I SA/Gl 775/23

I SA/Gl 775/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 240 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Beata Machcińska, Protokolant specjalista Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2023 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o. o. w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 30 marca 2023 r. nr SKO.FP/41.4/41/2023/2246 w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2020 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1. Przedmiotem skargi B sp. z o.o. w D. (dalej: skarżąca, spółka) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: organ drugiej instancji, organ odwoławczy, Kolegium) z dnia 30 marca 2023 r. nr SKO.FP/41.4/41/2023/2246 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej: organ pierwszej instancji, Prezydent) z dnia 21 grudnia 2022 r. o nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2020 z powodu niestwierdzenia przesłanek wznowienia postępowania.
2. Postępowanie przed organami administracji.
2.1. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 31 grudnia 2020r. o nr [...], która stała się ostateczna 8 lutego 2021r., Prezydent określił spółce wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 24 522,00 zł.
W uzasadnieniu powyższej decyzji zwrócono uwagę, że strona, będąca spółką kapitałową, była użytkownikiem wieczystym gruntów będących własnością Skarbu Państwa o łącznej powierzchni 35 712,00 m2. Organ pierwszej instancji podkreślił, że w dniu 15 listopada 2018 r. miało miejsce przekształcenie przedsiębiorcy, będącego osobą fizyczną, wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą, w jednoosobową spółkę kapitałową (tj. skarżącą).
Następnie Prezydent przywołał przepisy, dotyczące przekształcania spółek, zawarte w przepisach ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1526 z późn. zm., dalej: k.s.h.) oraz ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. – o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 z późn. zm., dalej: u.p.o.l.) i zwrócił uwagę na obowiązek skarżącej składania deklaracji na podatek od nieruchomości za dany rok podatkowy. Ponieważ – pomimo dwukrotnego wezwania – deklaracja nie została złożona, postanowieniem z dnia 17 listopada 2020 r. wszczęto postępowanie w sprawie określenia spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2019. Organ pierwszej instancji wskazał nadto, że biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy, w tym ortofotomapę sporządzoną przez pracownika Wydziału Geodezji Urzędu Miasta C. (zgodnie z którą urządzenia stanowiące odrębny od gruntu przedmiot własności - torowiska linii kolejowej magistrali północnej z budowlami i infrastrukturą towarzyszącą oraz obiekty liniowe – budowle ziemne, zostały zlikwidowane), przyjęto, iż opodatkowaniu podlegają tylko grunty, które pozostawały w posiadaniu spółki. Z kolei stawki podatku ustalono zgodnie ze stosowną uchwałą Rady Miasta Chorzów.
2.2. W dniu 11 października 2021 r. do organu wpłynął wniosek spółki z dnia 1 października 2021 r. o zwolnienie z użytkowania wieczystego za lata 2019 – 2020 wraz z deklaracjami za ww. lata. Spółka powołała się w nim na art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l.
W związku z tym, organ wezwał spółkę do doprecyzowania żądania, zawartego w powyższym wniosku, a to poprzez określenie, czy wniosek dotyczy zwolnienia z opłaty za użytkowanie wieczyste czy zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l., a także, czy spółka wnosi o wzruszenie decyzji w sprawie podatku od nieruchomości w jednym z trybów nadzwyczajnych (wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji bądź zmianę decyzji).
W dniu 17 grudnia 2021 r. spółka doprecyzowała żądanie i powołując się na art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l. wskazała, że żąda zmiany decyzji zgodnie z art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.).
Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2022 r. nr [...] Prezydent odmówił wszczęcia postępowania podatkowego z wniosku spółki o zmianę decyzji w trybie art. 254 O.p., podnosząc, iż tryb ten może zostać zastosowany w przypadku zmiany okoliczności faktycznych sprawy.
Po rozpoznaniu zażalenia spółki na powyższe postanowienie Prezydenta, Kolegium postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2022 r. nr SKO.FP/41.4/119/2022/2396 uchyliło je oraz przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
W związku z powyższym, Prezydent pismem z dnia 11 maja 2022 r. wezwał spółkę do doprecyzowania wniosku z dnia 1 października 2021 r.
W piśmie z dnia 20 maja 2022 r. spółka wniosła o wznowienie postępowania w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za lata 2019 – 2020. Uzasadniając wniosek podniosła, że dopiero po wydaniu decyzji wymierzającej podatek podjęła wiedzę o istnieniu przesłanki wymienionej w art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l., pozwalającej na zwolnienie z podatku od nieruchomości. Powołała się nadto na uchwałę Rady Miasta Chorzów z dnia 6 września 2018 r. nr LII/980/18, zgodnie z którą działki o nr ewid. [...], [...], [...] oraz [...] stanowią zespół przyrodniczo-krajobrazowy "[...]", co zdaniem spółki ma istotny wpływ na możliwość korzystania z tychże działek.
Postanowieniem z dnia 30 maja 2022 r. o nr [...] organ pierwszej instancji wznowił postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2019 – 2020 na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Następnie w piśmie z dnia 10 czerwca 2022 r. spółka rozszerzyła wniosek o wznowienie postępowania, załączając korekty deklaracji i podnosząc, iż nieruchomości będące w jej posiadaniu winny zostać zwolnione z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1, pkt 1a i pkt 8 u.p.o.l. w związku z ww. uchwałą Rady Miasta Chorzów z dnia 6 września 2018 r.
W kolejnym piśmie z dnia 23 czerwca 2022 r. organ wezwał spółkę do wskazania jednej podstawy prawnej zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, wskazując, że podatnik nie może żądać zwolnienia tych samych przedmiotów opodatkowania z różnych podstaw prawnych, wzajemnie wykluczających się. Jeżeli w ocenie spółki nieruchomości będące w jej posiadaniu spełniałyby przesłanki zwolnienia ich z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., to winna doprecyzować, czy jej żądanie obejmuje zwolnienie z podatku w związku z udostępnieniem nieruchomości przewoźnikom kolejowym (art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.), czy w związku z wykorzystywaniem nieruchomości do przewozu osób (art. 7 ust. 1 pkt 1 lit b) u.p.o.l.). Jeżeli w ocenie podatnika nieruchomości będące w jego posiadaniu spełniałyby przesłankę zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a albo lit. b u.p.o.l., spółka winna przedłożyć dokumenty potwierdzające udostępnienie przewoźnikom kolejowym infrastruktury kolejowej o której mowa w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 1984 z późn. zm., dalej także: u.t.k.) albo potwierdzające wykorzystywanie infrastruktury kolejowej do przewozu osób.
Kolejno Prezydent wezwał do przedłożenia dokumentacji potwierdzającej istnienie infrastruktury kolejowej, która mogłaby zostać udostępniona przewoźnikom kolejowym w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, położonej na nieruchomościach będących w posiadaniu spółki oraz w związku z powołaniem się przez podatnika na art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l. Organ pierwszej instancji w tym zakresie wezwał do: wskazania zarządcy infrastruktury kolejowej; przedłożenia wniosku kierowanego do ministra właściwego do spraw transportu o wyrażenie zgody na likwidację linii kolejowej lub odcinka linii kolejowej; przedłożenia decyzji ministra właściwego do spraw transportu wyrażającej zgodę na likwidację linii kolejowej lub odcinka linii kolejowej, ze wskazaniem daty uprawomocnienia się wskazanej decyzji albo wskazanie rozporządzenia Rady Ministrów dotyczącego wyrażenia zgody na likwidację linii kolejowej lub odcinka linii kolejowej, wydanego w trybie przewidzianym w przepisach o transporcie kolejowym.
W odpowiedzi spółka w piśmie z dnia 11 lipca 2022 r. ustosunkowała się jedynie do kwestii zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., powołując się ponownie na ww. uchwałę Rady Miasta Chorzów.
W związku z powyższym, organ pismem z dnia 27 lipca 2022 r. ponownie wezwał spółkę do sprecyzowania oraz podania konkretnej podstawy prawnej, która ma zostać zbadana przez Prezydenta w ramach wznowionego postępowania. Wezwał też do przedłożenia dokumentacji, potwierdzającej istnienie infrastruktury kolejowej, położonej na nieruchomościach będących w posiadaniu spółki, która mogłaby zostać udostępniona przewoźnikom kolejowym w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym.
W piśmie z dnia 5 sierpnia 2022 r. spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, nie przedstawiając przy tym dowodów potwierdzających uprawnienie do zwolnienia z podatku od nieruchomości.
W celu ustalenia stanu faktycznego organ pierwszej instancji pismem z dnia 15 czerwca 2022 r. zwrócił się do Wydziału Usług Komunalnych i Ekologii z wnioskiem o udzielenie informacji, czy działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...] stanowiące zespół przyrodniczo-krajobrazowy "[...]" znajdują się na terenie parku narodowego lub rezerwatu przyrody i służą bezpośrednio i wyłącznie osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody oraz, czy ww. grunty położone są na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową.
Następnie pismem z dnia 27 lipca 2022 r. organ zwrócił się do Wydziału Zarządzania Nieruchomościami z wnioskiem o udzielenie informacji, czy wobec użytkownika wieczystego, tj. spółki, było prowadzone postępowanie obejmujące ustalenie posiadania lub likwidację infrastruktury kolejowej na działkach będących w posiadaniu ww. spółki.
Kolejnym pismem z dnia 8 sierpnia 2022 r. Prezydent zwrócił się do Ministra Infrastruktury właściwego do spraw transportu z prośbą o udostępnienie informacji, czy na podstawie ustawy o transporcie kolejowym wydawane były decyzje w sprawie wyrażenia zgody na likwidację linii kolejowej lub odcinka linii kolejowej nr [...] relacji [...] - [...] na terenie Miasta C. przechodzącej przez działki o nr: [...], [...], [...], [...].
2.3. Decyzją z dnia 21 grudnia 2022 r. organ pierwszej instancji odmówił w całości uchylenia decyzji Prezydenta z dnia 31 grudnia 2020 r. w sprawie określenia podatku od nieruchomości za rok 2020 z powodu niestwierdzenia przesłanek wznowienia.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ pierwszej instancji zaakcentował, iż nie podziela stanowiska spółki, zgodnie z którym przepis art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l. umożliwiałby zwolnienie z podatku od nieruchomości w niniejszej sprawie. Jest tak dlatego, gdyż minister właściwy do spraw transportu na podstawie art. 9 ust. 4 pkt 2 u.t.k. wyrażał w drodze decyzji zgody na likwidację następujących odcinków linii kolejowej nr [...]:
- pomiędzy stacją [...] a posterunkiem odgałęźnym [...] (18,898 km);
- odcinka od [...] – rozjazd [...] do bocznicy [...] (łącznie 2,488 km);
- odcinka od km 0,940 do km 5,074 (łącznie 4,134 km);
- odcinka od km 0,000 do km 0,940 (położonego w granicach Miasta P.).
Dalej organ stwierdził, że ponieważ prowadzone przez ministra postępowania dotyczące likwidacji linii kolejowych lub ich odcinków odnoszą się do elementów infrastruktury kolejowej a nie gruntów, na których są usytuowane, Ministerstwo Infrastruktury nie może potwierdzić, czy likwidowane odcinki linii kolejowej nr [...] przechodziły przez działki ewidencyjne o nr [...], [...], [...], [...] będące w posiadaniu spółki.
Dalej organ pierwszej instancji wskazywał, że pismem z dnia 27 września 2016 r. inwestor – p. A.B. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę wiaduktu kolejowego w C. przy ul. [...] – położonego na działkach o nr [...], [...] oraz [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia 28 października 2016 r. nr [...] udzielił pozwolenia na rozbiórkę ww. wiaduktu, położonego m.in. na działce o nr [...] – z której powstały obecne działki nr: [...], [...], [...], [...], [...]. Jak wynika z ww. decyzji Wojewody, wiadukt ten stanowił element rozebranej już wcześniej linii kolejowej nr [...] relacji [...] – [...].
Organ pierwszej instancji podkreślał, iż decyzje Ministra Infrastruktury i Rozwoju w zakresie likwidacji linii kolejowych wydane były na wniosek ówczesnego zarządcy infrastruktury kolejowej – I S.A., która z kolei działała za zgodą ówczesnego użytkownika wieczystego – D S.A., którego nieruchomości dotyczyły ww. decyzje Ministra. Takie decyzje nie zostały natomiast wydane na wniosek skarżącej spółki, wnoszącej o zastosowanie w sprawie zwolnienia z podatku przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że z uwagi na przeniesienie prawa użytkowania wieczystego a także upływ 3-letniego okresu od wydania decyzji wyrażających zgodę na likwidację linii kolejowej o nr [...], tj. decyzji z lat 2013 – 2015, zwolnienie spółki z podatku na podstawie ostatnio wymienionego przepisu nie może zostać zastosowane. Organ zwrócił przy tym uwagę, iż z możliwości zwolnienia z podatku od nieruchomości mógł skorzystać poprzedni użytkownik wieczysty – D S.A.
W kwestii powołanego przez spółkę zwolnienia z podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. Prezydent zwrócił uwagę, iż przepis ten dotyczy nieruchomości znajdujących się w parkach narodowych lub rezerwatach przyrody i służących bezpośrednio i wyłącznie osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody. Podniósł zarazem, że Zespół przyrodniczo-krajobrazowy jest najniższą formą ochrony obszarowej i został objęty ochroną m.in. ze względu na walory widokowe i estetyczne. Prezydent zwrócił uwagę na zakazy, obowiązujące na terenie Zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "[...]" oraz podkreślił, że żaden z wymienionych w załączniku do ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 916, dalej także: u.o.p.) z parków narodowych nie jest położony w granicach administracyjnych Miasta C.. Zgodnie z ogólnodostępnymi danymi, w granicach ww. Miasta nie znajduje się także żaden rezerwat przyrody.
Tym samym, w sprawie niniejszej grunty będące w posiadaniu podatnika nie podlegają zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l.
Następnie Prezydent zaznaczył, że w sprawie nie zachodzi też przypadek zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c u.p.o.l. Pierwszy z nich dotyczy gruntów, budynków i budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym lub jest wykorzystywana do przewozu osób lub tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm.
W tym zakresie spółka, pomimo wezwania, nie przedłożyła żadnych dokumentów, potwierdzających istnienie infrastruktury bądź jej udostępniania. Co więcej, jak ustalono, linia kolejowa posadowiona na obecnych działkach, m.in. o nr [...], [...], [...], została zlikwidowana. Nie można w związku z tym przyjąć, aby spółka posiadała infrastrukturę kolejową, która by mogła zostać udostępniona przewoźnikom kolejowym lub wykorzystana do przewozu osób.
W zakresie zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. Prezydent podniósł, że zgodnie z danymi powszechnie dostępnymi, linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm są zlokalizowane poza granicami administracyjnymi województwa Śląskiego. Nie występują zatem na terenie Miasta C. i w związku z tym wskazany przepis nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania.
Reasumując organ pierwszej instancji wskazał, że z uwagi na niestwierdzenie istnienia przesłanek wznowienia postępowania wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. odmówiono uchylenia w całości decyzji wymiarowej.
2.4. W odwołaniu spółka wnosiła o uchylenie decyzji w całości i wydanie decyzji uchylającej rozstrzygnięcie w sprawie podatku od nieruchomości, względnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
Zarzuciła naruszenie przepisów:
a) prawa materialnego, mające wpływ na treść decyzji, a to art. 7 ust. 1, ust. 1a, ust. 1b i ust. 1c u.p.o.l. poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji wymiarowej,
b) prawa proceduralnego, tj. art. 245 § 1 ust. 1 O.p. poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości, podczas gdy w stanie faktycznym i prawnym sprawy zachodziły przesłanki do uchylenia takiej decyzji.
W uzasadnieniu odwołania spółka podkreśliła w szczególności, że organ nie dokonał ustaleń, które spośród elementów infrastruktury kolejowej znajdują się na działkach objętych postępowaniem. Akcentowała, że na gruncie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. zwolnieniu podlega powierzchnia całej działki ewidencyjnej, nawet jeżeli tylko w części jest ona zajęta przez infrastrukturę kolejową. Zaznaczyła też, że powoływana przez organ argumentacja, dotycząca parków narodowych i rezerwatów przyrody, nie wnosi niczego do sprawy, gdyż teren Zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "[...]" wprowadza ograniczenia w możliwości korzystania z działek gruntu, które winny odnieść skutek w postaci uchylenia decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości.
2.5. Decyzją z dnia 30 marca 2023 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia 21 grudnia 2022 r. odmawiającą uchylenia w całości decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2019 r.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy przywołał na wstępie treść przepisów prawnych, mających w sprawie zastosowanie oraz opisał dotychczasowy przebieg postępowania.
Następnie SKO zwróciło uwagę, iż brak jest w przepisach art. 7 u.p.o.l. ust. 1a, ust. 1b i ust. 1c, na które powołuje się strona, formułując w złożonym odwołaniu zarzuty co do decyzji organu pierwszej instancji. Uznając, że strona wnosi zarzuty w zakresie naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1, pkt 1a, pkt 1b i pkt 1c u.p.o.l. Kolegium zauważyło, że powoływana przez stronę w odwołaniu treść ww. przepisów art. 7 u.p.o.l., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Przepisy te obowiązują bowiem od dnia 1 stycznia 2022 r., natomiast art. 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 1a u.p.o.l. - w brzmieniu obowiązującym w 2019r., wskazują, że zwalnia się od podatku od nieruchomości:
1) grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która:
a) jest udostępniana przewoźnikom kolejowym lub
b) jest wykorzystywana do przewozu osób, lub
c) tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm;
1a) grunty, budynki i budowle pozostałe po likwidacji linii kolejowych lub ich odcinków - do czasu przeniesienia ich własności lub prawa użytkowania wieczystego - nie dłużej jednak niż przez 3 lata od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym stała się ostateczna decyzja lub weszło w życie rozporządzenie, wyrażające zgodę na likwidację linii lub ich odcinków, wydane w trybie przewidzianym w przepisach o transporcie kolejowym - z wyjątkiem zajętych na działalność inną niż działalność, o której mowa w przepisach o transporcie kolejowym.
SKO przywołało następnie definicję "infrastruktury kolejowej" zawartą w przepisach u.t.k., a także zaznaczyło, iż użyty w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. zwrot "jest udostępniana przewoźnikom kolejowym" oznacza faktyczne a nie potencjalne umożliwienie korzystania z infrastruktury. Zaakcentowała nadto, że w niniejszej sprawie przedmiotem opodatkowania są wyłącznie grunty. W konsekwencji, analizowane zwolnienie z podatku od nieruchomości obejmuje tylko takie grunty stanowiące infrastrukturę kolejową w rozumieniu u.t.k., które są faktycznie udostępnione przewoźnikom kolejowym lub faktycznie wykorzystywane są do przewozu osób. Jeżeli warunek udostępnienia czy wykorzystywania gruntu stanowiącego infrastrukturę kolejową nie jest spełniony, to nie korzysta on ze zwolnienia z podatku od nieruchomości.
W zakresie zwolnienia gruntu z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz lit. b u.p.o.l. Kolegium zwracało uwagę, iż organ pierwszej instancji pismami z dnia 23 czerwca 2022 r. oraz z dnia 27 lipca 2022 r. wezwał stronę do przedłożenia dokumentacji potwierdzającej istnienie infrastruktury kolejowej, która mogłaby zostać udostępniona przewoźnikom kolejowym w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, położonej na nieruchomościach będących w posiadaniu spółki oraz do przedłożenia dokumentów potwierdzających udostępnienie przewoźnikom kolejowym infrastruktury kolejowej o której mowa w art. 4 pkt 1 u.t.k., albo potwierdzające wykorzystywanie infrastruktury kolejowej do przewozu osób. Strona w toku prowadzonego postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających uprawnienie do zwolnienia od podatku od nieruchomości, o które wnosił organ. A zatem w ww. zakresie należało uznać, że nie zaistniała przesłanka do uchylenia ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
W kwestii zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l. organ odwoławczy wskazał, że na podstawie tego przepisu zwolnienie dotyczy gruntów pozostałych po likwidacji linii kolejowych lub ich odcinków do czasu przeniesienia ich własności lub prawa użytkowania wieczystego - nie dłużej jednak niż przez 3 lata od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym stała się ostateczna decyzja lub weszło w życie rozporządzenie wyrażające zgodę na likwidację linii lub ich odcinków, czyli zwolnienie ma charakter czasowy i ubiegać się o nie może podmiot będący w ich posiadaniu do czasu przeniesienia ich własności lub prawa użytkowania wieczystego.
Organ pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania wezwał stronę do wskazania zarządcy infrastruktury kolejowej, przedłożenia wniosku kierowanego do ministra właściwego do spraw transportu o wyrażenie zgody na likwidację linii kolejowej lub odcinka linii kolejowej, przedłożenia decyzji ministra właściwego do spraw transportu wyrażającą zgodę na likwidację linii kolejowej lub odcinka linii kolejowej, ze wskazaniem daty uprawomocnienia się wskazanej decyzji albo wskazanie rozporządzenia Rady Ministrów dotyczącego wyrażenia zgody na likwidację linii kolejowej lub odcinka linii kolejowej, wydanego w trybie przewidzianym w przepisach o transporcie kolejowym. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów w powyższym zakresie. Jednocześnie Prezydent ustalił, że minister właściwy do spraw transportu w latach 2013-2015, na podstawie art. 9 ust. 4 pkt 2 u.t.k. wyrażał, w drodze decyzji, zgody na likwidację odcinków linii kolejowej nr [...]. Dodatkowo organ ustalił, że Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia 28 października 2016 r. udzielił pozwolenia na rozbiórkę wiaduktu kolejowego w C. przy ul. [...] na działce m.in. [...] (z której powstały obecne działki [...], [...], [...], [...] [...]). Jak wynika z ww. decyzji, wiadukt stanowił element rozebranej już wcześniej linii kolejowej nr [...] relacji [...] - [...].
Z uwagi na fakt, że decyzje ministra właściwego do spraw transportu w zakresie likwidacji linii kolejowej wydawane były na wniosek ówczesnego zarządcy infrastruktury kolejowej, czyli spółki I S.A., która działała za zgodą ówczesnego użytkownika wieczystego – D S.A., z możliwości zwolnienia od podatku od nieruchomości mógł skorzystać przez okres 3 lat poprzedni użytkownik wieczysty, tj. D S.A., którego nieruchomości dotyczyły decyzje ministra, natomiast z chwilą przeniesienia użytkowania wieczystego brak jest przesłanki do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l.
Następnie odnosząc się do zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. organ odwoławczy wskazał, że w myśl tego przepisu zwalnia się od podatku od nieruchomości znajdujące się w parkach narodowych lub rezerwatach przyrody i służące bezpośrednio i wyłącznie osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody:
a) grunty położone na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową,
b) budynki i budowle trwale związane z gruntem;
W niniejszej sprawie strona, powołując się na zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. wskazała, że działki będące w użytkowaniu wieczystym spółki nr [...], [...], [...], [...] stanowią Zespół przyrodniczo-krajobrazowy "[...]", ustanowiony uchwałą Nr LII/980/18 Rady Miasta Chorzów z dnia 6 września 2018 r.
Tego rodzaju Zespół jest to najniższa forma ochrony obszarowej, określona w przepisach u.o.p., wymieniona w pkt 9 w katalogu form ochrony przyrody (art. 6 ww. ustawy) i został objęty ochroną m.in. ze względu na walory widokowe lub estetyczne (art. 43 ww. ustawy). Zdaniem Kolegium okoliczność ta nie stanowi wystarczającej podstawy do zwolnienia gruntów od podatku od nieruchomości w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l., gdyż w świetle tego przepisu zwolnienie obejmuje wyłącznie przedmioty opodatkowania położone na terenie parku narodowego lub rezerwatu przyrody. Dodatkowo przedmioty opodatkowania mają służyć nie tylko bezpośrednio, lecz także wyłącznie osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody.
Wykaz parków narodowych znajduje się w załączniku do cytowanej ustawy i na tej podstawie można stwierdzić, że żaden z wymienionych w załączniku do ustawy parków narodowych nie jest położony w granicach administracyjnych Miasta C., a w konsekwencji - nie może obejmować działek będących w użytkowaniu wieczystym strony.
Jednocześnie, jak ustalił organ pierwszej instancji, zgodnie z danymi znajdującymi się na ogólnodostępnej stronie Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w K. w granicach administracyjnych Miasta C. nie znajduje się żaden rezerwat przyrody.
W związku z tym, że grunty będące w użytkowaniu wieczystym spółki nie znajdują się na terenie parku krajobrazowego lub rezerwatu przyrody, pomimo że stanowią zespół przyrodniczo-krajobrazowy, to nie podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art.7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l.
Reasumując, organ odwoławczy uznał, iż wydana przez Prezydenta decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej jest prawidłowa.
3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
3.1. W skardze osobistej na ww. decyzję skarżąca, zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść decyzji, tj.:
a) art. 7 ust. 1 pkt 1 i 1a u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2019 r. poprzez ich niezastosowanie;
b) art. 7 ust. 7 pkt 8 ppkt a u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2019 r. poprzez ich niezastosowanie i brak uwzględnienia wydanych aktów prawa miejscowego – uchwały Rady Miasta Chorzów z dnia 6 września 2018 r. nr LII/980/18 i jej wpływu na możliwość wykorzystania działek gruntu objętych wnioskiem do celów gospodarczych, zgodnych z ich przeznaczeniem, względnie do prowadzenia prac dotyczących infrastruktury kolejowej na tych działkach.
Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 245 § 1 ust. 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie.
Skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, względnie – uchylenie tej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
Wniosła ponadto o uzupełnienie materiału dowodowego dotychczas zebranego w sprawie o pismo Urzędu Miasta C. z dnia 13 kwietnia 2023 r. dotyczące rozbiórki nasypu kolejowego na terenie Zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "[...]", a także artykułu prasowego, do którego link w skardze podano – na okoliczność faktu, że na nieruchomościach, których postępowanie dotyczy, znajdują się elementy infrastruktury kolejowej (nasypy kolejowe).
Uzasadniając zarzuty spółka wskazywała, że powołanie nowych dowodów na etapie wniesienia skargi stało się konieczne, gdyż ujawniły się one dopiero na tym etapie postępowania a ponadto są to informacje mające dla sprawy istotne znaczenie.
Następnie skarżąca podnosiła, że jej zdaniem w sprawie zachodziły przesłanki do zwolnienia jej z podatku od nieruchomości. Powołała treść art. 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 1a u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w badanym okresie oraz zaznaczyła, że dla sprawy istotne jest, które z wymienionych w załączniku do u.t.k. elementów infrastruktury kolejowej faktycznie znajdują się na gruncie. Zarzuciła, że organy podatkowe wyłącznie na gruncie wystosowanej korespondencji przyjęły, iż grunty objęte wnioskiem nie spełniają przesłanek pozwalających na ich zwolnienie z opodatkowania. Z decyzji nie wynika, aby ich wydanie było poprzedzone oględzinami, które by odpowiedziały na pytanie, jakie elementy, tworzące infrastrukturę kolejową, znajdują się na gruncie. Zdaniem spółki organy nie wzięły pod uwagę faktu zajęcia działek gruntu pod infrastrukturę kolejową, a jedynie ograniczyły się do stwierdzenia, wyłącznie na podstawie prowadzonej wewnętrznej korespondencji, że brak jest przesłanek do uchylenia decyzji. Ponadto, organ nie ustalił, czy rzeczywiście wykonane zostały jakiekolwiek prace mające na celu likwidację linii kolejowej, bądź jej fragmentu. Nie zweryfikowano, czy linia kolejowa o nr [...], została faktycznie rozebrana.
Skarżąca zakwestionowała także ustalenia dokonane odnośnie Zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "[...]", a zwłaszcza zarzuciła, iż organ nie odniósł się do kwestii rozporządzenia nr 23/97 Wojewody Katowickiego z dnia 6 lutego 1997 r. w sprawie wprowadzenia ochrony indywidualnej w drodze uznania za zespól przyrodniczo-krajobrazowy nieużytków, stawów oraz gruntów rolnych w gminie B. i C.. Na podstawie tych przepisów doszło do ograniczeń w możliwości korzystania z działek. Wprowadzone ponadto uchwałą Rady Miasta Chorzów z dnia 6 września 2018 r. ograniczenia mają istotne znaczenie dla gruntów objętych postępowaniem.
Reasumując, skarżąca wskazała, iż powołane wraz ze skargą nowe dowody, w szczególności pismo Gminy C. z dnia 13 kwietnia 2023 r. wykazują, iż wprowadzona uchwała Rady Miasta Chorzów o utworzeniu prawnie chronionego zespołu przyrodniczo-krajobrazowego w sposób istotny ogranicza możliwość wykorzystania działek i prowadzenia na nich prac, a ponadto wykazuje, iż na działkach znajduje się infrastruktura kolejowa.
3.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.
3.3. Na rozprawie w dniu 26 października 2023 r. prezes zarządu skarżącej spółki wnosił i wywodził jak w skardze. Wyjaśnił, że sporne działki zakupił z zamiarem dalszej odsprzedaży i dokonania likwidacji linii kolejowej. Miasto C. trzykrotnie, bezskutecznie podejmowało próby zakupu ww. działek. Uchwała z 2018 r. objęła działki ochroną, dlatego obecnie nie można dokonać likwidacji istniejącej na nich infrastruktury kolejowej, natomiast spółka obciążona jest podatkiem od nieruchomości. Przedłożył jako dowód, powołane w skardze pismo Urzędu Miasta C. z 13 kwietnia 2023 r.
4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
4.1. Skarga okazała się zasadna.
4.2. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy zaistniała powołana przez stronę skarżącą przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. czy w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w zakresie podatku od nieruchomości za 2020r. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
4.3. Zdaniem składu orzekającego zaskarżona decyzja nie poddaje się sądowej kontroli zgodności prawem, albowiem Dyrektor nie dokonał analizy wniosku skarżącej spółki w kontekście przesłanek wynikających z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Podobnie organ I instancji odmawiając uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020r. tego nie uczył. Tymczasem zakres prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania wyznaczała przesłanka wznowieniowa z art. 240 §1 pkt 5 O.p.
Zgodnie ze wskazanym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
4.4. Dalej wskazać należy, że z zakotwiczonej w art. 2 Konstytucji RP zasady państwa prawa wynika zasada pewności prawa. Na gruncie Ordynacji podatkowej jej emanację stanowi sformułowana w art. 128 O.p., zasada trwałości decyzji ostatecznych. Stanowi ona, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ordynacji podatkowej oraz w ustawach dodatkowych. Decyzja podatkowa jest ostateczna, jeżeli w pierwszej instancji strona nie złożyła od niej odwołania, jeżeli w pierwszej instancji stronie nie przysługuje od niej odwołania z mocy ustawy (art. 261 § 4 O.p.) bądź decyzję tę wydał organ drugiej instancji w toku postępowania odwoławczego. Z zasadą trwałości decyzji ostatecznych koresponduje zasada dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 O.p.).
Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych i jest możliwe tylko w odniesieniu do wad wskazanych w art. 240 § 1 O.p. W postępowaniu wznowieniowym, będącym postępowaniem nadzwyczajnym, nie rozpatruje się po raz kolejny sprawy merytorycznie - tak jak robi się to w toku zwykłego postępowania instancyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie obliguje organu podatkowego do rozpatrzenia sprawy na nowo. Zakres rozpoznania sprawy determinuje przesłanka wznowienia (wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017r. I FSK 527/17). Instytucja wznowienia postępowania podatkowego ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 § 1 O.p. Powyższa instytucja nie może być wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. i w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. I FSK 1763/15). Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nieprzeprowadzenie określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż naruszałoby to zasadę stałości decyzji (wyrok z dnia 9 grudnia 2015r., II FSK 2701/13). Również w judykaturze powszechnie przyjmuje się, że postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego (por. wyrok NSA z 3 czerwca 2020 r., II FSK 465/20) Omawiana instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi enumeratywnie wskazanymi w art. 240 O.p. (por. wyroki NSA z: 14 września 2018 r., II FSK 2687/16 oraz 10 stycznia 2019 r., II FSK 32/17).
Z powyższych względów przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający, albowiem stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych. Postępowanie wznowieniowe nie jest bowiem kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, gdyż inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w tymże postępowaniu. Zakres postępowania wznowieniowego jest bowiem węższy aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2021 r. II FSK 1129/21).
4.5. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że organy podatkowe nie dokonały oceny zgłoszonych przez stronę skarżącą dowodów i okoliczności w kontekście zaistnienia w sprawie wskazywanej przez podatnika przesłanki wznowieniowej wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Tymczasem, aby można było mówić o zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności, tj.:
1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,
2) muszą być to nowe okoliczności lub nowe dowody,
3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji,
4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję.
Zdaniem Sądu wznowienia postępowania nie będzie zatem uzasadniać powołanie faktów, które powstały już po wydaniu decyzji, nawet gdyby fakty te miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Powołane przez stronę dowody nie mogą stanowić nowych dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jeżeli dowody te nie istniały w dacie wydania ostatecznej decyzji dotyczącej strony. Odnośnie natomiast "nowych okoliczności" o jakich stanowi art. 240 § 1 pkt 5 O.p., to utrwalił się pogląd, że jest to zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od jego wykładni. Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa lub wykładnią. Przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję należy rozumieć tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1356/16, i powołane tam orzecznictwo; wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 931/15 - orzeczenia.nsa.gov.pl).
Kolegium analizując zasadność odwołania, a w konsekwencji wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją w zakresie podatku od nieruchomości powinny odnieść się do wszystkich przesłanek wskazanych w ww. przepisie i dać temu wyraz w uzasadnieniu.
Tymczasem organ odwoławczy szeroko argumentuje co do meritum samego zwolnienia z podatku od nieruchomości w aspekcie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l. Jednak postępowania zwykłe, w ramach którego wydane zostały ostateczne decyzje organu I instancji z 31 grudnia 2020r., a postępowanie nadzwyczajne, zakończone zaskarżoną do tutejszego organu odwoławczego decyzją o odmowie uchylenia - w wyniku wznowienia postępowania na podstawie wniosków strony o zwolnienie z z podatku do nieruchomości stanowiących wniosek o wznowienie wyżej wskazanych decyzji ostatecznych to dwa odrębne postępowania, które mają inne zakresy, a ich oddzielenie ma istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż doszło do naruszenia art. 245 § 1 pkt 5 O.p. poprzez brak analizy ziszczenia się przesłanek wynikających z powołanego przepisu. Tym samym doszło również do naruszenia art. 210 § 1 pkt 6) O.p. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, pozwalającego dokonać sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie o treści odpowiadającej wymogom art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych zmierzających do wykazania stanu faktycznego, przyjętego przez organ do swoich rozważań, ale musi obejmować także ocenę poczynionych ustaleń z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie przed tym organem. Jeżeli ocena zawarta w uzasadnieniu decyzji jest niespójna, a przedstawiony stan faktyczny nieczytelny, uzasadnienie nie może spełnić wskazanych wcześniej funkcji, co również musi skutkować uchyleniem takiej decyzji.
Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych dostępne są na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
4.6. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) c p.p.s.a. w zw. z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję.
Rozpoznając sprawę ponownie organ rozważy okoliczności i dowody wskazane przez skarżącą w kontekście art. 240 §1 pkt 5 O.p. Organ ten odniesie się do twierdzeń skarżącej podniesionych na rozprawie w dniu 26 października 2023r. przed tut. Sądem, a w szczególności pisma Gminy C. z dnia 13 kwietnia 2023r. wykazującego, zdaniem strony, iż wprowadzona uchwały Miasta C. o utworzeniu prawnie chronionego zespołu przyrodniczo-krajobrazowego w sposób istotny ogranicza możliwość wykorzystania działek i prowadzenia na nich prac, a ponadto wykazuje, iż na działkach znajduje się infrastruktura kolejowa.