I SA/KR 8/25

I SA/Kr 8/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Inga Gołowska /przewodniczący/
Paweł Dąbek /sprawozdawca/
Waldemar Michaldo
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 75, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 70
art. 4 ust. 3,4,5,7
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska Sędziowie: WSA Paweł Dąbek (spr.) WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Specjalista Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2025 r. sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowo-akcyjnej w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 października 2024 r., nr SKO.Pod/4140/872/2024 w przedmiocie odmowy określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2022 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej kwotę 7 417 zł (siedem tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z 18 października 2024 r. nr SKO.Pod/4140/872/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Liszki (dalej: Wójt) z 3 czerwca 2024 r., znak: PO.3120.4.187.1.2023 odmawiającej P. Sp. z o.o., sp. komandytowo-akcyjna w W. (dalej: Spółka) określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2022.
Rozstrzygnięcia te zapadły w następującym stanie faktycznym.
Spółka 3 kwietnia 2023 r. złożyła korektę deklaracji między innymi na podatek od nieruchomości za 2022 r., wykazując nadpłatę podatku. Wójt wezwał Spółkę o pisemne uzasadnienie przyczyn korekty ww. deklaracji, zaznaczając że wyjaśnienia powinny zawierać informacje o zaistniałych zdarzeniach mających wpływ na obniżenie wartości budowli lub brak opodatkowania.
Odpowiadając na to wezwanie Spółka wyjaśniła, że przy okazji wewnętrznych analiz, przeprowadzonych pod koniec 2022 r., poddała w wątpliwość poprawność zaprezentowanych w tabeli pierwotnych kwot. Spółka zwróciła się do Dewelopera z prośbą o weryfikację środków trwałych oraz wartości poniesionych nakładów. W efekcie Generalny wykonawca przedstawił nową tabelę, na podstawie której Spółka przygotowała korektę deklaracji za 2022 r.
Odpowiadając na kolejne wezwanie, związane z faktem, że w skorygowanej deklaracji nie zostały wykazane wszystkie budowle, które wykazane zostały w deklaracji skorygowanej, Spółka wyjaśniła, że została przedstawiona tabela w której wskazano urządzenie/element oraz wartość budowli wraz z wyjaśnieniem, iż przyporządkowanie miało na celu rozbicie wartości środka trwałego w podziale na budynki i budowle, ze względu na specyfikę wykonanych robót oraz jak najwierniejsze przyporządkowanie poszczególnych zakresów robót do zaproponowanego podziału środka trwałego. Uzasadniono, że suma poszczególnych elementów budowli ze skorygowanej tabeli rozbicia środka trwałego, w związku z błędnym zdefiniowaniem kosztów tych pozycji w pierwotnym zestawieniu.
Kolejnym wezwaniem z 6 lipca 2023 r. Wójt wezwał Spółkę o przesłanie dokumentów (operatów szacunkowych, wycen, względnie innych dokumentów), w oparciu o które dokonano między innymi korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2022 r.
Odpowiedź na to wezwanie została przesłana po wydaniu przez Wójta decyzji z 27 września 2023 r., do której załączono pismo od Generalnego Wykonawcy prac budowlanych w którym wykonawca wskazał, że inwestycja została zakończona w 2021 r., i załączono skorygowaną tabelę środków trwałych.
Decyzja Wójta uchylona została decyzją Kolegium z 22 stycznia 2024 r. i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia.
Ponownie rozpatrując sprawę Wójt wezwał Spółkę o przedłożenie dokumentów potwierdzających dokonanie zmian w ewidencji środków trwałych Spółki od momentu wprowadzenia tych środków do tej ewidencji. Wniesiono o dowód wskazujący zmiany wartości początkowej środków trwałych (budowli) po korekcie dokumentu z księgi podatkowej, według stanu na 1 stycznia 2022 r.
Spółka w odpowiedzi dołączyła dokumenty potwierdzające przyjęcie środka trwałego. Decyzją z 3 czerwca 2024 r., Wójt odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2022 r.
Decyzją z 18 października 2024 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji opisano szczegółowo i chronologicznie stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie. Następnie zostało podniesione, że podobnie jak Wójt, Kolegium nie znalazło żadnych podstaw do uwzględnienia odwołania wniesionego przez Spółkę.
Zdaniem Kolegium, skoro Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2022 r. i zawnioskowała o zwrot nadpłaty, to Wójt miał podstawy aby wezwać Spółkę o pisemne uzasadnienie przyczyn korekty deklaracji. Wyjaśnienia Spółki powinny zawierać informacje o zaistniałych zdarzeniach mających wpływ na obniżenie wartości budowli lub brak opodatkowania. W dalszej części uzasadnienia ponownie przytoczono przebieg postępowania przed Wójtem oraz jego stanowisko, że z przepisów wynika, iż w przypadku aktualizacji lub ulepszenia podstawę opodatkowania stanowi rynkowa wartość budowli obowiązująca na 1 stycznia roku podatkowego następującego po dacie aktualizacji.
Spółka w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, zarzuciła decyzji Kolegium:
I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1/ art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm. – dalej: O.p.) poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i w konsekwencji błędne przyjęcie, że korekta deklaracji w podatku od nieruchomości związana jest z aktualizacją wartości tych składników majątku, o której mowa w art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70 ze zm. – dalej: u.p.o.l.), podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, że korekta deklaracji podatkowej i nadpłata związane są z korektą określonej pierwotnie w błędny sposób podstawy opodatkowania budowli;
2/ art. 75 § 4a w zw. 74a O.p. poprzez ich niezastosowanie z uwagi na brak rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty przez Kolegium mimo istnienia takiego obowiązku;
3/ art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 121 § 1 i art. 124 O.p. poprzez brak uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, przejawiający się w szczególności w:
a/ braku wyjaśnienia toku rozumowania, który doprowadził Kolegium do faktycznego zastosowania w sprawie art. 4 ust. 6 u.p.o.l.;
b/ braku wyjaśnienia związku między okolicznościami wynikającymi z materiału dowodowego, a stwierdzeniem przez Kolegium, że doszło do jakiejkolwiek aktualizacji wartości środków trwałych;
c/ braku odniesienia się Kolegium do jakiegokolwiek zarzutu odwołania.
II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1/ art. 4 ust. 6 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i w efekcie niewłaściwe zastosowanie wynikające z przyjęcia, że pierwotna korekta błędów przy ustaleniu wartości rynkowej składników majątku lub wartości początkowej środków trwałych stanowi aktualizację, o której mowa w tym przepisie;
2/ art. 4 ust. 5 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, w sytuacji, w której:
- w 2022 r. budowle nie podlegały amortyzacji,
- wskazane przez Spółkę podstawy opodatkowania budowli za 2022 r. stanowią wartości rynkowe na moment tych budowli na moment powstania w stosunku do nich obowiązku podatkowego (1 stycznia 2022 r.),
3/ art. 72 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie z uwagi na błędne założenie, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka do stwierdzenia nadpłaty za 2022 r. pomimo uiszczenia przez Spółkę wyższej wartości podatku od nieruchomości za 2022 r. niż wynikał on ze złożonej przez nią korekty podatku od nieruchomości za 2022 r.
W oparciu o powyższe zarzuty, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji Wójta oraz na podstawie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) - zobowiązanie Wójta, względnie, w przypadku uchylenia przez Sąd jedynie decyzji Kolegium - zobowiązanie Kolegium, do wydania w ciągu 1 miesiąca od wpływu akt sprawy podatkowej wraz z prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, wskazując jako sposób załatwienia sprawy stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2022 r. w wysokości żądanej przez Spółka. Dodatkowo Spółka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlegała uwzględnieniu, gdyż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.
