I SA/Gd 9/21

I SA/Gd 9/21 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2021-03-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-01-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka /sprawozdawca/
Irena Wesołowska /przewodniczący/
Małgorzata Gorzeń
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I FSK 1635/21 - Wyrok NSA z 2025-02-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 864
art.107
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2021r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 26 października 2020 r. nr [...] w przedmiocie akcyzy oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną do sądu decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, (dalej jako Dyrektor IAS lub organ odwoławczy), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.) – dalej O.p., art. 107 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U z 2019 r. poz.864 z późn. zm.- dalej u.p.a.), rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego z dnia 24 lutego 2009 r. (t.j. Dz.U. z 2019, poz. 1891), po rozpatrzeniu odwołania A Spółki z o.o. w G. (dalej jako Spółka lub Skarżąca) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako organ pierwszej instancji lub Naczelnik US) z dnia 14 lipca 2020 r., odmawiającej zwrotu akcyzy od samochodu osobowego marki AUDI o numerze VIN: [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdza, że w dniu 20.03.2020r. do Naczelnika US wpłynął wniosek Spółki zwrot akcyzy z tytułu eksportu ww. samochodu osobowego marki AUDI. Do wniosku załączono potwierdzenie zapłaty akcyzy, fakturę zakupu w/w samochodu wraz z potwierdzeniem zapłaty oraz dokumenty związane z jego eksportem, w tym oświadczenie Spółki o osobistym odbiorze przedmiotowego samochodu przez Pana D. O. w dniu 27 grudnia 2019 r. i dostarczeniu go na Ukrainę.
W wyniku przeprowadzonego postępowania Naczelnik US decyzją z dnia 14.07.2020r. odmówił zwrotu akcyzy od samochodu osobowego marki AUDI o numerze VIN jw. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Spółka nie wykazała, aby to ona dokonała eksportu samochodu lub w jej imieniu eksport był realizowany.
W rozpoznaniu odwołania Dyrektor IAS na wstępie podkreślił, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest wniosek Spółki zwrot akcyzy z tytułu eksportu ww. samochodu osobowego marki AUDI, zaś spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy Strona spełniła wszystkie przesłanki określone w art. 107 ust. 1 u.p.a. do otrzymania zwrotu akcyzy z tytułu dokonania eksportu przedmiotowego samochodu.
Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, iż Podatnik nabył ww. samochód marki AUDI w Norwegii na podstawie faktury z dnia 05.07.2019r.
W dniu 15.07.2019r. Agencja Celna A Sp. z o.o. dokonała zgłoszenia celnego przedmiotowego pojazdu oraz zadeklarowała wysokość należnego podatku akcyzowego w kwocie 8976,00 zł. Należność ta została uregulowana. Następnie, na podstawie faktury z dnia 12.12.2019r. samochód został sprzedany na rzecz Pana O. D. Wywóz samochodu z terytorium Polski nastąpił w dniu 28.12.2019r., co potwierdził pismem z dnia 30.03.2020r. Urząd Celno-Skarbowy. Wniosek o zwrot akcyzy zgodnie z art. 107 ust.1 został złożony w ustawowym terminie 1 roku tj. w dniu 20.03.2020r. (data nadania w urzędzie pocztowym 18.03.2020r.) do właściwego Naczelnika US. Do wniosku Spółka dołączyła m.in. oświadczenie Pana P. M., iż kupujący - Pan D. O. osobiście przyjechał po odbiór samochodu i dostarczył go na Ukrainę.
Pismem z dnia 20.04.2020r. organ I instancji wezwał Stronę do udzielenia informacji, w czyim imieniu dokonano eksportu przedmiotowego pojazdu, w związku z tym, iż w znajdującej się dokumentacji wywozowej warunki dostawy zostały określone regułą "EXW", która oznacza, iż to nabywca był odpowiedzialny za wywóz samochodu osobowego. W odpowiedzi, w dniu 25.05.2020r. Spółka przesłała pismo przewodnie wraz z decyzją Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego dotyczącą sprostowania warunków dostawy zawartych w zgłoszeniu celnym z dnia 13.12.2019r. W opinii organu odwoławczego słusznie organ podatkowy uznał, iż pojazd, co do którego odmówiono zwrotu podatku akcyzowego, w momencie rozpoczęcia procedury eksportu był własnością nabywcy, a Strona nie posiadała już prawa do rozporządzania nim jako właściciel, nie dokonała również eksportu we własnym imieniu.
Organ I instancji podejmując niekorzystne dla Strony rozstrzygnięcie, zasadnie zdaniem Dyrektora IAS, w sprawie przywołał art. 107 u.p.a., wskazując, że niedokonanie dostawy przez Stronę osobiście lub jej zlecenie we własnym imieniu to złamanie jednego z warunków, określonych tym przepisem, zwrotu akcyzy.
Strona w momencie dokonania eksportu pojazdu na Ukrainę nie była już właścicielem pojazdu i nie dysponowała prawem rozporządzania pojazdem AUDI jak właściciel, w związku z tym nie dokonała osobistego eksportu, ani też nie zrealizowała eksportu w imieniu nabywcy.
Potwierdzeniem powyższego jest treść oświadczenia złożonego i podpisanego przez Prezesa Zarządu Spółki P. M., iż cyt.: "Pan D. (...) osobiście przyjechał po odbiór samochodu dnia 27 grudnia 2019r. i dostarczył go na Ukrainę", co ewidentnie wskazuje, że wywozu dokonał Pan D. O.
Ponadto odnosząc się do przedłożonych przez Stronę dokumentów celnych organ odwoławczy wskazał, iż chociaż w potwierdzeniu wywozu (IE 599) o numerze [...] w polu "Nadawca" widnieją dane Spółki, to nie można uznać, że wywozu dokonała ona sama bądź odbył się on w jej imieniu. Przemawiają za tym zapisy pozostałej części tego dokumentu, a zwłaszcza warunki dostawy, które określają reguły dostawy towaru od sprzedawcy do odbiorcy w przypadku handlu międzynarodowego INCOTERMS, mające na celu określenie czynności, kosztów i ryzyka związanego z dostawą towarów na linii sprzedający kupujący. W okolicznościach niniejszej sprawy zostały one określone kodem EXW, sprostowane decyzją Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 13.05.2020r., na warunki dostawy określone regułą FCA.
Zastosowanie reguły FCA oznacza małą odpowiedzialność oraz zaangażowanie ze strony sprzedającego. Eksport zostaje uznany za dokonany w momencie dostarczenia przez sprzedawcę towaru do dyspozycji kupującego, w wyznaczonej przez niego lokalizacji. W opinii organu odwoławczego, powyższe wskazuje, że wywozu dokonał Pan D. O., gdyż odebrał samochód w G. i w momencie przekazania pojazdu to on jako kupujący ponosił ryzyko uszkodzenia lub utraty towaru pomimo, że to przedstawiciel Strony dokonał odprawy celnej eksportowej. Więź faktyczna pomiędzy zbywcą a pojazdem ustała w miejscu przekazania samochodu nabywcy tj. w G. w dniu 27 grudnia 2019 r.
Zatem, mając na uwadze powyższe, iż dostawa jest dokonana w chwili pozostawienia towaru do dyspozycji kupującego, a fakt ten miał miejsce na terytorium Polski, poprzez wydanie samochodu Panu D. O., oznacza to, że Spółka nie dokonała eksportu przedmiotowego pojazdu ani nie został on dokonany w jej imieniu. Rola Spółki ograniczyła się więc jedynie do przekazania pojazdu nabywcy, a nie przyjęcia roli "gestora transportu".
Odnosząc się do zarzutu Strony dotyczącego niewłaściwego zastosowania przez organ przepisu art. 107 ust. 1 u.p.a. poprzez błędne uznanie, że do spełnienia przesłanki wyeksportowania samochodu niezbędnym jest, aby podmiot, domagający się zwrotu akcyzy, podczas realizacji eksportu, działał w imieniu własnym, a nie nabywcy, Dyrektor IAS wyjaśnił, iż dysponowanie przez Spółkę prawem posiadania pojazdu ustało wraz z wydaniem go kupującemu, do przetransportowania go, na własny koszt, na terytorium Ukrainy. Powyższe świadczy o tym, że eksport został dokonany przez działającego we własnym imieniu nabywcę, nie zaś przez Stronę osobiście czy przez nabywcę w imieniu Strony.
