I SA/Ke 33/26

I SA/Ke 33/26 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2026-04-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Andrzej Mącznik /sprawozdawca/
Artur Adamiec
Magdalena Chraniuk-Stępniak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 800
., art. 120, 122, 187 par. 1, 191, art. 210 par. 1 pkt 6 i par.4, art. 193, art. 194, art. 180,
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2024 poz 1061
art. 49 par.1,;
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 707
art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d,  art. 6 ust. 6, art. 7 ust. 1 pkt 6,;
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1151
art. 21 ust.1,
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne
Dz.U. 2024 poz 1292
art. 5, art. 38 ust.1,
Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec Asesor WSA Andrzej Mącznik (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi J. K.-S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 30 października 2025 r. nr SKO PO/41/3611/848/2025 w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2022 oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (kolegium, organ odwoławczy) decyzją z 30 października 2025 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania J. K. (strona, podatnik, skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (prezydent, organ I instancji) z 30 lipca 2025 r. nr ustalającą podatek od nieruchomości za 2022 r.
W uzasadnieniu wskazano, że prezydent wymienioną wyżej decyzją ustalił R. K., T. K.-S., J. K. oraz B. K. podatek od nieruchomości za 2022 r. w wysokości [...] zł.
Do ustalenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2022 organ I instancji zastosował stawki podatku od nieruchomości określone uchwałą Rady Miasta K. z 4 listopada 2021 r. nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Organ ten wyjaśnił, że z danych z ewidencji gruntów i budynków wynika, że współwłaścicielami nieruchomości położonej przy [...] w K. działki nr [...] o pow. [...] m˛ zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem niemieszkalnym od miesiąca grudnia 2022 r. są J. K., T. K.-S., R. K. oraz B. K..
Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji postanowieniem z 28 marca 2025 r. wszczął postępowanie podatkowe sprawie ustalenia podatku od nieruchomości położonej w K. przy [...] 5 za lata 2022-2025. Współwłaściciele tej nieruchomości zostali wezwani do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz przedłożenia aktualnych umów najmu lokali wynajmowanych w przedmiotowym budynku. Żaden ze współwłaścicieli nie odpowiedział na wezwanie i nie złożył informacji o nieruchomościach oraz nie przedłożył aktualnych umów najmu lokali zajętych pod działalność gospodarczą w przedmiotowym budynku. Postanowieniem z 30 maja 2025 r. organ I instancji włączył do akt postępowania podatkowego dokumenty, które szczegółowo wymienił. Wśród tych dokumentów znajdują się: informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożona przez J. K. 24 listopada 2011 r., informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożona przez J. K. 11 lutego 2015 r., umowy najmu lokali usługowych.
Po przeprowadzeniu postępowania, prezydent wydał 30 lipca 2025 r. decyzję ustalającą podatek od nieruchomości za rok 2022, od której wniesiono odwołanie.
Rozpoznając odwołanie, kolegium powołało się na przepis art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2022 r. (dalej: "u.p.o.l."). Następnie ustaliło, że współwłaściciel nieruchomości T. K.-S. 28 lutego 2025 r. złożył w organie I instancji informację o nieruchomości (za lata 2022-2025 ) i zadeklarował w niej powierzchnię użytkową budynku położonego w K. pod adresem [...] 5 i sposób korzystania z niego (w części [...] budynki mieszkalne oraz w części [...] budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej), a także powierzchnie gruntu pozostałego w wielkości [...] m˛. Nadto potwierdziło ustalenia prezydenta, że współwłaściciele nieruchomości nie wypełnili swego ustawowego obowiązku i nie złożyli w organie podatkowym informacji o nieruchomości oraz wyjaśnień w żądanym zakresie.
Natomiast akta sprawy zawierają informację dotyczącą nieruchomości [...] [...] złożoną w 2011 r. i skorygowaną w 2015 r. (zatem przed zmianami właścicielskimi) przez J. K. oraz po zmianie właścicieli informację z 28 lutego 2025 r. złożoną przez T. K.-S. wykazującą do opodatkowania od 1 grudnia 2022 r. grunty pozostałe o powierzchni [...] m2, budynki mieszkalne lub ich części (wysokość powyżej 2,2m) o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2 oraz budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (wysokość powyżej 2.2m) o łącznej powierzchni [...] m2. Podaną powierzchnię gruntów [...] m2 potwierdza ewidencja gruntów oraz wypis z księgi wieczystej, natomiast ogólna powierzchnia nieruchomości budynkowej - [...] m2 została wskazana zarówno przez współwłaściciela nieruchomości w 2011 r. oraz w 2025 r. a także przez T. K.-S. w informacji złożonej 28 lutego 2025 r.
