I SA/Ke 51/25

I SA/Ke 51/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Magdalena Chraniuk-Stępniak /przewodniczący/
Magdalena Stępniak
Mirosław Surma /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 728
art. 6 ust.1, art. 8 ust. 3 pkt 3a, art. 5b ust. 1pkt 3,  art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5,
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1123
art. 14 ust. 1 i ust.3
Ustawa z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.) Asesor WSA Magdalena Stępniak Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Decyzją z 10 grudnia 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: organ odwoławczy, kolegium) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (dalej: prezydent) z 31 lipca 2024 r., nr [...] w sprawie odmowy udzielenia M. B. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
1.2 Kolegium wskazało, że z uwagi na utratę ważności licencji, M. B. złożył wniosek o wydanie nowej licencji na wykonywanie przez niego krajowego transportu drogowego taksówką. Wraz z wnioskiem przedłożył informację o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, z której wynika, został on skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z [...] r., sygn. [...] [...] za przestępstwo stypizowane w art. 204 § 2 kodeksu karnego, które wskazuje na czerpanie korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji przez inną osobę. Strona została skazana na 1 rok pozbawienia wolności, 300 stawek po [...] zł grzywny, dozór kuratora oraz przepadek korzyści majątkowej. Wobec strony zawieszono wykonanie kary na okres 3 lat. Wyrok uprawomocnił się 9 marca 2023 r.
1.3 Powołując treść art. 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2024 r. poz. 728), dalej "u.t.d." organ odwoławczy wyjaśnił, że przestępstwo z art. 204 § 2 k.k. zostało ujęte w Rozdziale XXV Kodeksu karnego, tj. przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajowości. Podkreśliło, że nie można wydać licencji na taksówkę, gdy wnioskodawca został prawomocnie skazany m.in. za przestępstwo umyślne przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Kryteria warunkujące uzyskanie licencji na taksówkę są bardziej surowe, ponieważ oprócz spełnienia warunków określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a) u.t.d., konieczne jest również spełnienie wymogów określonych w art. 6 u.t.d. Zaistnienie chociażby jednej z okoliczności, wskazanych w art. 5 i art. 6 u.t.d. obliguje organ do cofnięcia licencji. Decyzja w tym przedmiocie ma charakter związany, co oznacza, że orzekając, organ administracyjny nie dysponuje tzw. luzem decyzyjnym. Prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności stanowi okoliczność, która przesądza o utracie warunków umożliwiających uzyskanie oraz posiadanie licencji do wykonywania przewozu taksówką.
1.4 Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem strony, że przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.t.d. należy interpretować z zastosowaniem koniunkcji. Skazanie za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności prawomocnym wyrokiem sądu, stanowi wystarczającą przesłankę do odmowy udzielenia licencji na wykonywanie transportu taksówką. Ratio legis takiego uregulowania jest oczywiste. Ustawodawca wskazał katalog przestępstw, których popełnienie wyklucza uzyskanie licencji, jednocześnie nie wskazał, aby były one związane z prowadzoną działalnością. Tym samym nie do przyjęcia jest pogląd, że dla odmowy udzielenia licencji konieczne jest prawomocne skazanie i jednoczesne orzeczenie zakazu wykonywania zawodu kierowcy. Przyjęcie wskazanego poglądu prowadziłoby do niemożliwego do zaakceptowania stanu, że mimo popełnienia przestępstwa wskazanego w ustawie i skazania prawomocnym wyrokiem, mimo braku orzeczenia zakazu wykonywania zawodu kierowcy, transport drogowy taksówką mogliby wykonywać także przedsiębiorcy karani m.in. za przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, szczególnie niebezpieczne z punktu widzenia interesów pasażerów.
2. Na powyższą decyzję M. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji kolegium oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie tych decyzji.
Zarzucił naruszenie:
1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 §1 k.p.a. przez nieuwzględnienie okoliczności posiadania przez skarżącego licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką;
2. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez wydanie decyzji w sprawie rozstrzygniętej już decyzją ostateczną.
