I SA/Gl 527/24

I SA/Gl 527/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-10-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury /przewodniczący/
Anna Tyszkiewicz-Ziętek /sprawozdawca/
Dorota Kozłowska
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 159/25 - Wyrok NSA z 2025-11-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 18, art. 56
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 97  par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2024 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 26 lutego 2024 r. nr 2401-IEW2.711.8.2023.8 UNP: 2401-24-047388 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 10 listopada 2023 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 26 lutego 2024 r. nr 2401-IEW2.711.8.2023.8 UNP: 2401-24-047388, którym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 101 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: k.p.a.) utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z 10 listopada 2023 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów J.C. (dalej: zobowiązana, skarżąca) w egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 8 sierpnia 2022 r. nr 2417-723.706085.2022 do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gliwicach z 21 września 2022 r., sygn. akt I SA/GI 247/22.
Stan sprawy przedstawia się następująco.
Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. (dalej: Naczelnik) działając jako wierzyciel wystawił 8 sierpnia 2022 r. tytuł wykonawczy nr 2417-723.706085.2022. Podstawę jego wystawienia stanowiła decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 10 grudnia 2021 r. nr 2401-IOV3.4103.133.2021.P.J. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z 28 lutego 2020 r. nr [...] w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. w kwocie 48.274,93 zł.
Odpis wspomnianego tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanej 22 sierpnia 2022 r. wraz z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych z 8 sierpnia 2022 r.
Pismem z 24 sierpnia 2022 r. pełnomocnik zobowiązanej wniósł zarzuty:
1) prowadzenia egzekucji administracyjnej pomimo nieistnienia obowiązku w trybie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.;
2) prowadzenia egzekucji administracyjnej pomimo określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 u.p.e.a. w trybie art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a.;
3) prowadzenia egzekucji administracyjnej pomimo wygaśnięcia obowiązku w całości w trybie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.
Do pisma pełnomocnik dołączył wyrok Sądu Okręgowego w K. z 19 lutego 2021 r., sygn. akt [...].
Postanowieniem z 31 sierpnia 2022 r. nr [...] Naczelnik na podstawie art. 56 § 3 w zw. z art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 479 ze zm., dalej: u.p.e.a.) zawiesił postępowanie egzekucyjne do tytułu wykonawczego nr 2417-723.706085.2022 do czasu zawiadomienia organu egzekucyjnego o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów.
Postanowieniem z 21 grudnia 2022 r. nr [...] Naczelnik oddalił zarzuty.
W zażaleniu na to postanowienie zarzucono naruszenie:
1. art. 152 § 1 ustawy p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na pominięciu tego, że decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 10 grudnia 2021 r. nr 2401- I0V3.4103.133.2021.P.J. nie wywołuje skutków prawnych od chwili wydania wyroku WSA w Gliwicach z 21 września 2022 r. sygn. akt I SA/GI 247/22 uchylającego decyzję;
2. art. 239a O.p. poprzez niezastosowanie polegające na wykonaniu nieostatecznej decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z 28 lutego 2020 r.;
3. art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c O.p. poprzez uznanie, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. w sytuacji, gdy postępowanie karne skarbowe dotyczyło wyłącznie czynu z art. 62 § 2 kks, czyli nie wiązało się z niewykonaniem zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r., a jednocześnie Sąd Okręgowy w K. prawomocnym wyrokiem z 19 lutego 2019 r. sygn. akt [...] uniewinnił zobowiązaną od zarzutu popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 62 § 2 kks.
Dyrektor postanowieniem z 16 lutego 2023 r. nr 2401-IEW2.711.1.2023.2 2401-23-019724 uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Postanowieniem z 11 maja 2023 r., nr [...] Naczelnik stwierdził niedopuszczalność zarzutów.
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik zobowiązanej zarzucił naruszenie:
1. art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie, że wszystkie zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej są lub były przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu sądowym;
2. art. 152 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na pominięciu tego, że decyzja Dyrektora z 10 grudnia 2021 r. nr 2401-I0V3.4103.133.2021.P.J. nie wywołuje skutków prawnych od chwili wydania wyroku WSA w Gliwicach z 21 września 2022 r., sygn. akt I SA/GI 247/22 uchylającego tą decyzję;
3. art. 239a O.p. poprzez niezastosowanie polegające na wykonaniu nieostatecznej decyzji Naczelnika z 28 lutego 2020 r.
Dyrektor postanowieniem z 30 czerwca 2023 r. nr 2401- IEW2.720.17.2023.2 2401-23-143554 uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Postanowieniem z 2 sierpnia 2023 r. nr [...] Naczelnik oddalił zarzuty nieistnienia obowiązku oraz określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 u.p.e.a. oraz stwierdził niedopuszczalność zarzutu wygaśnięcia obowiązku w całości z uwagi na przedawnienie.
W zażaleniu na to postanowienie zarzucono naruszenie:
1. art. 152 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na pominięciu tego, że decyzja Dyrektora z 10 grudnia 2021 r. nr 2401-IOV3.4103.133.2021.P.J. nie wywołuje skutków prawnych od chwili wydania wyroku WSA w Gliwicach z 21 września 2022 r. sygn. akt I SA/GI 247/22 uchylającego tą decyzję;
3. art. 239a O.p. poprzez niezastosowanie polegające na wykonaniu nieostatecznej decyzji Naczelnika z 28 lutego 2020 r.
Dyrektor postanowieniem z 18 września 2023 r. nr 2401- IEW2.720.22.2023.2 2401-23-206902 uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Postanowieniem z 10 listopada 2023 r. nr [...] Naczelnik zawiesił postępowanie w sprawie rozpatrzenia zarzutów do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gliwicach z 21 września 2022 r., sygn. akt I SA/GI 247/22.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, że wspomniana decyzja jest podstawą wystawienia tytułu wykonawczego i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, do którego zobowiązana wniosła zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Rozpoznanie przez NSA skargi kasacyjnej od nieprawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z 21 września 2022 r., sygn. akt I SA/GI 247/22, którym uchylono tą decyzję stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik zobowiązanej zarzucił naruszenie:
1. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zawieszeniu postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów,
2. art. 152 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na pominięciu tego, że decyzja Dyrektora z 10 grudnia 2021 r. nr 2401-IOV3.4103.133.2021.P.J. nie wywołuje skutków prawnych od chwili wydania wyroku WSA w Gliwicach z 21 września 2022 r., sygn. akt I SA/GI 247/22 uchylającego tą decyzję,
3. art. 239a O.p. poprzez niezastosowanie polegające na wykonaniu nieostatecznej decyzji Naczelnika z 28 lutego 2020 r. nr [...].
Dyrektor nie uwzględnił zażalenia.
Na wstępie swoich rozważań wyjaśnił, że w art. 97 k.p.a. ustawodawca wskazuje przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Wystąpienie jednej z nich obliguje organ administracji publicznej, prowadzący postępowanie, do jego zawieszenia z urzędu. Postępowanie zawiesza organ prowadzący postępowanie merytoryczne, gdyż tylko ten organ może ocenić, że konieczne jest zatamowanie postępowania.
Celem instytucji zawieszenia postępowania jest zapewnienie racjonalności postępowania administracyjnego. Przerywa ona tok postępowania administracyjnego, naruszając jego ciągłość. Ma charakter wyjątkowy i może być stosowana, tylko gdy przepisy dają ku temu podstawę prawną.
Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z zagadnieniem wstępnym (prejudycjalnym) mamy do czynienia wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej przez inny organ lub sąd. Przez zagadnienie wstępne rozumie się sytuację, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Z kolei pod pojęciem prejudycjalności należy rozumieć taki stan, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Musi zatem istnieć wyraźny związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. Zdaniem Dyrektora taki związek zachodzi w niniejszym przypadku.
Oddalenie lub uznanie skargi kasacyjnej przez NSA będzie stanowiło wytyczne dla rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu. Wniesione zarzuty dotyczą bowiem:
1) prowadzenia egzekucji administracyjnej pomimo nieistnienia obowiązku w trybie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.,
2) prowadzenia egzekucji administracyjnej pomimo określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 u.p.e.a. w trybie art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a.,
3) prowadzenia egzekucji administracyjnej pomimo wygaśnięcia obowiązku w całości w trybie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.
Zdaniem Dyrektora "w przedmiotowej sprawie stan faktyczny w zakresie wniesionych zarzutów nie stanowiłby żadnych wątpliwości, w konsekwencji należałoby uznać, że wniosła Pani zarzuty w trybie:
1) art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienia obowiązku - kwestionując wysokość należności w części dotyczącej odsetek za zwłokę;
2) art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a., tj. określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 u.p.e.a. - kwestionując, iż niezgodność dotyczy wysokości odsetek za zwłokę;
3) art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. wygaśnięcia obowiązku w całości z uwagi na przedawnienie".
