I SA/Kr 238/26

I SA/Kr 238/26 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-05-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Inga Gołowska /przewodniczący/
Paweł Dąbek /sprawozdawca/
Piotr Głowacki
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a), art. 146 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2025 poz 163
art. 22 ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.)
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 238/26 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 maja 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek (spr.), WSA Piotr Głowacki, Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2026 r., sprawy ze skargi J.T. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 lutego 2026 r. nr 0114-KDIP3-1.4011.908.2025.5.PT w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (słownie: dwieście zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) w wydanej 2 lutego 2026 r. interpretacji indywidualnej, znak: 0114-KDIP3-1.4011.908.2025.5.PT stwierdził, że stanowisko J.T. (dalej: Skarżący) w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych, jest nieprawidłowe.
Interpretacja ta wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Skarżący prowadzi działalność gospodarczą - kancelarię adwokacką i wykonuje zawód adwokata. Z tego tytułu jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług. W swojej działalności świadczy usługi również dla osób pozbawionych wolności i spotyka się z klientami w zakładach karnych i aresztach śledczych. Wynagrodzenie pobierane jest według czasu spędzonego na konsultacji - za każde rozpoczęte 30 minut. Poza tym w trakcie dnia pracy spotyka się lub bierze udział w czynnościach organów, rozprawach sądowych o różnych godzinach i w różnych miejscach i musi kontrolować upływ czasu. Skarżący w trakcie spotkań w zakładach karnych i aresztach śledczych nie może korzystać z komputera, telefonu lub innych elektronicznych urządzeń, które muszą pozostać w szafce przed wejściem na salę widzeń. Jedynym narzędziem umożliwiającym kontrolę czasu jest zegarek mechaniczny.
W ocenie Skarżącego zegarek ten jest niezbędny do ustalenia czasu spędzonego na świadczonej pomocy prawnej w trakcie konsultacji w zakładach karnych i aresztach śledczych (ustalenia wysokości wynagrodzenia za świadczona usługę) oraz pilnowania czasu w trakcie tych spotkań, aby móc zdążyć na inne zaplanowane czynności, spotkania lub posiedzenia sądów.
Skarżący w uzupełnieniu wniosku w odpowiedzi na pytania Dyrektora KIS wskazał, że obecnie posiada zegarek, który wykorzystuje w prowadzonej działalności. Zegarek jest jednak stary i zużyty, w najbliższej przyszłości konieczna będzie wymiana na nowy. Zakup nowego zegarka ma zostać dokonany w ramach prowadzonej działalności, a faktura VAT z zakupu ma stanowić podstawę rozliczenia podatku dochodowego (KUP) oraz VAT. Zegarek nie będzie miał dodatkowych funkcji poza odmierzaniem czasu. Skarżący stwierdził, że cena zegarka uzależniona jest od dostępności i aktualnej oferty sprzedawców, szacuje ją w przedziale do 5.000 zł. Zakup ten nie będzie Skarżącemu refundowany.
Na kolejne pytania Dyrektora KIS Skarżący wskazał, że głównym celem zakupu zegarka jest umożliwienie mu kontrolowania i odmierzania, a następnie rozliczania czasu spędzonego w trakcie udzielania pomocy prawnej pozbawionym wolności w Zakładach Karnych i Aresztach Śledczych. W trakcie jednej wizyty w zakładzie karnym adwokat może spotkać się z więcej niż jednym osadzonym - co wymaga dokładnego obliczenia czasu spędzonego z każdym z nich. Co więcej rozliczać się powinien za faktycznie spędzony z klientem czas, a nie np. za przedłużające się oczekiwanie na wpuszczenie do sali widzeń czy wypuszczenie z jednostki penitencjarnej (co jest częste z uwagi na rygory panujące w takich miejscach i konieczność dostosowania się do zasad bezpieczeństwa). Dodał, że z pewnością charakter wykonywanego zawodu wymaga wybrania odpowiedniego zegarka, tak aby nie podrywał on powagi i zaufania klientów, gdyż stosunek adwokata i klienta oparty jest przede wszystkim na zaufaniu. W tym zaś pomaga wykreowanie i utrwalenie odpowiedniego wizerunku, zwłaszcza z uwagi na istotne ograniczenia w możliwości reklamy i promocji prowadzonej przez adwokata działalności gospodarczej. Podkreślił, że zakup nie ma na celu "uwypuklenia zasobności", a umożliwienie rozliczania czasu spędzonego z klientami pozbawionymi wolności. Dodał, że z pewnością wybór odpowiedniego modelu wpływa na sposób postrzegania adwokata przez klienta, a przez to na wizerunek i zaufanie, co stanowi podstawowy sposób pozyskiwania nowych klientów i kontynuowania prowadzenia działalności gospodarczej. Jest to forma utrwalenia pozycji na rynku usług prawniczych. Zegarek wykorzystywany będzie jedynie w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej. Zegarek w stylu formalnym pasował będzie jedynie do stroju formalnego, w którym pracuje. Dla celów prywatnych Skarżący posiada zegarek elektroniczny nieformalny. Wydatki poniesione na zakup zegarka zostaną udokumentowane fakturą wystawioną na rzecz Skarżącego.
W ocenie Skarżącego zakup zegarka mechanicznego stanowi związek pomiędzy prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą (adwokat), a wydatkami poniesionymi na jego zakup. Jest on niezbędny celem umożliwienia rozliczenia czasu spędzonego z klientem pozbawionym wolności w miejscach, w których nie można korzystać z innych urządzeń odmierzających czas (urządzeń elektronicznych). Tym samym ustalania wynagrodzenia z prowadzonej działalności gospodarczej.
W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny, Skarżący zadał następujące pytanie:
Czy w związku z powyższym stanem faktycznym, Skarżący może wliczyć jako koszt uzyskania przychodu zakup i serwis (wymianę baterii, paska) zegarka mechanicznego, o którym mowa w art 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm. - dalej: u.p.d.o.f.)?
Zdaniem Skarżącego w opisanym stanie faktycznym może on zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu zakup i serwis (wymiana baterii, wymiana paska) zegarka mechanicznego.
Dyrektor KIS w wydanej 2 lutego 2026 r. interpretacji indywidualnej stwierdził, że stanowisko Skarżącego jest nieprawidłowe.
W uzasadnieniu interpretacji wskazano, że poniesiony wydatek na zakup zegarka ma na celu przede wszystkim budowanie wizerunku Skarżącego, podniesienie prestiżu jego osoby. Dominującym celem poniesionego kosztu jest stworzenie pewnego wizerunku i wykreowanie pozytywnych relacji z klientami. Zatem koszty te mają charakter reprezentacyjny.
Jak wskazał Dyrektor KIS, gdyby nawet przyjął, że zakup zegarka spełnia przesłanki wskazane w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., to zważywszy, że poniesienie wskazanego we wniosku wydatku w głównej mierze ma na celu budowanie odpowiedniego, w pewien sposób niepowtarzalnego wizerunku Skarżącego i prezencji, zasadne jest wskazanie na jego reprezentacyjny charakter, który przesądza, że nie może on stanowić kosztów podatkowych.
Tym samym zakup przez Skarżącego zegarka oraz jego serwis będzie stanowić wydatek o charakterze reprezentacyjnym, który na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f. podlega wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów.
Skarżący w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, zarzucił zaskarżonej interpretacji Dyrektora KIS naruszenie:
I. przepisów postępowania:
1. art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2025 r. poz. 1691 – dalej: k.p.a.) poprzez nierozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i błędną ocenę materiału dowodowego poprzez pominięcie wyjaśnień Skarżącego, że zegarek służyć ma do odmierzania czasu w trakcie spotkań w zakładach karnych i aresztach śledczych oraz pilnowania terminowości w trakcie pobytu na tych spotkaniach tak aby uniknąć spóźnień na inne spotkania, czynności i posiedzenia sądów;
2. art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie na części wyjaśnień i pominięcie głównych twierdzeń i stanowiska skarżącego dotyczących przyczyny i celu zakupu zegarka jakim jest konieczność odmierzania czasu w trakcie konsultacji prawnych z klientami w zakładach karnych i aresztach śledczych, a także konieczność kontroli czasu w trakcie przebywania w zakładach karnych i aresztach śledczych celem terminowego stawiennictwa na posiedzeniach sądów, organów ścigania i administracji czy umówionych spotkaniach biznesowych i błędne uznanie, iż celem zakupu jest odpowiednia prezentacja i poprawa wizerunku;
II. przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez błędną interpretację i uznanie, że zakup zegarka mechanicznego celem odmierzania czasu w trakcie świadczenia usług udzielania pomocy prawnej osobom pozbawionym wolności i przebywającym w zakładach karnych i aresztach śledczych, za które to usługi Skarżący rozlicza się za każde rozpoczęte pół godziny nie stanowi kosztu poniesionego w celu osiągnięcia przychodów;
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, według norm prawem przepisanych.