2.1 W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ powołał się w uzasadnieniu decyzji na cofnięcie licencji, podczas gdy w sprawie nie miało to miejsca. Kolegium nie odniosło się w ogóle do faktu, że skarżący posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką z 20 września 2022 r., udzieloną przez Prezydenta Miasta K. na okres do 6 kwietnia 2032 r., którą przedłożył w załączeniu. Organ pominął tę okoliczność, przyjmując zapewne, że licencja ta utraciła ważność na mocy ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Jednakże w tym zakresie nie została wydana żadna decyzja, zaś pozbawienie praw nabytych z decyzji przez ustawę budzi istotne wątpliwości co do zgodności z Konstytucją RP. Jeśli więc pozbawienie praw z decyzji na mocy ustawy uznać za nieskuteczne, to wniosek o udzielenie licencji byłby bezprzedmiotowy i wymagałby innej decyzji organów aniżeli merytoryczna. Na poparcie zajętego stanowiska w zakresie tzw. koncepcji "praw nabytych" strona powołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 sierpnia 1992 r., sygn. akt K 4/92.
2.2 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione
w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Powołując ponadto przepis art. 14 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023r., poz. 1123), wyjaśnił, że nieprzedłożenie przez M. B. wymaganych przepisami dokumentów we wskazanym terminie, tj. do 31 marca 2024 r. spowodowało, że licencja nr [...], mimo, że została wydana na okres do 6 kwietnia 2032 r., to z mocy ustawy utraciła ważność z dniem 1 lipca 2024 r. Tym samym, nie można uznać, że skarżący posiada aktualnie licencję na przewóz osób taksówką, jak również, że w sprawie wydania wnoszącemu licencji doszło do naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
3.1 Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględnienia skargę, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z uwagi na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – z zastrzeżeniem art. 57a, który w tej sprawie nie ma zastosowania.
3.2 Sąd, poddając kontroli zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję prezydenta, stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stan faktyczny ustalony przez organy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.
Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja odmawiająca udzielenia skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
3.3 Mając na względzie argumentację skargi oraz treść korespondencji z organem należy jednak w pierwszej kolejności rozstrzygnąć, czy organ właściwie przyjął, jakoby uprzednio udzielona skarżącemu licencja wygasła. Skarżący twierdzi bowiem, że wobec jego osoby organ niezasadnie orzekał w przedmiocie udzielenia licencji, gdyż posiada on ważną licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na okres do 6 kwietnia 2032 r. Pomimo sformułowania przez skarżącego wniosku o wydanie licencji oraz złożenia go w stosownym urzędzie, z treści tego podania, a następnie skargi, wynika, że strona nie widzi podstaw do przyjęcia, że posiadana przez nią dotychczas licencja wygasła. Tym samym wskazuje na bezprzedmiotowość prowadzonego względem jego osoby postępowania administracyjnego w zakresie udzielenia licencji, zarzucając, że wydany w jego efekcie akt administracyjny jest drugą decyzją w tej samej sprawie.
Zdaniem organu natomiast, okoliczność utraty ważności posiadanej przez stronę licencji wynika z treści przepisów prawa, tj. ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1123, dalej "ustawa zmieniająca p.r.d.") oraz faktu zaniechania przez stronę obowiązku złożenia stosownej dokumentacji we wskazanym terminie – tj. do 31 marca 2024 r.
Mając na względzie tak nakreślony przedmiot sporu, sąd przyznaje rację organowi i przyjmuje, że do wygaśnięcia licencji nr [...] doszło z mocy prawa na podstawie art. 14 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 3 ustawy zmieniającej p.r.d.
3.4 Z akt sprawy wynika, że M. B. uzyskał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, ważną do 6 kwietnia 2032 roku. Jednakże przywołaną wyżej ustawą z dnia 26 maja 2023 r. dokonano między innymi zmiany ustawy o transporcie drogowym.
W nawiązaniu do uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej p.r.d. podkreślenia wymaga, że proponowane rozwiązania, w tym ustawy o transporcie drogowym podyktowane były zwiększeniem bezpieczeństwa pasażerów przy realizacji przewozów drogowych, a ich celem była ochrona wysokiej wagi dobra, jakim jest życie i zdrowie pasażerów. Projektowane przepisy w tym zakresie były wynikiem działań rządu, podjętych wobec doniesień medialnych o nadużyciach, w tym molestowaniu, popełnianych przez kierowców wykonujących przewozy drogowe i konieczności wyeliminowania tych nadużyć (druk nr IX.3049). Opisane cele realizowano m.in. poprzez modyfikację warunków umożliwiających udzielenie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką.
