I SA/Go 133/22

I SA/Go 133/22 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2022-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Anna Juszczyk - Wiśniewska /sprawozdawca/
Jacek Niedzielski
Zbigniew Kruszewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 1047/23 - Wyrok NSA z 2024-07-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1427
art. 26 par. 1c, art. 26e par. 1 i 2, art. 33 par. 1, art. 33 par. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego E. spółka jawna na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
E. spółka jawna – dalej zwana Skarżącą, Stroną - wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji z dnia [...] stycznia 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] listopada 2021 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne.
Z zaskarżonego postanowienia wynika następujący stan sprawy:
W dniu 19 czerwca 2020 r. Strona złożyła deklarację VAT-7 za 5/2020 r., w której wykazała podatek VAT do zapłaty w wysokości 216,00 zł. Termin płatności podatku wynikającego z tej deklaracji upłynął 25 czerwca 2020 r. W dniu 23 lipca 2020 r. Strona złożyła deklarację VAT-7 za 6/2020 r., z której wynikała kwota do zwrotu w wysokości 216,00 zł oraz pismo z [...] lipca 2020 r. z prośbą o przeksięgowanie kwoty zwrotu na poczet zobowiązania wynikającego ze złożonej deklaracji VAT-7 za 5/2020 r. organ I instancji postanowieniem z [...] września 2020 r. nr [...], poinformował na podstawie art. 76a § 1 i art. 76b Ordynacji podatkowej spółkę o sposobie realizacji powyższej kwoty zwrotu, na poczet najstarszej zaległości z tytułu podatku VAT za 2/2017 r.
W dniu 19 września 2020 r. strona złożyła deklarację VAT-7 za 8/2020 r., w której wykazała podatek VAT do zapłaty w wysokości 114,00 zł. Termin płatności podatku wynikającego z tej deklaracji upłynął 25 września 2020 r. W dniu 28 września 2020 r. strona wpłaciła na poczet zobowiązania z tytułu podatku VAT za 8/2020 r. kwotę 114,00 zł.
Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z [...] września 2020 r. nr [...], poinformował stronę o sposobie realizacji powyższej wpłaty na poczet najstarszej zaległości z tytułu podatku VAT za 2/2017 r.
Ponieważ spółka nie uregulowała zaległości w podatku VAT za okresy 5, 8-12/2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] lutego 2021 r. wystawił upomnienie nr [...] i wezwał spółkę do uregulowania podatku wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wystawienia upomnienia i kosztami upomnienia w łącznej wysokości 1.983,60 zł. Upomnienie to zostało doręczone spółce 9 marca 2021 r. W dniu 10 marca 2021 r. spółka złożyła pismo, w którym ww. upomnieniu zarzuciła bezzasadność, ponieważ w ocenie spółki podatek VAT za 5, 8 i 12/2020 r. został w całości zapłacony i całkowicie rozliczony. Pismem z [...] kwietnia 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wyjaśnił stronie, że zwrot w podatku od towarów i usług za 6/2020 r. z [...] lipca 2020 r. oraz wpłata spółki z [...] września 2020 r. została zaliczona na poczet zaległości o najwcześniejszym terminie płatności.
W dniu [...] sierpnia 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił tytuł wykonawczy nr [...] w celu wyegzekwowania zobowiązań za maj, sierpień, wrzesień i październik 2020 r. wraz z należnymi odsetkami i kosztami upomnienia w trybie przymusu administracyjnego. Odpis tytułu wykonawczego wraz z zajęciem rachunku bankowego spółka odebrała 27 sierpnia 2021 r. Pismem z [...] września 2021 r. strona złożyła zarzuty na prowadzoną egzekucję z uwagi na nieistnienie obowiązku, tj. zapłacenie w całości i rozliczenie przez spółkę podatku VAT za maj i sierpień 2020 r. oraz wadliwie wystawiony tytuł wykonawczy nr [...] bez podania podstawy prawnej, podpisów oraz pieczęci.