Jednakże sam pełnomocnik w zażaleniu wskazał, iż zawieszenie to "próba pominięcia przez organ egzekucyjny zarówno stanu faktycznego oraz zarzutów (...), a także kolejne pominięcie wytycznych zawartych w uzasadnieniu tym razem postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 18.09.2023 r., w którym wskazano, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji zbada okoliczność wydania przez WSA w Gliwicach wyroku sygn. akt I SA/GI 247/22 uchylającego decyzję określającą Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach oraz wpływ tej okoliczności na rozpatrywaną sprawę, w szczególności w świetle art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi."
Zdaniem Dyrektora, na uwagę w niniejszej sprawie zasługuje przede wszystkim okoliczność, że w zarzutach pełnomocnik powołał prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w K. z 19 lutego 2021 r., sygn. akt [...]. Natomiast w wyroku WSA w Gliwicach z 21 września 2022 r., sygn. akt I SA/GI 247/22, Sąd uchylając decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 10 grudnia 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. wskazał, że należy uwzględnić treść, znajdującego się w aktach administracyjnych, wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 lutego 2021 r., sygn. akt [...] oraz, nadesłanego przez skarżącą do sprawy I SA/GI 248/22, postanowienia Sądu Rejonowego K.- [...] w K. z dnia 2 sierpnia 2021 r., sygn. akt [...], z których jasno wynika, że wystawiona przez skarżącą faktura była rzetelna, podobnie jak jej rozliczenie podatkowe za 2015 r. Sąd zaznaczył, że orzeczenia te nie są dla organu wiążące, jednakże, nie oznacza to, że dokonane przez sąd karny ustalenia mogą być całkowicie zignorowane, jak to uczynił Dyrektor w niniejszej sprawie. Wyrok SO w K. z 19 lutego 2021 r., sygn. akt o sygn. akt [...] stanowi bowiem dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. i podlega ocenie jak każdy dowód, czego organ odwoławczy zaniechał. Jednocześnie WSA w Gliwicach wskazał, że w uzasadnieniu postanowienia z 2 sierpnia 2021 r. Sąd Rejonowy uznał, że "opodatkowanie przez oskarżoną w roku 2014 całości przychodu wynikającego z faktury nr [...] z dnia 29 grudnia 2014 r. było prawidłowe, gdyż faktura ta była fakturą rzetelną dokumentującą rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, a zatem stanowiła przychód z działalności gospodarczej w roku podatkowym 2014". Zdaniem tut. Sądu powołane orzeczenia, pomimo że nie są dla organów wiążące, powinny być skonfrontowane z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Wydając decyzję z 10 grudnia 2021 r. DIAS powinien zatem wskazać przyczyny odmiennej kwalifikacji zachowania skarżącej i ustalić, czy materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu karnoskarbowym był szerszy, czy węższy niż w postępowaniu podatkowym. Dopiero takie porównanie zgromadzonych dowodów umożliwiłoby sformułowanie oceny czy orzeczenie karne rzutuje na ocenę dowodów w przedmiotowym postępowaniu.
Wobec powyższego Dyrektor stwierdził, że pomimo wyraźnego zakresu przedmiotowego zarzutów, ustalenia i wytyczne zawarte przez NSA będą w istotny sposób determinować sposób rozpatrzenia zarzutów: nieistnienia obowiązku oraz określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 u.p.e.a. oraz przedawnienia w sprawie egzekucji administracyjnej.
Wytyczne Sądu powinny także dookreślić, na ile w sprawie wiążące pozostaną ustalenia i oceny dokonane przez Sąd Rejonowy K.- [...] w K. i Sąd Okręgowy w K. w przywołanych wyżej orzeczeniach.
Na tym etapie częściowo merytoryczne rozpoznanie zarzutów (nieistnienie obowiązku i określenie obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia), czy też powołanie się na niedopuszczalność w zakresie przedawnienia pozbawione byłoby sensu i logiki, w sytuacji gdy kwestią sporną w wyroku WSA w Gliwicach jest prawidłowość zakwestionowana przez organy podatkowe faktury wystawionej przez skarżącą, na postawie której organy, w oparciu o art. 108 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług, określiły podatek do zapłaty.
Dyrektor podkreślił przy tym, że postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Zatem organ nie uwzględniając tej okoliczności w przedmiotowej sprawie, nie może na obecnym etapie prawidłowo procedować w trybie wniesionych zarzutów.
