I SA/Kr 678/22

I SA/Kr 678/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-05-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący sprawozdawca/
Inga Gołowska
Piotr Głowacki
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
ART. 240 PAR. 1 PKT 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2022 poz 329
ART. 145 PAR. 1 PKT 1 LIT. C
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr: SKO.Pod./4140/1292/2021, nr: SKO.Pod./4140/1290/2021, nr: SKO.Pod./4140/1289/2021, w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2016, 2017 i 2018 I. uchyla zaskarżone decyzje oraz decyzje je poprzedzające, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz B. K. kwotę 600 zł (słownie złotych: sześćset) tytułem zwrotu kosztów postepowania .
Uzasadnienie
Decyzjami z dnia 6 kwietnia 2022 r Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 22 października 2021 r. uchylające, po wznowieniu postępowania, decyje Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 2 stycznia 2018 r i ustalające nową wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2016, 2017 i 2018.
W sprawie tej Prezydent Miasta Krakowa w dniach 7 stycznia 2016 r, 2 stycznia 2017 i 2 stycznia 2018 wydał decyzje ustalające podatek od nieruchomości położonej przy ul [...] za lata 2016, 2017 i 2018. Decyzje te zostały prawidłowo doręczone, stały się ostateczne, a wynikające z nich zobowiązania podatkowe zostały zapłacone.
Postanowieniami z dnia 25 października 2019 r. wznowił postępowania podatkowe w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2016, 2017 i 2018, zakończone wskazanymi decyzjami ostatecznymi Prezydenta Miasta Krakowa w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i decyzjami z dnia 21 lipca 2020 r na nowo ustalił wyższą wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości.
Postępowania wznowieniowe zostały podjęte na skutek przeprowadzonych czynności sprawdzających, które wykazały nieprawidłowości w opodatkowaniu nieruchomości położonej przy ul. [...] w K., oznaczonej jako działki nr [...], [...], [...], [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...]. Decyzje ustalające wysokość zobowiązania podatkowego została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, a sprawy przekazane do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że organ podatkowy powinien wyjaśnić wątpliwości w zakresie opodatkowania obiektów budowlanych o pow. użytkowej 312 m2 oraz 331 m2 w drodze oględzin, celem rozstrzygnięcia jednoznacznie, czy obiekty budowlane są budynkami, a także wyjaśnić rozbieżność co do łącznej powierzchni użytkowej obiektów budowlanych, tj. budynków przyjętych przez organ do opodatkowania.
Organ podkreślił, że zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków Wydziału Geodezji Urzędu Miasta Krakowa oraz w elektronicznych księgach wieczystych P. B. K. jest właścicielką nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] , wskazanej na działkach nr [...], [...], [...], [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] o łącznej powierzchni 4 945 m2, zabudowanej budynkami niemieszkalnymi. Dla ww. działek prowadzona jest wspólna księga wieczysta nr [...], z której wynika, iż nieruchomość została nabyta w całości na podstawie umowy o częściowy podział majątku wspólnego i umowy najmu, Rep. [...] z dnia 28 lutego 2013 r. Podatniczka w złożonym w dniu 20 sierpnia 2013 r. formularzu IN-1 "Informacja o nieruchomościach osób fizycznych" wskazała jako podstawy opodatkowania: 48 650,00 zł wartość budowli związanych z działalnością gospodarczą, 1 469,00 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z działalnością gospodarczą, 4.945,00 m2 powierzchni nieruchomości gruntowych związanych z działalnością gospodarczą. W dniu 8 kwietnia 2019 r. P. B. K. - w związku z otrzymaniem informacji o możliwości przeprowadzenia przez organ podatkowy Urzędu Miasta Krakowa kontroli podatkowej - złożyła w organie podatkowym informację, iż powierzchnia użytkowa budynków posadowionych przy ul. [...] w K. wynosi 1 690 m2 oraz że wartość budowli znajdujących się na działkach [...], [...], [...], [...] obręb [...] [...] wynosi 12 000 zł. Ponadto zostały przedstawione kopie umów zawarte przez P. A. K., który do 28 lutego 2013 r. był współwłaścicielem nieruchomości. Organ podkreślił, że księga wieczysta o nr [...] obejmuje działki nr [...], [...], [...], [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków Wydziału Geodezji UMK powierzchnia działek wynosi: nr [...] - 4 085 m2, nr [...] - 71 m2, nr [...] - 380 m2, nr [...] - 409 m2. Organ wskazał jakie budynki znajdują się na poszczególnych działkach. W związku z zaistniałymi wątpliwościami w toku postępowania P. B. K. była wzywana do złożenia dodatkowych wyjaśnień.
Rozpoznając sprawę ponownie organ podatkowy wyznaczył na dzień 15 lipca 2021 r. termin oględzin nieruchomości stanowiącej działki nr [...],[...],[...],[...] w obrębie [...], jednostka ewidencyjna [...], przy ul. [...] w K. oraz znajdujących się na nich obiektów budowlanych. Przesłanką do przeprowadzenia oględzin była kwestia sporna w odniesieniu do obiektów budowlanych zlokalizowanych na ww. działkach, w oparciu o regulację zawartą w treści art. la ust. 1 pkt 1, 2 u.p.o.l. Opisano ustalenia dokonane podczas oględzin, w szczególności w zakresie obiektu budowlanego, w którym działalność gospodarcza prowadzona jest przez firmę "L." oraz komina znajdującego się na działce. W wyniku przeprowadzonego postępowania oraz zgromadzonego materiału dowodowego, organ podatkowy ustalił, że nieruchomość położona na działkach [...], [...], [...], [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], będąca własnością P. B. K., zabudowana jest budynkami niemieszkalnymi oraz budowlami związanymi z działalnością gospodarczą. Według danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej A. jest wpisana jako przedsiębiorca od 1 marca 2013 r. Główny profil działalności objęty jest kodem PKD 46.90.Z - sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana oraz m.in. 68.20.Z - wynajem i zarządzanie budynkami własnymi i dzierżawionymi.
Wskazano, iż w ocenie organu podatkowego budynkami posadowionymi pod adresem ul. [...] w K., zgodnie z ewidencją gruntów i budynków Wydziału Geodezji UMK popartą oględzinami nieruchomości, są: budynek handlowo-usługowy o pow. zabudowy 1 547 m2 - pow. użytkowa 1 264 m2 (na podstawie oświadczenia z dnia 30 grudnia 2019 r.), budynek handlowo-usługowy o pow. zabudowy 302 m2 - pow. użytkowa 331 m2 (na podstawie oświadczenia z dnia 30 grudnia 2019 r.), budynek przemysłowy o pow. zabudowy - 121 m2 - pow. użytkowa 200 m2 (na podstawie oświadczenia z dnia 30 grudnia 2019 r.), budynek pozostały, niemieszkalny o pow. zabudowy - 355 m2 - pow. użytkowa 312 m2 (na podstawie oświadczenia z dnia 30 grudnia 2019 r.), budynek transportu i łączności o pow. zabudowy - 50 m2 - pow. użytkowa 50,50 m2 (z uwzględnieniem wysokości poniżej 2,2 m, na podstawie oświadczenia z dnia 30 grudnia 2019 r.), budynki pozostałe niemieszkalne o pow. zabudowy - 23 m2, 57 m2, 23 m2, 47 m2, 13 m2, 34 m2 - łączna pow. użytkowa 97 m2 (na podstawie oświadczenia z dnia 30 grudnia 2019 r.).
Przy opodatkowaniu powyższych budynków podatkiem od nieruchomości zastosowano stawki właściwe dla działalności gospodarczej stosownie do art. 5 ust. 1 u. p. o. Jako podstawy opodatkowania przyjęto: - 89 300 zł - wartość budowli lub ich części związanych z działalnością gospodarczą, w tym: 12 000 zł - budowla przy wulkanizacji i hurtowni, 300 zł - brama, 1000 zł-mur, 41 000 zł - komin i zbiornik wodny, 35 000 zł - utwardzony grunt. Ponadto przyjęto 2 254,50 m2 - powierzchna użytkowa budynków wg stawki jak dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, 4 945 m2 - powierzchna gruntu wg stawki jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. W uzasadnieniu decyzje Prezydent Miasta Krakowa stwierdził, że w trakcie przeprowadzonych oględzin obiektów budowlanych o powierzchni użytkowej 331 m2 oraz 312 m2 stwierdzono, iż przywołane obiekty budowlane są budynkami w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przeprowadzone oględziny jednoznacznie wykazały, iż obiekty posiadają wszystkie elementy niezbędne do zdefiniowania ich jako budynki. Dodatkowo wskazano, że jest oczywistym, iż z uwagi na rozmiar spornych obiektów budowlanych dla przeniesienia ich w inne miejsce niezbędne byłoby uprzednie przygotowanie podłoża, bowiem nie jest możliwe, aby obiekty te zostały posadowione na gruncie bez uprzedniego przygotowania fundamentów (niezależnie od ich formy, np. stopy fundamentowe), których zadaniem będzie przenoszenie obciążeń wytwarzanych przez obiekt na grunt. Organ podatkowy zwrócił również uwagę, że nie bez znaczenia pozostaje w niniejszej sprawie dla kwestii trwałości związania z gruntem również fakt, iż obiekt budowlany, jak wynika z przedłożonej kopii umowy z firmą L. oraz przede wszystkim ewidencji budynków prowadzonej przez Wydział Geodezji, istnieje w tym samym miejscu kilkanaście lat. Ponadto obiekt budowlany o pow. użytkowej 331 m2 w ewidencji gruntów i budynków Wydziału Geodezji jest ujęty jako budynek handlowo-usługowy o nr identyfikatora [...], w którym znajduje się "A.", a obiekt o pow. użytkowej 312 m2 ujęty jako pozostały budynek niemieszkalny o nr identyfikatora [...], w którym działalność prowadzi firma "L.", zatem zasadne jest uznanie tych obiektów budowlanych jako budynki w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
W odwołaniu zarzucono, że organ I instancji bezpodstawnie wznowił postępowanie na podstawie nieistniejącej przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Takie działanie organu naruszyło nie tylko ww. przepis, ale również zasadę trwałości decyzji, o której mowa w art. 128 O.p. W trakcie kilkuletniego postępowania Odwołująca była wielokrotnie wzywana do składania wyjaśnień i przedkładania dokumentów, które były wcześniej znane organowi. Ponadto wszystkie złożone dokumenty były znane organom podatkowym od kilkunastu lat, bowiem budynki i budowle powstały w latach 50. W trakcie całego postępowania wznowieniowego P. B. K. nie dostarczyła żadnego nowego dowodu, który nie byłby znany organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej, natomiast sporne były kwestie interpretacyjne. Zmiana oceny dowodów, czy zmiana wykładni przepisów nie uzasadnia wznowienia postępowania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w uzasadnieniach wskazanych na wstępie, a objętych skargami decyzji z dnia 6 kwietnia 2022 r wskazało, że zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości za lata 2016, 2017 i 2018 zostały ustalone na podstawie złożonej w sierpniu 2013 r. informacji o nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. Wskazane przez Podatnika podstawy opodatkowania budzą jednak wątpliwości zwłaszcza w zakresie powierzchni budynków zajętych na działalność gospodarczą. Ponadto dostarczone do organu podatkowego dokumenty w zakresie przedmiotu opodatkowania nie są spójne z wcześniej zgłaszaną zarówno powierzchnią użytkową budynków, jak również wartością budowli.
Przeprowadzone postępowanie potwierdziło, iż w sprawie zaistniała przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tzn. wyszła na jaw nowa okoliczność faktyczna, istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi I instancji, dotycząca rzeczywistej powierzchni użytkowej budynków i wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Z akt sprawy wynika, że P. B. K. jest użytkownikiem wieczystym, stanowiącej własność Skarbu Państwa, nieruchomości położonej przy ul. [...] w K., oznaczonej jako działki nr [...], [...], [...], [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...], o łącznej powierzchni 4 945,00 m2, jak również jest właścicielem znajdujących się na nieruchomości budynków oraz budowli. Dla powyższej nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Ponadto nie budzi wątpliwości, że Odwołująca jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą - według danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. "A." jest wpisana jako przedsiębiorca od 1 marca 2013 r. Główny profil działalności objęty jest kodem PKD 46.90.Z - sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana oraz min. 68.20.Z - wynajem i zarządzanie budynkami własnymi i dzierżawionymi.
Z akt sprawy wynika również, że na podstawie złożonej przez P. B. K. w dniu 20 sierpnia 2013 r. "Informacji o nieruchomościach osób fizycznych", Prezydent Miasta Krakowa ostateczną decyzją z dnia 7 stycznia 2016 r., nr PD-01-2.3120.4.152321.2016.OS, ustalił zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości przyjmując jako podstawy opodatkowania: 48 650,00 zł wartość budowli związanych z działalnością gospodarczą, 1 469 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z działalnością gospodarczą, 4 945,00 m2 powierzchni nieruchomości gruntowych związanych z działalnością gospodarczą.
Natomiast zaskarżoną decyzją, wydaną po wznowieniu postępowania, organ I instancji ustalił zobowiązanie podatkowe przyjmując jako podstawy opodatkowania: 89 300,00 zł wartość budowli związanych z działalnością gospodarczą, 2.254,50 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z działalnością gospodarczą, 4 945,00 m2 powierzchni nieruchomości gruntowych związanych z działalnością gospodarczą.
W ocenie Kolegium zgromadzony materiał dowodowy pozwala przyjąć, że obiekty budowalne znajdujące się na działce nr [...], o powierzchniach użytkowych 312 m2 i 331 m2, są budynkami.
Z protokołu oględzin wynika, że obiekt budowlany, w którym działalność prowadzi firma "L." (o powierzchni użytkowej 331 m2) z zewnątrz jest ocieplony, posiada elewację. Przy ścianie frontowej widoczna jest podmurówka. Obiekt posiada plastikową stolarkę okienną i drzwiową. Wewnątrz widoczne są dwie duże bramy garażowe, podnoszone do góry na systemie przesuwnym. W środku na podłodze widoczna jest wylewka oraz w części płytki podłogowe. Konstrukcja budynku oparta na betonowych słupach. Dodatkowo wewnątrz widoczna konstrukcja drewniana podtrzymująca sufit parteru, nad którym znajduje się strych, na strychu widoczna konstrukcja żelbetonowa. W budynku znajduje się węzeł sanitarny, instalacja elektryczna, CO, wodno-kanalizacyjna. Ściana wewnątrz wykończona gipsem oraz boazerią PCV. W obiekcie znajduje się kotłownia, w której jest piec centralnego ogrzewania. Znajduje się również zaplecze sanitarne (kuchnia, łazienka). Szyny bramy wjazdowej przymocowane są do betonowych słupów. W protokole oględzin wskazano również, że budynek jest w całości orynnowany.
Ponadto organ dokonał oględzin drugiego obiektu budowalnego, w którym znajduje się "A." (o powierzchni użytkowej 312 m2). Ustalono, iż obiekt z zewnątrz jest ocieplony, posiada elewację. Stolarka okienną i drzwiowa jest plastikowa. Obiekt jest orynnowany. Na podłodze w całym obiekcie jest wylewka, wyłożona płytkami. Wewnątrz wykończony jest płytami kartonowo-gipsowymi. Sufit wyłożony jest boazerią PCV. W obiekcie jest instalacja elektryczna, CO, wodno¬kanalizacyjna; wyodrębnione jest pomieszczenie na kotłownię i toaletę. Na tyłach obiektu, patrząc od strony ul. [...], po prawnej stronie budynku, ściana przy gruncie obsypana jest żwirkiem, pod którym jest beton.
W konsekwencji należy przyjąć, że sporne obiekty budowlane posiadają wszystkie cechy budynku - posiadają dach, przegrody budowlane oraz - wbrew twierdzeniom Odwołującej - fundament (każdy z budynków ma wylewkę), a ponadto są trwale związane z gruntem. Z dołączonej do akt sprawy dokumentacji fotograficznej wynika, że sporne obiekty budowlane stanowią budynki, w których urządzone są pomieszczenia, takie jak pomieszczenie biurowe, kuchnia czy łazienka.
W skargach zarzucono, że brak jest dostatecznych dowodów wskazujących na fakt, że w latach 2016, 2017 i 2018. Podatnik nieprawidłowo zakwalifikował sporne obiekty. Budynki i budowle przy ul. [...] powstały w latach 50 i były co kilka lat modernizowane Organ nie posiada dowodów na to, że w chwili składania oświadczenia podatkowego za lata 2016, 2017 i 2018 sporne budowle posiadały wygląd i przeznaczenie, pozwalające do zakwalifikowania ich przez organ w 2019 r. do kategorii budynków.
Wielokrotnie w materiale dowodowym wskazywano, że sporne budowle były wiatami., które przeszły modernizacje. Sam fakt remontów, wygląd zewnętrzny zdaniem pracowników biorących udział w wizji przeważył za stanowiskiem, iż budowla (wiata) stała się budynkiem. Jeżeli organ nie dysponował materiałem dowodowym na dzień powstania zobowiązania podatkowego tj. 2016, 2017 i 2018 r. to sporne obiekty nie powinny być uwzględniane w decyzji podatkowej za ten rok. Aby wykazać, że w latach 2016, 2017 i 2018 budowla posiadała cechy budynku należałoby zestawić dowód z tych lat z dowodem ujawnionym w 2019 r. w postaci zdjęć, opinii, oględzin. Ujawnione okoliczności faktyczne musiały istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej.
Podkreślono, że organ dokonując oględzin spornego obiektu budowlanego, wskazał, że obiekt posiada podmurówkę, w wewnątrz widoczna była wylewka. Podmurówka ma za zadanie przede wszystkim wzmocnić konstrukcję budowli, zapewnić jej lepszą stabilizację na gruncie, ma chronić ją przed wilgocią, jednak nie spełnia funkcji fundamentu, tak samo w przypadku kolejnego obiektu, organ wykazał, iż na tyłach ściana przy gruncie obsypana jest żwirem, widać beton, na lewej ścianie na łączeniu ścian widać podmurówki betonowe (ławy fundamentowe i fragmenty papy izolacyjnej), ale nie wykazał jak budowla jest połączona z gruntem, czy jest między nimi zachowana została trwałość, integralność, czy też jest to tylko część podwórka, trotuaru, na którym położona jest papa celem izolacji budowli od podłoża. Opisana modernizacja budowli (ocieplenie, prowadzenie wieloletniej działalności gospodarczej) nie ma kluczowego znaczenia dla przyjęcia, że obiekty 312 m2 oraz 331 m2 są budynkami. Podkreślono, że wątpliwości powinny być interpretowane na korzyść podatnika. Organ nie może dokonywać dowolnej oceny dowodów na niekorzyść podatnika. W sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy budzi wątpliwości w sferze faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, organ powinien przyjąć wersję korzystną dla podatnika
W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o ich oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skargi okazały się uzasadnione.