Odpowiadając na skargę, Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Niniejsza sprawa dotyczy skargi na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego i w pierwszej kolejności przypomnieć należy istotę kontroli tych aktów przez wojewódzkie sądy administracyjne. Co do zasady sądy te rozpatrując skargi na akty, czynności, bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej, nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyjątek od tej zasady dotyczy między innymi skarg na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Jak wynika bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 – dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przepis ten stanowi, że skarga m.in. na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że w skardze należy sformułować zarzut naruszenia prawa procesowego lub materialnego oraz określić formę tego naruszenia.
Skoro przy rozpatrywaniu skarg na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wojewódzki sąd administracyjny jest związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną, sąd ten bada zatem prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś stwierdzenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Pogląd taki uznać należy za ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z: 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 2102/17; 3 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2034/18; 7 grudnia 2022 r., sygn. akt I FSK 2061/19; 27 stycznia 2023 r., sygn. akt I FSK 2022/19; 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt II FSK 2440/20 – powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji wojewódzki sąd administracyjny rozpatrując skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego może "poruszać" się jedynie w zakreślonych przez skarżącego granicach naruszenia przepisów prawa i tylko takie przepisy, które w skardze (lub na późniejszym etapie postępowania) zostaną postawione, mogą stanowić przedmiot rozważań prawnych.
Ustawodawca poprzez wprowadzenie w art. 57a p.p.s.a. dodatkowych wymogów, jakie spełniać powinna skarga na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego, jak również rezygnując z zasady oficjalności postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym w przypadku zaskarżania tych aktów (wyjątek wprowadzony w art. 134 § 1 p.p.s.a.), ograniczył zatem możliwość uchylenia zaskarżonej interpretacji, jeżeli uchybienie uzasadniające takie rozstrzygnięcie zostanie dostrzeżone przez sąd, lecz strona nie powoła się na to naruszenie poprzez postawienie stosownego zarzutu. Podważanie prawidłowości wydanej interpretacji indywidualnej, czy to przez naruszenie przepisów postępowania, czy też prawa materialnego, odbywa się zatem jedynie w zakresie nakreślonym przez stronę we wniesionej skardze na taką interpretację.
Podkreślenia w tym kontekście wymaga, że wnoszący skargę na interpretację indywidualną jest zobowiązany do wyraźnego postawienia zarzutu naruszenia konkretnego przepisu. Związanie podstawami skargi w takich sprawach polega na tym, że wskazanie przez skarżącego naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zatem to autor skargi wyznacza zakres kontroli wskazując, które normy prawa zostały naruszone i dlaczego. Wojewódzki sąd administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi. Przytoczenie podstawy skargi musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego granicami skargi, może on uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy organ interpretacyjny nie naruszył innych przepisów. Na konieczność szczegółowego i wyraźnego wskazania przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę zostały naruszone przy wydawaniu interpretacji indywidualnej, zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny. Jak wskazano w powołanym wcześniej wyroku z 27 stycznia 2023 r. (sygn. akt I FSK 2022/19), rozpoznając skargę na interpretację indywidualną prawa podatkowego sąd nie może uwzględnić naruszeń prawa innych niż wskazane w tejże skardze, nawet jeżeli takie naruszenia dostrzeże. Nawet jeżeli jakiś przepis zostanie wskazany lub zacytowany w uzasadnieniu skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, to nie można uznać, aby doszło w ten sposób do prawidłowego sformułowania zarzutu, jeżeli ponadto nie określono w jaki sposób doszło do naruszenia wskazanej lub przytoczonej normy prawnej, tj. czy strona zarzuca błąd wykładni, czy też chodzi o niewłaściwe zastosowanie przepisu - czego wymaga przepis art. 57a p.p.s.a.
Uwagi te były konieczne, gdyż Skarżący przy konstruowaniu zarzutów skargi, powołał się na przepisy k.p.a., które w rozpatrywanej sprawie nie miały zastosowania. Jak wyraźnie bowiem wynika z art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a., przepisów tego kodeksu nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm. – dalej: O.p.), z wyjątkiem przepisów działów IV i VIII. Powołane przez Skarżącego przepisy znajdują się tymczasem w dziale I i II k.p.a. Dlatego też Sąd, jakkolwiek podziela stanowisko Skarżącego, że Dyrektor KIS, wbrew stanowisku zaprezentowanemu w stanie sprawy przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji, pominął element stanu faktycznego podany we wniosku o wydanie interpretacji, że mechaniczny zegarek jest niezbędny Skarżącemu do odmierzania czasu w trakcie wizyt w zakładach karnych i aresztach śledczych oraz pominął główne twierdzenia Skarżącego co do konieczności zakupu zegarka mechanicznego, nie może uchylić zaskarżonej interpretacji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania. Skarżący powinien był bowiem powiązać przedstawioną argumentację z naruszeniem art. 14c § 1 O.p., który stanowi, że interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny.
Organ interpretacyjny przy wydawaniu interpretacji indywidualnej, nie może wobec tego stanu faktycznego modyfikować lub przekształcać, ani też dokonywać własnych ustaleń co do tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (por. wyrok NSA z 5 września 2024 r., sygn. akt II FSK 57/22 – powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie może również ingerować w stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę ani dokonywać własnych ustaleń co do tego stanu lub zdarzenia (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1075/23). Wskazać ponadto należy, że ocena stanowiska wnioskodawcy oraz jej uzasadnienie prawne, o których mowa w art. 14c § 1 O.p., powinny odnosić się do tych elementów stanu faktycznego i argumentacji uzasadniającej własne stanowisko podmiotu składającego wniosek, które mają charakter zasadniczy dla dokonania prawidłowej interpretacji wskazanych przez niego przepisów (por. wyrok NSA z 18 października 2024 r., sygn. akt I FSK 263/21).
Pomimo wady konstrukcyjnej skargi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację z uwagi na naruszenie przepisu prawa materialnego, czyli art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez błędną jego wykładnię. Z przepisu tego wynika, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
W realiach rozpatrywanej sprawy, dokonując wykładni powyższego przepisu w kontekście zaprezentowanego przez Skarżącego stanu faktycznego, obowiązkiem Dyrektora KIS było stwierdzenie czy zakup zegarka pozostaje w bezpośrednim bądź pośrednim związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą/zawodową. Odkodowując treść normy prawnej zawartej w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. w kontekście stanu faktycznego zaprezentowanego przez Skarżącego, Dyrektor KIS był zobowiązany do wzięcia pod uwagę istotnych elementów tego stanu faktycznego. Jakie zaś elementy mają być brane pod uwagę, decyduje przepis prawa materialnego.
Wykładnia określonej regulacji prawnej w procesie stosowania prawa ma miejsce wówczas, gdy następuje subsumcja ustalonego stanu faktycznego pod mający zastosowanie w sprawie przepis prawa materialnego. Wówczas organ dokonujący takiej wykładni ocenia, czy stwierdzony stan faktyczny odnosi się do konkretnej normy prawa materialnego. W procesie tym zobowiązany jest do dokładnego wskazania, jakie elementy stanu faktycznego pozwalają na stwierdzenie, że konkretny przepis prawa materialnego będzie miał zastosowanie, bądź też takiego zastosowania miał nie będzie. W procesie stosowania prawa, przy dokonywaniu wykładni przepisu prawnego, dla stwierdzenia, że wykładnia ta dokonana została prawidłowo, czyli nie można jej zarzucić błędów w procesie dochodzenia do ostatecznych wniosków, muszą być wskazane konkretne elementy stanu faktycznego, z których wyprowadzone zostały końcowe wnioski, stanowiące wynik dokonanej wykładni.
