I SA/GD 778/23

I SA/Gd 778/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-11-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-08-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień
Małgorzata Gorzeń /sprawozdawca/
Sławomir Kozik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 143
art. 100 ust. 1 pkt 1, art. 101 ust. 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 3, ust. 4, art. 105 pkt 2
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 listopada 2023 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 30 czerwca 2023 r. nr 2201-IOC.4105.1.2022.MS/SL w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu importu towaru oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 30 czerwca 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor IAS, Organ odwoławczy), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.) – dalej jako: "O.p" oraz art. 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j.: Dz.U. z 2022 r. poz. 143 ze zm.) – dalej jako "u.p.a." i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 802), po rozpatrzeniu odwołania A. S. (dalej: Strona, Skarżący) z dnia 21 lipca 2022 r. od decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni (dalej: Naczelnik UCS, Organ I instancji) z dnia 29 czerwca 2022r. w przedmiocie określenia podatku akcyzowego z tytułu importu towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 14 października 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji.
Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy:
W dniu 14 października 2019 r. Agencja Celna działając jako przedstawiciel bezpośredni Strony, złożyła zgłoszenie celne w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu towaru w postaci samochodu osobowego marki Audi Q5, rok produkcji 2009, nr VIN [...], sprowadzonego ze Szwajcarii. Wobec przedmiotowego towaru Strona zadeklarowała zerową, preferencyjną stawkę celną. Podstawą do zastosowania tej stawki stanowiła deklaracja eksportera, sporządzona na umowie sprzedaży z dnia 9 września 2019 r.
Naczelnik UCS skierował do weryfikacji dowód preferencyjnego pochodzenia towaru. W dniu 5 czerwca 2020 r. otrzymał pismo szwajcarskich władz celnych informujące o negatywnym wyniku weryfikacji deklaracji o pochodzeniu towaru.
Decyzją z dnia 13 sierpnia 2020 r. Naczelnik UCS, określił stawkę celną, orzekł o zaksięgowaniu wymaganej kwoty należności celnych oraz o naliczeniu odsetek. W wyniku rozpatrzenia sprawy w związku z wniesieniem odwołania przez Stronę Dyrektor IAS decyzją z dnia 13 października 2020 r. uchylił ww. decyzję Organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Naczelnik UCS w dniu 22 lipca 2021 r. wydał decyzję, w której określił stawkę celną erga omnes w wysokości 10%, orzekł o zaksięgowaniu wymaganej kwoty należności celnych. Pismem z 12 sierpnia 2021 r. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Decyzją z dnia 13 października 2020 r. Dyrektor IAS utrzymał decyzję Organu I instancji w mocy.
Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2020 r. Naczelnik UCS wszczął postępowanie w sprawie określenia kwoty akcyzy w odniesieniu do przedmiotowego towaru. Następnie decyzją z dnia 18 września 2020 r. określił podatek akcyzowy z tytułu importu samochodu osobowego Audi Q5. Od ww. decyzji Strona odwołała się. Dyrektor IAS decyzją z dnia 4 grudnia 2020 r. uchylił decyzję Organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na brak urzędowego tłumaczenia pisma szwajcarskich władz celnych informującego o negatywnym wyniku weryfikacji deklaracji.
Naczelnik UCS ponownie przeprowadził postępowanie i w dniu 29 czerwca 2022 r. wydał decyzję, w której określił podatek akcyzowy z tytułu importu ww. pojazdu, w wysokości 693,- zł i wezwał Stronę do uiszczenia kwoty w wysokości 62,- zł stanowiącej różnicę między podatkiem wynikającym z decyzji a podatkiem uiszczonym na podstawie zgłoszenia celnego.
Pismem z 21 lipca 2022 r. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji.
Postanowieniem z dnia 6 września 2022 r. zawieszono postępowanie do czasu wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyroku w sprawie celnej. Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 396/22 WSA w Gdańsku oddalił skargę Strony na decyzję celną.
Postanowieniem z dnia 2 marca 2023 r. Dyrektor IAS podjął z urzędu postępowanie, a postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2023 r. wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
Dyrektor IAS decyzją z dnia 30 czerwca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Organu odwoławczego w niniejszej sprawie bezspornie doszło do przywozu na teren Polski samochodu ze Szwajcarii, który nie był wcześniej zarejestrowany w kraju. Nie jest sporne, że przedmiotowy pojazd jest samochodem osobowym typu SUV. Zatem uznać należało, że powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym z tytułu importu towaru (art. 100 ust. 1 pkt 1 u.p.a.). W prawomocnie zakończonej sprawie celnej przesądzono, że dług celny powstał w dniu 14 października 2019 r., a zatem również w tym dniu powstał obowiązek podatkowy, co prawidłowo przyjął Organ I instancji. W niniejszej sprawie prawidłowo za podatnika akcyzy, a w konsekwencji stronę postępowania podatkowego uznano Skarżącego.
Odnosząc się do wysokości podatku Dyrektor IAS wskazał, że podstawa opodatkowania w zakresie wartości celnej i naliczonego cła znana jest w całości z postępowania celnego, pozytywnie i prawomocnie zweryfikowanego przez WSA w Gdańsku. Prawidłowo zatem Organ I instancji określił podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym w wysokości: 20.050,- zł + 2.005,- złotych (cło) + 693,- złotych (akcyza) + 300,- złotych (zadeklarowane przez stronę krajowe koszty transportu) = 22.355,- PLN. Organ I instancji zasadnie zastosował 3,1% stawkę do prawidłowego określenia akcyzy w następujący sposób: 22.355,- x 3,1 = 693,- zł. Następnie poprawnie wskazał, że różnica między ww. kwotą a podatkiem akcyzowym zadeklarowanym w zgłoszeniu wynosi 62,- zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący zaskarżył ww. decyzję w całości i wniósł o jej uchylenie całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji oraz przekazanie sprawy Organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując sposób załatwienia sprawy; rozpoznanie skargi na rozprawie; orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucono mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów art. 233 § 1 O.p. w związku powołanymi w zaskarżonej decyzji przepisami ustawy o podatku akcyzowym oraz Prawa celnego poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na kwestionowaniu preferencyjnego pochodzenia pojazdu, co jest zawarte w deklaracji o pochodzeniu pojazdu i w rezultacie tego utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy Dyrektor IAS winien uchylić tę decyzję w całości i umorzyć postępowanie w sprawie.
Skarżący wniósł również o dołączenie do akt sprawy dokumentów z akt sprawy akt III SA/Gd 396/22, tj.: dokumentu z dnia 31 sierpnia 2020 r. wraz z kopią uwierzytelnionego tłumaczenia tego dokumentu z języka niemieckiego na okoliczność pochodzenia pojazdu objętego przedmiotowym postępowaniem z Unii Europejskiej oraz jego podlegania regułom pochodzenia w ramach handlu preferencyjnego z Unią Europejską.
Zdaniem Skarżącego samochód ma preferencyjne pochodzenie czego dowodem jest powołana wyżej informacja importera. W jego ocenie nie można uznać przedmiotowego samochodu za pojazd "nieokreślonego pochodzenia", a dowód jego pochodzenia za nieważny, skoro został on wyprodukowany w Niemczech i jest towarem pochodzącym z Unii Europejskiej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
W niniejszej sprawie Skarżący nie zgadza się z tym, że organy podatkowe określiły mu wysokości podatku akcyzowego z tytułu importu samochodu osobowego, ponieważ błędnie ustaliły one pochodzenie towaru (samochodu osobowego), co skutkowało zawyżeniem podatku.
Tutejszy Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż w przypadku, gdy dług celny został określony ostateczną decyzją organu celnego i decyzja ta nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do obliczenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, klasyfikacja taryfowa czy cło, nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towarów (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2019 r., sygn. akt I FSK 1289/17, LEX nr 2757225).
