Pełny tekst orzeczenia I SA/Kr 1403/22

I SA/Kr 1403/22 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-04-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jarosław Wiśniewski /przewodniczący/
Waldemar Michaldo
Wiesław Kuśnierz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
odrzucono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2203
art. 38 ust. 1
Ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych
Dz.U. 2023 poz 259
art. 3, art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 1403/22 | POSTANOWIENIE Dnia 4 kwietnia 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędzia WSA: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.), Sędzia WSA: WSA Waldemar Michaldo, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 kwietnia 2023 r., spraw ze skarg G.J., na czynności Prezydenta Miasta Krakowa, w przedmiocie zaleceń pokontrolnych zawartych w protokole z kontroli oraz w przedmiocie zaleceń pokontrolnych zawartych w wystąpieniu, pokontrolnym, , , postanawia: I. odrzucić skargi, II. zwrócić skarżącemu kwotę 400,00 zł (słownie: czterysta złotych) uiszczoną tytułem wpisów od skarg.
Uzasadnienie
G. J.(dalej: Skarżący) pismem z dnia 24 listopada 2022 r. wniósł skargę na akt Prezydenta Miasta Krakowa (dalej: Prezydent, PMK) z zakresu administracji publicznej w postaci zaleceń pokontrolnych zawartych w protokole z kontroli, a pismem z dnia 15 grudnia 2022 r. wniósł skargę na akt PMK z zakresu administracji publicznej w postaci zaleceń pokontrolnych zawartych w wystąpieniu pokontrolnym.
Z akt sprawy wynika, że Skarżący prowadzi P. w K. (dalej: Przedszkole, Placówka). Przedszkole to otrzymało z budżetu Gminy Miejskiej Kraków w roku 2021 dotację w wysokości 275.411,48 zł. W Przedszkolu tym PMK przeprowadził kontrolę w zakresie prawidłowości pobrania dotacji udzielonej przez Gminę Miejską Kraków.
W dniu 25 października 2022 r. został sporządzony protokół kontroli. W toku kontroli ustalono, że w 2021 r została pobrana w nadmiernej wysokości część dotacji w kwocie 10.268,24 zł.
Skarżący pismem złożonym w dniu 8 listopada 2022 r. zgłosił zastrzeżenia do protokołu. Kontrolujący pismem z dnia 18 listopada 2022 r. podtrzymali stanowisko zaprezentowane w protokole kontroli.
Z kolei pismem z dnia 21 listopada 2022 r. PMK skierował wystąpienie pokontrolne nr EK-07.4431.1.37.2022.TMa, w którym stwierdził m.in., że: "W związku ze stwierdzeniem pobrania części dotacji w 2021 roku w nadmiernej wysokości w kwocie 10.268,24 zł, podlega ona zwrotowi do budżetu Gminy Miejskiej Kraków wraz z odsetkami". Ponadto wskazał, że zaleca wykazywać do pobrania dotacji wyłącznie te dzieci, które zostały prawidłowo zapisane do Przedszkola oraz faktycznie korzystały z wychowania przedszkolnego, czego potwierdzeniem będzie dokumentacja przebiegu nauczania, wychowania i opieki.
Skarżący w skardze z dnia 24 listopada 2022 r. zaskarżył "... w całości zalecenia pokontrolne zawarte w protokole z przeprowadzonej kontroli z dnia EK-07.4431.1.37.2022.TMA stwierdzające wartość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości na 10.268,24 zł (doręczono Skarżącemu 21.11.2021 r.) stanowiące akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa".
Zaskarżonemu aktowi zarzucił:
"naruszenie prawa procesowego i materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 35 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych w związku z art. 252 ustawy o finansach publicznych poprzez stwierdzenie, że kwota w wysokości 10.268,24 zł stanowi dotację pobraną w nadmiernej wysokości.
III. wobec powyższych zarzutów, wnoszę o uwzględnienie, niniejszej skargi w całości przez Organ w trybie autokontroli na podstawie art 54 § 3 ppsa;
IV. na wypadek nieuwzględnienia wniosku zawartego w pkt III powyżej, wnoszę o uchylenie przez Sąd w całości, ewentualnie w części, ustalenia organu, iż wartość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości wynosi 10.268,24 zł, na podstawie art. 146 § 1 pkt 1 ppsa;
V. ponadto, na podstawie art. 200 p.p.s.a. wnoszę o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych."
Z kolei w skardze z dnia 15 grudnia 2022 r. Skarżący zaskarżył "... w całości zalecenia pokontrolne zawarte w wystąpieniu pokontrolnym stwierdzające wartość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości na 10.268,24 zł oraz nakazujące wykazywanie do pobrania dotacji wyłącznie te dzieci, które zostały prawidłowo zapisane i faktycznie korzystały z wychowania przedszkolnego, stanowiące akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa".
Zaskarżonemu aktowi zarzucił:
"naruszenie prawa procesowego i materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 35 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych w związku z art. 252 ustawy o finansach publicznych poprzez stwierdzenie, że kwota w wysokości 10.268,24 zł stanowi dotację pobraną w nadmiernej wysokości, a także poprzez zalecenie wykazywania do pobrania dotacji wyłącznie tych dzieci, które zostały prawidłowo zapisane oraz faktycznie korzystały z wychowania przedszkolnego".
Pozostałe zarzuty i wnioski Skarżący sformułował jak w skardze z dnia 24 listopada 2022 r.
W uzasadnieniu skarg Skarżący odnosząc się do właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania niniejszych skarg wskazał, że "zalecenia pokontrolne jako akt z zakresu administracji publicznej dotyczący obowiązków wynikających z przepisów prawa, mający charakter władczy podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (tak: Wyrok NSA z 15.03.2022 r., II OSK 784/21, LEX nr 3335227)".
PMK w odpowiedziach na skargę wniósł o odrzucenie skarg.
Przewodniczący I Wydziału zarządzeniami z dnia 28 lutego 2023 r. wyznaczył w sprawach o sygnaturach I SA/Kr 1403/22 oraz I SA/Kr 97/23 posiedzenia niejawne Sądu na dzień 4 kwietnia 2023 r. w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.; dalej: ustawa o COVID-19). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym od dnia 2 lipca 2021 r. przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym wynikało z okoliczności, iż przeprowadzenie rozprawy mogłoby stanowić nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości jej przeprowadzenia na odległość z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron, bowiem podnoszone przez nie argumenty, są wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów, Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Sąd działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; ze zm.; dalej: P.p.s.a.), postanowieniami z dnia 4 kwietnia 2023 r. postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pięć sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 1403/22 do I SA/Kr 97/23 i prowadzić je pod wspólną sygn. akt I SA/Kr 1403/22.
Powołany przepis stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W rozpoznawanych sprawach, skargi ze względu na stan faktyczny i prawny oraz wspólną istotę ujawnionych zagadnień prawnych, pozostawały w związku w rozumieniu ww. przepisu. Uzasadnione było zatem połączenie postępowań sądowych, wszczętych odrębnymi skargami, do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z dyspozycją art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Przedmiotem wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy administracyjne jest kontrola działalności administracji publicznej, dokonywana pod względem zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Innymi słowy, przedmiotem tym są konflikty w sferze stosunków administracyjno-prawnych sensu largo, tj. spory co do zgodności z prawem działania administracji publicznej w sferze, w jakiej organ administracji został upoważniony do kształtowania uprawnień i obowiązków (osoby fizycznej, osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej) niepowiązanych z nim ani więzami zależności organizacyjnej ani podległości służbowej. Jedną ze stron tych stosunków jest organ administracji publicznej, drugą zaś ów podmiot, którego sytuacja prawna na mocy norm prawa obowiązującego została powiązana z sytuacją prawną organu w ten sposób, że organ może w sposób władczy i jednostronny konkretyzować jego prawa i obowiązki.
Kontrola działalności administracji publicznej ma charakter ograniczony, co oznacza, że są nią objęte jedynie działania administracji wskazane w ustawie, i to dopiero po dopełnieniu przez skarżącego określonych warunków. Ograniczony charakter sądowej kontroli przestrzegania prawa wynika przede wszystkim z przepisów wyznaczających zakres właściwości sądów administracyjnych oraz postanowień procesowych określających przesłanki dopuszczalności skargi oraz granice postępowania sądowo-administracyjnego (J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Komentarz 2004, s. 14-16).
Przedmiot skargi do sądu administracyjnego jest ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 P.p.s.a. Tymi władczymi formami są:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
Sąd administracyjny jest również właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność (przewlekłość postępowania) organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek działania, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 P.p.s.a.).
Powyższe oznacza, że dla uruchomienia kontroli sądowoadministracyjnej konieczne jest zakwalifikowanie zaskarżonego aktu lub czynności do jednej z ww. kategorii, ewentualnie drogę sądowoadministracyjną powinien przewidzieć konkretny przepis prawa. W konsekwencji - w przypadku braku w tym zakresie szczególnych uregulowań ustawowych - sądy administracyjne nie są uprawnione do orzekania w sprawach, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach i wynikają z innych niż administracyjny stosunków prawnych.
W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych.
Zaskarżone w niniejszej sprawie protokół z kontroli oraz wystąpienie pokontrolne nie należą ani do decyzji ani do postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1–3 P.p.s.a. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie można też zaliczyć ich do aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.:
- nie mają charakteru decyzji ani postanowienia, a wydawanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a.,
- muszą mieć charakter zewnętrzny, tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność,
- muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu,
- muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. zakresem tego przepisu objęte są "akty i czynności z zakresu administracji publicznej",
- muszą dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. T. Woś (red), H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2016, LEX komentarz do art. 3).
Zaskarżone w niniejszej sprawie czynności PMK zostały dokonane w ramach kontroli w prowadzonym przez Skarżącego Przedszkolu w zakresie prawidłowości pobierania i wykorzystania dotacji udzielonych z budżetu Gminy Miasta Krakowa w 2021 r.
Tryb przeprowadzania kontroli prawidłowości pobrania i wykorzystania dotacji reguluje wydana, na podstawie delegacji ustawowej zawartej m.in. w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2082 ze zm.; dalej: u.f.o.), uchwała nr XXVI/589/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 października 2019 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości pobrania i wykorzystania dotacji, udzielanych szkołom i placówkom publicznym oraz niepublicznym, prowadzonym na terenie Gminy Miejskiej Kraków przez osoby fizyczne lub osoby prawne inne niż Gmina Miejska Kraków (Dz.U. W.M. z 2019 r. poz. 7371; dalej: uchwała).
Uchwała jako akt prawa miejscowego, jest usytuowana wśród źródeł prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Stanowi zatem część systemu prawnego Rzeczypospolitej Polskiej o charakterze wykonawczym. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 1183/10, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 715/12; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zarówno protokół z kontroli, jak i wystąpienie pokontrolne, zostały wydane wyniku opisanej w uchwale procedury kontrolnej. I tak:
Zgodnie z § 6 ust. 1 uchwały, kontrolę przeprowadzają pracownicy Urzędu Miasta Krakowa na podstawie imiennego upoważnienia wydanego im przez Prezydenta Miasta Krakowa. W myśl § 7 ust. 1 uchwały z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół kontroli w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, który parafują na każdej stronie oraz podpisują kontrolujący oraz osoba reprezentująca kontrolowany podmiot. Organowi prowadzącemu oraz dyrektorowi kontrolowanego podmiotu przysługuje prawo zgłoszenia zastrzeżeń co do ustaleń zawartych w protokole, które należy zgłosić na piśmie w terminie 14 dni od dnia podpisania albo odmowy podpisania protokołu (ust. 6 i 7 § 6 uchwały). W razie zgłoszenia zastrzeżeń, kontrolujący są zobowiązani dokonać ich analizy i w miarę potrzeby podjąć dodatkowe czynności kontrolne oraz - w przypadku stwierdzenia zasadności zastrzeżeń lub podjęcia dodatkowych czynności kontrolnych - zmienić lub uzupełnić odpowiednią część protokołu kontroli (ust. 8 § 6 uchwały). Stosownie do § 6 ust. 9 uchwały w razie nieuwzględnienia zastrzeżeń w całości lub w części kontrolujący przekazują na piśmie swoje stanowisko składającemu zastrzeżenia.
Zgodnie z § 8 ust. 1 uchwały, na podstawie ustaleń zawartych w protokole kontroli, po analizie zastrzeżeń i wyjaśnień, Prezydent Miasta Krakowa przekazuje organowi prowadzącemu kontrolowany podmiot wystąpienie pokontrolne. Wystąpienie pokontrolne zawiera ocenę przedmiotu kontroli, wynikającą z ustaleń zawartych w protokole kontroli, a - w razie stwierdzenia uchybień lub nieprawidłowości - kwotę dotacji podlegającej zwrotowi wraz z tytułem jej zwrotu, a także zalecenia pokontrolne (ust. 2 § 8 uchwały). Organ prowadzący kontrolowany podmiot jest zobowiązany, w terminie wskazanym w wystąpieniu pokontrolnym, poinformować na piśmie organ wykonawczy organu dotującego o sposobie realizacji zaleceń pokontrolnych (ust. 3 § 8 uchwały).
Treść zacytowanych przepisów uchwały pozwala na stwierdzenie, że informacja o wysokości zwrotu dotacji zawarta w protokole kontroli oraz wystąpieniu pokontrolnym nie rodzi obowiązku (podkreślenie Sądu), a jedynie możliwość zapłaty wskazanej kwoty na zasadzie dobrowolności. Wystąpienie pokontrolne kończy etap kontroli i w przypadku braku dobrowolnego zwrotu przez stronę dotacji, stanowić będzie podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania rozstrzygnięcia, które dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia może być poddane kontroli sądu administracyjnego. Samo wystąpienie pokontrolne nie jest jednakże aktem władczej ingerencji organu i nie podlega egzekucji administracyjnej, zatem nie podlega kontroli sądów administracyjnych (podkreślenie Sądu).
O tym, że zaskarżone czynności Prezydenta nie są aktami władczymi, świadczy choćby zawarte w zaskarżonym wystąpieniu pokontrolnym stwierdzenie "Zwrotu można dokonać ..." To stwierdzenie, nie nakłada na Skarżącego obowiązku, lecz jedynie wskazuje na możliwość zapłaty kwoty określonej w wystąpieniu na zasadzie dobrowolności.
Zatem protokół z kontroli, czy wystąpienie pokontrolne, kończą poszczególne etapy kontroli i w przypadku braku dobrowolnego zwrotu przez stronę dotacji, stanowić będą podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, w którym będą dowodami. Inaczej rzecz ujmując, Skarżący nie zgadzając się z zaleceniem zwrotu dotacji zawartymi w protokole z kontroli lub w wystąpieniu pokontrolnym może doprowadzić do wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji o zwrocie dotacji, którą może zakwestionować w toku instancji administracyjnej. Po wyczerpaniu środków zaskarżenia taka decyzja może być poddana kontroli sądu administracyjnego.
Jednocześnie Sąd stwierdza, że powołany w skardze wyrok NSA z dnia 15 marca 2022 r. o sygn. akt II OSK 784/21, nie mógł wpłynąć na zmianę powyższego poglądu Sądu. Przedmiotem skargi w sprawie, którą rozpatrywał NSA, była bowiem decyzja administracyjna (a nie czynność z zakresu administracji publicznej, jak w przedmiotowej sprawie), w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 107e ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 840). Po wtóre, zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków, na podstawie ustaleń wynikających z kontroli, w przypadku ustalenia, że zabytek jest w nieodpowiednim stanie zachowania, wojewódzki konserwator zabytków może wydać kontrolowanej osobie fizycznej lub kierownikowi kontrolowanej jednostki organizacyjnej zalecenia pokontrolne usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, w określonym terminie, o ile ich charakter nie uzasadnia wydania decyzji, o której mowa w art. 49 ust. 1 tej ustawy.
Z powyższego wynika, że zalecenia pokontrolne są alternatywą dla decyzji, swego rodzaju surogatem tego orzeczenia, od którego służy przecież odwołanie. Być może z tego powodu NSA stwierdził i to jedynie w uzasadnieniu, gdyż rozstrzygnięcie dotyczyło decyzji administracyjnej, że w takim razie zasadne jest poddanie również owego alternatywnego rozstrzygnięcia podobnej procedurze kontroli, jak decyzja.
W przedmiotowej sprawie, w której zastosowanie znajdują przepisy uchwały, takiej regulacji nie ma i być nie mogło być, gdyż delegacja ustawowa przewidziana w art. 38 ust. 1 u.f.o. przewiduje jedynie ustalenie trybu udzielania i rozliczania dotacji oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że rozpoznanie skarg wniesionych w niniejszej sprawie nie mieści się w zakresie jego kognicji, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. odrzucił skargi.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Skarżący w każdej z połączonych spraw uiścił tytułem wpisu po 200,00 zł, dlatego Sąd zasądził zwrot kwoty 400,00 zł.