I SA/Kr 809/25

I SA/Kr 809/25 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-12-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Paweł Dąbek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.J. na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzesku z dnia 29 października 2025 r. nr 1203-SEW.4261.78.2025 w przedmiocie ustosunkowania się do wniesionego odwołania, p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.
Uzasadnienie
M.J. (dalej: Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, jak wskazała w jej treści, na "decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 29.10.2025r., doręczoną mi 3 listopada 2025r. znak: 1203-SEW.4261.78.2025, którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzesku odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020r.".
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor), wskazał w piśmie z 2 lutego 2026 r., że nie wydawał we wskazanym w skardze dniu żadnej decyzji w stosunku do Skarżącej, związanej z umorzeniem zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Jak wynika z nadesłanych akt sprawy oraz wyjaśnień Dyrektora, wnioskiem z 5 września 2025 r. Skarżąca wniosła o umorzenie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-39) za 2020 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Po przeprowadzeniu postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzesku (dalej: Naczelnik), decyzją z 7 października 2025 r. odmówił umorzenia przedmiotowych zaległości.
Skarżąca pismem z 20 października 2025 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Naczelnik pismem z 29 października 2025 r. (numer jak powyżej) przekazał Skarżącej "Stanowisko w sprawie odwołania", doręczone Skarżącej 3 listopada 2025r.
Skarżąca pismem z 1 grudnia 2025 r. złożyła do Naczelnika skargę o treści wskazanej na wstępie, która została przekazana do WSA w Krakowie.
Jak wynika z zaprezentowanej chronologii zdarzeń, przedmiotem wniesionej przez Skarżącą skargi, jest pismo Naczelnika, stanowiące ustosunkowanie się do wniesionego odwołania. Podstawę prawną takiego pisma stanowi art. 227 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Wynika z niego, że organ podatkowy, przekazując sprawę, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych zarzutów i poinformować stronę o sposobie ustosunkowania się do nich.
Wbrew zatem treści pisma Skarżącej, nie wniosła ona skargi na decyzję Dyrektora, gdyż takowa w tym terminie nie została wydana, lecz na pismo Naczelnika, stanowiące ustosunkowanie się do postawionych w odwołaniu zarzutów. Dyrektor na skutek wniesionego odwołania wydał decyzję 7 stycznia 2026 r. nr 1201-SEW.4261.78.2025.
Przedmioty skarg, które można wnosić do wojewódzkiego sądu administracyjnego, wskazane zostały w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Zaskarżone przez Skarżącą pismo Naczelnika nie mieści się w żadnej kategorii wymienionej w powyższym przepisie. Nie stanowi ono decyzji ani postanowienia (pkt 1-3), aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (pkt 4a), czy też aktów wydawanych przez Szefa KAS (pkt 4a i 4b). Nie można uznać, że zaskarżono skargą jeden z aktów generalnych o których mowa w pkt 5-7 art. 3 § 2 p.p.s.a. Wniesionej skargi nie można również uznać za skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (pkt 8 i 9).
Sąd nie był wobec tego właściwy do rozpoznania skargi. Zastosowanie znajdzie w takim przypadku art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Dlatego też skargę należało odrzucić na podstawie wyżej wskazanego przepisu.