Należy podkreślić, że kwestia pochodzenia towaru była badana w odrębnym postępowaniu celnym, zakończonym decyzją pozytywnie zweryfikowaną przez WSA w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 26 stycznia 2023 r, sygn. akt III SA/Gd 396/22. Wobec powyższego ustalenia faktyczne w zakresie pochodzenia pojazdu nie mogą być ponownie weryfikowanie w niniejszym postępowaniu, gdyż ustalenie pochodzenia towaru nie mogło być i nie było przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją podatkową. Kwestia pochodzenia towaru była przedmiotem ustaleń w odrębnym postępowaniu celnym, zatem nie może być po raz kolejnych badana w ramach sprawy, której przedmiotem są inne kwestie.
Kontrola zaskarżonych decyzji sprowadza się zatem do oceny przez Sąd, czy w tej sprawie organy prawidłowo określiły wysokość podatku akcyzowego z tytułu importu towaru. Ustalenie wysokości długu celnego oraz określenie zobowiązania podatkowego to dwie odrębne sprawy. Są one wprawdzie ze sobą powiązane, niemniej każda z nich ma inny przedmiot, oparta jest na innej podstawie prawnej. Decyzja w sprawie należności celnych ma dla organów podatkowych charakter przesądzający zarówno w zakresie strony podmiotowej (adresatów obowiązku podatkowego), jak i przedmiotowej opodatkowania akcyzą z tytułu importu (wartości celnej, cła). Do czasu, gdy decyzja organu celnego nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej okoliczności, istotne dla wymiaru zobowiązania podatkowego w akcyzie, nie mogą być kwestionowane przed organami podatkowymi. Wykluczona jest więc w postępowaniu podatkowym - odrębnym od celnego - ponowna weryfikacja zgłoszenia celnego oraz ustalanie na nowo pochodzenia pojazdu, wartości celnej i w konsekwencji wysokości należnego cła.
Słusznie Dyrektor IAS zauważył, że w ramach postępowania podatkowego organy celne są zobligowane prawem do uwzględnienia w skutkach podatkowych już uprzednio rozstrzygniętych kwestii i okoliczności w postępowaniu dotyczącym sprawy celnej. W postępowaniu podatkowym w sprawie podatku akcyzowego z tytułu importu towaru nie jest dopuszczalne powtórne określanie kwoty prawnie należnego cła oraz elementów kalkulacyjnych determinujących jego wysokość, to jest wartości celnej, klasyfikacji taryfowej (kodu TARIC) oraz - co szczególnie istotne w niniejszej sprawie - pochodzenia towaru. Istnieje ścisły i nierozerwalny związek pomiędzy przepisami celnymi, a przepisami podatkowymi. Zgłoszenie celne, z punktu widzenia obowiązków podatkowych czy to w podatku akcyzowym, czy podatku od towarów i usług jest wspólnym mianownikiem ewentualnego postępowania podatkowego. Zaistnienie zdarzenia gospodarczo-prawnego określanego na gruncie przepisów celnych jako objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu i powstanie z tego tytułu długu celnego powoduje określone konsekwencje w zakresie podatku akcyzowego z tytułu importu towaru.
Prawidłowo zatem decyzja w przedmiocie podatku akcyzowego została oparta na decyzji w sprawie celnej Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 22 lipca 2021 r., w której Organ I instancji odmówił uznania deklaracji eksportera o preferencyjnym pochodzeniu samochodu osobowego marki Audi Q5 (a tym samym preferencyjnej stawki celnej) z uwagi na negatywny wynik weryfikacji przedmiotowej deklaracji, przeprowadzonej przez szwajcarskie władze celne. Wynikające z niej okoliczności (pochodzenie towaru), istotne dla wymiaru zobowiązania podatkowego są wiążące dla organu podatkowego przy wydawaniu decyzji w sprawie podatku akcyzowego.