W konkluzji stwierdzono, że zagadnienie uwzględnienia okoliczności wskazanych w wyroku Sądu Okręgowego w K. wyłoniło się w toku postępowania sądowo-administracyjnego, rozstrzygnięcie zarzutów jest uzależnione od wyroku Sądu, oddalenie bądź uznanie skargi kasacyjnej rzutuje na sposób rozpoznania przedmiotowych zarzutów.
Zaskarżone postanowienie nie narusza zatem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a naruszenie art. 152 § 1 p.p.s.a. i art. 239a O.p. na obecnym etapie nie może stanowić przedmiotu rozważań.
W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, reprezentujący skarżącą adwokat zarzucił naruszenie:
1. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zawieszeniu postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów dotyczących egzekucji administracyjnej;
2. art. 152 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na pominięciu tego, że decyzja Dyrektora z 10 grudnia 2021 r. nr 2401-IOV3.4103.133.2021.P.J. nie wywołuje skutków prawnych od chwili wydania wyroku WSA w Gliwicach z 21 września 2022 r., sygn. akt I SA/GI 247/22 uchylającego powyższą decyzję;
3. art. 239a O.p. poprzez jego niezastosowanie polegające na wykonaniu nieostatecznej decyzji z 28 lutego 2020 r. nr [...]
4. art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez naruszenie zasady przekonywania oraz brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zażalenia, a w konsekwencji tego nierozpoznanie sprawy w jej całokształcie.
Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi, w ramach zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., podniesiono, że "zagadnienie wstępne w postępowaniu egzekucyjnym to takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do ustalenia okoliczności faktycznych, których ustalenie w świetle przepisów prawa będących podstawą subsumpcji warunkuje jej załatwienie". W niniejszej sprawie - co pomija organ odwoławczy - nie występuje żadne zagadnienie wstępne, od którego zależy rozpoznanie zarzutów dotyczących egzekucji administracyjnej, gdyż konsekwencje prawne wydania nieprawomocnego wyroku sądu administracyjnego uchylającego decyzję stanowiącą podstawę wystawienia tytułu wykonawczego wynikają bezpośrednio z treści art. 152 § 1 p.p.s.a. i art. 239a O.p.
W ocenie strony skarżącej, organ odwoławczy pominął fakt, że prejudycjalność w sprawie zachodziłaby tylko wówczas, gdyby rozstrzygnięcie w sprawie wskazanej skargi kasacyjnej stanowiło wiążącą przesłankę rozpoznania zarzutów dotyczących egzekucji administracyjnej. Od zagadnienia wstępnego winna zależeć możliwość rozpatrzenia sprawy, a nie wyłącznie sposób jej rozpatrzenia (por. wyrok NSA z 14 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2660/19).
Jak podkreślił pełnomocnik strony, istota kwestii prejudycjalnej wyraża się więc w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, to jest zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego, natomiast sam fakt, że wynik tego innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji nie przesądza sam w sobie o istnieniu zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 5 stycznia 2024 r, sygn. akt III SA/ Wr 55/23).
Rozpoznanie skargi kasacyjnej nie jest zatem, jak błędnie przyjęto w zaskarżonym postanowieniu, zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., od którego zależy rozstrzygnięcie kwestii zarzutów dotyczących egzekucji administracyjnej.
Skutkiem wyroku WSA w Gliwicach z 21 września 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 247/22 jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji podatkowej, która do chwili uprawomocnienia się tego wyroku nie wywołuje skutków prawnych, co wprost wynika z treści art. 152 § 1 p.p.s.a. Skutek taki aktualizuje się od chwili wydania wyroku, pomimo, że wyrok uchylający decyzję nie jest jeszcze prawomocny (por. wyrok WSA w Warszawie z 25 stycznia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2283/21).
Organ nadzoru bezpodstawnie pomija wskazane skutki orzeczenia sądu, pomimo, iż w wytycznych zawartych w uzasadnieniu swojego postanowienia z 18 września 2023 r. nr 2401-IEW2.720.22.2023.2, wskazał, że "przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji spada okoliczność wydania przez WSA w Gliwicach wyroku sygn. akt I SA/Gl 1247/22 uchylającego decyzję określającą Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach oraz wpływ tej okoliczności na rozpatrywaną sprawę, w szczególności w świetle art. 172 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
W świetle wynikającego z art. 152 § 1 p.p.s.a. oraz art. 239a O.p. braku wykonalności decyzji wymiarowej, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do podjęcia żadnych działań zmierzających - jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - do powstania stanu zgodnego z treścią nieostatecznej, a zatem i niewykonalnej decyzji, w tym prowadzenia wobec zobowiązanej egzekucji administracyjnej (por. wyrok NSA z 5 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 777/12).
