Pełny tekst orzeczenia I SA/Gl 501/25

I SA/Gl 501/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-11-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury /sprawozdawca/
Anna Tyszkiewicz-Ziętek /przewodniczący/
Dorota Kozłowska
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3 ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 34 par. 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Sędzia WSA Dorota Kozłowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi J. Z. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 26 lutego 2025 r. nr COF.OUR.6375.28561.2019 ŁD.JJ.ZZ 12869832 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
1.Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Biura Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor) z dnia 26 lutego 2025 r. znak: COF.OUR.6375.28561.2019 ŁD.JJ.ZZ 12869832
2. Dotychczasowy przebieg postępowania.
2.1. W elektronicznym rejestrze Poczty Polskiej S.A. zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych odnotowano rejestrację odbiornika telewizyjnego zgłoszoną na dane: J.Z. (dalej: Skarżący), [...], [...] M. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna o numerze [...], która stanowiła dowód zarejestrowania przedmiotowego odbiornika i służyła do dokonywania opłat abonamentowych. W elektronicznym rejestrze Poczty Polskiej S.A. odnotowano wydanie w dniu 17 marca 1997 r. kolejnej książeczki radiofonicznej numer [...] (kontynuacja książeczki radiofonicznej numer [...]).
Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187 poz. 1342), Skarżącemu jako zarejestrowanemu użytkownikowi odbiornika telewizyjnego nadany został indywidualny numer identyfikacyjny [...], który zastąpił imienną książeczkę radiofoniczną numer [...]. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] przesłane zostało do Skarżącego pismem z dnia 27 sierpnia 2008 r. na adres: [...], [...] M., będący adresem zameldowania Skarżącego od 17 listopada 1953 r. do chwili obecnej. Dane w przedmiotowym zakresie zostały zweryfikowane przez operatora wyznaczonego na podstawie art. 7 ust. 1a ustawy abonamentowej.
Podkreślić należy, że wobec Skarżącego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego podejmowane były działania informacyjne. W wyniku prowadzonych działań kontrolnych przez operatora wyznaczonego, ustalających zaległości w opłatach abonamentowych skierowane zostało 28 lipca 2022 r. upomnienie numer [...] na dane: J.Z., [...], [...] M. Upomnienie zostało odebrane 1 sierpnia 2022 r. przez pełnoletniego domownika, który podjął się oddania przesyłki adresatowi.
2.2. Pismem nadanym 8 sierpnia 2022 r. Skarżący złożył odwołanie od otrzymanego upomnienia, w którym wniósł na podstawie art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: k.p.a.) o wydanie dokumentów, na podstawie których wysunięto roszczenia wobec osoby Skarżącego. Operator wyznaczony pismem z 23 listopada 2022 r. znak [...], udzielił odpowiedzi Skarżącemu, w której przekazał dowód stanowiący o istnieniu obowiązku w postaci duplikatu "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych /telewizyjnych" z dnia 27 sierpnia 2008 r. oraz przedstawił regulacje prawne dotyczące obowiązków wynikających z rejestracji odbiorników oraz uiszczania opłat za ich użytkowanie, w tym obowiązku wynikającego z rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w zakresie nadania i powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego.
Skarżący pismem z dnia 22 grudnia 2022 r., nadanym 30 grudnia 2022 r. poinformował, że nie posiada odbiornika telewizyjnego oraz podniósł, że nie otrzymał zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o zaprzestania przetwarzania jego danych osobowych.