Decyzja podatkowa musi zatem korelować z decyzją w sprawie celnej i jej istnienie jest uzasadnione skoro w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja celna, która, co istotne - stanowi element szeroko rozumianej podstawy decyzji podatkowej. Jest to konsekwencją charakteru relacji między nimi, co polega na determinowaniu rozstrzygnięcia podatkowego pierwotnie wydanym rozstrzygnięciem w przedmiocie długu celnego.
Tym samym choć postępowanie celne i postępowanie podatkowe to dwa niezależne i odrębne postępowania, to istnienie w obrocie prawnym decyzji celnej powoduje określone następstwa w zakresie związania organu podatkowego (celnego) co do podstawy opodatkowania w podatku akcyzowego z tytułu importu. Okoliczności te nie podlegają ponownej weryfikacji w postępowaniu podatkowym prowadzonym dla potrzeb określenia należnych podatków z tytułu importu towarów, kontrola legalności decyzji wydanej w tym przedmiocie pozostaje w ścisłym związku z kontrolą legalności orzeczenia określającego wysokość długu celnego. Decyzja w sprawie należności celnych ma bowiem dla organów podatkowych charakter przesądzający zarówno w zakresie strony podmiotowej, jak i przedmiotowej opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz akcyzy z tytułu importu. Stąd też postępowanie podatkowe w zasadniczej części musi uwzględniać wynik postępowania w sprawie dotyczącej należności celnych.
Niniejsze postępowanie zostało poprzedzone odrębnym postępowaniem w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego. Organy podatkowe, jak i Sąd związane są zatem ustaleniami dokonanymi mocą decyzji z dnia 22 lipca 2021 r., w której Naczelnik UCS określił stawkę celną importowanego towaru. Decyzja Organu I instancji została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora IAS z dnia 13 października 2020 r. Właściwe organy (celne) do badania tej okoliczności wypowiedziały się zatem m.in. w kwestii pochodzenia towaru. Przy czym prawomocnym wyrokiem z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 396/22 WSA w Gdańsku oddalił skargę podatnika ww. na decyzję Dyrektora IAS w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do pochodzenia towaru oraz określenia długu celnego. Orzeczenie to uprawomocniło się. Należy więc stwierdzić, że z powyższego wynika, iż WSA oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. zaaprobował wynik postępowania prowadzonego przez organy celne nie stwierdzając naruszeń prawa, które mogłyby doprowadzić do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.
W świetle powyższego w niniejszej sprawie ani organy podatkowe, ani Sąd nie mogły dokonywać ustaleń w zakresie pochodzenia towaru. Z tego względu zarzuty w tym zakresie są chybione. Zarzuty ww. zakresie nie mogą być ponownie podnoszone i oceniane w niniejszym postępowaniu, albowiem dotyczą ustaleń dokonanych w odrębnym postępowaniu. Natomiast w ramach tego postępowania ocenie podlegają kwestie dotyczące wyłącznie kontroli decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowego z tytułu importu towaru. W związku z tym należy powtórzyć, że jeśli kwota długu celnego została określona ostateczną decyzją organu celnego, to decyzja ta wiązała organ podatkowy w sprawie określenia Skarżącemu zobowiązania podatkowego. Decyzja ta wiążąco wyznaczyła elementy kalkulacyjne podstawy opodatkowania w niniejszej sprawie, a pozostając w obrocie prawnym korzysta z domniemania zgodności z prawem.
