiocie skargi na czynność zabezpieczającą,, , skargę oddala, , , , , ,
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wydał w dniu 7 listopada 2025r. postanowienie nr 1201-IEE.7113.1.188.2025.2.ET, którym utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Prądnik z dnia 12 września 2025r., nr 1211-SEE.7113.1.120.2025.2 oddalające V. Sp. z o. o. w K. (dalej: "zobowiązana", "Spółka", "strona skarżąca") skargę na czynność zabezpieczającą.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Prądnik jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie zabezpieczające do majątku ww. zobowiązanej. Postępowanie to prowadzone jest na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z 26.08.2025r. o nr od 1271-SEW.727.627.2025 do 1271-SEW.727.632.2025, wystawionych przez wierzyciela Naczelnika Małopolskiego Urzędu Skarbowego w Krakowie na kwotę 1.216.298 zł.
Zawiadomieniem z 27.08.2025r. organ egzekucyjny zabezpieczył wierzytelności z rachunku bankowego w [...]. Zawiadomienie to zostało doręczone do banku 27.08.2025r., a zobowiązanej 1.09.2025r.
W dniu 03.09.2025r. zobowiązana złożyła pismo, w którym powołała zawiadomienie nr "Z.142878669 z dnia 27.08.2025r.". W piśmie tym zarzuciła m.in. bezprawne zastosowanie art. 80 § 1 u.p.e.a. i art. 155a § 1 u.p.e.a. w związku z art. 164 § 4 u.p.e.a., mimo że nie wydano żadnej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Stwierdziła, że organ egzekucyjny wystawił tytuł wykonawczy na podstawie decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 o.p.), która nie stanowi aktu podlegającego wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej. W jej ocenie, organ egzekucyjny "zajmując i przelewając" środki z rachunku dopuścił się ich konfiskaty. Dodała, że środki te powinny pozostać zamrożone na rachunku, jako zabezpieczenie do czasu wydania decyzji wymiarowej.
Organ egzekucyjny pismo to zakwalifikował, jako skargę na czynność zabezpieczającą.
Postanowieniem z 12.09.2025r. nr 1211-SEE.7113.1.120.2025.2 organ egzekucyjny oddalił skargę na czynność zabezpieczającą.
Zobowiązana pismem z 29.09.2025r. złożyła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zażalenie na to postanowienie. Zażalenie złożyła w terminie. W zażaleniu zobowiązana zarzuciła naruszenie:
- "art. 33 § 2 i 33d o.p. w zw. z art. 54 § 1 i 65 § 1-2 u.p.e.a., a także art. 120 i 121 o.p., art. 6 k.p.a. i 8 k.p.a., art. 7, art. 31 ust 3 oraz art. 64 Konstytucji RP, jak również art. 16 i art. 17 Karty Praw Podstawowych UE". Powyższe naruszenia skutkują bezprawnym zablokowaniem środków przeznaczonych na wynagrodzenia i składki ZUS, co jest zakazane przez przepisy bezwzględnie obowiązujące.
- art. 164 § 1 u.p.e.a., przepis ten nie uprawnia do przejęcia pieniędzy przez organ, a jedynie do ich zajęcia, zamrożenia. Skoro organ działał tak, jakby miał tytuł wykonawczy, a go nie miał, to mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa.
- art. 33 § 2 o.p. i art. 33 § 4 o.p., gdyż zabezpieczenie może polegać m.in. na zajęciu rachunku bankowego, ale wyłącznie w celu zabezpieczenia przyszłej egzekucji. Organ potraktował zabezpieczenie, jak egzekucję i trwale "wyprowadził środki."
- art. 33 § 5 o.p., gdyż zabezpieczenie nie może prowadzić do nieodwracalnego uszczuplenia majątku spółki.
- art. 26 § 1 u.p.e.a., gdyż egzekucję prowadzi się wyłącznie na podstawie tytułu wykonawczego. Organ nie dysponował tytułem, a mimo to dokonał czynności egzekucyjnych i przelał środki na swoje konto.
- art. 7 Konstytucji RP, organy działają wyłącznie na podstawie prawa i w granicach prawa. Organ przekroczył granice uprawnień z art. 164 § 1 u.p.e.a. przelewając środki na swoje konto.
- art. 64 Konstytucji RP, prawo własności i innych praw majątkowych podlega równej ochronie. Definitywne przejęcie środków bez tytułu wykonawczego, to rażące naruszenie.
- art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia praw muszą być koniecznie proporcjonalne. Zajęcie wszystkich środków spółki paraliżuje jej działalność wypłaty wynagrodzeń i ZUS wykracza poza cel zabezpieczenia.
- art. 80 u.p.e.a. przepis pozwala na odebranie fizycznej gotówki i wpłatę jej do depozytu organu, ale wyłącznie w ramach egzekucji. Użycie tego przepisu do zabezpieczenia powoduje, że zabezpieczenie staje się egzekucją, czyli doszło do obejścia prawa.
- art. 165 u.p.e.a. przepis znajduje się w dziale II u.p.e.a., regulującym postępowanie egzekucyjne, aby go stosować, organ musi prowadzić egzekucje na podstawie tytułu wykonawczego art. 26 § 1 u.p.e.a., w niniejszej sprawie jest brak tytułu wykonawczego, jak przekonuje organ podatkowy.
Po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego, organ II instancji wydał postanowienie z dnia 7 listopada 2025r., o którym mowa na wstępie. Wskazano, że postępowanie zabezpieczające uregulowane zostało w przepisach Działu IV u.p.e.a. (art. 154 do art. 168). W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 166b, art. 54 § 1, art. 1a pkt 2, art. 80, art. 165 § 4 u.p.e.a. Następnie organ zażaleniowy podał, że zaskarżone czynności zabezpieczenia zostały przez organ egzekucyjny przeprowadzone prawidłowo. Obowiązujące przepisy dotyczące czynności zabezpieczających, które polegały na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego (art. 80 § 1 w zw. z art. 155a § 1 pkt 1 w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a.) nie zostały w toku prowadzonego postępowania naruszone. Organ zażaleniowy, odnosząc się do zarzutów zażalenia wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie skargi na czynność zabezpieczającą, polegającą na zajęciu rachunku bankowego - nie stosuje się przepisów Op. Wymienione przepisy art. 33d, art. 33 § 2, 33 § 4, 33 § 5, 120 i 121 o.p. mają zastosowanie w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez organy podatkowe, a nie w postępowaniu egzekucyjnym (zabezpieczającym) prowadzonym przez organy egzekucyjne, zatem przepisy te nie mogły zostać naruszone.
W odniesieniu do kolejnych zarzutów zażalenia, organ II instancji wyjaśnił, że celem postępowania zabezpieczającego jest stworzenie warunków dla przeprowadzenia skutecznej egzekucji, natomiast nie może prowadzić do wykonania obowiązku. W odróżnieniu od środków egzekucyjnych, zastosowanie środków zabezpieczenia, nie doprowadzi do zaspokojenia wierzyciela. Art. 165 § 2 u.p.e.a. nakazuje natomiast zdeponowanie kwot uzyskanych z zabezpieczenia na rachunku organu egzekucyjnego.