Poczta Polska S.A. pismem z dnia 30 maja 2023 r., znak [...], utrzymała stanowisko zawarte w piśmie znak [...] z dnia 23 listopada 2022 r., w zakresie podstaw prawnych związanych z obowiązkiem spoczywającym na użytkowniku odbiorników, a wynikającym wprost z przepisu art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tj.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1689, dalej: ustawa abonamentowa). Przepis ten stanowi, że obowiązek regulowania opłat abonamentowych powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do dnia po przedającego dzień wyrejestrowania odbiorników. Jednocześnie mając na uwadze art. 5 ust. 6 i 7 ustawy abonamentowej Skarżący został poinformowany, że usunięcie danych osobowych następuje po upływie 5 lat po wyrejestrowaniu odbiornika licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano wyrejestrowania tego odbiornika, pod warunkiem, że osoby te nie są zadłużone w uiszczaniu opłat abonamentowych oraz nie toczą się przeciwko nim postępowania w sprawie zaległości w uiszczaniu opłat abonamentowych albo postępowania egzekucyjne. W przypadku spłaty zadłużenia w opłatach abonamentowych lub zakończenia toczących się postępowań, po dacie wyrejestrowania odbiornika, usunięcie danych osobowych następuje po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło wygaśnięcie zobowiązania. Wskazano także, iż na dzień sporządzenia odpowiedzi Skarżący posiada zadłużenie w opłatach abonamentowych, na indywidualnym numerze [...].
Brak realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez Skarżącego spowodował, że 3 września 2024 r. Poczta Polska S.A. skierowała kolejne upomnienie Nr [...] dotyczące zaległości w opłatach abonamentowych za, okres od stycznia 2019 r. do sierpnia 2024 r., na dane: J.Z., [...], [...] R. Doręczenie upomnienia nastąpiło 9 września 2024 r. i zostało odebrane przez pełnoletniego domownika, który podjął się oddania przesyłki adresatowi.
Skarżący pismem z dnia 1 października 2024 r., nadanym w dniu 8 października 2024 r. odwołał się od otrzymanego upomnienia oraz ponownie wniósł o wydanie dokumentów, na podstawie których wysunięto roszczenia wobec osoby Skarżącego. Pismem z dnia 6 listopada 2024 r. znak sprawy: [...] Poczta Polska S.A. podtrzymała stanowisko zawarte w poprzednich pismach z dni: 23 listopada 2022 r. i 30 maja 2023 r. Przedmiotową korespondencją Skarżący poinformowany został, że brak przedstawienia nowych okoliczności, które miałyby wpływ na wynik sprawy oraz brak uregulowania zaległości w opłatach abonamentowych wskazanych w upomnieniu z 3 września 2024 r. spowoduje skierowanie przez operatora wyznaczonego do organu egzekucyjnego tytułu wykonawczego, w celu przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej. Przedmiotową korespondencja wskazano na zadłużenie w opłatach abonamentowych odnotowanych na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...], na dzień sporządzenia odpowiedzi.
Kolejnym pismem nadanym 5 grudnia 2024 r. Skarżący wystąpił ponownie o wydanie z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów, na podstawie których wysunięto wobec osoby Skarżącego roszczenia. Zaznaczył, że w prowadzonej z Pocztą Polską S.A. kilkunastoletniej korespondencji, informował, że nie posiada odbiornika oraz że nie otrzymał zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Jednocześnie Skarżący wniósł o wycofanie tytułu egzekucyjnego.
Poczta Polska S.A w piśmie z 5 lutego 2025 r., znak sprawy: [...] podtrzymała stanowisko przedstawione w poprzedniej korespondencji oraz ponownie wskazała regulacje prawne dotyczące obowiązków wynikających z rejestracji odbiorników oraz uiszczania opłat za ich użytkowanie, w tym obowiązku wynikającego z rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w zakresie nadania i powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Przedmiotową korespondencją Skarżący poinformowany został także, że do zniesienia obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych może doprowadzić wyłącznie podjęcie przez użytkownika działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników.
Podkreślić należy, że Skarżący czynnie uczestniczył od 2022 roku w toczącym się postępowaniu wyjaśniającym zapoznając się z okazanym materiałem dowodowym oraz został poinformowany, że zarejestrowanie odbiorników, bez ich późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę do istnienia, wynikającego z ustawy obowiązku dokonywania opłat abonamentowych, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym. Skarżącemu przekazane zostały szczegółowe informacje dotyczące obowiązku nałożonego na Pocztę Polską S.A. rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w zakresie nadania i powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych.
2.3. Brak realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez Skarżącego, objętych upomnieniem z 3 września 2024 r. spowodował, że w dniu 28 listopada 2024 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej przekazał za pośrednictwem aplikacji e-TW (APl), do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. (dalej: organ egzekucyjny, Naczelnik) tytuł wykonawczy nr 57329E1-68/KR/2024 z dnia 28 listopada 2024 r., obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2019 r. do sierpnia 2024 r.
Naczelnik pismem z dnia 20 grudnia 2024 r., znak sprawy: [...], przekazał wierzycielowi za pośrednictwem platformy e-PUAP, na podstawie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2023 poz. 2505, dalej: u.p.e.a.) pismo Skarżącego zawierające zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Przedmiotową korespondencją organ egzekucyjny wskazał, że pismo Zobowiązanego nazwane skargą na czynności egzekucyjne, zawierające zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wpłynęło w dniu 05 grudnia 2024 r. poprzez e-Urząd Skarbowy. Jednocześnie organ egzekucyjny wskazał, że w dniu 10 grudnia 2024 r. Skarżący ponownie osobiście złożył w urzędzie skarbowym tożsame pismo w wersji papierowej. Zarzut dotyczył nieistnienia obowiązku.
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2024 r. Nr [...] Naczelnik zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu zawiadomienia organu egzekucyjnego o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutu.
Pismem z dnia 28 stycznia 2025 r. znak: [...] wierzyciel wystąpił do Naczelnika o przekazanie informacji w jakiej dacie doręczono Skarżącemu odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu oraz dosłanie skanu potwierdzenia odbioru przez Zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu.
w dniu 07 lutego 2025 r. organ egzekucyjny przekazał dokument w postaci Urzędowego Poświadczenia Doręczenia Identyfikator [...] wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 28 listopada 2024 r.
2.4. Stanowisko wierzyciela na wniesiony zarzut zostało zawarte w postanowieniu Dyrektora z dnia 24 stycznia 2025 r. znak: COF.OUR.6375.28561.2019 WR.TB.P 12869832, w którym postanowił oddalić zarzut nieistnienia obowiązku.
W załączeniu do postanowienia pierwszej instancji z dnia 24 stycznia 2025 r. został przekazany dokument w postaci duplikatu "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z 27 sierpnia 2008 r. W pouczeniu do tego postanowienia wierzyciel wskazał, że służyło na to postanowienie zażalenie, które należało złożyć w terminie 7 dni od daty jego doręczenia do Dyrektora Biura Centrum Obsługi Finansowej, za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. Biuro Centrum Obsługi Finansowej Wydział Abonamentu RTV-COF.
2.5. W zażaleniu na postanowienie Dyrektora z dnia 24 stycznia 2025 r. znak: COF.OUR.6375.28561.2019 WR.TB.P 12869832, Skarżący podtrzymał zarzut nieistnienia obowiązku i przedstawioną w tym zakresie argumentację dotyczącą, braku zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego.
2.6. Postanowieniem z 26 lutego 2025 r., znak: COF.OUR.6375.28561.2019 ŁD.JJ.ZZ 12869832 Dyrektor utrzymał w mocy postanowienie z dnia 24 stycznia 2025 r., znak: COF.OUR.6375.28561.2019 WR.TB.P 12869832. W załączeniu do postanowienia został dodatkowo przekazany dokument Print Screen z elektronicznego rejestru Poczty Polskiej S.A. zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych potwierdzający wydanie w dniu 17 marca 1997 r. książeczki radiofonicznej numer [...]. Postanowienie to zostało doręczone dorosłemu domownikowi w dniu 3 marca 2025 r.
2.7. Postanowieniem z dnia 05 marca 2025 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku Skarżącego.
2.8. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie z dnia 26 lutego 2025 r., Skarżący wniósł o uchylenie ww. postanowienia Dyrektora oraz postanowienia Dyrektora z dnia 24 stycznia 2025 r., zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania spowodowanych wniesieniem skargi.
Stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutów podniesionych w skardze przez Skarżącego Skarżący pismem z dnia 14 marca 2025 r. nadanym w placówce operatora wyznaczonego w dniu 26 marca 2025 r. wniósł skargę, w której zaskarżył w całości postanowienie drugiej instancji oraz wniósł o jego uchylenie.
Skarżący w skardze zarzucił naruszenia:
1) przepisów postępowania mając istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. poprzez: 1) brak dokonania wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie faktu, że brak było jakichkolwiek uzasadnionych podstaw do prowadzenia przeciwko osobie Skarżącego egzekucji administracyjnej, 2) błędne ustalenie, że na Skarżącym ciąży obowiązek regulowania opłat abonamentowych za odbiornik telewizyjny,
2) przepisów prawa materialnego, tj.: art. 2 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych oraz § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie.
Skarżący sformułował zarzut nieistnienia obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt. 1 u.p.e.a., który oparł na twierdzeniach o braku obowiązku uiszczania opłat abonamentowych, gdyż wierzyciel w żadnym przypadku nie wykazał, że taki odbiornik Skarżący posiadał i używa do chwili obecnej. Jak wskazał Skarżący odbiorniki sprzed 2007 r. nie są w stanie obecnie zapewnić odbioru jakichkolwiek programów. Ponadto Skarżący nigdy nie został zawiadomiony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, a w listopadzie 2008 roku rejestracje odbiorników straciły ważność. Skarżący powołał się także na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14 marca 2018 r. I SA/Sz 57/18 w zakresie wykazania przez wierzyciela obowiązku informacyjnego.
2.5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor uznał skargę w całości bezzasadna i wniósł o jej oddalenie.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
3.1. Skarga okazała się niezasadna.
3.2. Na wstępie wskazać należy, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).
3.3. Istota sporu sprowadza się do kwestii zasadności stanowiska organu odwoławczego co do istnienia obowiązku uiszczenia przez skarżącego opłat abonamentowych w wysokości i zakresie wskazanym w zaskarżonym postanowieniu.
3.4. Rozważając sporne zagadnienie w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy abonamentowej, w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 z późn. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie.
Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 2 ust. 3 ww. ustawy) i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1324).
Zwrócić należy uwagę, iż jak wskazał Trybunał Konstytucyjny, abonament RTV to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa (por. wyrok TK z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83 oraz wyrok z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A 2010/3/22). Analiza przepisów ustawy o opłatach abonamentowych (art. 2 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 i 4) wskazuje, że pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia - obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7 wskazanej ostatnio ustawy). Również Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu, czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych.
3.5. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, iż zasadnie Dyrektor utrzymuje, że zarejestrowanie przez Skarżącego odbiornika telewizyjnego, bez jego wyrejestrowania w okresie objętym przedmiotowym postępowaniem egzekucyjnym, jest wystarczającą przesłanką przyjęcia istnienia obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, który podlega egzekucji administracyjnej.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest fakt dokonania przez Skarżącego rejestracji odbiornika telewizyjnego używanego pod adresem: [...], [...] M., będący adresem zam. Skarżącego od 17 listopada 1953 r. do chwili obecnej, na podstawie, której wydana została książeczka radiofoniczna numer [...], stanowiąca dowód rejestracji odbiornika i służąca do wnoszenia opłat abonamentowych. Kolejna wydana książeczka radiofoniczna w dniu 17 marca 1997 r. nosiła numer [...].
W myśl art. 73 k.p.a. zgodnie z którym strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, a poza ww. uprawnieniami strona może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów lub kopii z akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, gdy jest to uzasadnione ważnym interesem strony, wtoku postępowania Skarżącemu przekazane zostały:
- duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z dnia 27 sierpnia 2008 r.,
- Print Screen z elektronicznego rejestru Poczty Polskiej S.A. zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych potwierdzający wydanie w dniu 17 marca 1997 r. książeczki radiofonicznej numer [...].
Nadto z uwagi na fakt, że Skarżący dokonał rejestracji odbiornika dla wierzyciela nie było uzasadnienia do przeprowadzania kontroli w lokalu, gdzie został wykonany obowiązek, nałożony ustawą abonamentową. Wierzyciel nie był także w tej sytuacji zobowiązany do obligatoryjnej kontroli posiadania odbiorników radiofonicznych czy telewizyjnych.
Fakt rejestracji odbiornika telewizyjnego w niniejszej sprawie został wykazany przez organ, na podstawie udostępnionej dokumentacji.
W kwestii dotyczącej braku powiadomienia Skarżącego o nadaniu indywidualnego numeru , identyfikacyjnego w pierwszej kolejności wskazać należy, że z uwagi na fakt, że wykonany został przez Zobowiązanego obowiązek rejestracji ww. odbiornika, Poczta Polska S.A. zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników, radiofonicznych i telewizyjnych dokonała nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...], który zastąpił imienną książeczkę radiofoniczną numer [...] i powiadomienia o jego nadaniu, zawiadomieniem z dnia 27 sierpnia 2008 r.
Zasadnie także organ odwoławczy wskazał, że użytkownicy, którym nadano indywidualny numer identyfikacyjny przed dniem 12 grudnia 2008 r., w którym to upływał termin wskazany w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342), kontynuują wnoszenie opłat abonamentowych, bez konieczności ponownej rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych oraz zastosowania trybu, o którym mowa w § 2 tego rozporządzenia. Ponadto zawiadomienie nie stanowi rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej abonenta, nie przydaje nowych praw i obowiązków, a jedynie potwierdza konieczność wykonania już istniejącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych.
Rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, wyraźnie normowało sposób wykonania przez Pocztę obowiązku nadania indywidualnych numerów identyfikacyjnych użytkownikom odbiorników poprzez nadanie ich z urzędu i jedynie przesłanie do użytkowników stosownego powiadomienia. Jest to więc tryb szczególny, inny niż przyjęty w postępowaniu administracyjnym, w którym następuje wydanie decyzji. W przypadku nadawania indywidualnych numerów identyfikacyjnych Poczta Polska S.A. nie była zobowiązana ani też uprawniona do wydawania decyzji administracyjnych. Poczta Polska S.A. była wyłącznie zobowiązana do dokonania technicznej operacji nadania indywidualnych numerów, poprzez przeniesienie dotychczasowych abonentów legitymujących się imiennymi książeczkami do systemu informatycznego generującego indywidualne numery i do powiadomienia o fakcie nadania indywidualnego numeru. Brak było zarówno w obowiązującej ustawie abonamentowej jak i powołanym rozporządzeniu wyraźnego nałożenia na Pocztę Polską S.A. obowiązku i uprawnienia do wydawania decyzji, bez którego operator wyznaczony wykonujący zadania zlecone nie posiada uprawnienia do wydawania decyzji administracyjnych, a także powołane przepisy nie zawierały jakiegokolwiek odwołania się do kodeksu postępowania administracyjnego, co umożliwiałoby jego zastosowanie w sprawie przesyłania zawiadomień. Skoro powołane przepisy nie nakładały na operatora wykonania obowiązku nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego w drodze wydania decyzji administracyjnej, ani też nie odwoływały się w żaden sposób do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego to do przesyłania zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie miały zastosowania przepisy o doręczania pism w postępowaniu administracyjnym zawarte w rozdziale 8 (art. 39-49) "Doręczenia" kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2022 r. I GSK 1475/21). Zasadnie zatem Dyrektor podkreśla, że obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy abonamentowej, a nie wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, który w świetle przepisów art. 5 ust. 1 i ust. 5-7 ustawy abonamentowej, trwa do czasu wyrejestrowania odbiorników.
Wskazać należy, że nadanie indywidualnego numeru indentyfikacyjnego stanowiło element przejścia do innego systemu rozliczania abonamentu, gdzie zastąpiono imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Nadanie tego numeru miało przede wszystkim walor techniczny w zakresie zmiany sposobu obsługi należności i kontaktów z abonentem i temu miało też służyć przesłanie dotychczasowym użytkownikom odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych zawiadomienia o indywidualnym numerze identyfikacyjnym.
Przyjęty w okresie od maja 2008 r. do listopada 2008 r. przez Pocztę Polską w pełni zautomatyzowany proces technologiczny, w świetle obowiązku wygenerowania zawiadomień o nadaniu indywidualnych numerów identyfikacyjnych dla wszystkich użytkowników zarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (zarówno dla abonentów płatnych jak i zwolnionych od opłat), odbywał się z wykorzystaniem systemu informatycznego. Zgodnie z ustalonymi we wskazanym powyżej okresie procedurami, w wyniku nadania indywidualnych numerów identyfikacyjnych następowało generowanie (przez wyznaczoną jednostkę Poczty Polskiej Centrum Obsługi Finansowej) plików z korespondencją "Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych". Proces generowania i dystrybucji odbywał się zgodnie z ustalonymi procedurami, z zachowaniem zasad bezpieczeństwa ochrony danych osobowych.
Przedmiotowe zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało przesłane do Skarżącego, na adres: [...], [...] M., wskazany przy rejestracji odbiornika telewizyjnego, który jest od 17 listopada 1953 r. do chwili obecnej aktualnym adresem zameldowania Skarżącego. Dokument "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" był zgodny z załącznikiem Nr 2 do rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. W przedmiotowym wzorze zawiadomienia ustawodawca wskazał jedynie obowiązek podania daty i umieszczenie podpisu uprawnionego pracownika operatora publicznego. Ponadto wskazuje się, że zgodnie z załącznikiem nr 2 do przywołanego wyżej rozporządzenia "Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" powinno zawierać: imię, nazwisko/nazwę użytkownika odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, adres zamieszkania/siedziby tj. ulicę, nr domu i lokalu, kod pocztowy, miejscowość, datę i podpis uprawnionego pracownika Poczty Polskiej S.A.
Zgodnie z przepisem art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo Pocztowe (tj.: Dz. U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1159 z późn. zm.), obowiązującej w dacie wysłania do Skarżącego zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, przesyłka nierejestrowana podlegała doręczeniu poprzez jej włożenie do oddawczej skrzynki pocztowej adresata.
Poczta Polska S.A., ze względu na masowość wysyłki przedmiotowych zawiadomień oraz przyjętą technologię, nienaruszającą obowiązujących przepisów, uznała za zasadne przechowywanie plików wyłącznie w wersji elektronicznej. Nadzór operacyjny nad prawidłowością realizacji zadań, we wskazanym wyżej okresie, w zakresie opłat abonamentowych, sprawowała wyznaczona w ramach operatora publicznego, jednostka Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej.
W aktach przedmiotowej sprawy, w której wierzyciel oddalił zarzut nieistnienia obowiązku, znajduje się poświadczony duplikat wygenerowanego zawiadomienia o nadaniu Skarżącemu Indywidualnego numeru identyfikacyjnego z dnia 27 sierpnia 2008 r. podpisany przez uprawnionego pracownika operatora, który stanowi obecnie dowód zarejestrowania odbiorników w rozumieniu § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.
Przesłany duplikat ww. zawiadomienia z dnia 27 sierpnia 2008 r. był dokumentem wygenerowanym wydrukowanym z systemu informatycznego Poczty Polskiej. Przekazany duplikat zawiadomienia stanowi uwierzytelniony odpis dokumentu, zgodnie z przepisem zawartym w art. 76 k.p.a, który stanowi, że "Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone".
