I SA/Gl 957/23

Sprawa dotyczyła skargi podatnika B. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, która utrzymała w mocy nakaz płatniczy Wójta Gminy K. określający łączną kwotę zobowiązania pieniężnego na rok 2023. Podatnik kwestionował opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budynków gospodarczych, twierdząc, że powinny one korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (upol), ponieważ są położone na gruntach gospodarstwa rolnego i służą wyłącznie działalności rolniczej. Skarżący powołał się na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który klasyfikował działkę jako teren obsługi produkcji rolnej, oraz na fakt posiadania łącznej powierzchni gruntów rolnych przekraczającej 1 ha, uwzględniając również grunty dzierżawione. Organy podatkowe oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznały jednak, że kluczowe znaczenie ma klasyfikacja gruntów w ewidencji gruntów i budynków. W ewidencji działka, na której posadowione są budynki, została sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe (B), a nie jako użytki rolne. Sąd podkreślił, że dane z ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych przy wymiarze podatku, a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wpływa na tę klasyfikację. Ponadto, sąd uznał, że nawet jeśli podatnik posiadałby wystarczającą powierzchnię gruntów rolnych (w tym dzierżawionych), to zwolnienie dotyczy budynków posadowionych na gruntach sklasyfikowanych jako rolne. W związku z tym, że budynki znajdowały się na gruntach sklasyfikowanych jako mieszkaniowe, nie mogły korzystać ze zwolnienia. Sąd oddalił skargę, stwierdzając, że naruszenie prawa materialnego w zakresie interpretacji art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym (dotyczące wliczania dzierżawionych gruntów do powierzchni gospodarstwa rolnego) nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ podstawową przesłanką odmowy zwolnienia była klasyfikacja gruntów w ewidencji.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający