I SA/Gl 1311/25

I SA/Gl 1311/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2026-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-11-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Tyszkiewicz-Ziętek /sprawozdawca/
Katarzyna Stuła-Marcela
Monika Krywow-Milczarek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
opłata od środków spożywczych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1608
art. 12 g ust.1, art. 12 i ust. 1
Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow-Milczarek, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Nikola Bartosik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 28 stycznia 2025 r. nr 1401-IOM.4108.19.2024.7.ZM UNP: 1401-25-030734 w przedmiocie ustalenia wysokości dodatkowej opłaty od środków spożywczych za grudzień 2021 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz strony skarżącej kwotę 4.748 (cztery tysiące siedemset czterdzieści osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 28 stycznia 2025 r. nr 1401-IOM.4108.19.2024.7.ZM UNP: 1401-25-030734, którą na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej Op), po rozpatrzeniu odwołania A Spółka z o.o. w C. od decyzji Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w W. z 28 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty dodatkowej od środków spożywczych za grudzień 2021 r. w kwocie 37.674,00 zł utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.
Jak wynika z akt sprawy A sp. z o.o. (dalej: Spółka, strona, skarżąca) 24 stycznia 2022 r. złożyła do Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w W. informację w sprawie opłaty od środków spożywczych CUK-1 za grudzień 2021 r., w której zadeklarowała kwotę należnej opłaty w wysokości 0,00 zł. 26 stycznia 2022 r. została uiszczona należność w kwocie 75.348,00 zł. 2 września 2022 r. Spółka złożyła korektę ww. informacji, deklarując należną opłatę do zapłaty w wysokości 75.348,00 zł.
Wobec nieterminowego uiszczenia należności Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: Naczelnik) postanowieniem z 23 sierpnia 2024 r. nr [...] (doręczonym 4 września 2024 r.) wszczął postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia opłaty dodatkowej od środków spożywczych za grudzień 2021 r.
28 października 2024 r. wydał decyzję, w której stwierdził, że opłata za grudzień 2021 r. została dokonana po terminie, o którym mowa w art. 12g ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1608 ze zm., dalej: u.z.p.) i ustalił Spółce dodatkową opłatę w wysokości 37.674,00 zł, tj. w wysokości odpowiadającej 50% kwoty należnej opłaty (50% od kwoty 75.348,00 zł).
W uzasadnieniu tej decyzji Naczelnik wskazał, że przepis art. 12i u.z.p. nakłada na organ podatkowy bezwzględny obowiązek ustalenia dodatkowej opłaty w przypadku nieterminowego uiszczenia opłaty od środków spożywczych. Wspomniana ustawa nie określa żadnych wyjątków ani też nie przewiduje możliwości uwzględniania przyczyn opóźnienia i czasokresu przekroczenia terminu.
W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie:
- art. 12 i ust.1 u.z.p. w związku z art. 31 ust.3 Konstytucji RP poprzez błędną jego wykładnię polegającą na braku miarkowania przez organ wysokości ustalonej opłaty dodatkowej od środków spożywczych, podczas gdy zgodnie z konstytucyjną zasadą proporcjonalności opłata dodatkowa powinna być ustalana proporcjonalnie do wagi przewinienia.
W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że jednodniowe spóźnienie nie oznacza, że organ jest zobowiązany nałożyć opłatę dodatkową przewidzianą w art. 12i ust. 1 u.z.p bez możliwości jej miarkowania w sytuacji, gdy nieterminowa zapłata tej daniny nie wynika z przesłanek wskazujących na nadużycie prawa i zamiar uszczuplenia wpływów beneficjenta. Na poparcie swojego stanowiska Spółka przytoczyła orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym wyroki NSA z 30 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 25/23, WSA w Warszawie z 20 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2667/23 i z 9 listopada 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 2445/22, WSA w Krakowie z 7 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 291/23 oraz WSA w Gliwicach z 11 września 2024 r., sygn. akt I SA/GI 553/24).
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Dyrektor) nie uwzględnił odwołania.
Na wstępie swoich rozważań wskazał, że zgodnie z art. 12g ust. 1 u.z.p. podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, są obowiązane:
1) składać w postaci elektronicznej informację, opatrzoną podpisem kwalifikowanym, według wzoru, o którym mowa w ust. 3, organowi właściwemu w sprawie opłaty za pośrednictwem systemu informatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych,
2) obliczać i wpłacać opłatę
- w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy informacja, na rachunek organu właściwego w sprawie opłaty.
Art. 12 i ust.1 u.z.p. stanowi, że w przypadku niedokonania opłaty w terminie, o którym mowa w art. 12g ust. 1, organ właściwy w sprawie opłaty ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę w wysokości odpowiadającej 50% kwoty należnej opłaty.
Zgodnie z art. 12j ust.1 u.z.p. do opłaty i dodatkowej opłaty stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm., dalej: O.p.), przy czym uprawnienia organów podatkowych przysługują odpowiednio naczelnikowi urzędu skarbowego, dyrektorowi izby administracji skarbowej. Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej, Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej i ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych.
Opłata dodatkowa od środków spożywczych (dalej także: opłata dodatkowa) naliczana na podstawie art. 12i u.z.p. jest więc bezpośrednią konsekwencją niedokonania opłaty od środków spożywczych w ustawowym terminie, a jej wysokość jest wprost powiązana z wysokością opłaty podstawowej, jako 50% jej wielkości.
Z treści przywołanych przepisów wynika, że ustawodawca w sposób jednoznaczny i kategoryczny stwierdził, iż konsekwencją uchybienia terminowi przewidzianego na uiszczenie opłaty od środków spożywczych jest ustalenie dodatkowej opłaty w wysokości 50% opłaty podstawowej. W przepisie tym nie pozostawiono organowi jakiejkolwiek swobody, w tym możliwości odstąpienia od ustalenia opłaty dodatkowej, jak również miarkowania jej wysokości.
Wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty jest podyktowane obiektywnymi okolicznościami. Opłata dodatkowa jest jedyną sankcją nakładaną za sam fakt zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, t.j. nieuiszczenia opłaty w ustawowym terminie.
Organ odwoławczy podkreślił, że odpowiedzialność podmiotów objętych opłatą od środków spożywczych oparta jest na przesłance o charakterze obiektywnym, jaką jest niedopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty. Brak jest więc podstaw do utożsamiania jej z naruszeniem zasad konstytucyjnych. Ustawodawca, określając wysokość tej sankcji nie odwołał się do arbitralnie przyjętych wielkości sankcyjnej opłaty, ale odniósł ją do jej konkretnej kwoty, przypadającej do uiszczenia za dany miesiąc.
Dyrektor stwierdził, że zarzut nieproporcjonalności zastosowanej sankcji za jednodniowe opóźnienie nie jest zasadny. Uchybienie obowiązkom jest bezsporne, a opłata dodatkowa nie ma drastycznego charakteru, gdyż nie została ustalona w sposób oderwany od opłaty, którą Spółka winna była uiścić.
Dyrektor nadmienił, że opłata dodatkowa jest środkiem dyscyplinującym, mającym służyć niezakłóconemu realizowaniu obowiązków uregulowanych w u.z.p. Obowiązujące przepisy nie zawierają żadnych wyjątków, np. co do długości lub przyczyny opóźnienia i nie przewidują możliwości odstąpienia od ustalenia opłaty dodatkowej. Każdorazowe niezapłacenie opłaty w ustawowym terminie obliguje organ do ustalenia opłaty dodatkowej, nawet w sytuacji, gdy na dzień wydania decyzji zobowiązanie było jużzapłacone.
Odnosząc się do przywołanego przez Spółkę orzecznictwa organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 171 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Dlatego też, mimo iż bez wątpienia orzecznictwo sądów spełnia istotną rolę, to jednak nie jest źródłem prawa, a jedynie wskazuje sposób rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie.
Jednocześnie Dyrektor zwrócił uwagę na wyrok WSA w Rzeszowie z 18 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 699/21, w którym wyrażono pogląd zbieżny ze stanowiskiem organu odwoławczego.
W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, reprezentujący skarżącą doradca podatkowy zarzucił
naruszenie:
- art. 12i ust. 1 u.z.p. w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię polegającą na braku miarkowania wysokości ustalonej opłaty dodatkowej, podczas gdy zgodnie z konstytucyjną zasadą proporcjonalności opłata ta powinna być ustalana proporcjonalnie do wagi przewinienia,
- art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji ustalającej dodatkową opłatę od środków spożywczych za grudzień 2021 r.
Wobec powyższego Spółka wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Wniesiono także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że jednodniowe spóźnienie nie oznacza, że organ jest zobowiązany nałożyć opłatę dodatkową przewidzianą w art. 12i ust. 1 u.z.p bez możliwości jej miarkowania. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Przy rozstrzygnięciu sporu należy zatem mieć na względzie konstytucyjną zasadę proporcjonalności, wyrażającą się, w świetle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, zakazem nadmiernej ingerencji, koniecznością zachowania odpowiedniej proporcji pomiędzy nałożeniem sankcji a celem, rozumianym jako szeroko pojęty interes publiczny, w tym stopniem zawinienia i wielkością deliktu.
