I SA/Gd 921/21

I SA/Gd 921/21 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-01-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /sprawozdawca/
Krzysztof Przasnyski
Małgorzata Gorzeń /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 323/22 - Wyrok NSA z 2024-11-28
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony akt w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1128
art. 26 ust. 7a pkt 14
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych -t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M.B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w części, w której stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe. 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
We wniosku M.B. wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 4 marca 2021 r. przedstawiono następujący stan faktyczny:
W 2020 roku wnioskodawca pozostawał przez cały rok w związku małżeńskim. Między małżonkami istniał ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. Małżonkowie byli współwłaścicielami samochodu osobowego. W zeznaniu rocznym PIT-37 zwrócili się z wnioskiem o opodatkowanie na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r., zwanej dalej ustawą o PIT. W 2020 roku wnioskodawca, będący osobą niepełnosprawną, osiągnął dochody opodatkowane według skali podatkowej i skorzystał z odliczenia w zeznaniu rocznym PIT-37 wydatków poniesionych na sprzęt i używanie samochodu osobowego w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Żona wnioskodawcy posiada orzeczenie o zakwalifikowaniu do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. W 2020 roku nie osiągnęła żadnego dochodu podlegającego opodatkowaniu i pozostawała na utrzymaniu męża. Wnioskodawca w 2020 roku poniósł wydatki dotyczące niepełnosprawnej żony na używanie samochodu osobowego oraz na zakup roweru stacjonarnego, który stanowi sprzęt niezbędny w rehabilitacji ruchowej żony, stosownie do potrzeb wynikających z jej niepełnosprawności. Wnioskodawca posiada imienny dokument potwierdzający poniesienie wydatku.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:
Czy w przedstawionym stanie faktycznym, w zeznaniu PIT-37 za 2020 r. wnioskodawca może również odliczyć od swojego dochodu, wydatki o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 6 i ust. 7a pkt 3 i 14 ustawy o PIT dotyczące jego żony?
Formułując własne stanowisko Wnioskodawca wskazał że, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT podstawę obliczenia podatku stanowi dochód po odliczeniu wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne. Ustawodawca w tej normie prawnej użył spójnika "lub", który służy do budowy takiej struktury zdania, która wyraża alternatywę łączną (nierozłączną). Alternatywą łączną jest zdanie złożone, które zostaje zbudowane przy użyciu spójnika "lub". Warunkiem prawdziwości alternatywy łącznej jest prawdziwość choćby jednego zdania składowego, ale też prawdziwość wszystkich zdań składowych. W odniesieniu do przepisu art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, dokonać odliczenia wydatków może osoba, która spełnia chociaż jeden warunek:
- jest tylko podatnikiem będącym osobą niepełnosprawną;
- jest jednocześnie podatnikiem będącym osobą niepełnosprawną i podatnikiem, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
Zdaniem wnioskodawcy, spełnia on jeden z powyższych warunków, jest bowiem podatnikiem będącym osobą niepełnosprawną i jednocześnie podatnikiem na utrzymaniu, którego jest osoba niepełnosprawna. Zgodnie z ustawą o PIT wydatki dotyczące żony wnioskodawcy co do zasady podlegają odliczeniu od dochodu, ponieważ spełnione są wszystkie warunki wynikające z art. 26 ust. 1 pkt 6 i ust. 7a-7d. Z uwagi na fakt, że żona nie uzyskała w 2020 r. żadnego dochodu, zastosowanie znajdą przepisy art. 26 ust. 1 pkt 6 i ust. 7a-7d w związku z art. 26 ust. 7e ustawy o PIT, zgodnie z którymi odliczenia od dochodu poniesionych wydatków dotyczących osoby niepełnosprawnej może dokonać nie osoba niepełnosprawna, a podatnik, który je poniósł i na którego utrzymaniu pozostaje osoba niepełnosprawna m. in. współmałżonek. Zdaniem Wnioskodawcy, skoro jest on podatnikiem, na którego utrzymaniu jest osoba niepełnosprawna i poniósł wydatki dotyczące osoby niepełnosprawnej, które co do zasady podlegają odliczeniu od dochodu, to wnioskodawca ma prawo do odliczenia tych wydatków od swojego dochodu.
W dniu 25 maja 2021 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację indywidualną znak [...], w której stanowisko wnioskodawcy w części dotyczącej odliczenia od dochodu wydatków na zakup roweru stacjonarnego uznał za prawidłowe, natomiast w części dotyczącej odliczenia wydatków na używanie samochodu osobowego uznał za nieprawidłowe.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w niniejszej sprawie stwierdził, że skoro żona wnioskodawcy, pozostająca na jego utrzymaniu, posiada orzeczenie o niepełnosprawności, to przysługuje mu prawo do odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej w zeznaniu składanym za 2020 r., wydatku o którym mowa w art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poniesionego na zakup indywidualnego sprzętu niezbędnego w rehabilitacji - roweru stacjonarnego. Dodatkowo wskazano, że koniecznym jest aby rower stacjonarny spełniał warunki urządzenia niezbędnego w rehabilitacji schorzenia będącego przyczyną niepełnosprawności żony wnioskodawcy.
Natomiast w odniesieniu do odliczenia od dochodu kosztów używania samochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że określona w przepisach kwota 2.280 zł jest maksymalną kwotą, która może być odliczona tytułem poniesienia ww. wydatków. Wydatki te muszą być faktycznie poniesione. Z art. 26 ust. 7a pkt 14 ww. ustawy wynika, że wysokość odliczenia wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego w odniesieniu do danego podatnika nie może przekroczyć w roku podatkowym kwoty 2.280 zł. Osoba niepełnosprawna posiadająca na utrzymaniu inną osobę niepełnosprawną może odliczyć wydatki z tytułu używania samochodu do kwoty 2.280 zł. Osobie fizycznej przysługuje bowiem jeden limit z tytułu odliczenia wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego, nawet jeżeli na jej utrzymaniu pozostaje inna osoba niepełnosprawna. W sytuacji, gdy Wnioskodawca jako osoba niepełnosprawna dokonał odliczenia ulgi rehabilitacyjnej z tytułu używania samochodu osobowego w zeznaniu PIT-37 za 2020 r. (maksymalnie do kwoty 2.280 zł) nie ma możliwości dokonania ponownego odliczenia powyższej ulgi w związku z wydatkami poniesionymi na używanie samochodu osobowego w stosunku do żony Wnioskodawcy, pozostającej na jego utrzymaniu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na interpretację indywidualną z dnia 25 maja 2021 r. nr [...]. Wnioskodawca zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 26 ust 1 pkt 6 i ust. 7a pkt 14 w związku z art. 26 ust. 7c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1128), poprzez ich błędną interpretację. W związku z przedstawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Skarżący wskazał, że nie zamierza dwukrotnie odliczać wydatków ani też ponownie odliczać wydatków z tytułu używania samochodu. Według jego interpretacji przepisów prawa (w tym zakresie) ma prawo będąc osobą, która jest jednocześnie podatnikiem będącym osobą niepełnosprawną i podatnikiem, na którego utrzymaniu jest osoba niepełnosprawna (żona) odliczyć od osiągniętego przez niego dochodu faktycznie poniesione wydatki związane z używaniem samochodu osobowego, dotyczące wnioskodawcy (w ramach przysługującego mu limitu do 2.280 zł) oraz jego żony (w ramach przysługującego jej limitu do 2.280 zł).
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1426, z późn. zm.), podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb i art. 30da-30f, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7b - 7g tego artykułu.
Przepis art. 26 ust. 7a ww. ustawy stanowi, że wydatkami, które uprawniają do skorzystania z przedmiotowej ulgi są wydatki poniesione na:
1. adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
2. przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
3. zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego,
4. zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
5. odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym,
6. odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne,
7. opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł,
8. utrzymanie psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł,
9. opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa,
10. opłacenie tłumacza języka migowego,
11. kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25 roku życia,
12. leki - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo),
13. odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:
a. osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego,
b. osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a),
14. używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dziecko niepełnosprawne, które nie ukończyło 16 roku życia - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł,
15. odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:
a. na turnusie rehabilitacyjnym,
b. w zakładach, o których mowa w pkt 6,
c. na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w pkt 11.
W myśl art. 26 ust. 7d ustawy warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:
1. orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2. decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3. orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.
Zgodnie z art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:
1. I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
a. całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
b. znaczny stopień niepełnosprawności,
2. II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
a. całkowitą niezdolność do pracy albo
b. umiarkowany stopień niepełnosprawności.
Stosownie do treści art. 26 ust. 7 pkt 4 powołanej ustawy wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty - w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.
Na podstawie art. 26 ust. 7b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku, gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.
Natomiast w myśl art. 26 ust. 13a tej ustawy, wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
Katalog ulg wymienionych w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że odliczeniu podlegają jedynie wydatki enumeratywnie w nim wymienione. Rozszerzająca interpretacja przepisu art. 26 ust. 7a ustawy jest niedozwolona. Zgodnie bowiem z zasadą przyjętą w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie prawa podatkowego, ulgi podatkowe są wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania. Tak więc przepisy regulujące prawo do ulgi winny być interpretowane ściśle, niedopuszczalna jest ich interpretacja rozszerzająca.
W świetle art. 26 ust. 7e ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych przepisy ust. 7a-7d i ust. 7g stosuje się odpowiednio do podatników, na których utrzymaniu pozostają następujące osoby niepełnosprawne: współmałżonek, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice współmałżonka, rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowe, jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają dwunastokrotności kwoty renty socjalnej określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1340), w wysokości obowiązującej w grudniu roku podatkowego. Do dochodów, o których mowa w zdaniu pierwszym, nie zalicza się alimentów na rzecz dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4, świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 100a, oraz zasiłku pielęgnacyjnego.
Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że wnioskodawca poniósł wydatki na zakup roweru stacjonarnego, który jest niezbędny w rehabilitacji ruchowej żony, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności oraz na używanie samochodu osobowego. Żona wnioskodawcy posiada orzeczenie o zakwalifikowaniu do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności i pozostawała w 2020 r. na utrzymaniu wnioskodawcy (męża).
Wnioskodawca uzyskiwał w 2020 r. dochody opodatkowane według skali podatkowej, natomiast jego żona nie uzyskała żadnych dochodów.
W zaskarżonej interpretacji organ wskazał, że skoro żona wnioskodawcy, pozostająca na jego utrzymaniu, posiada orzeczenie o niepełnosprawności, to przysługuje mu prawo do odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej w zeznaniu składanym za 2020 r., wydatku o którym mowa w art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poniesionego na zakup indywidualnego sprzętu niezbędnego w rehabilitacji - roweru stacjonarnego.
Jednakże powołując art. 26 ust. 7a pkt 14 ww. ustawy organ stwierdził, że osoba niepełnosprawna posiadająca na utrzymaniu inną osobę niepełnosprawną może odliczyć wydatki z tytułu używania samochodu do kwoty 2.280 zł.
Zdaniem organu, osobie fizycznej przysługuje bowiem jeden limit z tytułu odliczenia wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego, nawet jeżeli na jej utrzymaniu pozostaje inna osoba niepełnosprawna. W sytuacji, gdy wnioskodawca jako osoba niepełnosprawna dokonał odliczenia ulgi rehabilitacyjnej z tytułu używania samochodu osobowego w zeznaniu PIT-37 za 2020 r. (maksymalnie do kwoty 2.280 zł) nie ma możliwości dokonania ponownego odliczenia powyższej ulgi w związku z wydatkami poniesionymi na używanie samochodu osobowego w stosunku do żony wnioskodawcy, pozostającej na jego utrzymaniu.
Z poglądem tym w ocenie Sądu, zgodzić się nie można.
Przepis art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o PIT stanowi, że (oprócz warunków i zasad określonych w art. 26 ust. 7b - 7g) warunkami odliczenia wydatków w nim określonych jest po pierwsze, iż muszą być poniesione na używanie samochodu, po drugie muszą dotyczyć samochodu osobowego a po trzecie samochód musi stanowić własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną.
Oboje spełniają te warunki, bowiem wnioskodawca oraz jego żona używają samochód, on jako podatnik będący osobą niepełnosprawną i jednocześnie podatnik, na którego utrzymaniu jest osoba niepełnosprawna oraz żona jako osoba niepełnosprawna ,są współwłaścicielami samochodu osobowego.
Zarówno wnioskodawca jak i jego żona spełniają wszystkie warunki i zasady określone w ustawie do odliczenia od dochodu wydatków z tytułu używania samochodu osobowego, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy tj. mają orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, są współwłaścicielami samochodu osobowego, używają faktycznie samochód osobowy i wydatki z tytułu używania samochodu nie zostały im w jakikolwiek sposób zwrócone. Należy jednak dodać, że wydatki te muszą służyć wykonywaniu ustawowych celów każdej z tych osób osobno.
Sąd wskazuje, że art. 26 ust. 7a pkt 14 u.p.d.o.f. nie ustanawia swoistego ryczałtu wysokości odliczenia wydatków na przewozy osoby niepełnosprawnej, o czym wprost świadczy zastosowana w tym przepisie formuła "w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn.. akt II FSK 1720/12, z dnia 13 lipca 2016 r., sygn.. akt II FSK 1837/14). Tym samym organy mają obowiązek zbadania wysokości wydatków. Podatnik może wskazać wysokość tych wydatków, a organ ma obowiązek ją zweryfikować. Wysokość wydatków pomniejszających podstawę opodatkowania podlega ocenie według ogólnych reguł postępowania podatkowego, z tym zastrzeżeniem, że i organ nie może kwestionować ich rozmiaru ze względu na brak stosownej dokumentacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 444/10). Przyjęcie przeciwnego poglądu, oznaczałoby przekreślenie konstrukcji omawianej ulgi i odejście od zasady pomniejszania podstawy opodatkowania o kwotę wydatków faktycznie poniesionych. Inne założenie wykluczałoby bowiem możliwość badania wysokości, a tym samym prawidłowości dokonanych odliczeń z tytułu ulgi rehabilitacyjnej nawet wówczas, gdyby podana przez stronę kwota była, w kontekście ustaleń faktycznych sprawy niewiarygodna i odbiegała i od faktycznie poniesionych wydatków. W efekcie prowadziłoby to do ryczałtowej formy rozliczeń i konieczności zaakceptowania wysokości kosztów wskazanych przez uprawnionego bez możliwości ich jakiejkolwiek weryfikacji. Wniosek taki jest nieuprawniony zarówno w świetle wyników wykładni językowej przepisów, jak i systemowego odczytania regulacji tworzących konstrukcję odliczenia.
Mając to na uwadze Sąd podziela stanowisko skarżącego, że art. 26 ust. 1 pkt 6 i ust. 7a-7d w zw. z art. 26 ust. 7e ustawy podatkowej uprawniają go - jako osobę niepełnosprawną i zarazem osobę, na utrzymaniu którego jest niepełnosprawna żona - do odliczenia od osiągniętego przez niego dochodu poniesione wydatki na używanie samochodu osobowego, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy dotyczące jego (do wysokości wskazanego limitu) oraz dotyczące jego żony także do wysokości limitu z tym jednak zastrzeżeniem, że odliczenie to dotyczyć musi wydatków rzeczywiście poniesionych do określonej w przepisie maksymalnej kwoty, związanych z realizacją wskazanych w przepisie celów dotyczących każdej z tych osób osobno.
Z tego powodu Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację w części , w jakiej organ uznał stanowisko strony za nieprawidłowe. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a..