Następnie organ podał, że zgodnie z art. 165 § 4 u.p.e.a. zajęta wierzytelność po nadejściu terminu jej płatności przez dłużnika tej wierzytelności, (którym w tym przypadku jest bank) zrealizowana jest, w celu zabezpieczenia przez przekazanie jej na oprocentowany rachunek bankowy organu egzekucyjnego z oprocentowaniem udzielonym przez bank dla wkładów wypłacanych na każde żądanie. Informacja o tym fakcie została zawarta w ww. zawiadomieniu o zabezpieczeniu z 27.08.2025r. W omawianej sprawie przekazane przez bank środki pieniężne zostały zdeponowane na oprocentowanym rachunku bankowym organu egzekucyjnego i pozostaną na nim nierozliczone do czasu zakończenia postępowania zabezpieczającego. Powyższy zarzut "nielegalnego przejęcia mienia spółki" jest bezzasadny. Odnosząc się natomiast do naruszenia art. 6 k.p.a., organ II instancji wyjaśnił, że organ egzekucyjny działał na podstawie przepisów prawa w trakcie prowadzonego postępowania. Odnosząc się do naruszenie art. 8 k.p.a. – w ocenie organu odwoławczego w sprawie nie doszło do naruszenia zasady zaufania do organów władzy publicznej, gdyż w zaskarżonym rozstrzygnięciu organ I instancji wyjaśnił, jakimi przepisami prawa oraz przesłankami się kierował. W przeprowadzonym postępowaniu realizując zasadę prawdy obiektywnej, podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przez wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Wydanie rozstrzygnięcia, zgodnego z przepisami prawa, które nie jest zgodne z wolą i oczekiwaniem strony, nie stanowi naruszenia powołanych norm proceduralnych - bez względu na subiektywne odczucia strony. Następnie organ wyjaśnił, że organ egzekucyjny nie prowadzi postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych, tylko postępowanie zabezpieczające na podstawie zarządzeń zabezpieczenia. Zgodnie bowiem z art. 155a § 1 pkt 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia na wniosek wierzyciela i na podstawie wydanego przez niego zarządzenia zabezpieczenia.
Organ II instancji wyjaśnił, że postępowanie zabezpieczające do majątku zobowiązanej prowadzone jest na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z 26.08.2025r. o nr od 1271-SEW.727.627.2025 do 1271-SEW.727.632.2025, wystawionych przez wierzyciela Naczelnika Małopolskiego Urzędu Skarbowego w Krakowie. Zarządzenia zabezpieczenia doręczono zobowiązanej 01.09.2025r. Również w ww. zawiadomieniu o zajęciu zabezpieczającym wskazano, że jest ono dokonane na podstawie ww. zarządzeń zabezpieczeń. Zatem zarzuty zażalenia w tym zakresie są bezzasadne.
Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 81 § 4 u.p.e.a. wynikający z zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zakaz wypłat z tego rachunku bez zgody organu egzekucyjnego nie dotyczy wypłat m.in. na bieżące wynagrodzenia za pracę. Wypłata na wynagrodzenia za pracę może nastąpić po złożeniu bankowi odpisu listy płac lub innego wiarygodnego dowodu. Powyższy przepis ma zastosowanie również do podatku dochodowego od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenie społeczne, należnych od dokonywanych wypłat na bieżące wynagrodzenia. Zatem zarzut, że: "zajęcie wszystkich środków spółki paraliżuje jej działalność wypłaty wynagrodzeń i ZUS wykracza poza cel zabezpieczenia" jest bezzasadny. Zobowiązana może bowiem wystąpić do banku o zwolnienie środków na bieżące wypłaty pracowników oraz na składki na ubezpieczenie społeczne.
Mając na uwadze powyższe ustalenia, DIAS w Krakowie nie znalazł przesłanek do uchylenia zaskarżonego postanowienia o oddaleniu skargi na czynność zabezpieczającą.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca ww. postanowieniu zarzuciła naruszenie:
- art. 164 § 1 u.p.e.a., poprzez dokonanie czynności właściwej dla egzekucji przelewu środków, mimo że w postępowaniu zabezpieczającym dopuszczalne jest jedynie zajęcie, a nie wyegzekwowanie środków pieniężnych,
- art. 26 § 1 u.p.e.a, poprzez dokonanie czynności egzekucyjnej bez tytułu wykonawczego,
- art. 33 § 2, § 4 i § 5 o.p., ponieważ zabezpieczenie nie może prowadzić do trwałego uszczuplenia majątku podatnika, a organ dokonał przejęcia środków,
- art. 80 u.p.e.a, poprzez zastosowanie przepisu dotyczącego odbioru gotówki wyłącznie w egzekucji, co spowodowało obejście przepisów o zabezpieczeniu,
- art. 54 § 1 u.p.e.a, poprzez błędną ocenę legalności czynności i nieuwzględnienie, że organ przekroczył zakres zabezpieczenia,
- art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak rzetelnego wyjaśnienia sprawy i pominięcie okoliczności świadczących o nielegalnym charakterze czynności,
- art. 121 § 1 o.p., poprzez naruszenie zasady zaufania do organów,
- art. 64 Konstytucji RP, poprzez pozbawienie własności bez podstawy prawnej (brak tytułu wykonawczego),
- art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ blokada i przelew środków sparaliżowały działalność strony skarżącej,
- art. 7 Konstytucji RP, działanie bez podstawy prawnej i z przekroczeniem kompetencji,
- art. 17 i art. 47 Karty Praw podstawowych UE, poprzez przejęcie mienia bez podstawy prawnej i ograniczenie ochrony sądowej.
