Pełny tekst orzeczenia

I SA/Kr 525/17

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

SENTENCJA

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 marca 2017 r. nr: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a przyznać na rzecz adw. P. M. wykonującego zawód w Kancelarii Adwokackiej, ul. [...], [...], od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 442,80 zł (słownie: czterysta czterdzieści dwa złote, osiemdziesiąt groszy) zawierającą podatek od towarów i usług w wysokości 82,80 zł, stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu


UZASADNIENIE

Postanowieniem Starszego Referendarza Sądowego WSA w Krakowie z dnia 23 czerwca 2017 r. przyznane zostało M. S. prawo pomocy obejmujące m. in. ustanowienie adwokata z urzędu. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. zarządzeniem z dnia 10 lipca 2017 r. wyznaczył dla skarżącej pełnomocnika w osobie adw. P. M..

Wyrokiem z dnia 15 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił. Na rozprawie w dniu 15 września 2017 r. adwokat P. P., działający na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez adwokata P. M., zgłosił do protokołu wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.

Od orzeczenia Sądu I instancji adwokat P. P. sporządził i wniósł skargę kasacyjną z dnia 9 listopada 2017 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały uiszczone w całości, ani w żadnej części.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 czerwca 2018 r. sygn. akt II FSK 3987/17 skargę kasacyjną oddalił.

Adwokat P. P. w piśmie z dnia 10 lipca 2018 r. ponowił wniosek o przyznanie wyznaczonemu pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w dwóch instancjach, które to koszty nie zostały opłacone.

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714).

Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit "c" w/w rozporządzenia opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie" wynosi 240 zł, zaś za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej opłata wynosi 50 % opłaty określonej w pkt. 1, nie mniej niż 120 zł, zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit "b" (240 zł x 50% = 120 zł). Łączna opłata za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu wyniesie zatem 360 zł (240 zł +120 zł = 360 zł).

W myśl § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia opłatę tę należy podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług, która w niniejszej sprawie wynosi 82,80 zł (360 zł x 23% = 82,80 zł). Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.).

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.