Ponownie wskazać należy, że po zarejestrowaniu odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Zatem sporny obowiązek nie przestał istnieć z uwagi na wejście w życie przepisów rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342, por. wyroki NSA z dnia 15 listopada 2022 r. III FSK 1088/21, z dnia 25 listopada 2021 r. I GSK 891/21, z dnia 25 kwietnia 2024 r. I GSK 441/23, prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 października 2022 r. I SA/GI 636/22).
Reasumując Skarżący dokonał rejestracji odbiornika telewizyjnego, która nie utraciła ważności z uwagi na wejście w życie przepisów rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i jest abonentem w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy abonamentowej.
Natomiast w przypadku zaistnienia okoliczności, z powodu których jak Skarżący wskazuje zaprzestano używać odbiornika np. z powodu jego zepsucia należało/należy w placówce pocztowej dopełnić wymaganych przepisami formalności wyrejestrowania odbiornika. Wskazać należy, że każdy z n/w aktów wykonawczych tj.:
• rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 1993 r.. Nr 70, poz. 338),
• rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. nr 141, poz. 1190),
• rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187 poz.1342),
• rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676)
- zawierał/a delegacje ustawowe w dacie ich obowiązywania, które obligatoryjnie nakładały/ją na użytkowników odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych obowiązek niezwłocznego powiadomienia Poczty Polskiej m.in. o zaprzestaniu używania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych.
Jedynie podjęcie w stosownym czasie właściwych i wymaganych przepisami prawa działań wyrejestrowania odbiornika i okazanie dokumentu potwierdzonego datownikiem placówki pocztowej miałoby wpływ na stanowisko wierzyciela.
Ponadto podkreślić należy, że zarówno w książeczkach radiofonicznych, jak i na ustalonych rozporządzeniami formularzach, znajdowało sią pouczenie dla użytkownika wskazujące jak należy postąpić w zakresie np. aktualizacji danych adresowych, czy wyrejestrowania odbiorników. Zatem każdy użytkownik odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych posiadał dostęp do obowiązujących przepisów, a tym samym Poczta Polska S.A. spełniła obowiązek informacyjny.
Ponadto Skarżący w prowadzonej między stronami korespondencji został poinformowany o obowiązku dopełnienia wymaganych przepisami formalności wyrejestrowania, z uwagi na powoływanie się przez Skarżącego na zaprzestanie korzystania z odbiornika. Nie podjął jednak czynności związanych z wyrejestrowaniem odbiornika. Brak dopełnienia na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] wymaganych przepisami formalności wyrejestrowania odbiornika powoduje, że Skarżący posiada status formalnoprawny użytkownika odbiornika zobowiązanego do wnoszenia opłat abonamentowych.
W obowiązującym stanie prawnym oraz na podstawie ustalonych okoliczności w sprawie, znajdujących odzwierciedlenie w zgromadzonej dokumentacji, wierzyciel uznaje, że po stronie Skarżącego istnieje obowiązek uiszczenia zobowiązania z tytułu opłat abonamentowych, objętych tytułem wykonawczym z dnia 28 listopada 2024 r. o nr 57329E1-68/KR/2024, za okres od stycznia 2019 r. do sierpnia 2024 r.
Reasumując, zebrane w sprawie dowody, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy zostały rozpatrzone przez wierzyciela, nie naruszając zasad postępowania administracyjnego. Fakt, że Skarżący nie zgadza się z taką oceną nie świadczy, że został naruszony obowiązek wszechstronnego zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie.
Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast art. 8 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Realizacja tej zasady, polega na prowadzeniu postępowania przez organy administracji publicznej nie tylko zgodnie z prawem, ale także w sposób rzetelny i przejrzysty, aby obywatel nie miał wątpliwości co do obiektywności (uczciwości) władzy. W myśl z art. 77 k.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany przede wszystkim w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (§1). Również art. 80 k.p.a. wskazuje, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Obowiązek ten w rozpatrywanej sprawie został zrealizowany przez wierzyciela poprzez zebranie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego.
Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a. w zaskarżonym postanowieniu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.
Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów krajowych są dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
3.7. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, uznając ją za bezzasadną.