W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów i wniósł o uchylenie w całości postanowienia organu I i II instancji, o stwierdzenie bezskuteczności czynności zabezpieczającej, polegającej na przelaniu środków z rachunku bankowego strony skarżącej na rachunek organu, o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przypisanych.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r., poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 7 listopada 2025r., nr 1201-IEE.7113.1.188.2025.2.ET, którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Prądnik z dnia 12 września 2025r., nr 1211-SEE.7113.1.120.2025.2 oddalające V. Sp. z o. o. w K. skargę na czynność zabezpieczającą.
Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Prądnik, jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie zabezpieczające do majątku strony skarżącej. Postępowanie to prowadzone jest na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z dnia 26.08.2025r. o nr od 1271-SEW.727.627.2025 do 1271-SEW.727.632.2025, wystawionych przez wierzyciela Naczelnika Małopolskiego Urzędu Skarbowego w Krakowie na kwotę 1.216.298 zł. Zawiadomieniem z dnia 27.08.2025r. organ egzekucyjny zabezpieczył wierzytelności z rachunku bankowego w [...]. Zawiadomienie to zostało doręczone do banku w dniu 27.08.2025r., a zobowiązanej w dniu 1.09.2025r. W dniu 3.09.2025r. zobowiązana złożyła pismo, które zostało zakwalifikowane przez organ, jako skarga na czynność zabezpieczającą.
Rozpocząć należy od wskazania, że zgodnie z treścią art. 166b u.p.e.a. w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I i art. 168d.
Z treści art. 155a § 1 pkt 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia na wniosek wierzyciela i na podstawie wydanego przez niego zarządzenia zabezpieczenia.
Art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a. stanowi, że organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej przez zajęcie pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, wierzytelności z rachunków bankowych, innych wierzytelności i praw majątkowych lub ruchomości. Z kolei z § 4 ww. przepisu u.p.e.a. wynika, że do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio przepisy o zajęciu egzekucyjnym pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, renty socjalnej, rachunków bankowych, innych wierzytelności pieniężnych, praw z papierów wartościowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego, papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, praw majątkowych zarejestrowanych w rejestrze akcjonariuszy, weksla, autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz własności przemysłowej, udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, pozostałych praw majątkowych oraz ruchomości.
Z treści art. 165 § 2 u.p.e.a. wynika, że zajęte pieniądze w celu zabezpieczenia wpłaca się na wydzielony oprocentowany rachunek bankowy organu egzekucyjnego z oprocentowaniem udzielonym przez bank dla wkładów wypłacanych na każde żądanie, z zastrzeżeniem § 2a i 3.
Natomiast tryb zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego uregulowany został w art. 80 u.p.e.a. Zgodnie z treścią art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie:
1) przekazał zajętą wierzytelność organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
2) nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego;
3) po powstaniu wierzytelności, jeżeli jej wysokość przekracza kwotę wolną od egzekucji, a zajęta kwota nie wystarcza na zaspokojenie egzekwowanych należności pieniężnych, zawiadomił o zbiegu egzekucji.
Skarga na czynność egzekucyjną uregulowana została w art. 54 § 1 i nast. u.p.e.a. Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy (art. 54 § 1 pkt 1) oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej (art. 54 § 1 pkt 2). Zgodnie zaś z art. 54 § 2 u.p.e.a., skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie.
