I SA/Gl 1030/26

I SA/Gl 1030/26 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2026-09-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-09-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Rotter /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 28 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 24 czerwca 2026 r. nr 2401-IEE.7191.78.2026.MD UNP: 2401-26-161772 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego orzeczenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku G. M. z 24 marca 2026 r. o wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu wydania orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w związku z wniesioną skargą na postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach.
Na powyższe postanowienie G. M. (dalej "strona skarżąca") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Z treści skargi wynika, że jej przedmiotem jest postanowienie organu I instancji, bowiem wyraźnie w niej wskazano nazwę organu, którego rozstrzygnięcie jest kwestionowane, jak i numer oraz datę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazane rozstrzygnięcie zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia w postaci zażalenia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Jak wynika z ww. przepisów ustawy procesowej możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona winna najpierw wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowoadministracyjne, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu II instancji. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się zgodnie, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym, choć nie oznacza to, że w skardze nie można wnosić o uchylenie aktów go poprzedzających (por. postanowienie NSA z 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 392/11; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W przedmiotowej sprawie strona skarżąca, aby zakwestionować zaskarżone postanowienie powinna była w pierwszej kolejności wnieść w ustawowym terminie zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach. Następnie miała prawo zakwestionować wydane przez organ II instancji postanowienie w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu, wniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na postanowienie organu I instancji z pominięciem etapu rozpoznania sprawy przez administracyjny organ odwoławczy należy uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do kontroli legalności rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji.
W konsekwencji skarga wniesiona na decyzję pierwszoinstancyjną musi być uznana za niedopuszczalną, a taką skargę należy odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.