Pełny tekst orzeczenia I SA/Kr 187/26

I SA/Kr 187/26 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-05-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-03-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Borys Marasek
Grzegorz Klimek
Paweł Dąbek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 111
art. 78 par. 3 pkt 3 lit. b)
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2026 poz 143
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a)
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Dąbek (spr.) Sędziowie SWSA Grzegorz Klimek SWSA Borys Marasek Protokolant Starszy referent Jan Szklanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 30 grudnia 2025 r. nr 1201-IOP1-1.4102.42.2025 w przedmiocie odmowy wypłaty odsetek od nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie na rzecz skarżącego kwotę 4.698,00 zł (słownie: cztery tysiące sześćset dziewięćdziesiąt osiem 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor) po rozpatrzeniu odwołania K.C. (dalej: Skarżący), decyzją z 30 grudnia 2025 r. znak: 1201-IOP1 -1.4102.42.2025 utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Krowodrza (dalej: Naczelnik) nr 1208-SPV.4102.169.2025 z 18 września 2025 r. w sprawie odmowy wypłaty odsetek w kwocie 36 033 zł od zwróconej nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r.
Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 15 października 2024 r. wpłynął do Naczelnika wraz z korektą zeznania PIT-36L za 2020 r. wniosek Skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. w kwocie 536.713,00 zł. Zeznanie wraz z załącznikiem ORD-ZU zawierającym w/w wniosek zostało podpisane i złożone przez J.W. W związku z faktem, że nie posiadała ona pełnomocnictwa ogólnego wpisanego do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych do reprezentowania Skarżącego, a do złożonego wniosku nie przedłożono pełnomocnictwa szczególnego, Naczelnik 31 października 2024 r. skierował do Skarżącego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia. Wezwanie zostało doręczone 8 listopada 2024 r. Wymagane pełnomocnictwo dla J.W. (na formularzu PPS-1) wraz z potwierdzeniem dokonania opłaty skarbowej za pełnomocnictwo, Skarżący przesłał 15 listopada 2024 r. W zakresie pełnomocnictwa wskazano, że składane jest: "do wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego, która powstała w wyniku złożenia korekty deklaracji PiT-36L za 2021 r., ze względu na ulgę ip-box, znak sprawy 1208-SPV.4102.174.202".
Następnie 12 grudnia 2024 r. (data doręczenia: 12.12.2024 r.) Naczelnik skierował do Skarżącego wezwanie, wyznaczając 14-dniowy termin do przedłożenia pełnomocnictwa dla J.W. zawierającego prawidłowe umocowanie (wniosek dotyczył nadpłaty za 2020 r., a pełnomocnictwo obejmowało postępowanie w sprawie nadpłaty za 2021 r.) oraz przesłanie dokumentów dotyczących rozliczenia nadpłaty.
W dniu 10 stycznia 2025 r. tj. 14 dni po wyznaczonym terminie (ostateczny termin upływał 27 grudnia 2024 r.) Skarżący przedłożył dwa formularze PPS-1 wskazując jako pełnomocników J.W. oraz K.W. Obydwa pełnomocnictwa miały wskazany zakres: "do wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego, która powstała w wyniku złożenia korekty deklaracji PIT-36L za 2020 rok, ze względu na ulgę ip-box." Natomiast pozostałe dokumenty, wskazane w wezwaniu z 12 grudnia 2024 r. Skarżący przedłożył osobiście w dopiero 29 stycznia 2025 r.
Decyzja stwierdzająca nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. w wysokości 536.713,00 zł, została wydana 13 marca 2025 r. (data doręczenia: 13.03.2025 r.). Kwota nadpłaty została przekazana na rachunek bankowy Skarżącego 2 kwietnia 2025 r.
W dniu 18 sierpnia 2025 r. Skarżący złożył wniosek "o wypłatę odsetek od nadpłat podatku, których zwrot nastąpił po ustawowych terminach" uzasadniając, że w/w decyzja z dnia 13 marca 2025 r., stwierdzająca nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. została wydana po upływie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku, a wnioskowana kwota odsetek wynosi 36.033 zł.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Naczelnik wydał 18 września 2025 r. decyzję, którą odmówił wypłaty odsetek w kwocie 36 033 zł od wypłaconej nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r., stwierdzając, że Skarżący przyczynił się do powstania opóźnienia w wydaniu decyzji.
Dyrektor po rozpoznaniu odwołania, decyzją z 30 grudnia 2025 r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika. W pierwszej kolejności powtórzył przebieg postępowania w toku postępowania o stwierdzenie nadpłaty.
Następnie w uzasadnieniu decyzji Dyrektora wskazano, że faktem jest, iż decyzja Naczelnika została wydana po upływie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Jednakże w żadnej mierze nie przesądza to o konieczności wypłaty odsetek od zwróconej nadpłaty. Istotne bowiem jest to z jakiego powodu, a konkretnie kto - organ podatkowy czy podatnik - przyczynił się do wydania decyzji po upływie ustawowego terminu. Harmonogram czynności podjętych w toku postępowania o stwierdzenie nadpłaty, w sposób jednoznaczny świadczy o braku staranności Skarżącego i niewywiązywania się przez niego z terminowego przedłożenia dokumentów, bez których nie można było rozpatrzyć wniosku. Zatem to nie działania Naczelnika, ale brak właściwej reakcji ze strony Skarżącego na wezwania Naczelnika spowodowały wydłużenie okresu procedowania wniosku.
W tych okolicznościach przesłanką wyłączającą oprocentowanie nadpłaty jest przyczynienie się podatnika do opóźnienia w wydaniu decyzji stwierdzającej nadpłatę. Użyte w tym przepisie określenie "przyczynić się" należy rozumieć jako bezpośrednie wpłynięcie na niewydanie decyzji w ustawowym terminie. Tym samym pomiędzy niewydaniem decyzji w terminie a działaniem bądź zaniechaniem strony musi istnieć nierozerwalny związek pozwalający na uznanie, że gdyby strona działała rzetelnie, decyzja zostałaby wydana w terminie. Biorąc pod uwagę przebieg postępowania o stwierdzenie nadpłaty Dyrektor uznał, że to działania Skarżącego bezpośrednio doprowadziły do sytuacji, w której Naczelnik nie miał możliwości wydania decyzji w terminie, ze względu na istotne braki formalne w złożonym wniosku oraz nie przedłożenie dowodów uzasadniających żądanie.
Dokumenty, które przedłożył Skarżący, Naczelnik musiał poddać wnikliwej analizie. Biorąc pod uwagę zakres żądania, skomplikowane problemy merytoryczne będące przedmiotem wniosku i wartość żądanej nadpłaty, konieczna była ich weryfikacja celem zbadania zasadności żądania i ustalenia wysokości nadpłaty. Nie było to możliwe bez współdziałania Skarżącego.
Analiza akt sprawy wskazuje, że Naczelnik podejmował czynności bez zbędnej zwłoki po uzupełnieniu przez Skarżącego dokumentacji o dowody niezbędne do procedowania w zakresie złożonego wniosku.
Skarżący w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, zarzucił zaskarżonej decyzji Dyrektora naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego t.j.:
1/ art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm. - dalej: O.p.) poprzez jego błędna wykładnię, polegająca na przyjęciu, że samo opóźnienie w przedłożeniu dokumentów przez Skarżącego w odpowiedzi na wezwanie Naczelnika w odrębnym postępowaniu stanowi przyczynienie się do opóźnienia w wydaniu decyzji stwierdzającej nadpłatę we właściwym postępowaniu - w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy prawidłowa wykładnia wymaga wykazania bezpośredniego związku przyczynowego między zachowaniem podatnika we właściwym postępowaniu a opóźnieniem oraz celowości działania nakierowanego na przedłużenie postępowania, czego Dyrektor w niniejszej sprawie nie wykazał;
2/ art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na odmowie przyznania Skarżącemu oprocentowania nadpłaty, z tytułu podatku dochodowego za rok 2020 w kwocie 36 .033 zł, pomimo że Dyrektor nie wykazał, aby Skarżący w sposób celowy i zawiniony przyczynił się do opóźnienia w wydaniu decyzji stwierdzającej nadpłatę, a jedynie wskazał na okoliczność wykonania przez Skarżącego literalnej treści wadliwie sformułowanego wezwania Naczelnika;
3/ art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący przyczynił się do opóźnienia w wydaniu decyzji, podczas gdy to Naczelnik sformułował wezwanie z 31 października 2024 roku w sposób wprowadzający w błąd, wskazując w jego treści nieprawidłowy rok podatkowy {2021 zamiast 2020), co skutkowało przedłożeniem przez Skarżącego pełnomocnictwa dotyczącego innego roku podatkowego, a następnie Dyrektor zarzucił Skarżącemu konsekwencje ścisłego wykonania wadliwie sformułowanego wezwania, co stanowi rażące naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;
4/ art. 78 § 1 O.p. w zw. z art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p. poprzez błędne zastosowanie i pozbawienie Skarżącego prawa do oprocentowania nadpłaty w sytuacji, gdy to Naczelnik, dysponując terminem do załatwienia sprawy, nie wykazał należytej staranności w prowadzeniu postępowania, wielokrotnie przedłużając termin załatwienia sprawy z przyczyn leżących po jego stronie, co w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wyklucza możliwość przypisania Skarżącemu przyczynienia się do opóźnienia;
II. przepisów postępowania, tj.:
1/ art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez zaniechanie ustalenia, czy opóźnienie w przedłożeniu dokumentów przez Skarżącego było wynikiem celowego działania nakierowanego na przedłużenie postępowania, czy też stanowiło konsekwencje wadliwie sformułowanego wezwania Naczelnika z 31 października 2024 roku, a w konsekwencji dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;
2/ art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, polegające na obciążeniu Skarżącego negatywnymi konsekwencjami procesowymi wynikającymi ze ścisłego wykonania wezwania Naczelnika, które zawierało błędne oznaczenie roku podatkowego, co stanowi przejaw braku lojalności państwa względem jednostki i narusza fundamentalną zasadę demokratycznego państwa prawnego, a także co miało istotny wpływ na wynik postępowania;
3/ art. 122 O.p. poprzez nieuwzględnienie faktu, że Naczelnik przez blisko miesiąc (od 15 listopada 2024 r. do 12 grudnia 2024 r.) po otrzymaniu pełnomocnictwa od Skarżącego i kolejno w styczniu 2025 roku, po otrzymaniu kompletu żądanych dokumentów, przez kolejne niemalże 2 miesiące nie podjął żadnych czynności, a następnie przypisał Skarżącemu negatywne konsekwencje procesowe z tytułu rzekomego przyczynienia się do opóźnienia, pomimo własnej bezczynności i błędnego sformułowania wezwania, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;
4/ art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym i pominięcie okoliczności świadczących na korzyść Skarżącego, w szczególności faktu, że Skarżący reagował na każde wezwanie Naczelnika, przedkładając żądane dokumenty zgodnie z literalną treścią wezwań, oraz faktu, że to Naczelnik dwukrotnie przedłużał termin załatwienia sprawy, co świadczy o tym, że opóźnienie wynikało z przyczyn leżących po stronie Naczelnika, a także co miało istotny wpływ na wynik postępowania;
5/ art. 210 § 1 pkt 6 O.p. w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom ustawowym, w szczególności poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia, dlaczego Dyrektor uznał, że zachowanie Skarżącego stanowiło przyczynienie się do opóźnienia w rozumieniu art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p., w sytuacji, gdy Skarżący wykonywał rzetelnie każde wezwanie Naczelnika zgodnie z jego literalną treścią, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;
6/ art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Naczelnik, pomimo że decyzja ta naruszała przepisy prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie Skarżącemu należnych odsetek.
W oparciu o tak postawiony zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika, zobowiązanie Naczelnika do wydania w określonym terminie decyzji przyznającej na rzecz Skarżącego kwotę 36.033,00 zł tytułem odsetek od nadpłat podatku, którego zwrot nastąpił 2 kwietnia 2025 roku oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Odpowiadając na skargę, Dyrektor wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Spornym pomiędzy stronami jest, czy w zaprezentowanych wcześniej realiach faktycznych, można zasadnie twierdzić, jak chce Dyrektor, że Skarżący przyczynił się do wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę po upływie dwóch miesięcy od złożenia wniosku, czy też zgodnie z twierdzeniami Skarżącego, do takiego przyczynienia się nie doszło.
W pierwszej kolejności przytoczyć należy adekwatne w sprawie przepisy prawa, odnoszące się do oprocentowania nadpłaty powstającej w związku ze złożeniem wniosku o stwierdzenie nadpłaty i wydaniem decyzji stwierdzającej nadpłatę.
Jak wynika z art. 78 § 3 pkt 3 lit. a) i b), oprocentowanie nadpłaty przysługuje od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją): jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę (lit. a), jak również w przypadku, jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik (lit. b). Organ podatkowy jest w związku z tym zobowiązany do wypłaty oprocentowania w przypadku wystąpienia jednej z dwóch opisanych okoliczności. Pierwsza z nich nie znajduje w sprawie zastosowania, gdyż nadpłata została zwrócona w terminie.
Okolicznością bezsporną jest również i to, że decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie dwóch miesięcy od wpływu wniosku o jej stwierdzenie. Spornym natomiast, jak już powyżej wskazano jest, czy to Skarżący przyczynił się do niewydania decyzji w tym terminie.
Użyte w art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p. określenie "przyczynić się" oznacza sytuację, w której podatnik bezpośrednio wpłynął na niewydanie decyzji w terminie ustawowym. Pomiędzy brakiem wydania decyzji w terminie a działaniem bądź zaniechaniem strony musi istnieć nierozerwalny związek pozwalający na uznanie, że gdyby strona działała rzetelnie, decyzja wydana zostałaby w terminie, (por. wyrok NSA z 6 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 1872/19 - powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Analizując stan faktyczny sprawy stwierdzić należy, że występują okresy, w których to działania Skarżącego uniemożliwiały wydanie decyzji w przedmiocie nadpłaty. Niemniej jednak to nie one bezpośrednio wpłynęły na fakt, że decyzja wydana została po upływie dwóch miesięcy od złożenia wniosku.
Wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. wpłynął bowiem do Naczelnika 15 października 2024 r. Decyzja w przedmiocie nadpłaty wydana została natomiast 13 marca 2025 r., czyli po 149 dniach, choć Naczelnik miał 61 dni na wydanie tej decyzji. Przekroczył wobec tego termin na wydanie decyzji o 88 dni. W ocenie Sądu do takiego przekroczenia bezpośrednio Skarżący się nie przyczynił.
Biorąc pod uwagę przebieg postępowania, Naczelnikowi zajęło ponad dwa tygodnie (16 dni) zauważenie, że do złożonego wniosku nie dołączono pełnomocnictwa. Wobec powyższego wezwał Skarżącego do jego przedłożenia, zaś Skarżący, zgodnie z treścią tego wezwania, z którego nagłówka wynikało, że dotyczy ono roku 2021, pełnomocnictwo przedłożył po 7 dniach.
W ocenie Sądu dokonanie prostej czynności, jaką było zauważenie braku pełnomocnictwa i wezwanie do uzupełnienia tego braku, nie powinno zająć Naczelnikowi więcej, aniżeli 3-4 dni. Wobec tego już na samym początku można zarzucić Naczelnikowi opieszałość w rozpoznaniu wniosku, wynoszącą co najmniej 12 dni.
Pełnomocnictwo zostało przesłane 15 listopada 2024 r., lecz Naczelnik dopiero po prawie miesiącu zorientował się, że nie dotyczy ono przedmiotowego roku podatkowego w stosunku do którego miało zostać wydane rozstrzygnięcie w przedmiocie nadpłaty. Ponadto dopiero wówczas Naczelnik doszedł do wniosku, że oprócz braku pełnomocnictwa, Skarżący nie przedłożył dokumentów, które w ocenie Naczelnika były niezbędne do uwzględnienia wniosku. Dlatego też pismem z 12 grudnia 2024 r., Skarżący został wezwany do przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa oraz dołączenie wymaganych dokumentów. W ocenie Sądu zamiast 27 dni, które zajęło Naczelnikowi wystosowanie przedmiotowego pisma, mógł czynność taką wykonać w terminie 7 dni. Oznacza to, że opieszałość Naczelnika wynosiła już łącznie 39 dni, czyli ponad połowę terminu do wydania decyzji, aby uniknąć wypłaty oprocentowania.
Wezwanie do nadesłanie potrzebnej dokumentacji 12 grudnia 2024 r. oznacza, że dopiero wówczas doszło do merytorycznego zapoznania się z treścią złożonego wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Nic bowiem nie stało na przeszkodzie, aby o konieczne dokumenty wezwać Skarżącego już 31 października 2024 r., czyli w dacie pierwszego wezwania.
Ponadto nawet, gdyby uznać, że Naczelnik musiał oczekiwać na nadesłanie przez Skarżącego dokumentów koniecznych do pozytywnego rozpoznania wniosku, zostały one nadesłane 29 stycznia 2025 r., decyzja wydana została dopiero 13 marca 2025 r., czyli po 43 dniach. Doliczając do tego opieszałość na poprzednich etapach postępowania, wydanie decyzji zajęło Naczelnikowi 82 dni. Jak już wcześniej wskazano, ustawowy termin na wydanie decyzji, liczony od złożenia wniosku wynosił dwa miesiące, co w tym konkretnym przypadku dawało 61 dni. Biorąc pod uwagę powyższe wyliczenia, Naczelnik "spóźnił się" z wydaniem decyzji o 21 dni.
Wobec powyższego i tak okresy, kiedy postępowanie nie mogło toczyć się z uwagi na zaniechania Skarżącego, czyli nieprzedłożenie pełnomocnictwa oraz koniecznej do wydania pozytywnej decyzji dokumentacji i tak należy uznać, że Naczelnik przekroczył termin dwóch miesięcy do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty i na jego przekroczenie nie miały bezpośredniego wpływu działania bądź zaniechania Skarżącego. Przy sprawnym prowadzeniu postępowania, biorąc nawet pod uwagę czas potrzebny na oczekiwanie dostarczenia przez Skarżącego dokumentów, nie było przeszkód do załatwienia sprawy w terminie dwóch miesięcy.
Chybiona jest przy tym argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji, że dokumenty musiały zostać poddane szczegółowej analizie. Jak wskazał Dyrektor, biorąc pod uwagę zakres żądania, skomplikowane problemy merytoryczne będące przedmiotem wnioski i wartość żądanej nadpłaty, konieczna była ich weryfikacja celem zbadania zasadności żądania i ustalenia wysokości nadpłaty. Są to bowiem normalne następstwa złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty i zostały one wskazane w art. 78 § 3 tit. b) O.p., jako wyłączające naliczenie oprocentowania nadpłaty.
Jak słusznie zauważył Skarżący w uzasadnieniu skargi, Naczelnik zawiadomił go o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy - w dniu 13 grudnia 2024 roku. Wskazano w tym zawiadomieniu jedynie ogólną konieczność wnikliwego rozpoznania sprawy. Skoro Naczelnik powołał się na niemożność dochowania terminów ustawowych, uzasadniając to względami generycznymi, oznacza to, że sam Naczelnik dostrzegał obiektywne trudności w zakończeniu postępowania w terminie, które nie wynikały z zachowania Skarżącego.
W konsekwencji podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, uznać należy za zasadne. W okolicznościach bowiem niespornego stanu faktycznego, doszło do błędnego zastosowania tych przepisów.
Z tych powodów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 - dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję. Biorąc pod uwagę, że również decyzja Naczelnika dotknięta jest tożsamymi uchybieniami, została ona uchylona na podstawie art. 135 p.p.s.a.
Ponownie prowadząc postępowanie, Naczelnik uwzględni stanowisko zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu i przyjmie, że nie została spełniona przesłanka przyczynienia się Skarżącego do niewydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w terminie o której mowa w art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p.
Sąd nie zdecydował się jednocześnie na zastosowanie normy wynikającej z art. 145a § 1 p.p.s.a., gdyż nie uznał, że jest to uzasadnione okolicznościami sprawy.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis w kwocie 1 081 zł, wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącego (3 600 zł) o wysokości którego orzeczono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 118) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).
-----------------------
Sygn. akt I SA/Kr 187/26
#