Dotyczący tej materii art. 6 ust. 1 pkt 2 u.t.d. otrzymał brzmienie: "licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli: przedsiębiorca osobiście wykonujący przewóz, zatrudnieni przez niego kierowcy oraz osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewóz na jego rzecz: a) (uchylona), b) nie byli prawomocnie skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a także za przestępstwa, o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a ponadto nie orzeczono prawomocnie wobec nich zakazu wykonywania zawodu kierowcy, c) (uchylona), d) spełniają wymagania określone w art. 39a ust. 1 pkt 2-4" (art. 2 pkt 2 ustawy zmieniającej p.r.d.). Stosownie do treści art. 22 pkt 1 ustawy zmieniającej p.r.d., art. 2 pkt 1-5 wszedł w życie 17 września 2023 r. tj. po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy.
Jednocześnie podnieść należy, że konsekwencją wprowadzenia zmian w zakresie wymagań niezbędnych do uzyskania licencji była konieczność poddania się przez podmioty już je posiadające, szczególnego rodzaju kontroli, co zdaniem sądu w pełni uzasadniał cel wprowadzonych zmian.
Zarówno przebieg samej procedury weryfikacyjnej, jak i konsekwencje jej wyniku zostały szczegółowo uregulowane w przepisach ustawy zmieniającej p.r.d. Mianowicie, zgodnie z art. 14 ust. 3 ustawy zmieniającej p.r.d. przedsiębiorcy posiadający licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. (czyli licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką), wydaną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, są obowiązani w terminie do dnia 31 marca 2024 r. w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, przedłożyć wskazanemu organowi dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań określonych w art. 6 ust. 1 pkt 2 i art. 8 ust. 3 pkt 3a u.t.d. w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Organ w terminie 14 dni od dnia otrzymania dokumentów miał obowiązek dokonania ich weryfikacji, w wyniku której: w przypadku stwierdzenia braków formalnych w zakresie tych dokumentów wzywał przedsiębiorcę do ich usunięcia w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania albo informował przedsiębiorcę o spełnieniu wymagań określonych odpowiednio w art. 6 ust. 1 pkt 2 oraz art. 8 ust. 3 pkt 3a u.t.d. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą (art. 14 ust. 4).
Pozytywne zakończenie weryfikacji, świadczące o spełnieniu przez przedsiębiorców posiadających licencje, o których mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., wydane przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, wymagań określonych m.in. w art. 6 ust. 1 pkt 2 oraz art. 8 ust. 3 pkt 3a u.t.d. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, powodowało, że licencje te zachowywały ważność do upływu okresu, na który zostały udzielone (art. 14 ust. 5).
Terminowe wypełnienie opisanych wyżej obowiązków było istotne również i z tego powodu, że art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej p.r.d. wprowadzał datę wygaśnięcia z mocy prawa licencji dotychczas przyznanych. Zgodnie z jego treścią, licencje, o których mowa w art. 5b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują ważność do upływu okresu, na który zostały udzielone, nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2024 r.
3.5 Skarżący, prezentując swoje stanowisko, pomija treść powyżej omówionych przepisów, twierdząc, że nadal posiada ważną licencję. Ignoruje tym samym dotyczące jego sytuacji prawnej uregulowania, nie wykonując obowiązków, niezbędnych do dalszego kontynuowania prowadzonej działalności.
Jak wynika z treści pisma prezydenta z dnia 22 sierpnia 2024 r. (k. 19) skarżący nie poddał się wymaganej przepisami prawa weryfikacji we wskazanym terminie, tj. do dnia 31 marca 2024 r.
Zachowanie takie nie może zyskać aprobaty sądu.
Dla pełnego przedstawienia sytuacji prawnej strony skarżącej w kontekście jej możliwości dalszego wykonywania działalności licencjonowanej należy również przywołać brzmienie art. 15 ust. 2 ustawy zmieniającej p.r.d. Zgodnie z jego treścią przedsiębiorcy posiadający licencje, o których mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. spełniający w dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej wymagania określone w art. 6 ust. 1 pkt 2 oraz art. 8 ust. 3 pkt 3a u.t.d. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, mogą prowadzić działalność do upływu okresu, na który zostały udzielone licencje.
