I SA/Kr 2085/02

I SA/Kr 2085/02 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-02-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bożenna Blitek
Halina Jakubiec
Krystyna Kutzner /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Syg. akt I SA/Kr 2085/02 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 lutego 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Bożenna Blitek Protokolant Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2005 r sprawy ze skargi T. G na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 lipca 2002 r nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji skargę oddala
Uzasadnienie
W dniu [...].2000r Agencja Celna "J " działająca jako przedstawiciel bezpośredni T G prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "I" - dokonała zgłoszenia celnego na dokumencie SAD nr [...], którym objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar określony jako " proszek kakaowy słodzony o zawartości cukru 99%", zataryfikowany do kodu [...], z obniżoną stawką celną 12% .
Po zwolnieniu towaru Dyrektor Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie w/w zgłoszenia celnego , a następnie decyzją z dnia [...].2001 r nr [...]- uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe ,- określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości [...] zł,
- stwierdził , że na podstawie art.209 § 3 ustawy z dnia 9.01.1997 r - Kodeks celny (Dz.U.Nr 23, poz. 117 ze zm.) - dłużnikami solidarnymi są T G - PHU "I" oraz Agencja Celna "J" .
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ celny podniósł , że przedmiotem importu był " cukier z dodatkiem kakao" , który należy zaklasyfikować do kodu PCN [...] ze stawką celną w wysokości 96% min. [...] EUR/kg.
Prezes Głównego Urzędu Ceł , po rozpatrzeniu odwołania skarżącego , decyzją z dnia [...].2001 r nr [...]uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w części dotyczącej podstawy prawnej i orzekł według właściwej , a w pozostałej części rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła w dniu [...].2002 r Agencja Celna "J " i wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej oznaczenia strony oraz podstawy prawnej wskazującej ją jako adresata tej decyzji.
Na podstawie art.4 ust. 1 ustawy z dnia 20.03.2002 r o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 41, poz.365 ) -skargę rozpatrzył Dyrektor Izby Celnej, który działając na podstawie art.38 § 2 ustawy z dnia 11.05.1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. z 1995 r Nr 74, poz.368 ze zm.) decyzją z dnia 18.07.2002 r nr 05-ROP-0511-24/02 uwzględnił w całości tę skargę i uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 28.11.2001 r nr DOT-1-5550-5087/01/13319/BW oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia 8.06.2001 r nr 05-TW-554-V-113/2001 w części uznania Agencji Celnej "J" za stronę i dłużnika długu celnego oraz umorzył postępowanie w stosunku do w/w Agencji.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26.09.2002 r , syg.akt I SA/Kr 51/02 umorzył postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe
W dniu [...].2001 r skarżący T G - PHU "I" wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].2002 r nr [...] zarzucając naruszenie przepisów postępowania , a to art.38 ust.2 w związku z art.21 w/w ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( zwaną dalej ustawa o NSA ) poprzez pominięcie istotnych uchybień w decyzji organu II instancji , a w stosunku do której Dyrektor Izby Celnej dokonał autokontroli , co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej uchylenie.
Ponadto skarżący wniósł o uchylenie wydanej w sprawie decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...].2001 r nr [...] oraz decyzji Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...].2001 r nr [...], gdyż decyzje te zdaniem skarżącego zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni pozycji PCN 1701 91 00 0 i pozycji PCN 1806 10 90 0 oraz błędnej wykładni art.65 § 4 pkt.2 lit.a i art.209 § 3 Kodeksu celnego . Ponadto w/w rozstrzygnięciom skarżący zarzucił, iż zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a to art.120 Ordynacji podatkowej w związku z art.5 Kodeksu celnego i art.187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie treści rozstrzygnięcia na rozstrzygnięciu wydanym w innej sprawie (WIT) oraz art.122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy , które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy.
W ocenie skarżącego , skoro organ dokonując samokontroli działa niejako w zastępstwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, to jest on uprawiony i zobowiązany dokonywać autokontroli zaskarżonej decyzji tak , jak to czyni sąd administracyjny , a zatem w takim samym zakresie , w jakim kontroli tej dokonuje w/w Sąd , to jest w zakresie wyznaczonym przez art.21 ustawy o NSA.