Przedmiotowa sprawa zapoczątkowana została złożeniem przez Spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą pierwotnej deklaracji podatkowej. Jak wynika z art. 6 ust. 9 u.p.o.l., osoby prawne zobowiązane są do składania deklaracji na podatek od nieruchomości oraz wpłacania obliczonego w deklaracji podatku właściwemu organowi podatkowemu. W takim przypadku zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawy, zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 O.p., czyli z zaistnieniem zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty (art. 21 § 2 O.p.). Oznacza to, że organ podatkowy nie może domagać się od podatnika zapłaty podatku w wysokości wyższej, aniżeli podana w deklaracji podatkowej. Możliwość zakwestionowania wysokości podatku podanej przez podatnika, możliwa jest dopiero w trybie art. 21 § 3 O.p. W takim przypadku powinna zostać wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego. Dopóki decyzja taka nie zostanie wydana, podatnik ma możliwość dokonywania korekty złożonej deklaracji podatkowej, która co do zasady wiąże organ podatkowy (z możliwością jej zakwestionowania w trybie art. 21 § 3 O.p.). Wyjątek dotyczy jednak sytuacji, gdy podatnik złoży deklarację podatkową i dokona zapłaty podatku w niej wskazanego, zaś następnie złoży korektę deklaracji z wykazanym w niej niższym podatkiem do zapłaty. W takim przypadku organ podatkowy w trybie postępowania o stwierdzenie nadpłaty o którym mowa w art. 75 O.p., dokonuje badania prawidłowości złożonej korekty deklaracji i w zależności od wyników tej czynności zwraca nadpłatę (art. 75 § 4 O.p.), bądź stwierdza wysokość nadpłaty w niższej wysokości, albo odmawia stwierdzenia nadpłaty (art. 75 § 4a O.p.). Z tą ostatnią sytuacją mamy do czynienia w realiach rozpatrywanej sprawy, gdyż Wójt odmówił stwierdzenia nadpłaty, choć w podstawie prawnej swojej decyzji powołał art. 74a O.p., który jednak odnosi się do określenia nadpłaty, nie zaś jej stwierdzenia.
Oznacza to, że organ podatkowy odmawiając stwierdzenia nadpłaty jest zobowiązany do podania powodów, które jego zdaniem pozwalają na twierdzenie, że korekta deklaracji jest nieprawidłowa i tym samym wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie może zostać uwzględniony. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala jednak w sposób jednoznaczny poznać motywów Kolegium, dlaczego złożona przez Spółkę korekta deklaracji jest nieprawidłowa, czyli z jakich powodów uznać należy, że wskazana w niej kwota podatku jest niższa od należnego. W istocie praktycznie całe uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadza się do cytowania decyzji Wójta i podanie zaledwie kilku zdań, które mogą zostać uznane za własne stanowisko Kolegium. Narusza ono zatem art. 210 § 4 O.p., który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie sporządzone zgodnie z tymi wymogami pozwala na poznanie procesu myślowego, który doprowadził organ podatkowy do wydania decyzji określonej treści. Pozwala bowiem na prześledzenie toku rozumowania i poznanie jakie okoliczności faktyczne zostały ustalone i na podstawie jakich dowodów oraz jakie konkretnie przepisy prawa materialnego znalazły w sprawie zastosowanie.
Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji można określić jako proces sprawozdawczy z dotychczasowego postępowania i zacytowania stanowiska Wójta. Prowadzi to także do wniosku, że Kolegium uchybiło zasadzie dwuinstancyjności postępowania o której mowa w art. 127 O.p., gdyż analiza uzasadnienia jego decyzji jednoznacznie wskazuje, że nie doszło do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Świadczy o tym choćby fakt, że zaskarżone rozstrzygnięcie w ogóle nie odnosi się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, całkowicie abstrahując od stanowiska Spółki, której zdaniem powołanie się przez Wójta na dyspozycję art. 4 ust. 6 u.p.o.l. było całkowicie błędne, gdyż w sprawie nie doszło ani do ulepszenia, ani do aktualizacji wyceny środków trwałych. Kolegium temu zagadnieniu nie poświęciło żadnej uwagi i nie wskazało, dlaczego jego zdaniem mamy do czynienia z ulepszeniem (z jakich dowodów zgromadzonych w aktach sprawy wniosek taki można wyprowadzić), czy też na podstawie jakiego aktu prawnego można zasadnie twierdzić, że doszło do aktualizacji wyceny środków trwałych. Bezrefleksyjne "przepisanie" decyzji Wójta nie może zostać uznane za spełniające wymogi uzasadnienia o których mowa w art. 210 § 4 O.p. oraz realizujące zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego, przewidzianą w art. 127 O.p.