Najistotniejszą okolicznością w badanej sprawie jest okoliczność, że zaskarżone obecnie do WSA decyzje zostały wydane w trybie wznowienia postępowania, tj. postępowania nadzwyczajnego. Tryb ten – przewidziany w rozdziale 17 o.p. – charakteryzuje się cechami odmiennymi od zwykłego postępowania rozpoznawczego. Specyfika trybu wznowienia postępowania polega między innymi na tym, że co do zasady, postępowanie w tym przedmiocie składa się z dwóch etapów. Pierwszy z nich, zgodnie z art. 243 § 1 o.p., obejmuje badanie dopuszczalności wznowienia, a więc przesłanek formalnych zastosowania tej instytucji, tj. czy żądanie wznowienia postępowania pochodzi od uprawnionego podmiotu i dotyczy decyzji ostatecznej lub postanowienia, na które służy zażalenie i czy zachowany został termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oraz czy strona wskazała jedną z podstaw wznowienia przewidzianych w art. 240 § 1 ww. ustawy. Niespełnienie którejkolwiek z przesłanek formalnych skutkuje odmową wznowienia postępowania. Jeżeli zaś wznowienie postępowania jest dopuszczalne, to stosownie do art. 243 § 1 organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz – jeżeli stwierdzone zostanie ich istnienie – co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 243 § 2). Innymi słowy, po wznowieniu postępowania organ podatkowy bada, czy postępowanie "zwykłe", w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte wadą wymienioną w art. 240 § 1, a jeżeli tak się stało, to przeprowadza także postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej rozstrzygniętej decyzją ostateczną.
W związku z powyższym zaakcentowania wymaga, że w postępowaniu nadzwyczajnym - wznowieniowym - granica badania sprawy jest zawężona do badania spełnienia przesłanek wznowieniowych, wskazanych w art. 240 § 1 o.p.
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organy podatkowe obu instancji błędnie uznały, że spełniła się przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Podstawę takiego uznania stanowiły ustalenia organu podatkowego I instancji dotyczące powierzchni dwóch obiektów, uznanych prze organy za budynki.
Nowymi faktami lub dowodami będą te z nich, które nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy jako element faktyczny rozstrzygnięcia, przy czym muszą one istnieć w dniu wydania decyzji i nie być znane organowi. Natomiast pod pojęciem dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał pierwotną decyzję rozumieć trzeba tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Ponadto, nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, tj. dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenia prawne, a więc wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.
W badanej sprawie nie spełniła się wskazana przesłanka wznowienia postępowania, bowiem Skarżąca słusznie zarzuca, że organy administracyjne w żadne sposób nie wykazały jaki był stan tych obiektów odpowiednio w latach 2016, 2017 i 2018. Bez takiego ustalenia nie można wykazać, że stan ujawniony w 2019 r stanowi nową okoliczność faktyczną, istniejącą w dniu wydania decyzji i nieznaną organowi. Ponadto stan obiektów był okolicznością możliwą do ustalenia przez organ podatkowy w toku postępowania zwykłego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznych (wymiarowych) za lata 2016-2018 w przedmiocie podatku od nieruchomości. Organ okoliczności tej nie dostrzegł, pomimo że dysponował pełnym materiałem dowodowym, a to danymi z ewidencji. Natomiast, pod pojęciem dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał pierwotną decyzję rozumieć trzeba tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały.
Podsumowując rozważania, w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie możemy mieć do czynienia z błędną oceną stanu faktycznego pod względem prawnym dokonaną w postępowaniu wymiarowym, co nie może stanowić podstawy wznowienia. Niedopuszczalne jest bowiem sanowanie błędów postępowania zwyczajnego w postępowaniu nadzwyczajnym.
W konsekwencji Sąd nie mógł zbadać sprawy merytorycznie, w tym ocenić zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych w skardze, skoro stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia przepisu prawa procesowego, a to art. 240 § 1 pkt 5 o.p.
W tym stanie sprawy, Sąd uchylił zaskarżone decyzje organu II i I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325).
Ponownie rozpoznając sprawę organy podatkowe wezmą pod uwagę wskazania Sądu zawarte w treści uzasadnienia.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 209 p.p.s.a. Na koszty postępowania w kwocie 600 złożyły się uiszczone wpisy od połączonych do wspólnego rozpoznania skarg.