Podobnie jak NSA , organ dokonujący autokontroli w trybie art.38 ust.2 w/w ustawy nie jest związany granicami skargi, a to oznacza , że zakres możliwości skorzystania przez organ z uprawnień , które daje mu art.38 ust.2 ustawy o NSA nie zależy od tego , jakie zarzuty sformułuje skarżący.
Zdaniem skarżącego , dokonana przez Dyrektora Izby Celnej w trybie art.38 ust.2 ustawy o NSA autokontrola nie spełniła wymogów tego przepisu , a to oznacza , że wydana w jej wyniku decyzja narusza art.38 ust2 w/w ustawy , przy czym naruszenie to jest naruszeniem mającym wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając skargę Dyrektor Izby Celnej nie zastosował się prawidłowo do dyspozycji art.38 ust.2 oraz wynikających z niego obowiązków. Dokonana w zastępstwie NSA kontrola legalności nie objęła swoim zakresem aspektów merytorycznych sprawy , czyli zasadności odpowiedzialności tak Agencji Celnej, jak i skarżącego za zapłatę długu celnego.
Dyrektor Izby Celnej był zobowiązany - zdaniem skarżącego - do zbadania decyzji pod względem zgodności z prawem , a zatem powinien rozpatrzyć nie tylko podniesione przez Agencję Celną "J " zarzuty , ale również ustalić , czy nie zachodzą przesłanki określone w art.21 ustawy o NSA , czy decyzja , zarówno pod względem materialnym , jak i formalnym , jest zgodna z prawem.
W dalszej części skargi zostały podniesione zarzuty dotyczące błędnej wykładni Taryfy celnej , a konkretnie póz PCN 1806 10 90 0 oraz PCN 1701 91 00 0. Nałożenie na skarżącego obowiązku zapłaty długu celnego stoi w sprzeczności z art.65 § 4 Kodeksu celnego i stanowi - zdaniem skarżącego -rażące naruszenie prawa.
Uwzględniając skargę w całości Dyrektor Izby Celnej powinien był w całości uchylić decyzje organu celnego I i II instancji i orzec co do istoty sprawy , to jest uznać zgłoszenie celne za prawidłowe.
Odnosząc się do sytuacji prawnej Agencji Celnej "J" skarżący stwierdził, że w dniu dokonania zgłoszenia celnego postępowanie celne zostało wszczęte zarówno w stosunku do skarżącego , jak i do w/w Agencji Celnej . Umorzenie postępowania wobec Agencji Celnej było niedopuszczalne w świetle art.209 § 3 Kodeksu celnego , a zwłaszcza art.258 § l tej ustawy. Wskazane przepisy stanowią materialną podstawę odpowiedzialności agencji celnej za zapłatę długu celnego i nie było podstaw prawnych do umorzenia postępowania wobec tego podmiotu , jak to uczynił Dyrektor Izby Celnej .
Podnieść należy , że w niniejszej sprawie strony odwoływały się do postępowań dotyczących stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...].2001 r nr [...], które są odrębnymi postępowaniami i pozostającymi poza przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowo administracyjnym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił , że w skardze z dnia [...]2002 r wniesionej przez Agencję Celną "J" skarżąca sformułowała żądanie uchylenia decyzji organu II instancji w części dotyczącej oznaczenia strony i podstawy prawnej wskazującej ją jako adresata decyzji.
Dyrektor Izby Celnej przyznał, że kontrola decyzji przeprowadzona przez sąd administracyjny w postępowaniu sądowo-administracyjnym jest dokonywana wyłącznie pod względem zgodności z prawem. Oznacza to , że organ , który w ramach tego postępowania i niejako w zastępstwie sądu administracyjnego , jest uprawniony i zobowiązany dokonać autokontroli zaskarżonej decyzji, tak jak to czyni sąd administracyjny.
Wbrew twierdzeniom skarżącego organ celny uwzględniając skargę w całości prawidłowo zastosował art.38 ust.2 ustawy o NSA, nie traktując go jako samodzielnej podstawy wzruszenia przez organ celny zaskarżonej decyzji . Uwzględniając skargę w całości organ celny zbadał zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem , w efekcie doszedł do przekonania , że w/w decyzja narusza art.22 ust.2 pkt.3 ustawy o NSA , czyli przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji organ celny uznał , że została ona wydana z naruszeniem art.133 Ordynacji podatkowej.
Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że Agencja Celna "J" działała w formie przedstawiciela bezpośredniego, czyli w imieniu i na rzecz importera towaru . Wobec w/w Agencji Celnej nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie celnej , a postępowanie toczyło się wyłącznie w stosunku do skarżącego importera towaru.
Organ celny podtrzymał swoje stanowisko odnośnie spornej taryfikacji towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym.
Wbrew zarzutom skargi Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że prawidłowo zastosowano treść art.65 § 4 Kodeksu celnego i nie zgodził się ze skarżącym , że Agencja Celna stała się stroną postępowania już od dnia dokonania przez nią zgłoszenia celnego , gdyż przepis w takim brzmieniu wszedł w życie [...]. 2001 r, a zgłoszenie celne miało miejsce [...].2000 r.
W ocenie organu celnego orzekając w niniejszej sprawie organ ten nie naruszył zasad wyrażonych w art.122 i 187 Ordynacji podatkowej .
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone , zgodnie z art.97 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r , Nr 153, poz. 1271 ze zm.) , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) .
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji . Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy , gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania , że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§ 1 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W rozpatrywanej sprawie istota sporu dotyczy ustalenia zakresu , w jakim organ celny , który otrzymał skargę skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego , korzystając z uprawnień wynikających z art.38 ust.2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym , zobowiązany był skorzystać z uprawnień autokontrolnych.
Stosownie do art.38 ust.2 w/w ustawy organ , którego akt lub czynność zostały zaskarżone do sądu administracyjnego , może uwzględnić skargę w całości do dnia wyznaczenia przez sąd terminu rozprawy.
Powszechnie przyjmuje się , że instytucja autokontroli przewidziana w przytoczonym przepisie została wprowadzona w celu umożliwienia organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w oceną ich zgodności z prawem. Instytucja autokontroli służy zatem realizacji zasady szybkości postępowania administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 5.07.1999 r , syg. FPS 20/98 ( ONSA z 1999 r , nr 4, poz. 120 ) stwierdził , że art.38 ust.2 ustawy o NSA daje podstawy do szerokiej jego interpretacji, nie ogranicza bowiem form rozstrzygnięć organu dokonującego autokontroli. Przepis ten wymaga tylko uwzględnienia skargi w całości i określa termin , w jakim powinno to nastąpić. W uchwale tej Sąd wyjaśnił, że uprawnienie organu dokonującego autokontroli w ramach art.38 ust.2 ustawy o NSA , stanowi samoistną podstawę postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej , jak również samoistną podstawę do stosowania zróżnicowanych form rozstrzygnięć uwzględniających skargę. Wskazany przepis nie stwarza jednak dowolności dla organu , którego decyzja została zaskarżona i jego uprawnienia obejmują uprawnienia sądu określone w art.22 ust. 1 ustawy o NSA.
Przesłanką zastosowania art.38 ust.2 w/w ustawy jest w szczególności zadośćuczynienie żądaniom skargi w całości. Możliwości organu administracji na podstawie w/w przepisu zdeterminowane są interesem skarżącego ujawnionym w treści skargi. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22.02.2002 r, syg akt.V SA 3965/00 ( LEX nr 109310 ) stwierdził , że " treść decyzji wydanej na podstawie art.38 ust. 2 musi zawierać tyle, aż tyle i tylko tyle ( ... ), ile treści zawiera skarga, której przesłanie spowodowało uruchomienie omawianego trybu kontrolnego " .
Podkreślić należy , że art.38 ust.2 ustawy o NSA stanowi wyjątek od zasady , że w momencie złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego , organem uprawnionym do jej załatwienia jest sąd. W związku z tym wykładnia tego przepisu nie może być rozszerzająca. Uprawnienia autokontrole organu administracji są ograniczone treścią i zakresem żądania skargi. Organ administracji w tym trybie może zrobić tylko tyle , ile żądała w skardze strona.
W niniejszej sprawie Agencja Celna składając w dniu [...].2002 r skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...].2001 r nr [...] wniosła o jej uchylenie " w części oznaczenia strony oraz podstawy prawnej wskazującej na "J". jako adresata decyzji". Z uzasadnienia skargi wynika, że wniosek ten dotyczył orzeczeń organów celnych obu instancji.
W związku z tym Dyrektor Izby Celnej , działając na podstawie art.38 ust.2 w/w ustawy mógł zrobić tylko tyle , ile treści zawierała skarga . Zakres autokontroli był zatem ograniczony do ustalenia stron postępowania celnego , a w konsekwencji dłużników długu celnego. Wbrew zarzutom skargi organ celny nie był uprawniony do badania kwestii taryfikacji towaru , bo ta część decyzji nie została objęta skargą Agencji Celnej "J".
Dokonując oceny decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].2002 r nr [...] pod kątem jej zgodności z prawem należy stwierdzić , że decyzja ta nie narusza prawa.
W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest, iż Agencja Celna działała na podstawie umowy zlecenia zawartej z importerem towaru jako jego przedstawiciel bezpośredni w rozumieniu art.253 § 1 Kodeksu celnego . Zgodnie z treścią tego przepisu przedstawiciel bezpośredni działa " w imieniu i na rzecz innej osoby "Oznacza to, że agencja celna działa w imieniu i na rzecz osoby reprezentowanej ; w rozpatrywanej sprawie tą osobą jest T G -prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "I" . Zgłoszenie celne dokonane w granicach umocowania , którego zakres określała umowa zlecenia , pociąga za sobą sutki prawne bezpośrednio dla reprezentowanego. Prezes Głównego Urzędu Ceł , a wcześniej Dyrektor Urzędu CeLnego, jako podstawę uznania Agencji Celnej za dłużnika wskazały w wydanych rozstrzygnięciach art. 209 § 3 Kodeksu celnego w związku z art.253 § 1 pkt.1.Stanowisko takie Dyrektor Izby Celnej słusznie uznał za nie zgodne z prawem.
Art.209 § 3 w/w ustawy stanowi, że :
1. Dłużnikiem jest zgłaszający.
2.W wypadku przedstawicielstwa pośredniego, o którym mowa w art.253 § 1 pkt.2 , dłużnikiem jest również osoba , na rzecz której składane jest zgłoszenie celne.
3. Jeżeli zgłoszenie celne o objęcie procedurą , o której mowa w § 1 , zostało sporządzone na podstawie nieprawdziwych danych , co spowodowało , że należności celne przywozowe nie zostały pobrane lub zostały pobrane w kwocie niższej niż prawnie należna, osoby , które dostarczyły danych wymaganych do sporządzenia zgłoszenia i które wiedziały lub przy zachowaniu należnej staranności mogły się dowiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, zostają uznane za dłużników,
W zdaniu pierwszym przytoczonego przepisu ustawodawca określił zasadę , że dłużnikiem długu celnego w przywozie jest zgłaszający . Pojęcie "zgłaszającego" zostało zdefiniowane w art.3 § 1 pkt.23 Kodeksu celnego i oznacza osobę , która dokonuje zgłoszenia celnego :
a) we własnym imieniu i na swoją rzecz
b) we własnym imieniu na cudzą rzecz
c) albo osobę , w której imieniu dokonuje się zgłoszenia celnego. Agencja celna J działająca jako przedstawiciel bezpośredni , a więc podejmujący czynności prawne " w imieniu i na rzecz innej osoby " nie mieści się w żadnej z przytoczonych kategorii podmiotów . Oczywistym zatem jest, że Agencja celna nie mogła być uznana za zgłaszającego , a tym samym za dłużnika w świetle art.209 § 3 Kodeksu celnego w związku z art.3 § 1 pkt.23 tej ustawy.
Przesłanka określona w zdaniu drugim omawianego art.209 § 3 ustawy nie miała zastosowania do Agencji Celnej "J", gdyż dotyczy przedstawicielstwa pośredniego .
Natomiast przesłanka określona w zdaniu trzecim dotyczy osób , które dostarczyły danych wymaganych do sporządzenia zgłoszenia i które wiedziały lub przy zachowaniu należnej staranności mogły się dowiedzieć , że dane te są nieprawdziwe. Osoby te zostają uznane za dłużników. Agencja Celna dokonała zgłoszenia celnego w oparciu o dane dostarczone przez skarżącego .
Analiza art.209 § 3 Kodeksu celnego tj. przepisu , na podstawie którego organy celne uznały Agencję Celną za dłużnika prowadzi do wniosku , iż w rozpatrywanej sprawie nie została spełniona żadna z przesłanek określonych w tym przepisie , a zatem nie mógł on stanowić podstawę rozstrzygnięć tych organów skierowanych do Agencji Celnej "J".
Wbrew stanowisku skarżącego , w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art.258 § 1 Kodeksu celnego . Zaskarżona przez Agencję Celną decyzja dotyczyła bowiem określenia długu celnego, a więc wymiaru należności celnych, a nie określenia odpowiedzialności za dług celny.
Art.258 § 1 Kodeksu celnego odnosi się do sytuacji związanej z odpowiedzialnością majątkową agencji celnej za pokrycie długu celnego , natomiast art.209 § 3 tej ustawy dotyczy sytuacji związanej z powstaniem długu celnego . Wskazane przepisy regulują odmienne stany prawne. Istnieją zasadnicze różnice w odpowiedzialności dłużnika ( zgłaszającego ) wobec wierzyciela ( organu celnego ) i gwaranta ( agencja celna ) wobec beneficjenta (organ celny).
W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej wydając decyzję w dniu 18.07.2002 r nr [...] zasadnie uchylił rozstrzygnięcia organów celnych w zakresie uznania Agencji Celnej "J" za dłużnika długu celnego i w sposób prawidłowy zastosował art.38 ust.2 ustawy o NSA , uwzględniając w całości skargę w/w Agencji Celnej.
Za nieuzasadniony należy uznać zarzut skarżącego , iż Dyrektor Izby Celnej naruszył art.51 w/w ustawy o NSA , który stanowi , iż sąd nie jest związany granicami skargi. Podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny , a także działający w jego zastępstwie organ administracji ( w trybie art.38 ust.2 w/w ustawy ) nie są związani granicami skargi , a więc zarzutami skargi i organy te mogą uwzględnić inne okoliczności, niż podnoszone w skardze , ale zarówno Sąd, jak i organ administracji są zawsze związani granicami , jakie wyznacza przedmiot zaskarżenia i poza te granice ( co do zasady ) wyjść nie mogą. Granice skargi zawsze wyznacza interes skarżącego i jego wola decyduje o zakresie kontroli.
Agencja Celna w złożonej skardze nie wnosiła o zmianę taryfikacji towaru przyjętej w rozstrzygnięciach organów celnych , dlatego Dyrektor Izby Celnej nie był uprawniony do badania zaskarżonej decyzji w tym zakresie.
Skarżący zarzucając Dyrektorowi Izby Celnej błędne zastosowanie art.38 ust.2 ustawy o NSA w istocie domaga się uruchomienia nowego toku instancji administracyjnej w sprawie , która taki tok instancyjny przeszła i została rozstrzygnięta ostateczną decyzją Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...].2001 r nr [...].W decyzji tej taryfikacja towaru została jednoznacznie przesądzona. Jeżeli skarżący chciał w tym zakresie poddać przedmiotową decyzję kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego , to nic nie stało na przeszkodzie , aby skorzystał z przysługującego mu prawa złożenia skargi.
Niezależnie od powyższych ustaleń nie sposób pominąć postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.09.2002 r , syg.akt I SA/Kr 51/02 , na mocy którego Sąd umarzając postępowanie sądowe wszczęte na skutek skargi Agencji Celnej "J", dokonał oceny legalności decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 18.07.2002 r nr [...] W przypadku stwierdzenia , iż organ celny błędnie zastosował art.38 ust.2 ustawy o NSA, Sąd zobligowany był do rozpatrzenia skargi złożonej przez Agencję Celną ; uznając , że decyzja wydana w trybie art.38 ust.2 ustawy o NSA nie narusza prawa - Sąd umorzył postępowanie.
Odnośnie pozostałych zarzutów dotyczących art.5 § 2 , art.65 § 4 Kodeksu celnego ,oraz art.120 , art.122 i art.187 Ordynacji podatkowej - Sąd podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej zawarte w odpowiedzi na skargę.
Mając na uwadze przytoczone wyżej powody , stosownie do art.151 ustawy z dnia 30.08.2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji.