I SA/GL 1315/24

I SA/Gl 1315/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-02-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury
Dorota Kozłowska /przewodniczący/
Monika Krywow /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 239b par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędzia WSA Monika Krywow (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 lutego 2025 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 8 grudnia 2023 r. nr SKO.FP/41.4/749/2023/24972 w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji ostatecznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 8 grudnia 2023 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako organ odwoławczy, Kolegium), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 239, art. 239b § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa/tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 2383, dalej jako O.p.) po rozpatrzeniu zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej F. w K. (dalej jako Wspólnota, skarżąca), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. (dalej jako organ podatkowy) z 7 listopada 2023 r. Nr [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji tego organu z dnia 7 listopada 2023 r., nr [...] określającej Wspólnocie Mieszkaniowej - F. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 stycznia 2018 r. do grudnia 2018 r.
Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Organ podatkowy 7 listopada 2023 r. wydał decyzję nr [...] w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] w części dotyczącej określenia wysokości ww. opłaty od 1 stycznia 2018r. do 31 grudnia 2018 r.
Postanowieniem z tej samej daty organ podatkowy nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji nieostatecznej wskazując, że zaistniała przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 O.p.
W piśmie z dnia 16 listopada 2023 r. Wspólnota reprezentowana przez adwokata wniosła zażalenie na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zarzucając: nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na krótszy niż 3 miesiące okres upływu terminu przedawnienia, pomimo nieuprawdopodobnienia, że w warunkach konkretnej sprawy strona nie wykona zobowiązania wynikającego z decyzji. Ponadto strona zrzuciła organowi prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych ze względu na opieszałość organu.
Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Kolegium wskazało na treść art. 239b § 1 i § 2 O.p. stwierdzając, że organ I instancji może nadać rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli wystąpi choćby jedna z okoliczności wymienionych w pkt od 1 do 4 § 1 art. 239 b ww. ustawy (na co wskazuje użyty spójnik "lub", który oznacza, że wystarcza spełnienie jednej z ultymatywnych przesłanek - alternatywa nierozłączna) i równocześnie organ uprawdopodobni, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Ustawodawca posługuje się w § 2 terminem "uprawdopodobnienia", który to termin oznacza środek zastępczy dowodu w znaczeniu ścisłym, nie dający pewności co do okoliczności podlegających badaniu, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyspieszenie postępowania. Dopuszczalne jest zatem stosowanie przez organ podatkowy domniemań faktycznych mających wsparcie w materiale dowodowym, zasadach logiki i doświadczenia życiowego. Uprawdopodobnienie, że zobowiązanie nie zostanie wykonane wiąże się z wykazaniem, że pomimo doręczenia decyzji podatkowej zobowiązany nie wykonuje jej, zaś wysokie prawdopodobieństwo niewykonania wiąże się ze zbliżającym się przedawnieniem zobowiązania podatkowego" (wyrok NSA, I GSK 799/10, LEX nr 1126238). Zauważyć również należy, że okoliczność zbliżającego się upływu terminu przedawnienia sama w sobie uprawdopodobnia, że zobowiązanie to nie zostanie wykonane. Jest wysoce prawdopodobnym, że podatnik mający świadomość rychłego zakończenia biegu terminu przedawnienia będzie zwlekał z dobrowolną zapłatą licząc na wygaśnięcie zobowiązania podatkowego przed zastosowaniem wobec niego środków egzekucyjnych.
Oceniając wydane postanowienie Kolegium stwierdziło, że w chwili wydania zaskarżonego postanowienia okres pozostały do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego nieostateczną decyzją organu podatkowego z dnia 7 listopada 2023 r. wynosił mniej niż 3 miesiące. Zgodnie z zasadami ogólnymi przewidzianymi w art. 70 § 1 O.p. termin przedawnienia zobowiązania za 2018 rok upływa z końcem 2023 r. Możliwość wniesienia odwołania od decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności i graniczące z pewnością prawdopodobieństwo, że decyzja ta przed upływem terminu przedawnienia nie stanie się ostateczna, a tym samym wykonalna dostatecznie uprawdopodobniała to, że zobowiązanie z decyzji nie zostanie wykonane. Innym słowy organ musiał liczyć się z tym, że jeżeli nie nada nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, to zobowiązanie, które określił nie zostanie wykonane.
Kolegium wskazało, że pozostały do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego krótki okres, a także okoliczność możliwości wniesienia odwołania od decyzji - według wszelkich zasad logiki i życiowego doświadczenia nakazywały przyjąć, że Skarżąca nie wykona zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji nieostatecznej. Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 9 stycznia 2015r. sygn. akt I SA/Gl 618/14 w sytuacji, gdy podstawą do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ma być art. 239b § 1 pkt 4 O.p., to uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania powinno mieć za punkt odniesienia tę właśnie przesłankę. Zdaniem Sądu słuszne jest stanowisko, że nie tyle chodzi tu o okoliczności leżące po stronie podatnika, ale także te związane z samym upływem czasu. Skoro zatem powołana została przesłanka z pkt 4, a nie np. z pkt 2 lub 3, to przy tym uprawdopodobnieniu organ podatkowy nie musi odwoływać się do argumentacji i ustaleń, które miałyby na celu wykazanie braku wystarczającego majątku u podatnika, czy też podejmowania przez niego działań zmierzających do udaremnienia przyszłej egzekucji. Powyższe założenia doprowadziły Sąd do następującego wniosku: "Skoro decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności w dniu [...], wydana została w dniu [...] i odnosiła się do zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 rok, które przedawniało się 31 grudnia 2013 r., a skarżąca nie podjęła działań zmierzających czy to do zabezpieczenia tych należności, ani ich zapłaty, a do tego jeszcze kwestionowała ich wysokość i pozostawała w otwartym terminie do złożenia odwołanie, co wstrzymało możliwość przymusowego dochodzenia tych należności w drodze egzekucji to nie sposób uznać, że przywołując te okoliczności organy podatkowe nie uprawdopodobniły tego, że zobowiązanie określone w nieostatecznej decyzji z dnia [...] nie zostanie wykonane".
Kolegium zauważyło, że organ podatkowy miał prawo wydać postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności niezależnie od tego, czy postępowanie w sprawie podatku było prowadzone z zachowaniem terminów dotyczących załatwienia sprawy. W postępowaniu zażaleniowym dotyczącym postanowienia w sprawie rygoru organ odwoławczy nie bada również prawidłowości wydania samej decyzji.
W skardze na powyższe postanowienie Wspólnota zarzuciła:
- naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:
a. art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 239b § 1 pkt 4 i 5 2 O.p. w zw. z art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: ustawa) polegającą na utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 7 listopada 2023 r. z uwagi na krótszy niż 3 miesiące okres do upływu terminu przedawnienia mimo nieuprawdopodobnienia przez organ pierwszej instancji, że w warunkach niniejszej sprawy, w dacie wydawania obu postanowień w niniejszej sprawie, zobowiązanie nie zostanie wykonane;
b. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 139 § 1 O.p. w zw. z art. 6q ustawy polegającą na utrzymaniu w mocy postanowienia pierwszej instancji w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z uwagi na krótszy niż 3 miesiące okres do upływu terminu przedawnienia mimo, że postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji było prowadzone w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych (w tym w szczególności opieszałe), co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, w której decyzja została wydana przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania za 2018 r., co miało być sanowane przez nadanie rygom natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji.
Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podkreślił, że zarówno organ podatkowy, jak i Kolegium wydając i akceptując postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nr [...] z dnia 7 listopada 2023 r. w zakresie opłaty za okres od stycznia do grudnia 2018 r. ograniczyły się do stwierdzenia obiektywnej okoliczności upływu czasu, o którym mowa w art. 339b § 1 pkt 4 O.p. bez odniesienia tejże do warunków niniejszej sprawy. W ocenie Wspólnoty jest to wystarczające dla uznania zgłoszonego w pkt 1 niniejszej skarg zarzutu za uzasadniony,
Niezależnie od powyższego Wspólnota wskazała, że konieczność sięgnięcia przez organ podatkowy po art. 239b § 1 pkt 4 O.p. wynikała nie z obiektywnych okoliczności związanych z przedmiotem postępowania, a jedynie z faktu, że postępowanie w przedmiocie m.in. należności za 2018 r. zostało wszczęte postanowieniem z czerwca 2023 r. (w roku, w którym upływał termin przedawnienia tegoż zobowiązania), tj. za późno żeby zagwarantować, że decyzja w zakresie należności za ten rok zostanie wykonana. Równocześnie samo postępowanie prowadzone było z uchybieniem terminów określonych w art. 139 § 1 O.p. w zw. z art. 6q ustawy. I jakkolwiek w treści odpowiedzi na zażalenie z dnia 16 listopada 2023 r. organ podatkowy odniósł się do kwestii prowadzenia postępowania i jego przebiegu zarzucając Zarządowi strony obstrukcję to jednak, okoliczności te nie zostały powołane przez organ w treści samego postanowienia z dnia 7 listopada 2023 r., jak i w toku postępowania, chociażby w