W powyższym kontekście podkreślić trzeba, że z informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego wynika, że skarżący został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z [...] za przestępstwo określone w art. 204 § 2 kodeksu karnego, które wskazuje na czerpanie korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji przez inną osobę. Za przypisane przestępstwo wymierzono karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata, karę grzywny w wysokości 300 stawek po [...] złotych oraz orzeczono dozór kuratora i przepadek korzyści majątkowej. Wyrok uprawomocnił się 9 marca 2023 r.
Zestawienie zacytowanej normy prawnej z przywołanym faktem prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w dacie wejścia w życie ustawy zmieniającej p.r.d. (tj. 17 września 2023 r.) skarżący nie spełniał warunków umożliwiających kontynuowanie działalności do końca okresu określonego w uprzednio wydanej dla niego licencji, będąc prawomocnie skazanym za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności.
3.6 Reasumując tą część rozważań podnieść należy, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty i wnioski skargi wskazujące na wydanie wobec skarżącego dwóch decyzji w tej samej sprawie oraz zaistnienia przesłanki nieważności zaskarżonego aktu. Wbrew stanowisku skarżącego, w realiach sprawy doszło z mocy prawa do wygaśnięcia uprzednio wydanej licencji, co było efektem zaniedbań samego skarżącego, który nie poddał się – uregulowanej przepisami ustawy zmieniającej p.r.d. – kontroli spełnienia warunków koniecznych do uzyskania licencji i kontynuowania działalności licencjonowanej.
Zatem złożone w lipcu 2024 r. podanie strony słusznie zakwalifikowano jako wniosek o udzielenie licencji i w uruchomionym tym wnioskiem postępowaniu administracyjnym zbadano spełnienie przez wnioskodawcę kryteriów określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5 oraz art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. b u.t.d.
Sąd uznaje przy tym za słuszne stanowisko organu, że w realiach sprawy skarżący nie spełnił wymagania określonego w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d., co uniemożliwiło zadośćuczynienie jego wnioskowi i udzielenie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Przepis ów wyklucza bowiem uzyskanie licencji przez osobę prawomocnie skazaną za przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a za takie właśnie przestępstwo skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z [...]
3.7 Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela zaprezentowanej przez stronę w odwołaniu wykładni przepisu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit b u.t.d., sprowadzającej się do twierdzenia, że wszystkie elementy dyspozycji tego przepisu muszą zaistnieć razem, kumulatywnie, a do jego zastosowania względem strony nie może dojść, gdyż nie orzeczono wobec niej zakazu wykonywania zawodu kierowcy.
Zdaniem sądu, powyższy przepis zawiera katalog przestępstw, z tytułu popełnienia których osoba prawomocnie skazana nie spełnia wymagań niezbędnych do posiadania licencji, jak również wyklucza możliwość udzielenia licencji osobie, wobec której prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania zawodu kierowcy. Przy czym prawomocne skazanie wnioskującego o udzielenie licencji za którekolwiek z wymienionych przestępstw jest samo w sobie wystarczające dla dyskwalifikacji takiej osoby, jako niewypełniającej koniecznych warunków dla wykonywania licencjonowanej działalności.
Przyjęcie za właściwy poglądu skarżącego, prowadziłoby do niemożliwego do zaakceptowania stanu, w którym transport drogowy taksówką mogliby wykonywać przedsiębiorcy karani m.in. za przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, szczególnie niebezpieczne z punktu widzenia interesów pasażerów.
W wyroku z 23 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1887/17 (dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że skazanie przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy taksówką za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajowej stanowi podstawę do obligatoryjnego cofnięcia licencji na taksówkę. Zdaniem sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, z tego samego powodu należało odmówić udzielenia licencji, co słusznie uczyniły organy wobec skarżącego.
Dodatkowo – w kontekście dokonywanych zmian ustawy o transporcie drogowym – podniesienia wymaga, że ze względu na szczególną wagę dobra chronionego jakim jest życie i zdrowie pasażerów, proces doboru osób wykonujących przewóz winien być szczególnie staranny. Ze względów bezpieczeństwa osób korzystających z przewozu taksówką, z kręgu podmiotów świadczących takie usługi należy bezwzględnie wyeliminować osoby prawomocnie skazane za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Zaistnienie takiej okoliczności stanowi natomiast, zdaniem sądu, samodzielną przesłankę odmowy udzielenia licencji.
3.8 Z tych też względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.