Podana przez właścicieli nieruchomości powierzchnia nieruchomości budynkowej [...] m2 została przyjęta przez prezydenta do opodatkowania wraz ze wskazanym w informacji z 28 lutego 2025 r. sposobem jej użytkowania.
Końcowo kolegium wyjaśniło, że w sprawie zgromadzono materiał dowodowy w postaci umów najmu nieruchomości, które potwierdziły powierzchnię użytkową budynku związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazując na treść przepisów: art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U.2025 r., poz. 111; ze zm., dalej: "O.p."), podkreśliło że prezydent uczynił zadość powyższym zasadom ogólnym postępowania. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalono bowiem wszystkie okoliczności faktyczne sprawy niezbędne do prawidłowego opodatkowania nieruchomości. Organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji jest zasadna, nie narusza prawa, w tym regulacji określających podmiot, przedmiot i podstawę opodatkowania. Nadto organ ten odwołał się do przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i stwierdził, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, kolegium stwierdziło, że nie zostały poparte dowodami, nie podniesiono żadnych argumentów, nie przedstawiono własnych wyliczeń, czy udokumentowanych informacji, które podważyłyby prawidłowość dokonanych ustaleń i wyliczeń.
Na powyższą decyzję kolegium J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją organu I instancji. Zarzucił naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego:
1. art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie zwolnienia od podatku od nieruchomości budynku wpisanego do rejestru zabytków, mimo że przepis ten ma charakter zwolnienia ustawowego,
2. art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez przyjęcie do podstawy opodatkowania powierzchni, która nie została w sposób prawidłowy, jednoznaczny i udowodniony ustalona,
3. art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez objęcie podatkiem powierzchni faktycznie niewykorzystywanych, wyłączonych z użytkowania lub niebędących powierzchnią użytkową w rozumieniu ustawy;
II. przepisów postępowania:
1. art. 120 O.p. w zw. z art. 122 § 2 O.p. poprzez niewyjaśnienie istniejących wątpliwości co do stanu faktycznego oraz nierozstrzygnięcie tych wątpliwości na korzyść podatnika,
2. art. 187 § 1 O.p. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego,
3. art. 191 O.p. poprzez przyjęcie za wiarygodne dokumentów nieposiadających mocy dowodowej (rzuty kondygnacji, oświadczenia sprzed kilkunastu lat),
4. art. 210 § 4 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie odnosi się w sposób logiczny i pełny do podnoszonych przez stronę zarzutów.
W uzasadnieniu podatnik zarzucił, że nie dokonano rzetelnych pomiarów i oględzin. Organ zasadniczo ustalił wymiar podatku na podstawie danych historycznych (informacje podatkowe z 2011 r. i 2015 r.) oraz na podstawie rzutów kondygnacji i umów najmu. Tymczasem 28 kwietnia 2024 r. i nie tylko, nie przeprowadzono oględzin i nie dokonano pomiarów stanowiących dowód przyjętych do opodatkowania powierzchni (w aktach widnieje wezwanie i wyznaczenie terminu oględzin, ale oględziny nie objęły wszystkich budynków/lokali albo nie przeprowadzono pomiarów potwierdzających przyjęte wielkości powierzchni), co organ częściowo w aktach odnotował. Nadto przyjęto do opodatkowania dla parteru lokalu nr [...] powierzchnię odpowiadającą [...] m2, podczas gdy faktyczne, udokumentowane dane (pomiary i układ kondygnacji) wskazują, że powierzchnia użytkowa parteru lokalu nr [...] wynosi [...] m2. Brak jest w aktach rzetelnego dowodu na potwierdzenie wartości 308 m2. W konsekwencji organ pominął zasadnicze rozbieżności między materiałem dowodowym a przyjętą kwotą. Lokal wejście do sklepu "[...]" organ I Instancji nawet nie próbował obmiarować. Wymiary to ok. 15x15 m i nie ma tam 308 m2. Analogicznie, na I piętrze lokal nr [...], położony bezpośrednio nad lokalem nr [...] (po ścianach nośnych), ma rzeczywistą powierzchnię ok. [...] m2. Ta zgodność geometryczna ([...] m2 parter - [...] m2 pierwsze piętro w pionie) potwierdza, że przyjęcie [...] dla parteru jest arbitralne i nieuzasadnione. Natomiast nad klubem [...] nie ma lokali użytkowych, jest lokal mieszkalny. W umowie z H. sp. z o.o. dotyczących lokali nad klubem [...] nie ma ich w rozumieniu art. 4 ust 1 pkt 2 u.p.o.l. Są tam wysokości poniżej 1,4 m, dotyczy to ustawienia instalacji wentylacyjnej. Organ wadliwie wpisał powierzchnię [...] m2. Ta powierzchnia to strych nieużytkowy i zgodnie z art. 4 ust 1 pkt 2 u.p.o.l nie podlega opodatkowaniu.
W ocenie skarżącego organ przerzuca ciężar dowodu na podatnika i uznaje za wystarczające dane historyczne. Organ powtarza, że podatnik był "bierny" i nie złożył aktualnych informacji, jednak akta sprawy pokazują, że organ wielokrotnie wzywał strony do złożenia informacji i umożliwienia oględzin, a jednocześnie nie przeprowadził samodzielnie wiarygodnych czynności dowodowych (m.in. pomiarów lokali na miejscu) ani nie zażądał z urzędu dokumentów technicznych (np. aktualnej inwentaryzacji) tam, gdzie były dostępne środki procesowe do ich uzyskania. Wskutek tego organ przyjął do podstawy opodatkowania dane historyczne i fragmentaryczne umowy najmu, których treść i załączniki nie potwierdzają w sposób przekonywujący całości przyjętej powierzchni.
Końcowo skarżący podniósł, że nie zbadano przesłanek zwolnienia wynikających z wpisu do rejestru zabytków. Organy skonkludowały, że nieruchomość nie jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i w związku z tym odmówiły zwolnienia. W ocenie strony liczne dowody świadczą o przeciwnym fakcie. Na poparcie zajętego stanowiska podatnik do skargi dołączył szereg dokumentów, m.in. decyzje powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, decyzje o zatwierdzeniu projektu budowlanego, opinie o stanie technicznym obiektu.
W odpowiedzi na skargę kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
W dniu 19 marca 2026 r. uczestnik postępowania B. K. złożyła pismo procesowe, w którym oświadczyła, że przyłącza się do skargi i wnosi jak w skardze.
Na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2026 r. skarżący poparł skargę oraz wnioski. Dodatkowo na poparcie argumentacji do skargi dołączył: zaświadczenie z 27 listopada 2025 r., pisma z 16 i 23 marca 2026 r. oraz wezwanie z 23 marca 2026 r. Dodał, że toczy spór z konserwatorem zabytków, który obecnie jest na etapie zażalenia do Ministra Kultury.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 134; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie.
Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, należało uznać, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadzała się do kwestii ustalenia przedmiotu opodatkowania oraz zastosowania właściwych stawek podatkowych. Nadto sporna w sprawie pomiędzy organami podatkowymi a skarżącym była kwestia zastosowania zwolnienia z tytułu podatku od nieruchomości na mocy art. 7 ust. 1 pkt. 6 u.p.o.l.
Na wstępie, sąd zaznacza, że w zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r., II FSK 1665/06 - dostępny, podobnie jak inne orzeczenia powoływane w uzasadnieniu, w CBOSA, pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl). Oceniając stan faktyczny ustalony w sprawie przez organy podatkowe, sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez te organy, albowiem stan faktyczny w sprawie. wbrew zarzutom skarżącego, został ustalony z zachowaniem reguł procedury podatkowej. Nadto sąd w pełni podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu i w związku z tym uznał, że w swych rozważaniach należy się skoncentrować przede wszystkim na kwestiach spornych.
W kontekście zarzutów skargi, w ocenie sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 120 O.p., bowiem zaskarżona decyzja zawiera prawidłową podstawę prawną. Mające zastosowanie przepisy prawa, ich znaczenie i zastosowanie zostało wyjaśnione w uzasadnieniu. Powyższe świadczy o tym, że organy podatkowe obu instancji działały na podstawie przepisów prawa. W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o normy prawne rangi ustawowej, tj. przepisy prawa materialnego – u.p.o.l. oraz przepisy prawa procesowego - Ordynacji podatkowej. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy art. 122 O.p. Wprawdzie z dyspozycji tego przepisu wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku. Trzeba też mieć na względzie, że przepis art. 122 O.p. mówi o działaniach niezbędnych, a wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny.
Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, uwypuklić należy brak współdziałania strony z organem I instancji w postępowaniu podatkowym. Zasada współdziałania znajduje uzasadnienie w relacjach zasady prawdy materialnej oraz w prawie strony do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. Jeżeli zatem podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to na podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji. Z treści art. 187 § 1 O.p. nie można wyprowadzić konkluzji, że organy podatkowe zobowiązane są do poszukiwania w sposób nieskończony środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, w sytuacji, gdy strona środków takich nie przedstawia. Przy czym, co istotne, współudział w postępowaniu "ewoluował" z kategorii uprawnienia do kategorii powinności, która jest podyktowana interesem strony. Jeżeli zatem podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to na podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2007 r., II FSK 1287/06). Granicę zasady prawdy obiektywnej wyznacza wyczerpanie możliwości gromadzenia dowodów. Jeżeli zatem o pewnych faktach wiedzę ma jedynie podatnik i w sposób przekonywujący ich nie poda, nie można czynić zarzutu organowi podatkowemu, że faktów takich nie ustalił. Wówczas podatnik powinien się liczyć ze skutkami takiego postępowania. Nie jest bowiem uwolniony od współudziału w realizacji obowiązku wynikającego z zasady prawdy obiektywnej. Współudział w postępowaniu podatkowym podyktowany jest interesem strony, podatnika.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. W następstwie tak przeprowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu podatkowym stan faktyczny, przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia, stał się stanem faktycznym przyjętym przez sąd.
W ocenie sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności jest niezasadny.
Odnośnie podstaw materialnoprawnych zaskarżonej decyzji należy podnieść, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych oraz użytkownikami wieczystymi gruntów. Dyspozycja zawarta w art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: dla gruntów - powierzchnia; dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.
W świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgodnie z treścią ust. 2a, do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania; 4) gruntów: a) przez które przebiegają urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 i 1237), wchodzące w skład przedsiębiorstwa przedsiębiorcy prowadzącego działalność telekomunikacyjną, działalność w zakresie przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów lub energii elektrycznej lub zajmującego się transportem wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, b) zajętych na pasy technologiczne stanowiące grunt w otoczeniu urządzeń, o których mowa w lit. a, konieczny dla zapewnienia właściwej eksploatacji tych urządzeń, c) zajętych na strefy bezpieczeństwa oraz strefy kontrolowane urządzeń, o których mowa w lit. a, służących do przesyłania lub dystrybucji ropy naftowej, paliw ciekłych lub paliw gazowych, lub transportu wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, które zostały określone w odrębnych przepisach
- chyba że grunty te są jednocześnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność, o której mowa w lit. a.
W myśl z kolei art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Nadto jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6 (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). Nadto w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Co ma również znaczenie dla niniejszej sprawy zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3.
Nie można pominąć, że w zgodzie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151; ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wobec tego organ podatkowy jest zobowiązany przy ustaleniu podatku przyjąć dane, które widnieją w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w tej ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p.
Uwzględniając powyższe przepisy oraz całokształt materiału dowodowego zgromadzonego przez organ w toku postępowania podatkowego – prezydent przyjął do podstawy opodatkowania ogólną powierzchnię użytkową budynku o łącznej wielkości 2936,80 m2 wykazaną w informacjach złożonych przez J. K. (w roku 2011 i 2015), jak i T. K.-S. (w roku 2025). Z kolei powierzchnię lokali związanych z działalnością gospodarczą przyjęto w wielkości [...] m2 zgodnie z: informacją złożoną 28 lutego 2025 r. przez T. K.-S., znajdującymi się w aktach sprawy dowodami w postaci umów najmu obowiązujących w roku 2022 oraz wyjaśnieniem z 4 listopada 2024 r. R. K.. Natomiast pozostałą część budynku, tj. [...] m2 przyjęto do podstawy opodatkowania jako lokale mieszkalne - zgodnie z informacją złożoną 28 lutego 2025 r. przez T. K.-S., danymi ewidencji gruntów i budynków (bowiem z ewidencji gruntów i budynków wynika, że sporny budynek posiada status "budynki mieszkalne (110) oraz dokumentów będących w aktach sprawy (oświadczenia R. K. z 4 listopada 2024 r.). Ponadto do podstawy opodatkowania organ podatkowy przyjął z danych ewidencji gruntów powierzchnię gruntów [...] m2 działka nr ew. [...] sklasyfikowana jako "tereny mieszkaniowe" o symbolu B.