treści zawiadomienia strony o niezachowaniu terminu załatwienia sprawy. W treści odpowiedzi na zażalenie organ podatkowy nie wskazał również, jaki jest stosunek wymiaru opóźnienia z powodów zawinionych przez stronę w stosunku do całości prowadzonego postępowania, które prowadzone było niemal 5 miesięcy. Organ podatkowy w żaden sposób nie odniósł się również do tego, dlaczego postępowanie w przedmiocie należności za 2018 zostało wszczęte dopiero w 2023 r. (skoro deklaracją i niezbędnymi danymi organ dysponował znacznie wcześniej). W treści uzasadnienia przedmiotowej decyzji, jak również w stanowisku organu pierwszej instancji w przedmiocie złożonego w niniejszej sprawie zażalenia brak jest również jakiejkolwiek informacji, z jakich powodów decyzja w sprawie została wydana dnia 7 listopada 2023 r. (podobnie jak postanowienie w przedmiocie rygoru natychmiastowej wymagalności), podczas gdy termin wyznaczony stronie na zapoznanie się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie upłynął dnia 17 października 2023 r. Z kolei Kolegium w żaden sposób nie odniosło się do żadnej z powołanych wyżej okoliczności, ograniczając swoje rozważania w przedmiocie zarzutu dotyczącego uchybienia art. 121 § 1 w zw. z art. 139 § 1 O.p. do zacytowanego wyżej zdania. W ocenie Wspólnoty przywołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 marca 2021 r., sygn. akt: I SA/Bk 93/21 jest w pełni adekwatny do niniejszej sprawy: organ podatkowy w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte dopiero w roku upływu terminu przedawnienia, jak również nie wyjaśnił w jaki sposób strona przyczyniła się do tak dużego (zdaniem organu) przedłużenia postępowania, że należało przedmiotowej decyzji nadać rygor tymczasowej wykonalności. Kolegium natomiast w pełni zaakceptował taki stan rzeczy pomijając de facto zarzut sformułowany w zażaleniu z dnia 16 listopada 2023 r., który dotyczył zasygnalizowanych wyżej uchybień.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Kontroli Sądu w niniejszej sprawie zostało poddane postanowienie o nadaniu rygoru nieostatecznej decyzji organu podatkowego w przedmiocie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Zgodnie z art. 239b § 1 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych (pkt 1), lub strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia (pkt 2), lub strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości (pkt 3) lub okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące (pkt 4). Przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.).
Z przytoczonej regulacji wynika, że przesłanką nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, jest uprawdopodobnienie, że wynikające z decyzji zobowiązanie nie zostanie wykonane oraz zaistnienie którejś z okoliczności określonych w art. 239b § 1 O.p., przy czym fakt zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p. organ podatkowy obowiązany jest ustalić przez udowodnienie, natomiast dla wykazania spełnienia warunku określonego w paragrafie 2 tego artykułu wystarczy uprawdopodobnienie, jako środek zastępczy dowodu. Uprawdopodobnienie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie nie zostanie wykonane.
Strona skarżąca kwestionuje wystąpienie przesłanki z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej poprzez to, że organy nie uprawdopodobniły, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.
W ocenie sądu, powyższy zarzut nie jest uzasadniony.
Zgodnie z art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.
Termin przedawnienia określonego w decyzji zobowiązania podatkowego za okres od 1 stycznia 2018r. do 30 listopada 2018 r. upływa z dniem 31 grudnia 2023 r. co wynika z treści art. 70 § 1 O.p. stanowiącego, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Przypomnieć należy, że okoliczność faktyczna - krótszy niż 3 miesiące okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego automatycznie nie przesądza o zaistnieniu przesłanki uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania. Organ podatkowy, jeżeli powołuje się na przesłankę z art. 239b § 1 pkt 4 O.p., winien wskazać okoliczności stwarzające ryzyko niewykonania zobowiązania podatkowego, wiążące się ze wskazaną przesłanką. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jeżeli okres pozostały do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, to uprawdopodobnienie przesłanki przewidzianej w art. 239b § 2 O.p. polega na wykazaniu, że zachodzą takie okoliczności faktyczne, które potwierdzają, że z tego powodu zobowiązanie podatkowe wskazane w decyzji nie zostanie wykonane. Skoro do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych. Okolicznością wskazującą, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane z uwagi na krótszy niż 3 miesiące termin przedawnienia może być m.in. czas niezbędny do uzyskania przez decyzję nieostateczną waloru ostateczności. Jeżeli bowiem uruchomione zostało postępowanie odwoławcze, a spodziewany czas przeprowadzenia tego postępowania z zachowaniem terminów określonych przez przepisy prawa przekracza okres pozostały do przedawnienia zobowiązania, to okoliczność ta może stanowić uprawdopodobnienie, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.
Wskazać należy, że termin przekazania przez organ pierwszej odwołania organowi odwoławczemu zgodnie z art. 227 § 1 O.p. wynosi 14 dni. Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie później niż w ciągu 3 miesięcy (art. 139 § 3 O.p.), przy czym na czas trwania postępowania odwoławczego może mieć wpływ postawa strony, składane przez nią wnioski dowodowe. Istotnym jest, że samo sporządzenie i podpisanie decyzji (również jej wyekspediowanie przez organ) przed terminem, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., nie przesądza o tym, że została ona wydana przed upływem terminu przedawnienia. Decyduje o tym data jej doręczenia adresatowi (art. 212 O.p.). Tak długo jak decyzja nie zostanie doręczona stronie, nie wywiera żadnych skutków materialnych i procesowych, jak również nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej (zob. wyroki NSA: z 8 stycznia 2019 r. sygn. akt II FSK 3605/16 i z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt II FSK 3188/16 dostępne, jak i pozostałe powołane orzecznictwo na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie decyzja organu podatkowego z 7 listopada 2023 r. została doręczona Wspólnocie 13 listopada 2023 r. Uczyniono to wraz z kontrolowanym w niniejszej sprawie postanowieniem o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Wniesienie odwołania w ostatnim dniu terminu, przy uwzględnieniu czasu niezbędnego do uzyskania przez decyzję nieostateczną waloru ostateczności stwarza ryzyko, że w dacie upływu terminu przedawnienia decyzja wymiarowa nie uzyska przymiotu ostateczności, a tym samym zobowiązanie podatkowe, nie zostanie wykonane. Spodziewany czas przeprowadzenia tego postępowania może przekroczyć okres pozostały do przedawnienia zobowiązania. Jakkolwiek zasadnym i uprawnionym jest korzystanie przez stronę z przysługujących środków prawnych - złożenie odwołania, to organ ma prawo dokonać oceny wymogu przewidzianego w art. 239b § 2 O.p. w kontekście prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania, zwłaszcza jeżeli Wspólnota nie uiściła wcześniej dobrowolnie zobowiązania.
Powtórzyć należy, że w przypadku, gdy organ powołuje się na przesłankę określoną w art. 239 § 1 pkt 4 O.p. - okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, to uprawdopodobnienie przesłanki przewidzianej w § 2 tego przepisu polega na wykazaniu, że zachodzą takie okoliczności faktyczne, które potwierdzają, że z tego powodu zobowiązanie podatkowe z decyzji nie zostanie wykonane. W tym zakresie bez znaczenia są wszystkie te okoliczności odnoszące się do sytuacji majątkowej, czy też działań podatnika w stosunku do jego majątku. Okoliczności te mogłyby mieć wyłącznie znaczenie w przypadku zaistnienia pozostałych przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1-3 O.p. (por. wyrok NSA z 6 lutego 2019 r. sygn. akt I FSK 573/17). Jak wskazano wyżej, skoro do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, wyznaczony przez ustawodawcę jako krótszy niż 3 miesiące, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych. Nawet przy bardzo dużym majątku, przekraczającym wielokrotnie wartość zobowiązań podatkowych określonych w decyzji organu pierwszej instancji, zobowiązanie to nie zostanie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem wygaśnie na skutek przedawnienia (tak NSA w wyroku sygn. akt II FSK 3132/16). Takie stanowisko konsekwentnie prezentowane jest w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego samego czasu trwania postępowania wymiarowego, jak i daty jego wszczęcia, Sąd zauważa, że w postępowaniu wpadkowym dotyczącym nadania rygoru natychmiastowej wykonalności okoliczność ta nie podlega rozpoznaniu. Wszelkie zarzuty względem postępowania głównego – wymiarowego mogą być bowiem podnoszone w postępowaniu wywołanym odwołaniem od decyzji nieostatecznej i w tym postępowaniu podlegają rozpatrzeniu.
Oznacza powyższe, że organy wykazały, że w stosunku do zobowiązania wynikającego z decyzji z dnia 7 listopada 2023 r. zachodzi przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. i uprawdopodobniły przesłankę możliwości niewykonania zobowiązania z tego względu. Stanowisko organy wyraziły w uzasadnieniu postanowienia, spełniającym wymogi określone w art. 210 § 4 O.p.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.