I SA/Gl 112/26

I SA/Gl 112/26 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2026-03-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Mikołaj Darmosz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 ust. 1 pkt 3, art. 46 par. 2a i 2b, art. 215
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: przewodniczący asesor WSA Mikołaj Darmosz (spr.), po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 28 listopada 2025 r. nr 2401-IOD-2.4102.49.2025 UNP: 2401-25-298073 w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2023 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: "Dyrektor", "DIAS") po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez R. K. (dalej: "strona", "Skarżący", "wnioskodawca") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z 4 września 2025 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2023 r.
Pismem z 29 grudnia 2025 r. drogą elektroniczną (ePUAP) strona wniosła skargę własną na ww. decyzję DIAS. Strona zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem art. 27 ust. 1-4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 14k-14m ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 tej ustawy.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej I Wydziału WSA w Gliwicach pismem z 19 lutego 2026 r. Skarżący został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz podpisanie załącznika sporządzonego w formie dokumentu elektronicznego zawierającego skargę, złożonego przy podpisanym dokumencie elektronicznym z dnia 31 grudnia 2025 r. tj. "skarga_WSA_Gliwice_R._K._2023.docx" stosownie do treści art. 46 § 2b w zw. z art. 46 § 2a p.p.s.a. W wezwaniu zamieszczono pouczenie, że nie usunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi.
Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona drogą elektroniczną w dniu 9 grudnia 2025 r. (akta sądowe – identyfikator poświadczenia ePUAP UPD [...] k. 37).
Skarżący w dniu 28 lutego 2026 r. drogą elektroniczną poprzez ePUAP wniósł do WSA w Gliwicach pismo ogólne nazwane "odwołanie" wraz załącznikiem w postaci pliku na decyzję DIAS pliku "skarga_WSA_Gliwice_R._K._2023.docx" zawierającego treść skargi z 29 grudnia 2025 r.
W treści pisma strony nie podano wartości przedmiotu zaskarżenia. Załączony plik zawierający treść skargi nie został odrębnie podpisany podpisem elektronicznym (akta sądowe – k. 39-46).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowym jest jego podpisanie przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Określony w ustawie warunek formy pisemnej uważa się za zachowany, jeżeli pismo wniesione w formie dokumentu elektronicznego zostało podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, o czym stanowi art. 46 § 2a w związku z art. 12b § 1 p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 46 § 2b p.p.s.a., zasady powyższe dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego, co potwierdziła uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2021 r. sygn. I FPS 2/21. W powołanej uchwale NSA wyjaśnił: Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b p.p.s.a., skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.
W niniejszej sprawie strona wniosła w formie dokumentu elektronicznego załączniki, który wymagał odrębnego podpisania podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Nie został on jednak opatrzony którymkolwiek z nich. Braku tego nie usunęła pomimo wezwania.
Niezależnie od powyższego zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie do art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Art. 231 p.p.s.a. stanowi, że w sprawach w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna pobiera się wpis stosunkowy. W sprawie jakiej dotyczy skarga obowiązywał wpis stosunkowy – przedmiotem zaskarżenia była bowiem decyzja wymierzająca wysokość zobowiązania podatkowego (należność pieniężna). Niedochowanie wymogu podania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.)
Pismo zawierające wezwanie do usunięcia wspomnianych braków formalnych skargi zostało doręczone 23 lutego 2026 r. Termin do wykonania wezwania upływał z dniem 2 marca 2026 r. Jak już wyjaśniono wcześniej Skarżący przed końcem tego terminu nie usunął braków skargi, gdyż nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia oraz nie przedstawił odrębnie podpisanego odpowiednim podpisem elektronicznym pliku stanowiącego zawierający treść skargi załącznik do pisma ogólnego wniesionego za pomocą ePUAP. W korespondencji strony z 28 lutego 2026 r. wniesionej po doręczeniu wezwania nie usunięto wspomnianych braków skargi. Skarżący w wezwaniu został pouczony o następstwach niewykonania wezwania w przewidzianym do tego terminu.
W konsekwencji skarga nie mogła otrzymać biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, a Sąd orzekł o jej odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.