Powyższe ustalenia prezydenta - wbrew zarzutom podatnika - znajdują potwierdzenie w materialne dowodowym zgormadzonym w toku postępowania podatkowego. Otóż z danych ewidencji gruntów i budynków jako współwłaściciele nieruchomości położonej przy [...] 5 w K. działki nr [...] o powierzchni [...] m2 zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem niemieszkalnym, figurują od grudnia 2022 r.: J. K., T. K.-S., R. K., B. K. (Akt notarialny Rep. A Nr [...] z 3 listopada 2022 r. oraz Akt notarialny Rep. A Nr [...] z 3 listopada 2022 r.). Zatem stosownie do przepisu art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w stosunku do ww. współwłaścicieli powstał z dniem 1 grudnia 2022 r. Natomiast jak wynika z akt sprawy 28 lutego 2025 r. T. K.-S. złożył w organie I instancji informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, wykazując do opodatkowania od dnia 1 grudnia 2022 r. grunty pozostałe o powierzchni [...] m2, budynki mieszkalne lub ich części (wysokość powyżej 2,2m) o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2 oraz budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (wysokość powyżej 2,2m) o łącznej powierzchni [...] m2. W kontekście powyższych ustaleń organu I instancji i zarzutów skarżącego, skarżący pominął fakt, że postanowieniem z 28 marca 2025 r. prezydent zawiadomił pozostałych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości położonej w K. przy [...] 5 za lata 2022-2025 na wniosek T. K.-S., wzywając do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz przedłożenia aktualnych umów najmu lokali wynajmowanych w przedmiotowym budynku. Żaden z powyższych współwłaścicieli nie odpowiedział na wezwanie organu podatkowego, nie złożył informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz nie przedłożył aktualnych umów najmu lokali zajętych pod działalność gospodarczą w przedmiotowym budynku. Następnie podkreślić należy to, że postanowieniem z 30 maja 2025 r. prezydent postanowił włączyć do akt postępowania podatkowego w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości położonej w K. przy [...] 5 za lata 2022-2025 następujące dokumenty: informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożoną w organie I instancji przez J. K. 24 listopada 2011 r.; informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożoną w organie podatkowym przez J. K. 11 lutego 2015 r.; umowy najmu lokali usługowych: pomiędzy wynajmującym J. K. a najemcą sklepem "[...]" zawartą 1 stycznia 1978 r.; pomiędzy wynajmującym J. K. a najemcą "[...]" sp. z o. o. spółka komandytowa z siedzibą w K. zawartą 14 lipca 2016 r.; z dnia 6 sierpnia 2020 r. "[...] [...]" sp. z o.o. a "[...]" sp. z o.o. sp.k. oraz zgodę na podnajem powierzchni umowy z 14 lipca 2020 r., porozumienie w przedmiocie przejęcia praw i obowiązków z umowy najmu z dnia 14 lipca 2016 r. zawarte 6 sierpnia 2020 r. pomiędzy J. K., a "[...]" sp. z o.o. sp. k. a "R. ; umowę najmu lokalu pomiędzy wynajmującym J. K. a najemcą D. T. właścicielem restauracji "[...]" zawartą 1 lipca 2015 r.; umowę najmu lokalu pomiędzy wynajmującym J. K. a najemcą K. G. właścicielem restauracji "[...]" zawartą 23 maja 2016 r.; umowę najmu lokalu pomiędzy wynajmującym R. K. a najemcą A. P. właścicielem punktu ksero "[...] Nadto organ włączył do akt sprawy jako dowody: oświadczenie R. K. z 4 listopada 2024 r. dotyczące powierzchni użytkowej lokalu usługowego oraz lokali mieszkalnych 1 oraz 1a przy [...] 5 w K.. Nadto postanowieniem z 1 lipca 2025 r. prezydent włączył do akt postępowania podatkowego zapytanie do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. z 29 listopada 2024 r., znak: [...] oraz odpowiedź Ś. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z 16 grudnia 2024 r., znak: [...]