Prawidłowo zatem w niniejszej sprawie organy podatkowe określiły wysokość zobowiązania podatkowego.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji są przepisy o ustawy o podatku akcyzowym. Zgodnie z treścią art. 100 ust. 1 pkt 1 u.p.a. w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest import samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Stosownie do art. 101 ust. 1 u.p.a., obowiązek podatkowy z tytułu importu samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego. Jak wynika z art. 102 ust. 1 u.p.a., podatnikiem jest m. in. osoba fizyczna, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1. Zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 3 u.p.a., podstawą opodatkowania jest wartość celna samochodu osobowego powiększona o należne cło w przypadku importu tego samochodu. Natomiast ust. 4 ww. przepisu stanowi, że podstawa opodatkowania w przypadku importu samochodu osobowego, obejmuje również prowizję oraz koszty transportu i ubezpieczenia, jeżeli nie zostały do niej włączone, a zostały już poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju.
W przedmiotowej sprawie bezspornie doszło do przywozu na teren Polski samochodu marki Audi Q5 ze Szwajcarii, który nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium kraju. Prawidłowo zatem organy podatkowe przyjęły, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym z tytułu importu towaru. Ponadto w prawomocnie zakończonej sprawie celnej przesądzono, że dług celny powstał w dniu 14 października 2019 r., a zatem również prawidłowe są ustalenia, że w tym dniu powstał obowiązek podatkowy. Niekwestionowane są ustalenia, że Skarżący jest stroną niniejszego postępowania, a zarazem podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu importu towaru.
Odnosząc się do wysokości podstawy opodatkowania w zakresie wartości celnej i naliczonego cła należy wyjaśnić, że wartości te wynikają z postępowania celnego, pozytywnie i prawomocnie zweryfikowanego przez WSA w Gdańsku (III SA/Gd 396/22). W świetle zacytowanego wyżej przepisu prawidłowo zatem organ pierwszej instancji określił podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu importu w wysokości 22.355 zł. Przy czym uwzględniono także obowiązującą stawkę 3,1% wynikającą z art. 105 pkt 2 u.p.a. określono właściwie wysokość podatku akcyzowego z tytułu importu towaru w wysokości 693 zł.
Zauważyć jednocześnie należy, że zarzuty skargi w sprawie podatkowej odnoszą się zasadniczo do postępowania celnego; skarżący nie podniósł natomiast żadnych argumentów wskazujących na naruszenie przez organy procedujące w niniejszej sprawie przepisów ustawy o podatku akcyzowym, czy też błędnego obliczenia należności podatkowych. Kontrola rozstrzygnięcia w zakresie prawa materialnego, a w szczególności ustawy o podatku akcyzowym, dokonana przez Sąd, nie wykazała jednocześnie, aby organy obu instancji orzekające w sprawie niniejszej naruszyły obowiązujące przepisy.
W konsekwencji Sąd uznał za niesadzany zarzut naruszenia art. 233 § 1 O.p. w związku z przepisami ustawy o podatku akcyzowym oraz Prawa celnego, albowiem organ podatkowy nie mógł dokonywać ponownych ustaleń faktycznych w zakresie pochodzenia pojazdu, gdyż ustalenie dotyczące pochodzenia towaru nie mogły być i nie były przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją podatkową. Przepisy ustawy o podatku akcyzowym nie odnoszą się do pochodzenia towaru. Pochodzenie towaru ustalono zaś w odrębnym postępowaniu celnym, które mogło być przez Skarżącego kwestionowany w ramach przysługujących mu środków zaskarżenia. Natomiast przepisy prawa celnego nie mogły być ani nie były podstawą do wydania decyzji w niniejszej sprawie podatkowej, zatem ni mogło dojść do ich naruszenia.
Jak już wyżej odnotowano, zarzuty Strony dotyczące kwestii regulowanych prawem celnym i rozstrzygniętych prawomocnie w sprawie celnej są bezprzedmiotowe w sprawie podatkowej. W niniejszym postępowaniu niedopuszczalne jest zatem przeprowadzanie dowodów z dokumentów, które miałyby zmierzać wyłącznie do ustalenia w postępowaniu podatkowym pochodzenia towaru, a więc w szczególności z datowanego na 31 sierpnia 2020 r. dokumentu wraz z kopią uwierzytelnionego tłumaczenia tego dokumentu z języka niemieckiego.
Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.