Wprawdzie wydawanie interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego, nie jest co do zasady uznawane za stosowanie prawa, to jednak nie można pomijać, że w procesie jej wydawania organ interpretacyjny dokonuje wykładni przepisów prawa materialnego. Jest on wobec tego zobowiązany do stosowania podstawowych zasad tej wykładni, wypracowanych na kanwie koncepcji stosowania prawa.
Przenosząc to na grunt rozpoznawanej sprawy, dla uznania, że dokonana przez Dyrektora KIS wykładania art. 22 ust. 1 u.p.do.f. jest prawidłowa, koniecznym jest ustalenie, że formułując ostateczne wniosku, odniósł się on do adekwatnych elementów przedstawionego przez Skarżącego stanu faktycznego. Za nieprawidłową będzie natomiast musiała zostać taka wykładnia, która przypisze istotne znaczenie elementom ubocznym, bądź też pominięte zostaną istotne elementy stanu faktycznego, które mają podstawowe znaczenie, aby możliwym było stwierdzenie, że dokonana wykładania jest prawidłowa.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej interpretacji, podstawowym argumentem za uznaniem stanowiska Skarżącego za nieprawidłowe, było stwierdzenie, że zakup zegarka ma przede wszystkim na celu budowanie wizerunku Skarżącego raz jego prestiżu. Zegarek mechaniczny ma zdaniem Dyrektora KIS na celu "budowanie odpowiedniego, w pewien sposób niepowtarzalnego Pana wizerunku i prezencji". Doprowadziło to z kolei Dyrektora do wniosku, że będzie to wydatek o charakterze reprezentacyjnym, który wyłączony jest z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f. Formułując taki pogląd, Dyrektor KIS nie wskazał jednak, które dokładnie elementy stanu faktycznego pozwalają na wyprowadzenie takich wniosków. Dyrektor KIS nie wyjaśnił również, biorąc pod uwagę stanowisko Skarżącego, że wskazana przez niego cena mieści się w dolnych granicach cenowych, zaś zegarki mechaniczne osiągają cenę nawet kilkudziesięciu tysięcy złotych, aby zegarek za tę cenę "niepowtarzalny wizerunek" Skarżącego. Wobec tego dokonana wykładnia przepisu prawa materialnego, oderwana jest od realiów.
Przede wszystkim jednak o błędnej wykładni art. 22 ust. 1 u.p.do.f. przesądza brak wzięcia pod uwagę najistotniejszego elementu stanu faktycznego, czyli faktu, że w pracy adwokata niezmiernie ważnym jest, aby kontrolować czas w związku np. z koniecznością prawidłowego zapewnienia klientowi pomocy prawnej w trakcie posiedzeń sądowych. Poza tym kontrola upływu czasu jest istotna w związku z określaniem wysokości wynagrodzenia za świadczone usługi. To właśnie te elementy stanu faktycznego przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji, powinny zostać wzięte pod uwagę w procesie dokonywania wykładni przepisu prawa materialnego. Tymczasem Dyrektor KIS zupełnie pominął ten istotny element przedstawionego stanu faktycznego. Powoduje to, że dokonanej wykładni nie można uznać za zupełną i tym samym prawidłową, gdyż pomija ona istotne okoliczności mające znaczenia dla końcowych wniosków.
W złożonej skardze nie postawiono wprawdzie zarzutu naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f., choć pogląd Dyrektora KIS o uznaniu niezasadności stanowiska Skarżącego, oparty został o te regulację. Zauważyć jednak należy, że zauważony błąd w wykładni prawa materialnego, dotyczył już etapu analizowania w zaskarżonej interpretacji spełnienia przesłanek z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Ewentualny zarzut naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f., powinien być postawiony wówczas, gdyby wykładnia art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., była prawidłowa.
Dlatego też Sąd, działając na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację. Ponownie rozpoznając sprawę, Dyrektor dokona prawidłowej wykładni wskazując, które konkretnie wskazane przez Skarżącego elementy stanu faktycznego, pozwalają na wysnucie prezentowanego poglądu, wskazując jednocześnie, z jakich powodów pewne elementy stanu faktycznego, nie mogą przesądzać o zasadności stanowiska Skarżącego.
O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł.