III SA/LU 355/23

III SA/Lu 355/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-10-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-07-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec
Ewa Ibrom
Jerzy Drwal /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 1 ust. 2 pkt 2; art. 4 pkt 22;art. 92a ust. 1, 3 i 7; art. 92c ust. 1 pkt 1 i 3; lp. 9.2 załącznika nr 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1047
art. 66 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 2141
§ 5 ust. 7
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji  z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal(sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 10 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w B. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 maja 2023 r., nr BP.501.70.2022.2152.OL14.404398 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 4 października 2021 r. na drodze krajowej nr S7 (MOP L.) inspektor transportu drogowego zatrzymał do kontroli pojazd marki Volvo o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Stokota o nr rej. [...] Środek transportowy należący do P. P. Sp. z o.o. sp. k. w B. P. wykorzystywano do wykonywania przewozu w ramach krajowego transportu drogowego rzeczy. W wyniku przeprowadzonej kontroli naczepy stwierdzono następujące usterki techniczne ujęte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego:
- pęknięta tarcza hamulcowa (2 oś, prawa strona) – lp. 1.1.14 lit. a załącznika do ww. rozporządzenia, kategoria usterki niebezpieczne;
- pęknięty wahacz (2 oś, prawa strona – lp. 5.3.3. lit. b załącznika do ww. rozporządzenia, kategoria usterki niebezpieczna.
W tych okolicznościach Inspekcja transportu drogowego stwierdziła, że zgodnie z § 6a pkt 8 ww. rozporządzenia ujawnione usterki (potwierdzone protokołem z kontroli i dokumentacją fotograficzną) są tego rodzaju, że zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego. W związku z tym stwierdzonymi wydano zakaz dalszej jazdy do czasu usunięcia usterek technicznych.
Powyższe ustalenia były podstawą do wydania decyzji z dnia 6 grudnia 2021 r., nr WITD.DL.0152.XIV0477/43/21. W.-M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 92 a ust. 1 , 6, 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy, z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia, lub innego wyposażenia, usterek zakwalifikowanych jako niebezpieczne, nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w kwocie 2.000 zł. Jednocześnie organ stwierdził, że nie zachodziły przesłanki z art. 92 c ust. 1-2 ustawy wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzony delikt administracyjny.
Pismem z dnia 23 grudnia 2021 r. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Zarzuciła naruszenie art. 77 § 1, art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz art. 92c ust. 1 i art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 10 i art. 11 ustawy Prawo przedsiębiorców. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że przed wyjazdem z bazy pojazd poddano wewnętrznej kontroli technicznej, która nie wykazała żadnych usterek. Zdaniem Spółki, stwierdzone podczas kontroli usterki musiały powstać w trakcie przewozu, z powodu złego stanu dróg, co było zdarzeniem nagłym i nieprzewidzianym. Skarżący nie miał zatem wpływu na powstanie naruszenia, co powinno skutkować zastosowaniem normy z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.
Zaskarżoną decyzją z dnia 10 maja 2023 r., nr BP.501.70.2022.2152.OL14.404398 Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy skontrolowaną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił znaczenie przepisów ustawy o transporcie drogowym normujących obowiązki i warunki przewozu drogowego (w tym lp. 9.2 załącznika nr 3 do tejże ustawy wprowadzającej sankcję administracyjną za opisane tam naruszenie - karę pieniężną w wysokości 2.000 zł) w powiązaniu z § 5 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego i podziałem usterek technicznych na trzy kategorie: usterki drobne, usterki poważne i usterki niebezpieczne. Te ostatnie to usterki, które powodują bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu.
Organ odwoławczy podniósł, że stwierdzone podczas kontroli usterki zostały zakwalifikowane jako niebezpieczne zgodnie z lp. 1.1.14 lit. a oraz lp. 5.3.3. lit. b załącznika nr 1do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego. Naruszenia te zostały wskazane w protokołach kontroli drogowej z dnia 4 października 2021 r., nr WITD.DI.P.T.XIV0477/347/21 i nr WITD.DI.P.T.XIV0477/538/21. Kierowca podpisał protokoły bez uwag i zastrzeżeń. Protokół jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń.
Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ wskazał, że kontrolujący przeprowadzili kontrolę stanu technicznego pojazdu stosownie do obowiązujących przepisów podczas której stwierdzono niebezpieczne usterki zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego. Natomiast strona nie przedstawiła żadnych dowodów pozwalających obalić ustalenia organu I instancji, a potwierdzających, że poddany kontroli pojazd był sprawny. Organ odwoławczy przyjął, że nie zachodzą przesłanki egzoneracyjne wskazane w art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Wskazał przy tym, że to na stronie postępowania ciąży ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek zwalniających z odpowiedzialności, czego strona nie uczyniła. W ocenie organu odwoławczego, nie zostały naruszone przepisy art. 10 i 11 ustawy Prawo przedsiębiorców, gdyż zgromadzony materiał dowodowy jasno odzwierciedla stan faktyczny, wskazujący na wystąpienie usterek określonych w lp. 1.1.14 lit. a oraz lp. 5.3.3. lit. b załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r.
W skardze do Sądu Spółka zarzuciła naruszenie:
- art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy,
- art. 11 k.p.a., tj. zasady przekonywania, zgodnie z którą organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy,
- art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niepoczynieniu ustaleń oraz niezebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, skutkujące przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę skarżącego na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego,
- art. 73 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie postępowania zaznajomienie się z aktami przedmiotowej sprawy – brak zawiadomienia o zakończeniu przeprowadzonego postępowania dowodowego, w konsekwencji uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w sprawie,
- art. 107 § 3 k.p.a. przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej,
- art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców przez dokonanie wykładni przepisów i rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść skarżącego jako przedsiębiorcy, tak aby nałożyć na niego możliwie wysoką karę,
- art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przez jego niezastosowanie, podczas gdy ziściły się wszystkie przesłanki do jego zastosowania, a organ kompletnie pominął podnoszone fakty i okoliczności, które jednoznacznie potwierdzały, że Spółka nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszenia, gdyż jego przyczyny były nagłe i niespodziewane,
- art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przez jego zastosowanie, mimo, że nie były ku temu podstaw, gdyż stwierdzone usterki były wynikiem zdarzenia nagłego, którego strona nie mogła przewidzieć.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i o umorzenie postępowania.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Sąd zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Na wstępie wyjaśnić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi nastąpić może również na drodze stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należało też mieć na względzie zasadę, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Natomiast według art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych reguł Sąd stwierdził, że skarga w rozpoznawanej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem nie zawiera ona żadnych usprawiedliwionych podstaw.
Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 maja 2023 r. w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a/ u.t.d.).
W myśl art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz innych aktów prawnych wskazanych (w tym ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym – art. 4 pkt 22 lit. l).
W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie. Stosownie do art. 92 a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 3 do ustawy. Według lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd, sankcjonowane jest karą pieniężną w kwocie 2.000 zł.
Z prawidłowo zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego wynika, że w dniu 4 października 2021 r. na drodze krajowej S 7 zatrzymano do kontroli pojazd marki Volvo o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Stokota o nr rej. [...] W wyniku przeprowadzonej kontroli naczepy stwierdzono dwie usterki techniczne (pęknięta tarcza hamulcowa oraz pęknięty wahacz). Naruszenia te zostały wskazane w z dnia 4 października 2021 r., nr WITD.DI.P.T.XIV0477/347/21 i nr WITD.DI.P.T.XIV0477/538/21 podpisanych przez kierowcę bez uwag i zastrzeżeń. Sporządzono również dokumentację fotograficzną (jako załącznik do protokołu) ilustrującą zły stan techniczny naczepy.
Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę.
Skontrolowana naczepa nie spełniała powyższego warunku technicznego określonego ustawą.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka nie podważa tego ustalenia. Nie zgłasza też zastrzeżeń odnośnie przyjętej przez organ odwoławczy oceny, że w świetle § 5 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego, ujawnione usterki powinny być zakwalifikowane jako usterki niebezpieczne, to znaczy takie, które powodują bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego (...), w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu.
Zaistniały spór sprowadza się więc do tego, czy po stronie skarżącej Spółki zaistniały okoliczności uniemożliwiające wszczęcie lub prowadzenie postępowania administracyjnego. Skarżąca twierdzi bowiem, że wada techniczna mogła powstać nagle w trakcie przewozu.
Stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 u.t.d. oraz lp. 9.2. załącznika nr 3, strona ponosi odpowiedzialność za zły stan techniczny naczepy, a to skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł. Niezasadny jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przez ich niezastosowanie. Zdaniem strony, organ pominął podnoszone fakty i okoliczności, które jednoznacznie potwierdzały, że Spółka nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszenia, gdyż jego przyczyny były nagłe i niespodziewane. Jak wcześniej wyjaśniono, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej (art. 92a ust. 1 u.t.d.). Niewątpliwie strona skarżąca była przedsiębiorcą wykonującym przewóz w ramach krajowego transportu drogowego rzeczy.
Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym określa, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstałe naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
W powyższym przepisie jest mowa o okolicznościach sprawy i dowodach wskazujących, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstałe naruszenia. W realiach rozpoznawanej – poza wyjaśnieniami strony – nie ma żadnego dowodu świadczącego o tym, że stan techniczny naczepy został sprawdzony w trakcie wewnętrznej kontroli przed wyjazdem z bazy i nie wykryto wówczas ani niewłaściwego stanu tarczy hamulcowej, ani wahacza. Samo oświadczenie przedsiębiorcy o tym, że nieprzewidziany zły stan techniczny pojazdu został spowodowany "najechaniem na dziurę na drodze" w trakcie przewozu bezpośrednio przed podjęciem czynności kontrolnych przez organ Inspekcji Transportu Drogowego to za mało, aby organ ten mógł zastosować przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.
Powyższe oznacza, że gołosłownym jest stwierdzenie, że usterki techniczne naczepy były wynikiem zdarzenia nagłego, którego strona nie mogła przewidzieć. W tych okolicznościach nieskuteczny okazał się zarzut naruszenia art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców poprzez dokonanie przez organ wykładni przepisów i rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść skarżącego jako przedsiębiorcy, Analiza akt sprawy nie pozwala na przyjęcie, że organ dokonując wykładni obowiązujących przepisów dążył do nałożenia na przedsiębiorcę możliwie wysokiej administracyjnej kary pieniężnej. W tym miejscu należy wyjaśnić, że wysokość przedmiotowej kary pieniężnej jest sztywno określona w ustawie. Wymiar kary nie zależał zatem od uznania organu.
Od ujawnienia naruszenia, co nastąpiło w dniu 4 października 2021 r., nie upłynął jeszcze w czasie, kiedy orzekał w sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego (zaskarżoną decyzję wydano bowiem 10 maja 2023 r.), okres dwóch lat, o którym mowa w art. 92 c ust.1 pkt 3 u.t.d.).
Słusznie zatem organ nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł, stosownie do unormowania art. 92a ust. 1, 3 i 7 u.t.d. w zw. z lp. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d..
W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, uznając go za spójny i logiczny, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji wydanych w sprawie.
Zapewniono również skarżącej Spółce udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7 i 77 § 1 i art. 8 k.p.a. Organ informował skarżącą o podejmowanych czynnościach, zakresie prowadzonego postępowania i treści przepisów. Skarżąca znała zatem zakres i przedmiot prowadzonego postępowania, mogła w nim aktywnie uczestniczyć , składać wyjaśnienia i wnioski dowodowe, o czym została pouczona w zawiadomieniu organu z dnia 12 października 2021 r. To, że organ odwoławczy nie pouczył o treści przepisu art. 10 § 1 k.p.a. nie jest uchybieniem istotnym. Materiał dowodowy nie został uzupełniony na etapie postępowania odwoławczego. Organy prawidłowo rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, jednoznacznie świadczący o wystąpieniu opisanych w raportach z kontroli z dnia 4 października 2021 r. naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Stwierdzenie tych nieprawidłowości musiało skutkować nałożeniem odpowiedniej kary pieniężnej, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Podnieść należy, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu skutecznie kwestionującego ustalenia organów. O ile bowiem na organach ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważać ustalenia organu, nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw uznania odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. II GSK 756/16).
Wbrew stanowisku strony, organ odwoławczy nie naruszył również przepisu art. 8 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji odniósł się bowiem merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów, w tym m. in. w zakresie braku podstaw do zastosowania art. 156 § 1 k.p.a. dotyczącego kwalifikowanych wad decyzji administracyjnych. Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów strony, nie świadczy o ich pominięciu. Organ odwoławczy uznając decyzję organu pierwszej instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za niezasadne, obowiązany był na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. do utrzymania w mocy decyzji W.-M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.
Podniesiona w skardze argumentacja o podjęciu przez Spółkę wszelkich możliwych czynności aby zminimalizować, czy wręcz uniemożliwić zaistnienie jakichkolwiek naruszeń przepisów prawa świadczy jedynie o prowadzeniu nieskutecznej polemiki z prawidłowym stanowiskiem organu odwoławczego.
Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.
Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Stosowny wniosek w tym przedmiocie został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś skarżąca Spółka nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.