I SA/Kr 1415/05

I SA/Kr 1415/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Beata Cieloch /sprawozdawca/
Maria Zawadzka
Stanisław Grzeszek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Sygn. akt I SA/Kr 1415/05 | | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 kwietnia 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Maria Zawadzka, Asesor WSA Beata Cieloch (spr), Protokolant: Iwona Sadowska-Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2007r., sprawy ze skargi J. N., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...], z dnia 4 sierpnia 2005r Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług, skargę oddala
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] decyzją z dnia [...] 2005r, sygn. [...] odmówił J. N. stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu w kwocie [...] zł oraz określił zobowiązanie podatkowe w tym podatku w kwocie [...] zł. Organ l instancji biorąc pod uwagę zapis art. 2 pkt 10 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej zwanej "ustawą o VAT"), stwierdził, iż wyżej wymieniony samochód stanowi nowy środek transportu, a zatem skarżący jest zobowiązany do uiszczenia podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu. Ponadto organ ustalił, iż zadeklarowany i wpłacony podatek od towarów i usług jest w wysokości niższej niż wynika to z zapisu art. 31 wyżej wymienionej ustawy. W podstawie opodatkowania nie zostały bowiem ujęte należności pobrane przez Urząd Celny.
W odwołaniu podniesiono, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 2 pkt. 10 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.
Dyrektor Izby Skarbowej w [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 4 sierpnia 2005 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] 2005r. skarżący złożył deklarację VAT - 10, w której zostało wykazane wewnątrzwspólnotowe nabycie nowego środka transportu - tj. samochodu osobowego marki A. W tym samym dniu wpłacił podatek należny - w wysokości zeznanej w deklaracji VAT - 10, czyli kwotę [...] zł - i uzyskał zaświadczenie potwierdzające uiszczenie podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu. Następnie w dniu [...] 2005r. złożył w Urzędzie Skarbowym w [...] wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług w w/w kwocie, dotyczącej nienależnie pobranego podatku z tytułu nabycia środka transportu., Organ wskazał, że przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz (art. 9 ust. 1 ustawy o VAT). Przepis ten stosuje się również do nabycia nowych środków transportu, nawet wtedy gdy nabywca nie posiada, statusu podatnika, o którym mowa w art. 15 ustawy, a nabywany towar nie będzie służył czynnościom wykonywanym przez niego jako podatnika (art. 9 ust. 3 cyt. ustawy). Wyłączenia z wewnątrzwspólnotowego nabycia zostały określone w art. 10 ustawy o VAT, jednakże nie mają one zastosowania jeżeli przedmiotem transakcji są nowe środki transportu. Pojęcie nowego środka transportu zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 10 ustawy o VAT. Zgodnie z tą definicją nowymi środkami transportu są między innymi samochody osobowe napędzane silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowatów, jeżeli przejechały nie więcej niż 6 000 kilometrów lub od momentu dopuszczenia ich do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy. Za moment dopuszczenia do użytku pojazdu lądowego uznaje się dzień, w którym został on pierwszy raz zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub w którym po raz pierwszy podlegał on obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza; jeśli nie można ustalić dnia pierwszej rejestracji pojazdu lądowego lub dnia, w którym podlegał on pierwszej rejestracji, za moment dopuszczenia do użytku tego pojazdu uznaje się dzień, w którym został on wydany przez producenta pierwszemu nabywcy, lub dzień, w którym został po raz pierwszy użyty dla celów demonstracyjnych przez producenta. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego odwołania zakupiony w dniu [...] 2005 r. samochód osobowy marki A został zarejestrowany po raz pierwszy w Niemczech [...] 2004r. Zatem od momentu dopuszczenia tego pojazdu do ruchu drogowego upłynęło nie więcej niż sześć miesięcy. Pojazd ten spełnia przesłanki z art. 2 pkt. 10 cytowanej ustawy o VAT i tym samym stanowi nowy środek transportu. Zgodnie z literalnym brzmieniem wyżej wymienionego przepisu wystarczy aby jedno z ograniczeń w nim wymienionych zostało wypełnione, aby pojazd lądowy został uznany za nowy środek transportu. W praktyce oznacza to, że nawet gdy samochód przejechał więcej niż 6 000 kilometrów (w przedmiotowej sprawie 14 000 kilometrów), ale od momentu dopuszczenia go do użytku nie upłynęło 6 miesięcy (w przedmiotowej sprawie niecałe 3 miesiące), to pojazd taki pozostaje nowym środkiem transportu w rozumieniu ustawy o VAT. Podobnie, jeżeli minie 6 miesięcy od daty dopuszczenia takiego samochód do użytku, lecz w tym okresie przejedzie mniej niż 6 000 kilometrów, to taki pojazd w dalszym ciągu będzie pozostawał nowym środkiem transportu. Dodatkowo należy zauważyć, iż przepis art. 2 ust. 10 lit. a ustawy o VAT jest implementacją przepisu art. 28a ust. 2 lit. a i lit. b Szóstej Dyrektywy z dnia 17 maja 1977r. Zgodnie z tym artykułem lądowe pojazdy silnikowe o pojemności silnika powyżej 48 centymetrów sześciennych lub mocy powyżej 7,2 kilowatów, przeznaczone do przewozu osób lub towarów, nie uznaje się za "nowe", jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:
- zostały dostarczone po upływie sześciu miesięcy od dnia pierwszego użycia,
- ich przebieg wynosi ponad 6000 kilometrów.
W skardze na powyższą decyzję J. N. wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 2 pkt 10 lit. a ustawy o VAT,
- prawa procesowego, tj. art. 121§1 i art. 124 Ordynacji podatkowej -poprzez brak uzasadnienia rozstrzygnięcia i przesłanek, jakimi kierował się Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wydając zaskarżoną decyzję. Skarżący w uzasadnieniu przedstawił definicję spójnika "lub", zgodnie z którą łączy on zdania lub ich człony, wyrażając możliwą wymienność, albo wzajemne wyłączanie się zdań równorzędnych albo części zdania. W związku z tym przepis art. 2 pkt 10 a ustawy o VAT zawiera dwa, alternatywne warunki, z których spełnienie się choćby jednego powoduje, że środek transportu nie może być już od tej chwili uważany za nowy. Oznacza to, że samochód, którym przejechano więcej niż 6 tys. kilometrów, przestaje być z tą chwilą nowym środkiem transportu, niezależnie od tego, jaki czas upłynął od momentu dopuszczenia do użytku. Powołując się na zasadę racjonalności ustawodawcy skarżący podał, że niewątpliwie celem ustawodawcy, jaki przyświecał mu przy definiowaniu pojęcia nowego środka transportu, było zrównoważenie dwóch przesłanek wpływających na tą klasyfikację, tj. przebiegu pojazdu i upływu okresu od chwili jego dopuszczenia do użytku. Nie jest bowiem możliwe, przy uwzględnieniu zasady racjonalnego ustawodawcy, aby dopuszczał on sytuację, w której podobny środek transportu mógłby być nadal uważany za nowy w razie spełnienia się tylko jednej z ustawowych przesłanek. Podniósł także, że nabycie środka transportu w Republice Federalnej Niemiec pozostaje poza systemem VAT. Zarzucił także, że organ II instancji w uzasadnieniu decyzji nie wskazał dlaczego odmówił uznania interpretacji dokonanej przez pełnomocnika skarżącego. Nie uzasadnił także wykładni dokonanej przez niego oraz przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...].
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Powołując się na zaprezentowaną przez skarżącego definicję spójnika "lub" stwierdził, że w przypadku gdy wyraża on możliwą wymienność odnosi się właśnie do spornej definicji nowego środka transportu. Sformułowanie - możliwa wymienność - dopuszcza występowanie zarówno dwóch jak i tylko jednego warunku. Organ II instancji za bezzasadny uznał także zarzut naruszenia art. 121§1 i art. 124 Ordynacji podatkowej. Za bezzasadny uznano także zarzut uiszczenia podatku w Niemczech, gdyż o tym czy powstaje obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu decyduje fakt czy w momencie zakupu był to nowy środek transportu, a nie czy dostawa tego środka transportu została w kraju dostawy obciążona już podatkiem czy też nie.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 z 2002r.poz. 1269 z poźn. zm.- oznaczana dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada ,czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a.).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do interpretacji przepisu prawa materialnego - art. 2 pkt 10 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług - to jest ustalenia ,czy miało miejsce nabycie nowego środka transportu w rozumieniu tego przepisu. W sporze tym rację należało przyznać organom podatkowym. Zgodnie bowiem z treścią art. 2 pkt 10 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2005 roku ( Dz.U. Nr 54 , poz.535 ze zm) przez nowy środek transportu rozumie się przeznaczone do transportu osób lub towarów min. pojazdy lądowe wymienione w póz. 1-4, 9, 10 i 15-20 załącznika nr 1 do ustawy, napędzane silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowatów, jeżeli przejechały nie więcej niż 6.000 kilometrów lub od momentu dopuszczenia ich do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy; za moment dopuszczenia do użytku pojazdu lądowego uznaje się dzień, w którym został on pierwszy raz zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub w którym po raz pierwszy podlegał on obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza; jeżeli nie można ustalić dnia pierwszej rejestracji pojazdu lądowego lub dnia, w którym podlegał on pierwszej rejestracji, za moment dopuszczenia do użytku tego pojazdu uznaje się dzień, w którym został on wydany przez producenta pierwszemu nabywcy, lub dzień, w którym został po raz pierwszy użyty dla celów demonstracyjnych przez producenta.
W przepisie tym dla zdefiniowania nowego środka transportu ustawodawca posłużył się zdaniem złożonym przy pomocy spójnia "lub" stosując alternatywę zwykłą. Warunkiem wystarczającym prawdziwości alternatywy zwykłej jest prawdziwość choćby jednego argumentu zdaniowego, prawdziwość obu zdań składniowych nie jest konieczna. Oznacza to , że wystarczy spełnienie jednej z alternatywnych przesłanek określonych w cytowanym przepisie, aby pojazd lądowy został uznany za nowy środek transportu, ale mogą być spełnione także obie łącznie. Dlatego interpretacja przyjęta przez organy podatkowe jest prawidłowa. Sąd nie podzielił w tym zakresie stanowiska skarżącego, iż użyty we wskazanym przepisie spójnik " lub" wyrażający możliwą wymienność, albo wzajemne wyłączanie się zdań równorzędnych albo części zdania pozwala na przyjęcie ,iż w zaistniałym stanie faktycznym nie mamy do czynienia z nowym środkiem transportu .Słuszne jest stanowisko organów podatkowych ,iż interpretacja przedstawiona przez stronę skarżącą byłaby prawidłowa gdyby treść omawianej definicji nowych środków transportu odnosiła się do pojazdów, które nowymi środkami transportu nie są. Nie jest zasadne zdaniem Sądu odwoływanie powyższego do cytowanej normy prawnej , a wręcz wskazanie ,iż przepis ten zawiera dwa alternatywne warunki, z których spełnienie się choćby jednego powoduje , ze środek transportu nie może być od tej chwili uważany za nowy jest sprzeczne z powyższymi zasadami logiki.
Nie są w związku z tym także zasadne zarzuty, że nie doszło do wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się Dyrektor Izby Skarbowej w [...] podczas wydania zaskarżonej decyzji. Organy podatkowe w uzasadnieniu wskazały zarówno stan faktyczny ,który w niniejszej sprawie nie był sporny jak i dokonały właściwej subsumpcji powyższych ustaleń pod wskazane w uzasadnieniu przepisy prawa materialnego. Stąd też Sąd nie uznał naruszenia przepisów postępowania art.121 i art.124 Ordynacji podatkowej ,któryby miały istotny wpływ na wynik sprawy zgodnie z treścią art. 145 &1 lit.c ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm oznaczana dalej jako p.p.s.a.).
Mając zatem na uwadze całokształt przedstawionych wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za nieuzasadnioną w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.