W niniejszej sprawie Strona nie dysponowała już pojazdem, w związku z czym, zdaniem Dyrektora IAS, bezzasadny jest jej zarzut, iż organ I instancji błędnie uznał ją za podmiot, który nie dokonał eksportu pojazdu. Odnosząc się do załączonej do odwołania faktury z dnia 31.12.2019r. wystawioną przez Agencję Celną na potwierdzenie, że eksport przedmiotowego pojazdu odbył się na podstawie zlecenia dokonanego przez Stronę w dniu 12.12.2019r. i na jej koszt, Dyrektor IAS podkreślił, że organy obu instancji nie kwestionują działania Strony przez reprezentanta tj. Agencję Celną, co potwierdza złożone do akt upoważnienie do działania w formie przedstawicielstwa bezpośredniego z dnia 25.07.2017r. Zgodnie ze załączoną do odwołania fakturą nr 190/2019 z dnia 31.12.2019r. również w przypadku przedmiotowego samochodu odprawa celna wywozowa została przygotowana przez ww. Agencję Celną. Zdaniem Dyrektora IAS dokonaną transakcję należy jednak potraktować jako sprzedaż samochodu osobowego w kraju kontrahentowi zagranicznemu, która nie jest eksportem zdefiniowanym w art. 2 pkt 6 ustawy o podatku akcyzowym (eksport - wywóz wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej potwierdzony przez urząd celno-skarbowy, który nadzoruje faktyczne wyprowadzenie tych wyrobów lub samochodów poza terytorium Unii Europejskiej).
Dyrektor IAS stwierdził, że organ podatkowy pierwszej instancji wydając przedmiotową decyzję działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa, w sposób budzący zaufanie, dokładając należytej staranności w ustaleniu stanu faktycznego, zapewniając Stronie czynny udział w każdym stadium postępowania. Nie zgodził się ze Stroną, która powołując się na wydaną przez Naczelnika US decyzję z dnia 31.03.2020r., zarzuca organowi naruszenie zasady wynikającej z art. 122 O.p. Fakt wydania powyższej decyzji nie świadczy o "utrwalonej praktyce rozstrzygania spraw''.
W ocenie organu odwoławczego zgromadzony i rozpatrzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, zostały one także ocenione we wzajemnej łączności. Dokonanej ocenie zebranych w sprawie dowodów nie sposób zarzucić dowolności.
Zebrane w sprawie materiały wskazują, że nie została spełniona przesłanka dokonania przez Spółkę eksportu osobiście lub w imieniu Spółki przez inny podmiotu, z art. 107 u.p.a. do zwrotu akcyzy od samochodu osobowego.
Weryfikując prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych, w kontekście podniesionych w odwołaniu zarzutów, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zakwestionowania wartości dowodów, w oparciu o które Naczelnik US przyjął ustalenia stanowiące podstawę kwestionowanej decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie decyzji organu II instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. Ponadto Strona zaskarżyła także postanowienie organu o oddaleniu sformułowanego w odwołaniu wniosku o zwrócenie się do Urzędu Miejskiego w G. celem nadesłania kompletnych akt sprawy dotyczących czasowej rejestracji przedmiotowego pojazdu na terenie kraju oraz przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w tych aktach, zwłaszcza wniosku o czasową rejestrację pojazdu, na okoliczność, iż pojazd ten został czasowo zarejestrowany wyłącznie w celu wywozu poza granice kraju, a nie w celu użytkowania pojazdu na terenie kraju.
W skardze skarżąca Spółka powtórzyła zarzuty z odwołania, tj.:
1. naruszenie art. 107 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 6 u.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że do przyjęcia za spełnioną przesłankę wyeksportowania samochodu niezbędne jest, aby podmiot domagający się zwrotu akcyzy dokonując wywozu samochodu działał w imieniu własnym, a nie nabywcy, a także w chwili dokonywania wywozu samochodu nie dysponował prawem rozporządzania, jak właściciel;
2. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 6 u.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę decyzji i dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów, przejawiające się w bezzasadnym przyjęciu, jakoby skarżący nie dysponował prawem rozporządzania pojazdem jak właściciel i nie dokonał eksportu samochodu, ani taki eksport nie odbył się w imieniu skarżącego;
3. § 33 Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 8 września 2016 r. w sprawie zgłoszeń celnych oraz art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 1 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) przez ich niezastosowanie;
4. naruszenie zasady nieodstępowania przez organy od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym;
5. naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wynikającej z art. 121 § 1 O.p.
Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie stawianych zarzutów
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona do Sądu decyzja, wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a. podmiot, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, ma prawo do zwrotu akcyzy na wniosek złożony właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego.
Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem (art. 107 ust.3 ww. ustawy). Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w ust. 3 (art. 107 ust.4 ww. ustawy).
Dla pozytywnego rozpoznania wniosku o zwrot podatku akcyzowego konieczne jest, aby wszystkie przesłanki zostały spełnione łącznie. Warunki jakie ustawodawca sformułował w tym przepisie, odnoszą się do samochodu, do podmiotu ubiegającego się o zwrot akcyzy i do samego wniosku.
Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego bezspornie wynika, iż Podatnik nabył samochód marki AUDI o numerze VIN: [...] w Norwegii na podstawie faktury z dnia 05.07.2019r. W dniu 15.07.2019r. Agencja Celna A Sp. z o.o. dokonała zgłoszenia celnego przedmiotowego pojazdu oraz zadeklarowała wysokość należnego podatku akcyzowego w kwocie 8976,00 zł. Należność ta została uregulowana; następnie, na podstawie faktury z dnia 12.12.2019r. samochód został sprzedany na rzecz Pana O. D. Wywóz samochodu z terytorium Polski nastąpił w dniu 28.12.2019r., co potwierdził pismem z dnia 30.03.2020r. Urząd Celno-Skarbowy. Wniosek o zwrot akcyzy zgodnie z art. 107 ust.1 został złożony w ustawowym terminie 1 roku tj. w dniu 20.03 2020r. (data nadania w urzędzie pocztowym 18.03.2020r.) do właściwego Naczelnika US. (dowód: karty 1-18) Do wniosku Spółka dołączyła m.in. oświadczenie Pana P. M., iż kupujący - Pan D. O. osobiście przyjechał po odbiór samochodu i dostarczył go na Ukrainę. W odpowiedzi z dnia 25.05.2020r., na wezwanie organu I instancji, Skarżąca przesłała pismo przewodnie wraz z decyzją Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego dotyczącą sprostowania warunków dostawy zawartych w zgłoszeniu celnym z dnia 13.12.2019 r., określonych regułą "EXW", na warunki dostawy określone regułą FCA.
Z powyższych ustaleń wynika zatem, że pojazd, co do którego odmówiono zwrotu podatku akcyzowego, w momencie rozpoczęcia procedury eksportu był własnością nabywcy, tj. Pana D. O., a Spółka nie posiadała już prawa do rozporządzania nim jako właściciel, nie dokonała również eksportu we własnym imieniu.
Zatem niedokonanie dostawy przez Stronę osobiście lub jej zlecenie we własnym imieniu prawidłowo zostało ocenione jako złamanie jednego z warunków, określonych w art. 107 u.p.a., zwrotu akcyzy.
Kwestie dokonania eksportu pojazdu reguluje art. 107 ust. 1 u.p.a. Podmiot, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, dokonujący eksportu tego samochodu osobowego, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa jest realizowana, ma prawo do zwrotu akcyzy na wniosek złożony właściwemu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w terminie roku od dnia dokonania eksportu tego samochodu. Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie dokonano zapłaty podatku akcyzowego, wniosek o jego zwrot został złożony z zachowaniem terminu, właściwemu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego. Spełniona została również przesłanka dotycząca samochodu, tj. przedmiotowy pojazd jest samochodem osobowym i nie został zarejestrowany na terytorium kraju. Jednakże istotne dla rozstrzygnięcia jest, czy Spółka spełniła przesłankę zwrotu podatku akcyzowego określoną w art. 107 ust. 1 w/w ustawy w postaci:
1. osobistego dokonania eksportu samochodu objętego wnioskiem lub
2. zrealizowania jego w imieniu Strony przez inny pomiot.
W ocenie Sądu prawidłowe jest ustalenie organów, że powyższa przesłanka nie została spełniona, gdyż Strona w momencie dokonania eksportu pojazdu na Ukrainę nie była już właścicielem pojazdu i nie dysponowała prawem rozporządzania pojazdem AUDI jak właściciel, w związku z tym nie dokonała osobistego eksportu, ani też nie zrealizowała eksportu w imieniu nabywcy.
Potwierdzeniem powyższego jest treść oświadczenia złożonego i podpisanego przez Prezesa Zarządu Skarżącej Spółki. Organ odwoławczy odnosząc się do przedłożonych przez Stronę dokumentów celnych zasadnie wskazał, iż chociaż w potwierdzeniu wywozu (IE 599) w polu "Nadawca" widnieją dane Spółki, to nie można uznać, że wywozu dokonała ona sama bądź odbył się on w jej imieniu. Przemawiają za tym zapisy pozostałej części tego dokumentu, a zwłaszcza warunki dostawy, które określają reguły dostawy towaru od sprzedawcy do odbiorcy w przypadku handlu międzynarodowego INCOTERMS, mające na celu określenie czynności, kosztów i ryzyka związanego z dostawą towarów na linii sprzedający kupujący. W okolicznościach niniejszej sprawy zostały one określone kodem EXW, sprostowane decyzją Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 13.05.2020r., na warunki dostawy określone regułą FCA.
Zastosowanie reguły FCA oznacza małą odpowiedzialność oraz zaangażowanie ze strony sprzedającego. Eksport zostaje uznany za dokonany w momencie dostarczenia przez sprzedawcę towaru do dyspozycji kupującego, w wyznaczonej przez niego lokalizacji. Powyższe wskazuje, że wywozu dokonał Pan D. O., gdyż odebrał samochód w G. i w momencie przekazania pojazdu to on jako kupujący ponosił ryzyko uszkodzenia lub utraty towaru pomimo, że to przedstawiciel Strony dokonał odprawy celnej eksportowej. Więź faktyczna pomiędzy zbywcą a pojazdem ustała w miejscu przekazania samochodu nabywcy tj. w G. w dniu 27 grudnia 2019 r.
Zatem, mając na uwadze powyższe, iż dostawa jest dokonana w chwili pozostawienia towaru do dyspozycji kupującego, a fakt ten miał miejsce na terytorium Polski, poprzez wydanie samochodu Panu D. O., organy podatkowe trafnie wywiodły, że Spółka nie dokonała eksportu przedmiotowego pojazdu ani nie został on dokonany w jej imieniu. Rola Spółki ograniczyła się więc jedynie do przekazania pojazdu nabywcy, a nie przyjęcia roli "gestora transportu".
Tymczasem występując o zwrot podatku akcyzowego z tytułu eksportu samochodu osobowego poza obszar Unii Europejskiej, podatnik winien wykazać, że w momencie dokonywania eksportu miał prawo do rozporządzania nim jak właściciel oraz zrealizował eksport we własnym imieniu lub przez osobę działającą w jego imieniu.
W ocenie Sądu nie są trafne pozostałe zarzuty skargi. Wskazać w tym miejscu należy, że organy podatkowe zarówno pierwszej jak i drugiej instancji wydając decyzje działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, dokładając należytej staranności w ustaleniu stanu faktycznego, oraz zapewniając Stronie czynny udział w każdym stadium postępowania. Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nic były wskazywane przez skarżącego przepisy konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) ani rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zgłoszeń celnych, stąd prosty wniosek - organy nie mogły ich naruszyć.
Nie można zgodzić się również ze Stroną, która zarzuca organom naruszenie szeregu zasad Ordynacji podatkowej, w tym m.in. nieodstępowania przez organ od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym jak i prawnym. Aby praktyka rozstrzygania spraw była utrwalona, należałoby przyjąć powtarzalność analogicznych rozstrzygnięć w analogicznym stanie faktycznym i prawnym w znacznym odstępie czasu i to w różnych sprawach prowadzonych przez różne organy względem różnych podmiotów, nie zaś o sytuacji, w której jeden organ wydał jedną decyzję względem jednego podmiotu. Tym bardziej, że skarżący nie wykazał na czym polega zbieżność sprawy będącej przedmiotem skargi ze sprawą powołaną jako przykład odmiennej praktyki rozstrzygania.
Końcowo odnosząc się do zaskarżonego postanowienia organu o oddaleniu sformułowanego w odwołaniu wniosku o zwrócenie się do Urzędu Miejskiego w G. celem nadesłania kompletu akt dotyczących czasowej rejestracji przedmiotowego pojazdu na terenie kraju oraz przeprowadzenia dowodów z dokumentów, zwłaszcza wniosku o czasową rejestrację pojazdu zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie nie zostało wydane postanowienie, które zaskarża Strona. Również przeprowadzenie żądanego przez Stronę dowodu w przedmiotowym postępowaniu było niemożliwe, gdyż jak ustalono, na podstawie informacji przekazanych przez Urząd Miejski nie wpłynął żaden wniosek o rejestrację pojazdu marki AUDI.
W związku z powyższym zarzut ten jest całkowicie chybiony.
Wbrew zarzutom skargi całokształt przeprowadzonego w tej sprawie postępowania wskazuje, że było ono prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podatkowe, respektując zasady postępowania podatkowego, w tym zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę swobodnej oceny dowodów, dokonały wszechstronnej oceny wiarygodności i mocy dowodowej dowodów, na których oparły swoją decyzję. To, że ocena ta jest dla podatnika niekorzystna, nie jest równoznaczne z naruszeniem jakiegokolwiek przepisu proceduralnego.
Reasumując, należy podkreślić, że Strona nie dokonała eksportu i nie zleciła go we własnym imieniu, co potwierdziła w oświadczeniu znajdującym się w materiale dowodowym, czym złamała jeden z warunków zwrotu akcyzy, określonych w art. 107 u.p.a.
Z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzeczono jak w wyroku.