Po rozpatrzeniu ww. zarzutów organ I instancji wydał [...] listopada 2021 r. postanowienie nr [...] oddalające zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości, zgłoszony w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z [...] sierpnia 2021 r. nr [...], obejmującego należności w podatku od towarów i usług za maj, sierpień, wrzesień i październik 2020 r. Nie godząc się z ww. stanowiskiem wierzyciela, strona, pismem z [...] grudnia 2021 r. złożyła zażalenie na ww. postanowienie organu I instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] i wszystkich dokonanych czynności egzekucyjnych.
W wyniku rozpoznania zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022 r. nie stwierdził uchybień, uzasadniających wycofanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, utrzymując je w mocy.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej k.p.a., organ odwoławczy podkreślił, że spółka była informowana o sposobie i podstawie prawnej dokonywania zaliczeń. Odnosząc się do zarzutu w zakresie wadliwie wystawionego tytułu wykonawczego z [...] sierpnia 2021 r. z uwagi na brak podstawy prawnej, podpisów i pieczęci, organ odwoławczy wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu organ I instancji wyjaśnił, że prawidłowość wystawienia tytułu wykonawczego nie może być przedmiotem zarzutu w sprawie egzekucyjnej. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu, że "organ podatkowy nie powinien rozliczać 03/2017 r.", ponieważ spółka zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych oraz o rozłożenie na raty i w związku z tym, okres ten powinien być zawieszony, organ odwoławczy wskazał, że wniesienie podania o udzielenie ulgi nie powoduje zawieszenia lub odstąpienia od egzekucji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia prawdy obiektywnej, organ II instancji zauważył, że przedstawiony stan faktyczny ustalony został prawidłowo, a ocena dowodów w sprawie została dokonana rzetelnie. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Organ odwoławczy uznał, że zarzuty w kontekście całości przebiegu postępowania prowadzonego wobec spółki wypełniają przesłankę, o której mowa w art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a.
Skargę na powyższe postanowienie złożyła spółka zarzucając przedmiotowemu postanowieniu:
1. rażące naruszenie art. 76a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej jako: "o.p."), art. 67a § 1 o.p., art. 67b § 1 o.p.
2. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez naruszenie:
a) przepisu art. 77 k.p.a. poprzez nienależyte zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, oraz art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a.
b) przepisu art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe (dowolne, niezgodne z prawem, bezprawne) dokonanie oceny całokształtu materiału dowodowego,
c) naruszenie przepisów art. przepisu art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie słusznego interesu społecznego i interesu obywateli,
d) naruszenie przepisów dotyczących zasad postępowania, w tym naczelnych zasad postępowania administracyjnego, takich jak: zasada praworządności (art. 6 k.p.a.), zasada pogłębiania zaufania obywateli do państwa (art. 8 k.p.a.), zasada zasadności przesłanek (art. 11 k.p.a.)
Uzasadniając zarzuty skargi strona skarżąca wskazała, że organ II instancji dokonał błędnej oceny zebranego materiału dowodowego. Zdaniem strony skarżącej, wystawienie tytułu wykonawczego nr [...] było bezprawne. Ponadto organ podatkowy nie powinien rozliczać 03/2017 r., gdyż wnioski o umorzenie pozostałych zaległości wraz z odsetkami z tytułu podatku od towarów i usług oraz o rozłożenie na raty były procedowane i okres ten powinien być zawieszony. Strona skarżąca powołując się na art. 67a § 1 o.p. zauważyła, że interes publiczny nie zależy od subiektywnej oceny organu podatkowego i nie służy wyłącznie zaspokajaniu potrzeb dochodów budżetu z tytułu podatku. Ponadto strona skarżąca wskazała, że wykładnia przesłanki ważnego interesu podatnika nie powinna ograniczać się do konieczności zaistnienia zdarzeń nadzwyczajnych, losowych, niezależnych od woli strony, lecz należy ją rozumieć w kontekście wszelkich danych, które obrazują jej sytuację oraz skutków jakie dla strony może spowodować wykonanie obowiązków wynikających z zapłaty zaległości. Strona skarżąca podniosła, że zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej nakłada na nie obowiązek prawidłowego rozważenia stanu faktycznego i prawnego rozstrzyganej sprawy oraz rozważenia skutków prawnych, które wywołują wszelkie ostateczne akty administracyjne funkcjonujące w obrocie prawnym i pozostające w związku z podejmowanym rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie.
Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej jako: P.p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd administracyjny, że doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Kryteria powyższe zostały określone przepisami art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a. Eliminacja zaskarżonego aktu następuje także w sytuacji, gdy zaskarżony akt dotknięty jest wadą nieważności; podstawą orzekania jest wówczas art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Po rozpoznaniu sprawy w tak opisanych granicach kognicji, Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone nią postanowienie nie naruszało prawa.
Odnosząc się do meritum sprawy, wskazać należy, że skarżącej jako zobowiązanej w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. przysługiwało uprawnienie do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji, z którego - z zachowaniem siedmiodniowego terminu (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) – skarżąca skorzystała. Z akt wynika bowiem, że odpis tytułu wykonawczego doręczono spółce 27 sierpnia 2021 r., a pismo zawierające zarzuty skarżąca wniosła [...] września 2021 r. Zachodziły zatem przesłanki warunkujące rozpoznanie zarzutów.
Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie ich treść, przy czym - zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są więc sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny.
Skarżąca w piśmie z [...] września 2021 r. sformułowała zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku oraz zarzut wadliwie wystawionego tytułu wykonawczego nr [...] bez podania podstawy prawnej, podpisów i pieczęci.
Odnośnie do zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), należy zwrócić uwagę, że Zobowiązany, podnosząc zarzut "nieistnienia obowiązku", powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa takich jak przedawnienie lub wydania aktu o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku.
W ocenie Strony podatek wynikający ze złożonej deklaracji VAT za maj i sierpień 2020 r. został przez Spółkę w całości zapłacony i rozliczony (za maj poprzez wskazanie przez Stronę aby przeksięgować kwotę zwrotu z deklaracji za czerwiec
2020 r., a za sierpień 2020 r. poprzez wpłatę na poczet tego zobowiązania). Strona jednak zupełnie pomija fakt, że organ na podstawie art. 76a § 1 i art. 76b Ordynacji podatkowej wydał postanowienie w którym na podstawie art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej zaliczył wskazane kwoty na najstarsze zaległości z tytułu VAT tj. za luty 2017 r. o czym Stronę poinformował.
Zgodnie z treścią art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu od 1 stycznia 2020 r.) – "jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika". Dokonana po 1 stycznia 2020 r. wpłata/nadpłata lub zwrot podatku, w pierwszej kolejności zostanie zaliczona
na pokrycie zaległości podatkowych, niezależnie od tego, czy zaległość powstała przed nowelizacją ww. przepisu. Decydujące znaczenie ma w tym przypadku bowiem data dokonania wpłaty/powstania nadpłaty lub zwrotu podatku, a nie dzień powstania zaległości, na którą dokonywane jest zaliczenie. Skoro zatem najwcześniejszą zaległością podatkową we wskazanym przez Stronę skarżącą podatku od towarów
i usług, była zaległość za luty 2017 r. organ podatkowy dokonał zaliczenia wpłaty
z [...] września 2020 r. oraz zwrotu podatku od towarów i usług z [...] lipca 2020 r. właśnie na poczet ww. zaległości z uwzględnieniem kwoty należnych odsetek
W świetle powyżej powołanego przepisu art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej,
w sytuacji posiadania zaległości podatkowych, podatnik (płatnik) dokonujący wpłaty może decydować o jej przeznaczeniu, ale tylko w zakresie tytułu podatkowego, a nie okresu, za który powstała zaległość, albowiem z urzędu będzie ona zaliczana na koszty upomnienia oraz na zaległość o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości we wskazanym podatku. W niniejszej sprawie, Strona posiadała zaległości w podatku od towarów i usług za wcześniejsze okresy – tj. za luty 2017 r. Organ zobowiązany był w świetle treści art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej do zaliczenia kwoty zwrotu jak i wpłaty, na najstarsze zobowiązanie podatkowe Strony z tytułu podatku VAT. Z tego też względu nie można uwzględnić twierdzenia Strony, że zobowiązanie z tytułu VAT za maj i sierpień 2020 r. zostało przez Stronę w całości rozliczone i zapłacone, skoro zwrot i wpłata zostały zaliczone na zaległość z lutego 2017 r.