Należy wyjaśnić, że dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy może polegać na zastosowaniu niedopuszczalnego środka egzekucyjnego. Środek egzekucyjny jest niedopuszczalny, jeżeli nie został przewidziany w ustawie, a ponadto jeżeli wprawdzie został przewidziany w ustawie, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. Niedopuszczalne jest również stosowanie środków egzekucyjnych wobec osoby niepodlegającej jurysdykcji polskich organów administracyjnych, zwłaszcza korzystających z immunitetu dyplomatycznego lub konsularnego. Dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy może też polegać na zastosowaniu dopuszczalnego środka egzekucyjnego, ale w sposób naruszający ustawę (tak trafnie P. M. Przybysz (w:) Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2021, art. 54). Stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy (art. 7 § 3 u.p.e.a.).
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że postępowanie wszczęte skargą na czynności egzekucyjne stanowi jedynie fragment postępowania egzekucyjnego i nie prowadzi do kontroli całego postępowania egzekucyjnego. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kontrola jest ograniczona do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi - zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. - są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego (por. wyroki NSA: z 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; z 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 778/13, z 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13, czy wyrok WSA w Warszawie z 23 października 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3396/14).
Należy pamiętać, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne nie bada się kwestii materialnoprawnych dotyczących ustalenia wysokości zaległości, odsetek, czy istnienia egzekwowanego obowiązku. W tym trybie nie można bowiem kwestionować działań organu, dla których przewidziane są odrębne tryby postępowań, czy też, w których przewidziane są inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji), albo w których przewidziane jest wniesienie pozwu do sądu. Skarga na czynności egzekucyjne jest bowiem środkiem ochrony wobec czynności organu egzekucyjnego, jedynie w sytuacji, gdy przepisy u.p.e.a. nie przewidują innych środków ochrony.
Zdaniem Sądu, Dyrektor prawidłowo ocenił działanie organu egzekucyjnego, jako zgodne z prawem.
W badanej sprawie postępowanie zabezpieczające do majątku zobowiązanej prowadzone było na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z dnia 26.08.2025r. o nr od 1271-SEW.727.627.2025 do 1271-SEW.727.632.2025, wystawionych przez wierzyciela Naczelnika Małopolskiego Urzędu Skarbowego w Krakowie.
Zawiadomieniem z dnia 27.08.2025r. organ egzekucyjny zabezpieczył wierzytelności z rachunku bankowego w [...]. Zawiadomienie to zostało doręczone do banku w dniu 27.08.2025r., a zobowiązanej w dniu 1.09.2025r. Również w ww. zawiadomieniu o zajęciu zabezpieczającym wskazano, że jest ono dokonane na podstawie ww. zarządzeń zabezpieczeń.
Zawiadomienie o zajęciu zostało sporządzone na prawidłowym formularzu. W zawiadomieniu oznaczono strony postępowania oraz wskazano organ egzekucyjny, podano numery zarządzeń zabezpieczenia, określono wysokość zabezpieczanej należności, a także zawarto pouczenia dla zobowiązanej i banku. Zawiadomienia o zajęciu organ egzekucyjny prawidłowo doręczył zobowiązanej oraz dłużnikowi zajętej wierzytelności.
Zatem wymogi formalne określone dla zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zostały spełnione.
Organ egzekucyjny działał zatem w oparciu o powołane wyżej przepisy prawne regulujące sposób i formę dokonanej czynności zabezpieczającej, mając jednocześnie podstawę w wystawionym zarządzeniu zabezpieczenia.
W konsekwencji zarzuty skargi w powyższym zakresie należy uznać za niezasadne.
Za bezzasadny należy uznać zarzut, że zajęcie wszystkich środków Spółki paraliżuje jej działalność i wypłatę wynagrodzeń. Strona skarżąca może bowiem wystąpić do banku o zwolnienie środków na bieżące wypłaty pracowników oraz na składki na ubezpieczenie społeczne.