Uwzględniając powyższe dowody, organ ustalił powierzchnię użytkową spornej nieruchomości. W toku prowadzonego postępowania, jak wynika z akt sprawy, skarżący nie próbował podważyć dokonanych przez organy ustaleń. W szczególności nie udowodnił, że doszło do zmiany powierzchni użytkowej posiadanego budynku, w tym poszczególnych lokali poprzez np. rozbudowę, przebudowę, nadbudowę bądź rozbiórkę, czy wyłączenie z użytkowania decyzją odpowiedniego organu. W tym stanie rzeczy oraz w sytuacji, kiedy skarżący nie współpracował z organem w celu ustalenia podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości, nie udostępniał w celu wykonania pomiarów powierzchni użytkowych wszystkich pomieszczeń, organ I instancji ustalając powierzchnię poszczególnych części nieruchomości, był uprawniony do skorzystania z innych dowodów, w tym informacji złożonych za 2011 i 2015 rok.
Zdaniem sądu, za niezasadne uznać należało również zarzuty podatnika dotyczące korzystania ze zwolnienia z tytułu podatku od nieruchomości na mocy art. 7 ust. 1 pkt. 6 u.p.o.l., albowiem w tej sprawie nie zostały spełnione wszystkie kryteria stanowiące podstawę do zastosowania tego zwolnienia. Otóż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymywania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wynika z ww. przepisu ze zwolnienia od podatku od nieruchomości korzystają grunty i budynki, które wpisane są indywidualnie do rejestru zabytków, o ile są utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków oraz nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.
Przywołana regulacja odsyła do przepisów o ochronie zabytków, czyli zasadniczo do przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1292; z późn. zm.). Z art. 5 ww. ustawy wynika, że opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega, w szczególności, na zapewnieniu warunków: (1) naukowego badania i dokumentowania zabytku; (2) prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku; (3) zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie; (4) korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości; (5) popularyzowania i upowszechniania wiedzy o zabytku oraz jego znaczeniu dla historii i kultury. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 6 ww. ustawy prace konserwatorskie to działania mające na celu zabezpieczenie i utrwalenie substancji zabytku, zahamowanie procesów jego destrukcji oraz dokumentowanie tych działań. Przywołane przepisy określają obowiązki właściciela lub posiadacza zabytku, natomiast wywiązywanie się z nich podlega ocenie wojewódzkiego konserwatora zabytków. Zgodnie bowiem z art. 38 ust. 1 u.o.z.o.z., wojewódzki konserwator zabytków prowadzi kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami.
Prawidłowo więc postąpił organ I instancji zwracając się do konserwatora zabytków o informację odnośnie do realizacji przez skarżącą obowiązków związanych z utrzymaniem i konserwacją zabytkowych obiektów. Na tle tych przepisów w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że za opiekę nad zabytkiem nie uznaje się samego utrzymania zabytku w stanie niepogorszonym, lecz powinność podejmowania działań pozwalających zachować walory historyczne czy naukowe (por. wyrok NSA: z 18 stycznia 2023 r., III FSK 386/22; z 6 czerwca 2025 r., III FSK 1126/24; z 13 lutego 2026 r., III FSK 786/25). Nie wystarczy bowiem wykonanie jakichkolwiek prac na nieruchomości, czy też poczynienie na nią jakichkolwiek nakładów, a tym bardziej brak stosownego dofinansowania (por. wyrok NSA z 24 lutego 2021 r., III FSK 2911/21). Wskazuje się przy tym, że zasadniczo to organ konserwatorski jest właściwy do określenia, czy dany zabytek jest, czy też nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
Zatem sam fakt objęcia ochroną konserwatorską nie powoduje automatycznie prawa do skorzystania ze spornego zwolnienia z podatku od nieruchomości.
Natomiast jak wynika z pisma Ś. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 16 grudnia 2024 r. nie można uznać, że sporna nieruchomość położona w K. przy ul. [...] utrzymywana jest zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami od wielu lat, w tym w okresie od 2019-2024 r. Skoro tak, to stanowisko i zarzuty podatnika w tym zakresie nie mogły zostać uwzględnione.
Pismo to stanowi dowód w sprawie, a wynika to z ustawowo przypisanych temu organowi kompetencji. Zauważyć przy tym należy, że przepisy prawa nie wymagają sporządzenia przez konserwatora zabytków dokumentu w określonej formie. Aby można było stwierdzić, że właściciel zabytku w istocie spełnia nałożone na niego obowiązki, organ ma prawo ocenić opinię konserwatora zabytków zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów na tle całokształtu materiału dowodowego. Stosownie bowiem do art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Katalog środków dowodowych, którymi może posłużyć się organ podatkowy, jest otwarty. Ważne jest jednak, aby dowód nie był sprzeczny z prawem, zarówno materialnym jak i procesowym. Ordynacja podatkowa w zasadzie nie wprowadza hierarchii mocy dowodowej poszczególnych środków dowodowych, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 193 O.p. i 194 O.p.
W świetle art. 180 O.p. niedopuszczalne jest stosowanie formalnej teorii dowodów poprzez twierdzenie, że daną okoliczność można udowodnić wyłącznie określonymi środkami dowodowymi. Wszelkie wyjątki od tej zasady muszą wynikać z odrębnych przepisów. Podobnie w orzecznictwie wskazuje się, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (por. wyrok NSA z 21 listopada 2025 r., III FSK 996/24).
Sumując powyższe rozważania i oceniając zarzuty skargi podnieść należy, że na organy podatkowe nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. W ocenie sądu, organy podatkowe, prowadząc przedmiotowe postępowanie, dołożyły wszelkich starań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, co znalazło odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Wbrew zarzutom sformułowanym w skardze, postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, zgodnie z zasadami praworządności i prawdy obiektywnej. Organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z przedmiotową sprawą, tak aby w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami doprowadzić do stworzenia rzeczywistego obrazu sprawy i uzyskania podstawy do trafnego zastosowania przepisów prawa, co odnosi się również do ustalenia przedmiotu i powierzchni podlegającego opodatkowaniu, również z udziałem podatników.
Dlatego wbrew temu co twierdzi skarżący, całokształt materiału dowodowego został w sposób szczegółowy rozpatrzony oraz poddany wszechstronnej, zgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz normami prawa procesowego ocenie, co doprowadziło do wyjaśnienia rzeczywistego stanu przedmiotowej sprawy. Materiał dowodowy został wyczerpująco zbadany i oceniony we wzajemnej łączności wynikających z niego okoliczności i zdarzeń, wnioski wyprowadzone na jego podstawie są logiczne, spójne wewnętrznie i oparte na przepisach prawa oraz ugruntowanej linii orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Sporne kwestie w niniejszej sprawie zostały szczegółowo wyjaśnione i znalazły uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, jak również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ odwoławczy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez ten organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności czy powierzchowności. Również przeprowadzona analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że spełnia ona wymogi jakie stawia przepis art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, w decyzji tej odniesiono się do argumentacji przedstawionej przez skarżącego.
Zaznaczenia również wymaga, że Ordynacja podatkowa nie zawiera zasady bezpośredniości w zakresie postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 181 O.p. dowodami mogą być także materiały zgromadzone w innych prowadzonych postępowaniach, ale włączone w poczet materiału dowodowego zbieranego w prowadzonej przez organ sprawie. Strona musi mieć jedynie możliwość zapoznania się z takim materiałem dowodowym. W realiach sprawy organy obu instancji były uprawnione do wykorzystania materiału dowodowego z tych postępowań, skoro miał on wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, a organy nie mogły liczyć w pełni na współdziałanie z podatnikami. W skardze podatnik podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miały wskazywać na braki w ustaleniu stanu faktycznego i nieprzeprowadzenie innych dowodów. Sąd wskazuje, że skarżący nie sprecyzował w jaki sposób zarzucane uchybienia miałyby wykazać słuszność jego twierdzeń. Prowadzi to zatem, w ocenie sądu, do konstatacji, że w rzeczywistości była to jedynie polemika ze stanowiskiem ustalonym, przedstawionym i udowodnionym przez organy podatkowe.
W konsekwencji przeprowadzona w sprawie kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek uwzględnionych z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.
Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.