Tymczasem organ nadzoru całkowicie uchylił się od analizy wskazanych okoliczności i bezpodstawnie dopatrzył się istnienia w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego.
W konsekwencji naruszono także art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 tej ustawy. Skoro bowiem w zażaleniu podniesiono zarzuty naruszenia art. 152 § 1 p.p.s.a. i art. 239a O.p., to organ odwoławczy miał obowiązek odnieść się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a gdyby ich nie podzielił umotywować swoje stanowisko. Tymczasem Dyrektor stwierdził jedynie, że "jeżeli chodzi o naruszenie przepisów art. 172 § 1 ustawy p.p.s.a, i art. 279a Op, to na obecnym etapie nie mogą stanowić przedmiotu rozważań w trybie zawieszania przedmiotowego postępowania". Świadczy to o nierozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, co ma szczególne znaczenie, gdyż zarzuty te były dodatkowo powiązane z zarzutem naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał w całości dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wyjaśniono, że wystarczające w świetle zasady przekonywania było krótkie wskazanie, iż określone przepisy nie znajdują zastosowania do przedmiotowej sprawy, tj. do zawieszenia postępowania w sprawie rozpoznania zarzutów do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gliwicach.
Należy bowiem rozróżnić przedmiot sprawy egzekucyjnej - rozpatrzenia przez wierzyciela zarzutów wniesionych pismem z 24 sierpnia 2022 r. od zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów przez wierzyciela.
Dyrektor wyjaśnił, że parokrotnie uchylał postanowienia organu I instancji, nie mogąc zaakceptować uchybień w postaci:
- nieuwzględnienia istoty zarzutów koncentrujących się na nieistnieniu obowiązku w części dotyczącej jedynie odsetek (co wynika z treści zarzutów) w kontekście zarzutu nieistnienia obowiązku i zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią decyzji;
- pominięcia w przekazaniu kompletnego materiału dowodowego;
- pominięcia okoliczności, iż kwestia przedawnienia stanowiła przedmiot rozpoznania w postępowaniu podatkowym;
- potraktowania wszystkich zgłoszonych zarzutów jako stanowiących przedmiot rozpoznania w innych postępowaniach sądowych, administracyjnych czy podatkowych;
- w tym także okoliczności naruszenia przepisów art. 152 § 1 ustawy p.p.s.a. i art. 239a O.p. niezgłoszonych w piśmie z 24 sierpnia 2022 r.
Wszystkie te okoliczności będą stanowiły przedmiot rozpoznania w trybie zarzutów do przedmiotowego tytułu wykonawczego, w którym wierzyciel albo oddali zarzut (zarzuty), albo uzna zarzut (zarzuty) w całości bądź w części, lub stwierdzi niedopuszczalność zarzutu (zarzutów). Oczywistym jest, iż przepisy art. 152 § 1 ustawy p.p.s.a. i art. 239a O.p. nie mogą stanowić "przedmiotu rozpoznania w trybie zastosowanego przez organ I instancji zawieszenia w związku z wydaniem postanowienia w sprawie zarzutów".
Istotna jest niewątpliwie okoliczność, iż wyrok NSA może zmienić zakres przedmiotowy zarzutów, który w niniejszej sprawie nie stanowi przedmiotu sporu.
Dyrektor stwierdził, że znane mu jest stanowisko, zgodnie z którym przepis art. 97 k.p.a. nie znajduje zastosowania wobec kompleksowego uregulowania w tym zakresie zawartego w u.p.e.a. Jednakże w sytuacji rozpoznania pewnych okoliczności faktycznych rzutujących na przedmiot sprawy w sposób istotny, nie mogą znajdować się w obiegu rozstrzygnięcia, które w inny sposób będą interpretowały te same okoliczności faktyczne w sprawie.
Ponadto wyłącznie NSA powinien końcowo dookreślić na ile w sprawie wiążące pozostaną ustalenia i oceny dokonane przez Sąd Rejonowy K.- [...] w K. i Sąd Okręgowy w K. w przywołanych wyrokach, co natomiast wynika z przywołanego orzeczenia WSA.
W piśmie procesowym z 14 października 2024 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał w całości skargę z 27 marca 2024 r. Jednocześnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 126 k.p.a. dodatkowo wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia z 26 lutego 2024 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika z 10 listopada 2023 r.
Ponownie podniósł, że w realiach niniejszej sprawy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie mógł znaleźć zastosowania, nawet gdyby założyć, że takie rozstrzygnięcie jest w postępowaniu egzekucyjnym dopuszczalne. Rozstrzygnięcie NSA nie jest bowiem niezbędne do rozpatrzenia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
W konsekwencji tego w realiach niniejszej sprawy nie zaistniały także przesłanki określone w przepisie art. 56 § 1 u.p.e.a., obligujące organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
Brak podstaw do stosowania innych, niż wymienione w art. 56 § 1 u.p.e.a. przesłanek zawieszenia postępowania jest szczególnie widoczny w razie tożsamości organu egzekucyjnego i wierzyciela, co ma miejsce w niniejszej sprawie.
Dopuszczenie możliwości zawieszenia postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów (na tym etapie postępowania egzekucyjnego) na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oznaczałoby, że w takiej sytuacji organ ten (działając jako wierzyciel) mógłby zawiesić to postępowanie na podstawie przepisów k.p.a., a nie mógłby zawiesić tego postępowania z tego samego powodu (tj. istnienia zagadnienia wstępnego) działając już jako organ egzekucyjny na podstawie u.p.e.a.
Ustawodawca w treści art. 56 § 1 u.p.e.a. wyczerpująco wskazał przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wśród których nie ma przesłanki wymienionej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gliwicach wynika wyłącznie z zasady dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego i nie stanowi zagadnienia wstępnego z przyczyn szczegółowo opisanych w skardze. Wierzyciel nie jest stroną tego postępowania.
Zasady zawieszania postępowania egzekucyjnego w administracji określa (poza zastosowanym w sprawie art. 35 § 1 u.p.e.a.) art. 56 u.p.e.a.
W aktualnym stanie prawnym zarzuty rozpoznaje wierzyciel, czyli podmiot, który wystawił tytuł wykonawczy, na podstawie którego wszczęto postępowanie egzekucyjne, a w konsekwencji prowadzi się egzekucję administracyjną.
W ramach tytułu wykonawczego wierzyciel złożył w niniejszej sprawie określone twierdzenia w zakresie istnienia i wykonalności obowiązku.
W związku z wysuniętymi przez skarżącą twierdzeniami, zawartymi w zarzutach, wierzyciel niejako ponownie zajmuje stanowisko w zakresie materialnoprawnej dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Potwierdza w ten sposób (lub weryfikuje negatywnie) swoje wcześniejsze oświadczenie zawarte w tytule wykonawczym. Odnosi się to zarówno do okoliczności, które zaistniały przed wystawieniem tytułu wykonawczego, jak i po tej dacie.
Wierzyciel może na każdym etapie postępowania egzekucyjnego złożyć wniosek o zawieszenie przez organ postępowania na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a.
Instytucja zawieszenia każdego postępowania polega na wstrzymaniu czynności na skutek powstania przeszkód w jego prowadzeniu.
Jej istota polega na przerwaniu na czas określony biegu tego postępowania w związku z wystąpieniem przeszkód do jego dalszego prowadzenia, a samo zawieszenie postępowania następuje na czas niezbędny do usunięcia tych przeszkód. U.p.e.a. nie przewiduje możliwości zawieszenia postępowania przez wierzyciela na etapie rozpatrywania zarzutów, a takie uprawnienie przysługuje organowi egzekucyjnemu w ściśle określonych w ustawie przypadkach.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania egzekucyjnego w administracji z powodu określonego w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak stwierdził NSA w wyroku z 29 marca 2019 r., sygn. akt I GSK1078/18, zawieszenie postępowania egzekucyjnego możliwe jest tylko w przypadkach wymienionych w art. 56 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a., a organ egzekucyjny związany jest zakresem przesłanek warunkujących zawieszenie. Należy podkreślić, art. 18 u.p.e.a. odsyła do odpowiedniego stosowania przypisów k.p.a., tylko w sytuacjach, gdy przypisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej. Ponieważ odnoszące się do zawieszenia postępowania egzekucyjnego przypisy u.p.e.a normują to zagadnienie w sposób wyczerpujący i swoisty, brak podstaw do odpowiedniego stosowania przypisów k.p.a., traktujących o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Podobnie w wyroku z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 1809/15 NSA wskazał, że co prawda w treści art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. znajduje się odesłanie do przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, zawartych w innych ustawach, jednak celem ustawodawcy było odesłanie do uregulowań szczególnych, nie zaś kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia: 4 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2101/10; 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1392/13; 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2075/15; 25 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1900/20). Innymi słowy, art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. odwołuje się do -zawieszenia postępowania egzekucyjnego (por. P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz wyd. IX, Warszywa 2021, art. 18).
W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że wierzyciel, nie był uprawniony do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa z uwagi na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne.
W odpowiedzi na powyższe, Dyrektor w piśmie z 18 października 2024 r. wskazał, że wywód pełnomocnika odnosi się do okoliczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego, a nie zawieszenia postępowania w sprawie rozpoznania zarzutów. Trzeba rozgraniczyć kompetencje do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, od kompetencji| do zawieszenia o charakterze proceduralnym, tj. rozpoznanie zarzutu przez wierzyciela. Celem postępowania egzekucyjnego jest jego zakończenie poprzez efektywne, bądź nieefektywne zakończenie, bądź umorzenie postępowania egzekucyjnego, co nie mieści się na tym etapie, w kompetencjach wierzycielskich. Natomiast celem postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów nie jest zawieszenie postępowania egzekucyjnego, a rozpoznanie zarzutów. Na obecnym etapie organ działając w roli wierzyciela nie ma kompetencji do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wierzyciel może oddalić w całości lub w części zarzut, uznać w całości lub w części zarzut, stwierdzić niedopuszczalność zarzutu. WSA w Gliwicach uchylił decyzję stanowiącą podstawę wystawienia tytułu wykonawczego poddając w wątpliwość istnienie obowiązku, jednakże z innych przyczyn, niż te powołuje, które powołano w zarzutach. W niniejszej sprawie okoliczności podnoszone w zakresie nieistnienia obowiązku są inne niż okoliczności będące przedmiotem postępowania wymiarowego, z uwagi na fakt, iż zobowiązana kwestionuje istnienie obowiązku jedynie ze względu na okoliczność przerw w naliczaniu odsetek. Ponadto zostały sformułowane także inne zarzuty, niż zarzut w trybie w art. 33 § 2 pkt 1 i art, 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a., o których mowa wyżej. Oznacza to, że na obecnym etapie wierzyciel nie ma możliwości zastosowania przepisu traktującego o niedopuszczalności zarzutów w trybie w art. 33 § 2 pkt 1 i art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a.
Nadto wskazano, że na możliwość zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w ramach postępowania egzekucyjnego wskazano w nieprawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z 11 lipca 2023 r., sygn. akt ISA/Gl 185/23.
W ocenie organu nadzoru żądanie stwierdzenia nieważności omawianych postanowień nie jest zasadne. Podstawę prawną wydania postanowienia organu I instancji stanowi bowiem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a postanowienia organu nadzoru - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 tej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga jest zasadna.
Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie z 26 lutego 2024 r., którym organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika z 10 listopada 2023 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów w egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 8 sierpnia 2022 r. nr 2417-723.706085.2022 do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gliwicach z 21 września 2022 r., sygn. akt I SA/GI 247/22.
W niniejszej sprawie zobowiązana wniosła zarzuty:
1) prowadzenia egzekucji administracyjnej pomimo nieistnienia obowiązku w trybie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.;
2) prowadzenia egzekucji administracyjnej pomimo określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 u.p.e.a. w trybie art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a.;
3) prowadzenia egzekucji administracyjnej pomimo wygaśnięcia obowiązku w całości w trybie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.
Organ nadzoru, aprobując stanowisko organu egzekucyjnego co do konieczności zawieszenia postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów, stwierdził, że w zarzutach powołano prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w K. z 19 lutego 2021 r., sygn. akt [...]. W wyroku WSA w Gliwicach z 21 września 2022 r., sygn. akt I SA/GI 247/22, nakazano skonfrontowanie tego orzeczenia (a także postanowienia Sądu Rejonowego w K. z 2 sierpnia 2021 r., sygn. akt [...]), z których wynika, że zakwestionowana przez organy wystawiona przez skarżącą faktura była rzetelna z dowodami zebranymi w postępowaniu podatkowym. Sąd uznał więc, że ze względu na wyraźne rozbieżności w ocenie zaistniałego stanu faktycznego organ odwoławczy powinien skonfrontować swoje ustalenia w tym zakresie z ustaleniami poczynionymi przez sąd karny, koncentrując się na kwestii, czy skarżąca wykonała usługę objętą sporną fakturą ustalenia i wytyczne zawarte przez NSA będą w istotny sposób determinować sposób rozpatrzenia zarzutów: nieistnienia obowiązku oraz określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 u.p.e.a. oraz przedawnienia w sprawie egzekucji administracyjnej. Zdaniem Dyrektora wytyczne NSA powinny dookreślić, na ile w sprawie wiążące pozostaną ustalenia i oceny dokonane przez Sąd Rejonowy K.- [...] w K. i Sąd Okręgowy w K. w przywołanych wyżej orzeczeniach.
