I SA/GL 1110/25

I SA/Gl 1110/25 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Mikołaj Darmosz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 52 par. 1 i par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Gliwice, dnia 20 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Mikołaj Darmosz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 20 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. U. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 lipca 2025 r. nr 2401-IOV1.613.5.2025.DFD UNP: 2401-25-195040 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2016 r. postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: "Dyrektor", "DIAS", "organ podatkowy") decyzją z 30 lipca 2025 r. 2401-IOV1.613.5.2025.DFD UNP: 2401-25-195040 wydaną po rozpoznaniu wniosku A. U. (dalej: "Skarżący", "strona") odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z 14 grudnia 2021 r. nr 2401-IOV3.4103.239.2021.MMS oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z 29 czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2016 r.
Strona pismem z 18 sierpnia 2025 r. za pośrednictwem organu podatkowego wniosła skargę własną na decyzję DIAS z 30 lipca 2025 r. W skardze zarzucono wydanie przez Dyrektora decyzji z naruszeniem art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 121 i art. 1232 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, a to poprzez niezagwarantowanie podatnikowi prawa do czynnego udziału na każdym etapie postępowania i prawa do praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania. Wskazano, że decyzje objęte wnioskiem strony o stwierdzenie nieważności zostały doręczone osobie nie będącej stroną w sprawie. Strona podniosła, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania. Powołała się na wyroki WSA w Gliwicach z 22 września 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 288/20 oraz NSA z 2 września 2024 r. sygn. akt I FSK 379/21. Strona wniosła o eliminację/zmianę zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora z 14 grudnia 2021 r. oraz decyzji Naczelnika z 29 czerwca 2020 r.
Dyrektor w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, alternatywnie w razie jej przyjęcia do rozpoznania o oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd zobowiązany jest z urzędu i na każdym etapie rozpoznania do badania przesłanek dopuszczalności skargi.
Art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z przyczyn innych niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5a tej ustawy. Jedną ze wspomnianych innych przyczyn stanowiących podstawę do odrzucenia skargi jest niewyczerpanie przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia. Innymi słowy strona przed wniesieniem skargi do sądu powinna wykorzystać przysługujące jej dotychczas administracyjne środki zaskarżenia.
W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora wydana w następstwie rozpatrzenia wniosku strony (reprezentowanej podówczas przez pełnomocnika) o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji organów podatkowych obu instancji. Decyzją tą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji DIAS oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R.
Zaskarżona decyzja wydana została przez Dyrektora działającego jako organ podatkowy I instancji, co wynika z art. 248 § 1 pkt 2, art. 221 § 1, w zw. z art. 127 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm. – dalej: "o.p."). Od decyzji DIAS z 30 lipca 2025 r. przysługiwał stronie administracyjny środek zaskarżenia, w tym wypadku odwołanie od decyzji podatkowej (art. 220 § 1 o.p.). Z powołanego wcześniej przepisu art. 221 § 1 o.p. wynika, że w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez dyrektora izby administracji skarbowej odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym.
Strona w zaskarżonej decyzji została prawidłowo pouczona o przysługującym jej prawie i terminie do wniesienia odwołania, a pomimo tego nie skorzystała z tej możliwości. W to miejsce strona wniosła do tut. Sądu skargę na rozstrzygnięcie wydane w I instancji, od którego przysługiwał administracyjny środek zaskarżenia.
Skarżący działa we własnej sprawie. Skargi nie wniósł RPO, RPD czy prokurator.
W tym stanie rzeczy skarga okazała się niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji niniejszego postanowienia.