Prawidłowo sporządzając uzasadnienie decyzji Kolegium powinno jednoznacznie podać na podstawie którego konkretnie przepisu należy ustalić podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości za 2022 r. Wskazać bowiem należy, że podstawa opodatkowania może zostać ustalona jako wartość stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji na dzień powstania obowiązku podatkowego (art. 4 ust. 3 u.p.o.l.). Jeżeli natomiast od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego (art. 4 ust. 5 u.p.o.l.). Możliwe jest również ustalenie podstawy opodatkowania w sytuacji, gdy budowle lub ich części zostały ulepszone lub nastąpiła aktualizacji wyceny środków trwałych, zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych (art. 4 ust. 6 u.p.o.l.). Nie sposób jednak w sposób jednoznaczny stwierdzić, którą podstawę prawną Kolegium brało pod uwagę wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. Nie została ona bowiem podana w podstawie prawnej decyzji. Powołano się w niej jedynie na art. 4 u.p.o.l, który składa się jednak z dalszych jednostek redakcyjnych, które jak wyżej wskazano normują odrębne zdarzenia prawne. Również w rozważaniach Kolegium zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji próżno doszukiwać się podania jakiejkolwiek podstawy prawnej, która doprowadziła Kolegium do stwierdzenia, który konkretnie przepis prawa materialnego stanowił podstawę do określenia podstawy opodatkowania.
Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że Kolegium rozstrzygając sprawę powołało się na art. 9 pkt 1 (powinien być ust. 1), który odnosi się do podatku od środków transportowych. Nie sposób powiązać tego podatku z podatkiem od nieruchomości. Świadczyć to może o niestaranności Kolegium i nawet nasuwać przypuszczenie, że ten element decyzji został podany "przypadkowo". Potwierdza to także tezę, że nie doszło do prawidłowego rozpoznania odwołania od decyzji.
Stwierdzone uchybienia przepisom postępowania uniemożliwiają Sądowi dokonanie pełnej kontroli zaskarżonej decyzji, gdyż musiałby domyślać się intencji Kolegium, która doprowadziło go do utrzymania w mocy decyzji Wójta. W istocie stanowiłoby to zastąpienie Kolegium w rozpoznaniu odwołania, co jest niedopuszczalne, gdyż sąd administracyjny ma jedynie obowiązek skontrolowania zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa, nie zaś podejmowanie rozstrzygnięcia, czy też zastąpienie organu podatkowego w formułowaniu argumentacji uzasadniającej rozstrzygnięcie zawarte w decyzji.
Odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w odwołaniu, że uzasadnienie prawne de facto zawarte zostało w trzech zdaniach na str. 10 decyzji. Kolegium wskazało tam, że "Z przepisów wynika, że w przypadku aktualizacji lub ulepszenia podstawę opodatkowania stanowi rynkowa wartość budowli obowiązująca na 1 stycznia roku podatkowego następującego po dacie aktualizacji. Należy wskazać, że wykonawca wskazał w piśmie z dnia 04 października 2023 r., że inwestycja została zakończona w 2021 r. ponownej analizy(aktualizacji) na wniosek inwestora dokonano na początku 2023 r. Zatem, w świetle powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku za 2022r.". Nie wiadomo już jednak na podstawie jakich przepisów i w oparciu o jakie fakty lub podstawę prawną Kolegium stwierdziło, że doszło do aktualizacji lub ulepszenia środków trwałych, a nie np. do skorygowania wartości rynkowej przedmiotów opodatkowania. Istota korekty deklaracji może sprowadzać się bowiem również do podania innej wartości rynkowej, jeżeli ona stanowi oczywiście podstawę opodatkowania, aniżeli w deklaracji pierwotnej. Może to być spowodowane różnymi czynnikami mającymi wpływ na podatnika, który sporządzał deklarację pierwotną.
Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że jeżeli korekta deklaracji następuje z uwagi na mylne w ocenie podatnika podanie wartości rynkowej przedmiotu opodatkowania i dlatego podaje nową wartość określając na tej podstawie wysokość podatku, organ podatkowy może taką korektę deklaracji zakwestionować tylko w jeden sposób. Wynika to z art. 4 ust. 7 u.p.o.l., który stanowi, że jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub (co istotne w niniejszej sprawie) podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, który ustali tę wartość. Dyspozycja tego przepisu wyraźnie wskazuje, że jeżeli podstawa opodatkowania określana jest w oparciu o wartość rynkową przedmiotu opodatkowania, zakwestionowanie korekty deklaracji możliwe jest jedynie w oparciu o konkretny środek dowodowy, jakim jest opinia biegłego. Organ podatkowy nie ma w takim przypadku możliwości podejmowania innych działań, zmierzających do nieuwzględnienia korekty deklaracji. Nie można zatem podzielić stanowiska Kolegium, że wyjaśnienia Spółki (zapewne konieczne do uwzględnienia złożonej korekty deklaracji) powinny zawierać informacje o zaistniałych zdarzeniach mających wpływ na obniżenie wartości budowli. Co najwyżej można stwierdzić, że byłyby "pomocne" dla uzyskania pozytywnego rozstrzygnięcia, czyli uznania złożonej korekty deklaracji za prawidłową. Gdyby bowiem zaprezentowana argumentacja przekonała organ podatkowy do zasadności korekty deklaracji, zapewne nie przeprowadzałby on dowodu z opinii biegłego na podstawie art. 4 ust. 7 u.p.o.l.
Biorąc pod uwagę, że Kolegium powoływało się w uzasadnieniu zaskarżonej. decyzji na fakt ulepszenia lub aktualizacji przedmiotów opodatkowania, Sąd podziela stanowisko Spółki zaprezentowane w tym zakresie w skardze. Dyspozycja art. 4 ust. 6 u.p.o.l. obejmuje dwie sytuacje: (-) budowla została ulepszona, (-) nastąpiła aktualizacja wyceny środków trwałych zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych.
Jak słusznie wskazano w skardze, ulepszenie budowli zostało opisane w art. 16g ust. 13 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2587), który określa, że do ulepszenia dochodzi w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji środka trwałego. Aby zatem stwierdzić, że doszło do ulepszenia budowli, Kolegium musiałoby wykazać na podstawie dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, że sytuacja taka miała miejsce w przypadku Spółki. Innymi słowy, koniecznym byłoby wykazanie, że korekta deklaracji wiązała się z takimi czynnościami, nie zaś ze skorygowaniem pierwotnie błędnych wartości (podstaw opodatkowania).
Prawidłowo również w skardze wskazano, że jeżeli chodzi o aktualizację wyceny środków trwałych zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych, to art. 4 ust. 6 u.p.o.l. odnosi się do sytuacji, w których przepisy o podatkach dochodowych przewidują określone mechanizmy aktualizacji wartości środków trwałych. Aby mówić o aktualizacji w rozumieniu tego przepisu, Kolegium powinno wykazać, że budowle Spółki stanowiły środki trwałe, których wartość można by zaktualizować. Ponadto art. 4 ust. 6 u.p.o.l. odnosi się do aktualizacji zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych, co oznacza, że musi istnieć wyraźna podstawa prawna dla takiej aktualizacji i musi ona wynikać z jednej z ustaw regulujących opodatkowanie podatkiem dochodowym. Kolegium musiałby zatem wskazać konkretną podstawę prawną w oparciu o którą aktualizacja została dokonana.
Z tych wszystkich powodów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. W ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium usunie dostrzeżone uchybienia i sporządzi prawidłowe uzasadnienie z usunięciem błędów stwierdzonych przez Sąd z jednoznacznym wskazaniem w oparciu o jaką podstawę prawną podlega ustaleniu podstawa opodatkowania w podatku od nieruchomości za 2022 r.
Sąd nie uwzględnił wniosku Spółki o zastosowanie dyspozycji przewidzianej w art. 145a § 1 p.p.s.a. Możliwość wyrzeczenia w sposób wskazany w tym przepisie nie jest bowiem dopuszczalna, jeżeli sąd administracyjny uchyla decyzję z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis od skargi w kwocie 2000 zł, wynagrodzenie pełnomocnika Spółki (5 400 zł) o wysokości których orzeczono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2018 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.) oraz oplata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).