Sąd nie podziela powyższego stanowiska i stwierdza, że zastosowanie w niniejszej sprawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie jest uprawnione. Wprawdzie art. 18 u.p.e.a. odsyła do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, to jednak istotny jest zakres i sposób stosowania przepisów tej ustawy – "odpowiednio". Odpowiednie stosowanie oznacza tymczasem, że niektóre z jego postanowień znajdą zastosowanie wprost, inne stosować należy z modyfikacjami, a jeszcze inne w ogóle nie będą miały zastosowania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego na gruncie postępowania egzekucyjnego mogą być stosowane jedynie uzupełniająco, w przypadkach gdy regulacja ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji okaże się niekompletna. W sytuacji jednak, gdy ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania, przesłanki jego zawieszenia, wskazane w art. 56 u.p.e.a., należy uznać, że z uwagi na wyczerpujące wyliczenie przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawarte w art. 56 § 1 u.p.e.a. – art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. odwołuje się bowiem do przepisów innych ustaw przewidujących expressis verbis możliwość lub obowiązek zawieszenia postępowania egzekucyjnego - organ egzekucyjny nie może stosować odpowiednio przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o zawieszeniu postępowania (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2024 r., sygn. akt III FSK 3633/21, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z zastosowanym w niniejszej sprawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przez pojęcie "zagadnienia wstępnego" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy rozumieć kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki do wydania decyzji lub postanowienia albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zagadnienie wstępne musi wpływać na rozstrzygnięcie sprawy, w której toczy się postępowanie "główne", ponadto musi zachodzić bezpośredni związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a zagadnieniem wstępnym. Jak przyjmuje się w judykaturze rozpoznanie przez sąd administracyjny sprawy dotyczącej wymiaru podatku nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym tego podatku. Decyzja ostateczna co do zasady podlega wykonaniu, a zatem wynikające z niej obowiązki mogą być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, by ocena zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym uzależniona była od uprzedniego wydania prawomocnego wyroku w sprawie decyzji określającej zobowiązania podatkowe (por. wyrok NSA z 12 września 2024 r., sygn. akt III FSK 593/22).
Art. 152 § 1 P.p.s.a. stanowi, że w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.
Regulacja zawarta w art. 152 § 1 P.p.s.a. wywiera taki sam skutek, co wstrzymanie wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 tej ustawy. Podobnie jak w przypadku wstrzymania wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 P.p.s.a., tak w przypadku regulacji z art. 152 § 1 P.p.s.a. akt lub czynność nie podlega wykonaniu w ograniczonym czasie (por. wyroki NSA: z 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II GSK 3698/15; z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 457/17, 10 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2825/17; z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2561/17; z 20 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 870/18).
Przepis art. 152 § 1 P.p.s.a. "zawiesza" więc skutki prawne uchylonego aktu, przez co wstrzymuje możliwość egzekwowania wymagalnego obowiązku do czasu uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego. Przekłada się to na konieczność zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., ale w żadnym razie nie oznacza braku wymagalności obowiązku w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 2 lub art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W każdym z ostatnio przywołanych przepisów brak wymagalności obowiązku oznacza definitywne jego ustanie. Tylko w takim przypadku egzekucja jest bezprzedmiotowa (por. wyrok NSA z 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3951/21).
Wobec powyższego stwierdzić należy, że uchylenie przez Sąd decyzji wymiarowej, w oparciu o którą wystawiono tytuł wykonawczy nie jest przesłanką zawieszenia postępowania w przedmiocie zarzutów do czasu uprawomocnienia się tego orzeczenia.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z 10 listopada 2023 r., stwierdzając, że zawieszenie postępowania w przedmiocie zarzutów nie było uprawnione.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi (100 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) określone w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).