W ocenie Sądu organy również zasadnie nie uwzględniły twierdzeń skarżącej, iż na przeszkodzie prowadzeniu egzekucji administracyjnej stał brak wymagalności obowiązków wynikający ze złożenia przez nich wniosku o umorzenie zaległości podatkowych. Złożenie wniosku o przyznanie ulgi podatkowej nie stanowi bowiem ustawowej podstawy zgłoszenia zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 lub pkt 2 u.p.e.a., gdyż jego złożenie nie wstrzymuje wykonania obowiązku. Dopiero wydanie decyzji o przyznaniu ulgi podatkowej mogłoby stanowić uzasadnioną podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Pogląd o braku wpływu samego wniosku o umorzenie zaległości podatkowych na przebieg postępowania egzekucyjnego jest przyjmowany w orzecznictwie sądowym (por. np. wyroki: WSA w Gliwicach z 26 października 2010 r., I SA/Gl 510/10, NSA z 11 stycznia 2017 r. II FSK 3856/14).
Na marginesie wskazać należy, że organ w odpowiedzi na skargę poinformował, decyzją z [...] października 2021 r. nr [...], DIAS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za marzec 2017 r., grudzień 2019 r., marzec, kwiecień, maj, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2020 r. oraz styczeń i marzec 2021 r. wraz z odsetkami za zwłokę.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że przesłanki udzielenia ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, na które powołuje się strona skarżąca, były przedmiotem odrębnego postępowania podatkowego. Należy podkreślić, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest na podstawie przepisów prawa, tj. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i jest konsekwencją niezapłacenia w terminie płatności zobowiązania. Postępowanie w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązań jest postępowaniem odrębnym od postępowania egzekucyjnego. Zatem zarzuty naruszenia art. 67a § 1 i art. 67b § 1 o.p. w ocenie Sądu okazały się niezasadne.
Odnosząc się do zarzutu w zakresie wadliwie wystawionego tytułu wykonawczego z uwagi na brak podstawy prawnej, podpisów i pieczęci, należy podkreślić, że prawidłowość wystawienia tytułu wykonawczego nie może być przedmiotem zarzutu w sprawie egzekucyjnej. Sąd w szczególności nie bada podstawy i prawidłowości wystawienia tytułu wykonawczego. Należy wskazać, że strona była informowana przez organ, iż od [...] lipca 2021 r. wierzyciel przekazuje tytuły wykonawcze do organu egzekucyjnego drogą elektroniczną - przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej (art. 26 § 1c u.p.e.a.). Wydruk zawiadomienia przesłany do zobowiązanego zawiera informację, że pismo sporządzono w formie elektronicznej oraz, że zostało podpisane zgodnie z art. 26e § 1 u.p.e.a., co wypełnia wymogi art. 26e § 2 u.p.e.a., zaś doręczenie takiego wydruku uznaje się za doręczenie tego pisma (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1170/20). Tytuł wykonawczy z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] został wystawiony w postaci elektronicznej, a w treści pouczenia zawarto informację, że niniejszy dokument stanowi wydruk tytułu sporządzonego w postaci elektronicznej.
Sąd nie znalazł ponadto podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi odnoszących się do zasad prowadzenia postępowania administracyjnego (zarzuty naruszenia art. 6, 7, 8 i 11, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 k.p.a.). Skarżąca bowiem w skardze wystarczająco nie uzasadniła w czym upatrywała naruszenia tych zasad w postępowaniu wszczętym jej zarzutami, a Sąd z urzędu nie dostrzegł wadliwości postępowania stanowiącej o naruszeniu przepisów wskazanych przez spółkę. W ocenie Sądu skarżąca była prawidłowo informowana o sposobie i podstawie prawnej dokonywania zaliczeń na najwcześniejszą zaległość z tytułu podatku od towarów i usług, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz o konsekwencjach niewykonania obowiązku podatkowego. Ponadto przedstawiony przez organy stan faktyczny ustalony został prawidłowo, a ocena dowodów w sprawie, które zostały prawidłowo zebrane, została dokonana rzetelnie.
Z powyższych względów Sąd oddalił skargę (art. 151 p.p.s.a.).