Ponadto Spółka wskazała, że wynikająca z konstytucyjnej zasady proporcjonalności klauzula limitacyjna sprzeciwia się nakładaniu opłaty dodatkowej przewidzianej w art. 12i ust. 1 u.z.p. bez możliwości jej miarkowania, jeżeli nie jest to niezbędne dla realizacji celów wprowadzenia opłaty od środków spożywczych, a nieterminowa zapłata tej daniny nie wynika (tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) z przesłanek wskazujących na nadużycie prawa i zamiar uszczuplenia wpływów beneficjenta.
Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przywołała wyroki: NSA z 30 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 25/23 i z 29 października 2024 r., sygn. akt III FSK 741/24, WSA w Warszawie z 20 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2667/23 i z 9 listopada 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 2445/22 oraz wyrok WSA w Gliwicach z 11 września 2024 r., sygn. akt I SA/GI 553/24.
Skarżąca stwierdziła także, iż organ drugiej instancji dokonał nieprawidłowej interpretacji art. 12i ust. 1 u.z.p poprzez niezastosowanie i naruszenie zasady proporcjonalności, nałożenie na stronę niewspółmiernych obowiązków i brak jakiegokolwiek miarkowania nałożonej sankcji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skargę należało uwzględnić.
Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) podlegała decyzja z 28 stycznia 2025 r., którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w W. z 28 października 2024 r. w przedmiocie ustalenia opłaty dodatkowej od środków spożywczych za grudzień 2021 r.
Sporna w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności ustalenia stronie skarżącej dodatkowej opłaty od środków spożywczych na podstawie art. 12i ust. 1 u.z.p. bez jej miarkowania.
Wykładnia omawianej regulacji była już przedmiotem wielu orzeczeń NSA, w tym wyroków z 30 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 25/23, z 18 grudnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1039/24, z 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt III FSK 37/25, z 21 sierpnia 2025 r., sygn. akt III FSK 279/25 (wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Posługując się w poniższych wywodach argumentacją przedstawioną w tych judykatach, którą skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, wskazać należy na wstępie, że zgodnie z art. 12i ust. 1 u.z.p. w przypadku niedokonania opłaty w terminie określonym w art. 12g ust. 1, organ właściwy w sprawie opłaty ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę w wysokości odpowiadającej 50% kwoty należnej opłaty.
Opłata dodatkowa, o której mowa w art. 12i ust. 1 u.z.p. jest w istocie sankcją o charakterze administracyjnym. Nie jest ona związana z odpowiedzialnością karną, ponieważ stosownie do wskazanego przepisu u.z.p. ma być nakładana niezależnie od zawinienia przez podmiot zobowiązany do jej ponoszenia. Jedyną i obligatoryjną przesłanką ustalenia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest niedokonanie opłaty w terminie.
Jak słusznie zauważono w skardze, wynikająca z konstytucyjnej zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) klauzula limitacyjna sprzeciwia się nakładaniu opłaty dodatkowej przewidzianej w art. 12i ust. 1 u.z.p. bez możliwości jej miarkowania, jeżeli nie jest to niezbędne dla realizacji celów wprowadzenia opłaty od środków spożywczych, a nieterminowa zapłata tej daniny nie wynika z przesłanek wskazujących na nadużycie prawa i zamiar uszczuplenia wpływów beneficjenta. Konstytucyjna zasada proporcjonalności, wyraża się, w świetle orzecznictwa TK, zakazem nadmiernej ingerencji, koniecznością zachowania odpowiedniej proporcji pomiędzy środkiem, jakim jest ograniczenie danego prawa lub wolności, w tym nałożeniem sankcji a celem, rozumianym jako szeroko pojęty interes publiczny, w tym (w przypadku sankcji) stopniem zawinienia i wielkością deliktu.
Do opłaty dodatkowej można także odnieść wyrok TSUE z 15 kwietnia 2021 r. w sprawie C-935/19. Stwierdzono w nim, że narusza zasadę proporcjonalności taka wykładnia przepisu, wskutek której za prawidłowe należy uznać nałożenie na podatnika sankcji bez rozróżnienia sytuacji, w której błąd popełniony przez podatnika wynika z przesłanek wskazujących na oszustwo i dążenie do uszczuplenia wpływów beneficjenta daniny od sytuacji, w której nie występują takie szczególne okoliczności. Sankcje takie wykraczają poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia celów obejmujących zapewnienie prawidłowego poboru podatku (opłaty) i zapobieganie działaniom zmierzającym do ograniczenia działań polegających na unikaniu przez podatnika takiego świadczenia. Stanowisko to w pełni odnosi się do sposobu ustalania opłaty dodatkowej w opłacie cukrowej (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 25/23).
Uwzględniając powyższe, nie sposób w okolicznościach rozpoznawanej sprawy uznać, że jednodniowe przekroczenie terminu można kwalifikować jako nadużycie prawa, skoro należna opłata została uiszczona niezwłocznie następnego dnia.
Ustalona w niniejszej sprawie opłata dodatkowa jest nieproporcjonalna. Za jeden dzień opóźnienia w zapłacie opłaty, którą Spółka uiściła dobrowolnie kolejnego dnia wymierzono opłatę w wysokości 50% kwoty, z której zapłatą Spółka się opóźniła, co dobitnie pokazuje, że kara jest nieadekwatna do skali naruszonego obowiązku. Podobnie ocenił sankcję nałożoną z tytułu jednodniowego opóźnienia w zapłacie opłaty NSA w wyroku z 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt III FSK 37/25).
W tym miejscu wskazać również należy na nowelizację u.z.p. dokonaną 19 marca 2025 r. na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2025 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym, ustawy o zdrowiu publicznym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 340). Wspomnianą ustawą nowelizującą zmodyfikowano regulację art. 12i u.z.p. W tym zakresie przewidziano w szczególności możliwość miarkowania opłaty dodatkowej w oparciu o kryteria wskazane w art. 12i ust. 1c u.z.p. Co przy tym szczególnie istotne w realiach niniejszej sprawy ustawodawca określił w art. 12i ust. 1d u.z.p. sytuację, w których brak jest możliwości ustalenia opłaty dodatkowej. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 8 omawianej ustawy nowelizującej, do postępowań w sprawie ustalenia dodatkowej opłaty od środków spożywczych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie art. 2, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednakże stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym, jeżeli są one względniejsze dla podmiotu obowiązanego do zapłaty opłaty od środków spożywczych.
Istotne znaczenie mają przy tym motywy leżące u podstaw omawianej nowelizacji u.z.p. Głównym celem wprowadzonych zmian było wprowadzenie regulacji w zakresie dodatkowej opłaty, mających na celu rozróżnienie wysokości sankcji w zależności od sposobu stwierdzenia uchybienia. Wprost wskazano, że orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące art. 12i u.z.p. podkreślają niesprawiedliwy i opresyjny charakter opłaty dodatkowej. Dostrzeżono, że NSA zwrócił uwagę, że opłata ta jest sankcją administracyjną i należy ją przyrównać do dodatkowego zobowiązania podatkowego w VAT. Do opłaty tej można odnieść bogate orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i TSUE, zwłaszcza dotyczące zasady proporcjonalności, a ta sprzeciwia się wykładni, która pozwala nałożyć na podatnika sankcje bez rozróżniania tego, co legło u podstaw błędu. Zatem w ocenie sądów administracyjnych dodatkowa opłata powinna podlegać miarkowaniu, w zależności od oceny stopnia przewinienia związanego z niedopełnieniem obowiązków nałożonych ustawą. Wskazano również, że konstrukcja opłaty dodatkowej sprzed nowelizacji zrównała sytuację podmiotów unikających jakichkolwiek opłat z sytuacją podmiotu, który pomylił się i sam bezzwłocznie naprawił swój błąd. Dotychczasowa reguła narusza również zasadę proporcjonalności i samoobliczania podatków (tu opłat). Reguła ta zakłada, że podatnik nie tylko nalicza i odprowadza podatki, ale również we własnym zakresie i z własnej inicjatywy koryguje błędne deklaracje niezwłocznie po dostrzeżeniu nieprawidłowości. Takiemu działaniu podporządkowany jest system poboru podatków przez mechanizmy motywujące do jak najszybszego naprawienia błędu we własnym zakresie [vide: rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku akcyzowym, ustawy o zdrowiu publicznym oraz niektórych innych ustaw (druk nr 981, Sejm X kadencji)
Podniesiony w skardze zarzut nieprawidłowej wykładni art. 12i ust. 1 u.z.p., nieuwzględniającej konstytucyjnej reguły proporcjonalności jest zatem zasadny.
W toku ponownego postępowania konieczne będzie zatem powtórne rozważenie zasadności nałożenia na skarżącą dodatkowej opłaty, o której mowa w art. 12i u.z.p. Opisane zmiany wskazanej regulacji nakazują uwzględnienie art. 12i u.z.p. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) uchylił zaskarżoną decyzję.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 4731 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy do skargi w kwocie 1131 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie (3.600 zł) określone w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 września 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.