Pełny tekst orzeczenia I SA/Gl 1120/25

I SA/Gl 1120/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2026-08-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury
Mikołaj Darmosz
Paweł Kornacki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Umorzenie postępowania
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1445
art. 3 ust. 3 i 4
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Asesor WSA Mikołaj Darmosz, Protokolant specjalista Katarzyna Kot, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 31 lipca 2025 r. nr SKO.F/41.4/496/2025/8901 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. i umorzenia postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
1. G. K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: Kolegium) z 31 lipca 2025 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r.
2. Stan sprawy.
2.1. Prezydent Miasta C. decyzją z 4 czerwca 2018 r., nr [...], określił A. O., B. O., G. K., J. K., K. G., M. C., R. S. oraz spółce W S.A. w C. podatek od nieruchomości za rok 2018, w kwocie 22.381 zł. Opodatkowaniem objął działki geodezyjne o numerach [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], o łącznej powierzchni 24.594 m2.
2.2. Od tej decyzji odwołanie wniósł G. K.. Kolegium decyzją z 24 sierpnia 2018 r. utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta.
2.3. Na decyzję organu odwoławczego skargę do WSA w Gliwicach wniósł G. K..
Wyrokiem z 6 lutego 2019 r., I SA/Gl 1043/18, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z 4 czerwca 2018 r. Sąd wskazał (nie będąc związany zarzutami skargi i przedstawioną w niej argumentacją), że decyzje podatkowe w sprawie zostały wydane z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800, ze zm.; dalej: o.p.) w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu materiał dowodowy wymagał uzupełnienia ze względu na zasadę, zgodnie z którą również w przypadku współwłasności przedmiotu opodatkowania obowiązuje pierwszeństwo obowiązku podatkowego samoistnego posiadacza przed właścicielami, co oznacza, że w przypadku ustalenia, iż jeden ze współwłaścicieli stanowiącej przedmiot opodatkowania nieruchomości gruntowej jest jej posiadaczem samoistnym, na mocy art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r. 1445, ze zm.; dalej: u.p.o.l.) obowiązek podatkowy ciąży wyłącznie na nim, a określona w art. 3 ust. 4 u.p.o.l. zasada solidarności obowiązku podatkowego współwłaścicieli nie ma w tym przypadku zastosowania. Sąd wskazał, że obowiązkiem organów podatkowych w toku postępowania ponownego powinno być poczynienie ustaleń faktycznych stwierdzających lub zaprzeczających okoliczności, że jeden ze współwłaścicieli nieruchomości (spółka) jest jej samoistnym posiadaczem.
2.4. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 czerwca 2024 r., III FSK 1059/21, oddalił skargę kasacyjną G. K..
2.5. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta decyzją z 6 maja 2025 r., nr [...]:
1) określił spółce P S.A. (następcy prawnemu spółki W ), R. C. (spadkobiercy po M. C.), G. K., J. K. (spadkobiercy po J. K.), T.K. (spadkobiercy po J. K.), R.S. (występującej w imieniu własnym oraz jako spadkobierca po A. O.), B.O. oraz K. G. (spadkobiercy po K. G.) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do października 2018 r. w kwocie 1.308 zł, dla działki o nr geodezyjnym [...];
2) umorzył postępowanie w pozostałym zakresie, tj. dotyczącym działek o numerach geodezyjnych [...], [...], [...], [...] oraz [...].
W uzasadnieniu wskazał, że podatnicy są współwłaścicielami nieruchomości gruntowej niezabudowanej, położonej w C. przy ul. [...], składającej się z działek o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], o łącznej powierzchni 24.594 m2.
Na skutek wytycznych zawartych w wyroku Sądu z 6 lutego 2019 r., I SA/Gl 1043/18, organ przeprowadził jednak analizę, czy spółka P nie jest samoistnym posiadaczem przedmiotów opodatkowania. W rezultacie stwierdził, że sytuacja taka zachodzi w odniesieniu do działek o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] oraz [...]. W konsekwencji w tym zakresie przedmiotowym umorzył postępowanie podatkowe.
Stwierdził, że taka sytuacja nie zachodzi natomiast w odniesieniu do ostatniej działki - o numerze ewidencyjnym [...]. Prezydent Miasta ustalił, że w tym zakresie jako podatników należy potraktować wszystkich jej współwłaścicieli w okresie od stycznia do października 2018 r.
W decyzji wskazał również w jaki sposób i w oparciu o które przepisy aktów normatywnych wyliczył wysokość podatku, w tym dlaczego zastosował stawkę podatkową na poziomie 0,48 zł/m2.
2.6. Po złożeniu odwołania przez G. K. Kolegium decyzją z 31 lipca 2025 r., nr SKO.F/41.4/496/2025/8901, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaaprobowało wszystkie jego argumenty. Organ odnosząc się do odwołania stwierdził, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, ponieważ na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 o.p., w związku z wniesieniem 31 sierpnia 2018 r. skargi na poprzednią decyzję Kolegium, bieg terminu przedawnienia w ogóle się nie rozpoczął. Na podstawie art. 70 § 7 pkt 2 o.p. nastąpiło to dopiero z dniem 7 listopada 2024 r., po zwrocie akt Prezydentowi Miasta wraz z odpisem prawomocnego wyroku Sądu z 6 lutego 2019 r., I SA/Gl 1034/18, uchylającego decyzje organów obu instancji. Kolegium wyjaśniło również, że wobec klasyfikacji przedmiotowych działek w ewidencji gruntów jako terenów rekreacyjno-wypoczynkowych (Bz) nie było zasadne ich opodatkowanie podatkiem rolnym.
2.7. W skardze G. K. zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:
1) art. 6 ust. 5 u.p.o.l. poprzez uznanie, że rada gminy prawidłowo ustaliła wysokość mocy, dowolnej wysokości podatku od nieruchomości;
2) art. 20 ust. 2 u.p.o.l. poprzez uznanie, że rada gminy prawidłowo ustaliła wysokość mocy ustawowej wysokości podatku od nieruchomości;
3) art. 5 ust. 1 u.p.o.l. poprzez uznanie, że rada gminy prawidłowo ustaliła wysokość stawki podatku od nieruchomości.
W związku z powyższym na podstawie art. 6 ust. 8a u.p.o.l., wniósł o:
1) umorzenie postępowania podatkowego za 2018 r. od przedmiotowej nieruchomości położonej w C. o powierzchni 24.594 m2, bowiem na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. podatek od nieruchomości nie może być większy od górnej granicy stawki kwotowej podatków i opłat lokalnych, która wynosi Igg = 0,48 zł; (M.P. z 2017 r. poz. 800), podatek od nieruchomości wynosi czterdzieści osiem groszy, co powoduje, że spełnione są wymagania art. 6 ust. 8a u.p.o.l. i postępowanie należy umorzyć;
2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Ponadto skarżący na podstawie art. 240 ustawy z dnia 6 czerwca 1998 r. - Kodeks karny (Dz.U. z 2025 r. poz. 383, ze zm.; dalej: k.k.) w związku z art. 182 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, ze zm.; dalej: k.p.a.) wniósł o:
3) włączenie do sprawy prokuratora, bowiem w zaskarżonej decyzji, bez podstawy prawnej, Kolegium zastosowało większą od 100% przychodu, na rok, na metr kwadratowy, gęstość mocy podatku od nieruchomości, na metr kwadratowy podstawy opodatkowania, co jest czynem zakazanym w art. 118a k.k.
Z ostrożności skarżący wniósł o:
4) uchylenie decyzji Kolegium z 31 lipca 2025 r. w sprawie uchylenia - unicestwienia i wycofania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta z 6 maja 2025 r., określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2018 r. i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia do pierwszej instancji;
5) uchylenie, unicestwienie i wycofanie z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta z 6 maja 2025 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2018 r. i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia do pierwszej instancji.
Ponadto na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. wniósł o:
6) wydanie wyroku, że w uchwale Rady Miasta Chorzów nr XLII/758/17 z dnia 26 października 2017 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta Chorzów (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2017 r. poz. 5730; dalej powoływana także jako: uchwała Rady Miasta), Rada Miasta C.nie uchwaliła wysokości gęstości mocy podatku na metr kwadratowy (stawki podatku), która jest mniejsza od dowolnej wysokości gęstości mocy podatku na metr kwadratowy, to znaczy nie istnieje wskazany przez skarżącego współczynnik oraz istnieje ustawowa wysokość współczynnika;
7) wydanie wyroku, że w uchwale Rady Miasta nie uchwalono wysokości gęstości mocy podatku na metr kwadratowy (stawki podatku), która jest mniejsza od ustawowej wysokości gęstości mocy podatku na metr kwadratowy, to znaczy nie istnieje współczynnik oraz istnieje ustawowa wysokość współczynnika;
8) wydanie wyroku, że w uchwale Rady Miasta nie uchwalono wysokości współczynnika podobieństwa, gęstości mocy, ustawowej wysokości podatku od nieruchomości na metr kwadratowy, względem maksymalnej gęstości mocy podatku od nieruchomości na metr kwadratowy, jaką ustanowił w ustawie ustawodawca oraz pomniejszonej przez Radę Miasta, co oznacza, że współczynnik należy obliczać z opisanej przez skarżącego zależności;
9) wydanie wyroku, że w uchwale Rady Miasta dla nieruchomości o wskazanej podstawie opodatkowania, Rada Miasta uchwaliła treść także wskazaną przez skarżącego, wyrażoną we wzorach matematycznych;
10) wydanie wyroku, że w uchwale Rady Miasta dla nieruchomości o wskazanej podstawie opodatkowania, Rada Miasta C. uchwaliła, że dowolna wysokość podatku od nieruchomości wynosi czterdzieści osiem groszy;
11) wydanie wyroku, że za 2018 r. od ułamkowej części powierzchni podatek od nieruchomości wynosi sześć groszy;
12) wydanie wyroku, że za 2018 r. od ułamkowej części nieruchomości za 10/48 udziałów skarżący ma zapłacić podatek, który wynosi jeden grosz.
2.8. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
2.9. Skarżący swoją argumentację powtórzył w piśmie z 10 października 2025 r., w którym oświadczył, że na podstawie art. 304 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 46, ze zm.; dalej: k.p.k.) zawiadamia Sąd, iż Kolegium dopuściło się przestępstw z art. 231 i art. 118a k.k. oraz żąda ich ścigania.
Analogiczne argumenty skarżący zawarł także w pismach z 5 lutego 2026 r., 5 marca 2026 r., 17 lipca 2026 r. oraz 9 sierpnia 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
3. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).
Jednakże dokonując kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa, a zatem skarga zasługuje na oddalenie na podstawie art. 151 p.p.s.a.
4.1. Zasadnie organy przyjęły, że zachodzi potrzeba umorzenia postępowania podatkowego prowadzonego w stosunku do współwłaścicieli gruntów (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.) w zakresie działek nr [...], [...], [...], [...] i [...], jako że ich jedynym posiadaczem samoistnym jest spółka P S.A. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 3 u.p.o.l. jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym (wyprzedza obowiązek podatkowy współwłaścicieli).
4.2. Z kolei w odniesieniu do działki nr [...] trafny jest wniosek organów, że na podstawie art. 3 ust. 4 u.p.o.l. jako podatników należy wskazać współwłaścicieli tego gruntu, w tym skarżącego. Z ustaleń organów wynika bowiem, że ta działka nie znajdowała się w badanym roku podatkowym w posiadaniu samoistnym S. W uzasadnieniach decyzji Prezydenta Miasta oraz Kolegium wyczerpująco i prawidłowo wyjaśniono tę kwalifikację.
4.3. Organy zasadnie zakwalifikowały opodatkowany grunt jako tzw. pozostały w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. W sprawie nie ujawniły się okoliczności podważające zasadność takiej oceny prawnej.
Wreszcie, co szczególnie istotne dla skarżącego - mając na uwadze ukierunkowanie przez niego zarzutów skargi wokół kwestii zastosowanej stawki podatkowej - organy właściwie rozstrzygnęły i ten aspekt sprawy.
Na podstawie art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie określonej wysokości. Na podstawie art. 20 ust. 1 i 2 u.p.o.l. górne granice stawek kwotowych określone m.in. w art. 5 ust. 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (ust. 1). Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy (ust. 2).
Zgodnie z obwieszczeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lipca 2017 r. (Monitor Polski z 2017 poz. 800) w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2018 r., górna granica stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. wynosiła 0,48 zł.
Na tej podstawie Rada Miasta Chorzów w uchwale Nr XLII/758/17 z dnia 26 października 2017 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta Chorzów (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z 2017 r. poz. 5730) ustaliła, że roczna stawka podatku od nieruchomości od gruntów tzw. pozostałych wynosi 0,48 zł od 1 m2 powierzchni (§ 1 pkt 1 lit. c uchwały).
Biorąc to pod uwagę oraz powierzchnię opodatkowanej działki (jako podstawę opodatkowania – art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.), która wynosi 3.271 m2, oraz okres opodatkowania (od stycznia do października 2018 r.), organy zasadnie ustaliły wysokość zobowiązania podatkowego, po zaokrągleniu, na kwotę 1.308 zł.
5. Nawiązując do argumentacji skargi Sąd wskazuje, że wykładnia zastosowanych w sprawie przepisów prawa, w tym dotyczących stawki podatkowej, odbywa się na podstawie wypracowanych w doktrynie prawa oraz orzecznictwie dyrektyw interpretacyjnych. Ogólnie rzecz ujmując, powszechnie stosowany jest w tej mierze podział na:
a) wykładnię językową: znaczenie przepisu ustala się na podstawie reguł języka, w którym został on sformułowany, tj. w tym przypadku reguł języka polskiego,
b) wykładnię systemową: ustalając znaczenie danego przepisu bierze się pod uwagę także treść innych przepisów,
c) wykładnię funkcjonalną: ustalając znaczenie danego przepisu należy również uwzględnić szereg wyznaczników pozajęzykowych, jak np. cele, funkcje regulacji prawnej, przekonania moralne, sytuację społeczną (por. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 68).
Na gruncie analizowanej sprawy zastosowanie ww. dyrektyw interpretacyjnych, w szczególności wykładni językowej oraz systemowej, pozwala na jednoznaczne odkodowanie stosowanych przepisów prawa. Dotyczy to również przepisów regulujących sposób ustalania stawki podatkowej. Wbrew stanowisku skarżącego, w procesie wykładni tychże regulacji nie znajduje uzasadnienia wykorzystanie oferowanych przez niego wzorów matematycznych. Klarowny rezultat interpretacyjny w zakresie ustalenia właściwej stawki podatkowej zostaje bowiem osiągnięty poprzez odczytanie - przy uwzględnieniu reguł języka polskiego - najpierw art. 5 ust. 1 i art. 20 u.p.o.l., następnie obwieszczenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lipca 2017 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2018 r. i ostatecznie § 1 pkt 1 lit. c uchwały Rady Miasta Chorzów Nr XLII/758/17 z dnia 26 października 2017 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta Chorzów. Już zwracał na to skarżącemu uwagę nie tylko tutejszy Sąd, ale także Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki NSA z: 3 czerwca 2025 r., III FSK 1131/24; 18 marca 2026 r., III FSK 1124/25; 18 marca 2026 r., III FSK 1125/25 - powoływane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
6. W odniesieniu do postulatu skarżącego o "włączenie do sprawy Prokuratora" Sąd wskazuje, że pismem z 25 lutego 2026 r. skarżący został pouczony, iż zgodnie z art. 8 § 1 p.p.s.a. prokurator może wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu przed sądem administracyjnym, ale zależy to od uznania tego organu. Sąd nie może prokuratora do tego zobowiązać. Dlatego skarżący wniosek w tym przedmiocie powinien skierować do prokuratury.
Sąd zauważa ponadto, że w toku postępowania podatkowego skarżący występował z pismami do Prezydenta Miasta, aby w sprawie wziął udział prokurator (pisma z 27 grudnia 2024 r. i 17 stycznia 2025 r.). Organ podatkowy pisma te niezwłocznie przekazał Prokuratorowi Rejonowemu w C., który - jak widać - nie zdecydował się ani na udział w postępowaniu podatkowym, ani sądowoadministracyjnym.
7. W piśmie z 10 października 2025 r. skarżący skoncentrował się na wytknięciu popełnienia przez organ odwoławczy szeregu przestępstw związanych z nieprawidłowym - według skarżącego - ustaleniem w tej sprawie wysokości zobowiązania podatkowego. W związku z tym skarżący skierował do WSA w Gliwicach szereg zawiadomień o popełnieniu przestępstwa i zażądał ich ścigania.
Sąd orzekający w tej sprawie wskazuje zatem, że organami właściwymi do wszczęcia i prowadzenia postępowania karnego, czyli postępowania mającego na celu m.in. wykrycie i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sprawcy przestępstwa są organy wskazane w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego. Wynika to już z art. 1 i art. 2 k.p.k. Organami właściwymi do wszczęcia postępowania przygotowawczego (śledztwa albo dochodzenia) są zasadniczo Policja i prokurator (art. 298 § 1 k.p.k.). Jeśli skarżący uważa, że doszło do popełnienia przestępstwa, to wnioski w tej materii powinien kierować właśnie do tych organów. Ustawodawca przewidział że wnioski takie (zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa) podlegają rozpoznaniu w stosownym trybie (art. 303 i nast. k.p.k.).
Sądy administracyjne nie zostały powołane przez prawodawcę do wszczynania, nadzorowania lub prowadzenia postępowania karnego. Ich ustrojowa rola nie sprowadza się do działań śledczych, do ustalania czy zostało naruszone prawo karne, czyli popełnione zostało przestępstwo i ewentualnie przez kogo. Zadaniem sądów administracyjnych jest natomiast kontrola tego, czy określone formy działania administracji, jak np. decyzja administracyjna (podatkowa), ewentualnie brak działania ze strony aparatu administracyjnego, są zgodne z prawem administracyjnym, w tym podatkowym, w tym sensie, że podjęte zostały w zgodzie z istotnymi w danym przypadku regulacjami prawa materialnego (np. u.p.o.l.), procesowego (np. o.p.) lub ustrojowego (np. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – Dz.U. z 2023 r. poz. 40, ze zm.). Jest to zupełnie inna płaszczyzna stosowania prawa aniżeli weryfikacja czy doszło w danym przypadku do wyczerpania znamion przestępstwa, które to znamiona zostały określone (zwykle) w Kodeksie karnym.
Taka rola sądów administracyjnych wynika już z art. 184 Konstytucji RP, który stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej.
Funkcja sądów administracyjnych została dookreślona w ustawach. Artykuł 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, że "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej" (§ 1); Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (§ 2).
W kontekście ustawowo określonych kompetencji poszczególnych organów do reakcji na popełnienie przestępstwa sąd administracyjny jest wyłącznie "instytucją państwową" w rozumieniu art. 304 § 2 k.p.k. Ten przepis stanowi, że instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa.
Jednak w realiach tej sprawy Sąd orzekający stwierdza, w tym po zapoznaniu się z argumentacją skarżącego, że nie zauważa aby w związku z wydaniem kontrolowanej decyzji doszło do naruszenia prawa karnego w sposób, o którym mowa w art. 304 § 2 k.p.k. Co więcej, Sąd nie dostrzega, aby w realiach tej sprawy sądowoadministracyjnej zachodziła potrzeba wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji podatkowej z uwagi na naruszenie prawa podatkowego (materialnego lub procesowego).
8. Z tych powodów zaprezentowana w skardze oraz dalszych pismach procesowych argumentacja skarżącego jest nietrafna i nie mogła doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, ani uwzględnienia wniosków skarżącego o wydanie wyroku odnoszącego się treści uchwały Rady Miasta. Skarga została więc oddalona.