Zgodnie bowiem z treścią art. 81 § 4 u.p.e.a. wynikający z zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zakaz wypłat z tego rachunku bez zgody organu egzekucyjnego nie dotyczy wypłat na bieżące wynagrodzenia za pracę oraz na zasądzone alimenty i renty o charakterze alimentacyjnym zasądzone tytułem odszkodowania. Wypłata na wynagrodzenia za pracę może nastąpić po złożeniu bankowi odpisu listy płac lub innego wiarygodnego dowodu, a wypłata alimentów lub renty o charakterze alimentacyjnym - tytułu stwierdzającego obowiązek zobowiązanego do płacenia alimentów lub renty. Bank dokonuje wypłat alimentów lub renty do rąk osoby uprawnionej do tych świadczeń.
Prawidłowo wyjaśnił organ, że celem postępowania zabezpieczającego jest stworzenie warunków dla przeprowadzenia skutecznej egzekucji, natomiast nie może prowadzić do wykonania obowiązku. W odróżnieniu od środków egzekucyjnych, zastosowanie środków zabezpieczenia, nie doprowadzi do zaspokojenia wierzyciela. Natomiast przekazane przez bank środki pieniężne zostały zdeponowane na oprocentowanym rachunku bankowym organu egzekucyjnego i pozostaną na nim nierozliczone do czasu zakończenia postępowania zabezpieczającego. W konsekwencji zarzut "nielegalnego przejęcia mienia spółki" jest bezzasadny.
Podsumowując uznać należy, że w sprawie brak było jakichkolwiek podstaw i przesłanek, aby stwierdzić nieprawidłowości w podjętej przez organ egzekucyjny czynności dokonanej w związku z działaniami zmierzającymi do zastosowania środka zabezpieczającego, a wszystkie wymogi formalne wymienione w art. 80 u.p.e.a., zostały przez organ egzekucyjny spełnione. Czynność zabezpieczająca polegająca na zajęciu zabezpieczającym rachunku bankowego została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Będące przedmiotem sprawy zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zostało dokonane w oparciu o art. 80 § 1 w zw. z art. 155a § 1 pkt 1 oraz w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a.
Końcowo Sąd wskazuje, że w świetle przepisów u.p.e.a., zajęcie rachunku bankowego stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. W przypadku prowadzenia takiej egzekucji strona zostaje ograniczona w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności podlegających egzekucji. Istotne jest to, że rachunek pozostaje otwarty, a strona może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1462/07, wyrok WSA we Wrocławiu z 21 marca 2018 r., III SA/Wr 52/18). Natomiast NSA w wyroku z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3577/18 zawarł podobną ocenę stwierdzając, że zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanego jest jednym z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących naruszenia ustawy Ordynacja podatkowa – Sąd zauważa, że w postępowaniu w sprawie skargi na czynność zabezpieczającą, polegającą na zajęciu rachunku bankowego nie stosuje się przepisów ww. ustawy. Przepisy Ordynacji podatkowej, które powołała strona skarżąca mają zastosowanie w postępowaniu podatkowym, a nie w postępowaniu egzekucyjnym (zabezpieczającym) prowadzonym przez organy egzekucyjne, zatem
przepisy te nie mogły zostać naruszone w postępowaniu w sprawie skargi na czynność zabezpieczającą polegającą na zajęciu rachunku bankowego.
Niezależnie od pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania – Sąd wskazuje, że w kontrolowanej sprawie organ nie naruszył przepisów postępowania i to w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ w zaskarżonym postanowieniu odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Postanowienie organu zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania, czym spełnia wszystkie warunki z art. 124 § 1 k.p.a. Z kolei uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wszystkie wymogi, o których mowa w art. 124 § 2 k.p.a., zawiera bowiem uzasadnienie faktyczne i prawne. Co więcej, organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyczerpująco wyjaśnił także zasadność i przesłanki stanowiska dotyczącego oddalenia skargi na czynność zabezpieczającą, przez co nie można dopatrywać się naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, określonych w wyżej powołanych przepisach, w tym zasady przekonywania, tj. art. 11 k.p.a, jak również zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, tj. art. 8 k.p.a.
W świetle powyższych rozważań organ prawidłowo, zgodnie z treścią art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.
W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez stronę skarżącą nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonego postanowienia (art. 134 p.p.s.a.).
W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu I i II jest zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.