I SA/KR 638/25

I SA/Kr 638/25 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-10-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Wiesław Kuśnierz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
odrzucono skargę , zwrócono wpis
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 6 i pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu w dniu 27 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2025 r. znak 1201-IEW-3.491.1.2025.7 w przedmiocie uznania ponaglenia za bezprzedmiotowe postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
Uzasadnienie
J. B. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: DIAS) z dnia 11 sierpnia 2025 r. znak 1201-IEW-3.491.1.2025.7 w przedmiocie uznania za bezprzedmiotowe ponaglenia Skarżącego dotyczącego rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Suchej Beskidzkiej wniosku Skarżącego z dnia 27 maja 2025 r. w sprawie rozłożenia zapłaty zaległości na 15 rat.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 216 w zw. z art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111; dalej O.p.).
W postanowieniu DIAS zawarł błędne pouczenie, że na to postanowienie przysługuje prawo wniesienia skargi do WSA w Krakowie.
Skarżący zarzucił kwestionowanemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, art. 7 Konstytucji RP i art. 8 K.p.a.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, uznanie, że organ dopuścił się przewlekłego lub bezczynnego zachowania, uchylenie w całości tytułu egzekucyjnego oraz zasądzenie zwrotu kosztów wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie, względnie o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Skarżący wniósł do sądu skargę na postanowienie wydane na podstawie art. art. 216 w zw. z art. 141 § 1 O.p.
Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 O.p., na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia
Stosownie do art. 141 § 2 O.p. organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Należy w tym miejscu wskazać, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to postanowienie mające na celu likwidację bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej, stanowi też warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego dotyczącą bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Postanowienie to nie może być ponadto zaskarżone zażaleniem (art. 236 § 1 O.p.).
Należy wyjaśnić, że podnoszona przez Skarżącego kwestia prawidłowości postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Suchej Beskidzkiej mogłaby być merytorycznie oceniona przez sąd administracyjny w sprawie ze skargi na bezczynność i przewlekłe działania organu I instancji. W sprawie niniejszej natomiast Sąd nie może wypowiadać się w tym zakresie.
Powtórzyć trzeba, że postanowienie wydane w oparciu o art. 141 § 2 O.p. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Postanowienie takie nie mieści się w zakresie opisanym w art. 3 § 2 P.p.s.a., bowiem nie przysługuje na nie zażalenie, ani nie kończy postępowania, a także nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
Ponaglenie, takie jak wniesione przez Skarżącego, uznane jest za środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a., warunkujące skuteczne wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność lub przewlekłe działanie organu.
Przypomnieć należy, że błędne pouczenie o możliwości zaskarżenia nie tworzy dla strony postępowania uprawnienia, które faktycznie na danym etapie postępowania nie przysługiwało (por. np. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2122/22). Innymi słowy błędne pouczenie nie może jednostronnie kreować dla strony prawa do wywiedzenia skutecznego środka zaskarżenia w przypadku, gdy ustawa go nie przewiduje. Środek ten musi mieć oparcie w obowiązujących przepisach.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie DIAS w przedmiocie uznania ponaglenia za bezprzedmiotowe, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.
O zwrocie wpisu orzeczono w pkt. 2 postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., który stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.