I SA/Gd 758/24

I SA/Gd 758/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-02-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień
Marek Kraus /przewodniczący/
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 34 § 2 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik /spr./, Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2025 r. sprawy ze skargi Ł.I. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 14 sierpnia 2024 r., nr 2201-IEW.7192.48.2024.ARS w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 14 sierpnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor IAS) po rozpatrzeniu zażalenia Ł. i. (dalej: Zobowiązany lub Skarżący) na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej: Naczelnik US) z 3 lipca 2024 roku nr 2206-SEW-7113.1.2024 w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z 26 sierpnia 2019 roku nr: 2206-723.6379.2019, 2206-723.6381.2019, 2206-723.6382.2019, 2206-723.6383.2019, 2206-723.6384.2019, 2206-723.6385.2019, 2206-723.6387.2019 dotyczących zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do lipca 2018 r., którym: oddalono w trybie art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm.) – dalej: "u.p.e.a." zarzut nieistnienia obowiązku, zgłoszony na podstawie art. 33 § 2 pkt 1, oddalono w trybie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, zgłoszony na podstawie art. 33 § 2 pkt 2, oddalono w trybie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości, zgłoszony na podstawie art. 33 § 2 pkt 5, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy:
28 stycznia 2019 r. Zobowiązany złożył do organu podatkowego deklarację roczną PIT-4R o zaliczkach na podatek dochodowy za 2018 rok. Wykazał w niej zaliczki na podatek pobrane w 2018 roku za: styczeń 685,00 zł, luty 496,00 zł, marzec 438,00 zł, kwiecień 438,00 zł, maj 438,00 zł, czerwiec 438,00 zł i lipiec 85,00 zł. Zaliczki te nie zostały przez Zobowiązanego przekazane na konto urzędu skarbowego.
W związku z brakiem zapłaty 24 lipca 2019 r. wystawiono upomnienie, obejmujące ww. miesiące na kwotę należności głównej 3.018,00 zł, odsetki za zwłokę w kwocie 295,00 zł oraz koszty upomnienia w kwocie 11,60, zł. Upomnienie to doręczono Zobowiązanemu 12 sierpnia 2019 roku w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572) – dalej: "k.p.a." (doręczenie zastępcze).
W wyniku nieuregulowania ww. zaległości podatkowych 26 sierpnia 2019 roku wystawiono tytuły wykonawcze o nr: 2206-723.6379.2019 za styczeń 2018 roku, 2206-723.6381.2019 za luty 2018 roku, 2206-723.6382.2019 za marzec 2018 roku, 2206-723.6383.2019 za kwiecień 2018 roku, 2206-723.6384.2019 za maj 2018 roku, 2206-723.6385.2019 za czerwiec 2018 roku, 2206-723.6387.2019 za lipiec 2018 roku w kwotach należności głównych wynikających z ww. upomnienia. Tytuły wykonawcze zostały doręczone Zobowiązanemu 5 września 2019 roku.
Naczelnik US w dniu 8 czerwca 2020 roku zawiadomieniem nr 2206-SEE.711.20355690.2020.1.EOLDAR zajął rachunek bankowy Zobowiązanego w A S.A. Zawiadomienie o zajęciu zostało odebrane przez bank 8 czerwca 2020 roku, natomiast Zobowiązanemu doręczono je 1 lipca 2020 roku w trybie art. 44 k.p.a. (doręczenie zastępcze). 8 czerwca 2020 roku bank poinformował o zbiegu egzekucji.
5 lutego 2024 roku Naczelnik US wystosował do Device Sp. z.o.o. w Gdańsku zawiadomienie 2206-SEE.7110.95013478.2024.1.JS o zajęciu wynagrodzenia za pracę. Zawiadomienie to płatnik odebrał 12 lutego 2024 roku, natomiast Zobowiązany odebrał je 14 lutego 2024 roku.
W odpowiedzi na ww. zajęcie Device Sp. z.o.o poinformowała, że 31 sierpnia 2023 roku nastąpiło rozwiązanie umowy o pracę ze Zobowiązanym.
Pismem z 20 lutego 2024 r. Zobowiązany złożył zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując na nieistnienie obowiązku objętego ww. tytułami wykonawczymi, określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a. oraz wygaśnięcie obowiązku w całości.
Postanowieniem z 12 marca 2024 r. Naczelnik US oddalił zarzuty w ww. zakresie.
Na powyższe postanowienie Zobowiązany wniósł 21 marca 2024 roku zażalenie. W wyniku rozpatrzenia ww. zażalenia Dyrektor IAS postanowieniem z 29 kwietnia 2024 roku nr 2201-IEW.7192.33.2024/UP uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Naczelnik US, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wydał 3 lipca 2024 r. postanowienie nr 2206-SEW-7113.1.2024 oddalające zarzuty w sprawie.
Zobowiązany nie zgodził się z powyższym postanowieniem i złożył zażalenie zarzucając mu naruszenie art. 34 § 2 pkt 1 w związku z art. 33 § 2 pkt 1, 2 i 5 u.p.e.a., art. 7 k.p.a., art. art.77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 k.p.a., art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 18 k.p.a. W jego ocenie obowiązki objęte tytułami wykonawczymi nie istnieją, z uwagi na ich wygaśnięcie na skutek przedawnienia. Ponadto wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie zostało poprzedzone prawidłowym i aktualnym upomnieniem. Podniósł, że wniósł skargę na zajęcie wynagrodzenia za pracę, w wyniku czego Naczelnik US postanowieniem z 28 lutego 2024 roku nr 2206-SEE.7113.355.2024.2 umorzył postępowanie egzekucyjne, z uwagi na jego bezskuteczność.
Dyrektor IAS postanowieniem z 14 sierpnia 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US. Uznał, że Naczelnik US trafnie rozstrzygnął w kwestii podnoszonych przez Zobowiązanego zarzutów.
Odnosząc się do podniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku wskazał, że w przedmiotowej sprawie obowiązek wskazany w tytułach wykonawczych z 26 sierpnia 2019 r. dotyczących zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do lipca 2018 r. wynika ze złożonej przez Zobowiązanego deklaracji rocznej PIT-4R za 2018 rok o zaliczkach na podatek dochodowy, z wykazanymi kwotami zaliczek do zapłaty. Zaliczek nie zostały uiszczone, w konsekwencji powstały z ww. tytułu zaległości podatkowe w łącznej kwocie należności głównej 3.018,00 zł.
W ocenie Dyrektora IAS prawidłowo organ pierwszej instancji stwierdził, że zarzut nieistnienia obowiązku nie zasługiwał na uwzględnienie. Na dzień wystawienia ww. tytułów wykonawczych istniał obowiązek objęty tymi tytułami wykonawczymi (poprzedzonymi wystosowaniem do Zobowiązanego prawidłowego i aktualnego upomnienia z 24 lipca 2019 roku, doręczonego Panu 12 sierpnia 2019 roku).
W ocenie Dyrektora IAS organ I instancji trafnie oddalił zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a. Organ zauważył, że w związku ze złożeniem przez zobowiązanego deklaracji rocznej PIT-4R za 2018 r. i nieuregulowaniem zaliczek na podatek od stycznia do lipca 2018 roku w łącznej kwocie 3.018,00 zł organ pierwszej instancji wystawił tytuły wykonawcze, w których prawidłowo wskazał rodzaj i okres powstania należności pieniężnych, podstawę prawną obowiązku, wysokość dochodzonej należności pieniężnej istniejącej na dzień 26 sierpnia 2019 r. ze wskazaniem wysokości odsetek za zwłokę na dzień wystawienia danego tytułu wykonawczego. Zauważono przy tym, że formułując ww. zarzut zarówno w piśmie z 20 lutego 2024 roku, jak i w zażaleniu Zobowiązany nie sprecyzował w czym konkretnie upatruje niezgodność określenia obowiązku w tytule wykonawczym.
Odnosząc się do zarzutu wygaśnięcia obowiązku Dyrektor IAS stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż w stosunku do obowiązków objętych tytułami ww. wykonawczymi na dzień ich wystawienia nie zaszły żadne okoliczności określone w art. 59 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.) – dalej: "O.p.", w tym przede wszystkim obowiązki te nie wygasły, z uwagi na ich przedawnienie - jak podniesiono w zażaleniu.
Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązania podatkowe, objęte ww. tytułami wykonawczymi za styczeń-lipiec 2018 r. przedawniałyby się z upływem 31 grudnia 2023 r. Natomiast Naczelnik US, jako organ egzekucyjny w czasie trwania postępowania egzekucyjnego zastosował skuteczny środek egzekucyjny, przerywający bieg terminu przedawnienia tych zobowiązań. Jak wynika z akt sprawy zawiadomieniem z 8 czerwca 2020 r. organ egzekucyjny zajął rachunek bankowy dłużnika w A. S.A. w K.. Zawiadomienie o zajęciu zostało odebrane przez bank 8 czerwca 2020 r., natomiast Zobowiązanemu zawiadomienie o zajęciu doręczono 1 lipca 2020 r. w trybie art. 44 k.p.a. (doręczenie zastępcze).
Dyrektor IAS nadmienił, że 8 listopada 2019 r. dokonano przerachowania nadpłaty z podatku od towarów i usług w kwocie 34,40 zł i 18,00 zł na poczet należnego zobowiązania objętego tytułem wykonawczym za styczeń 2018 r. Kwota należności głównej w wysokości 685,00 została pomniejszona o ww. kwoty, w wyniku czego pozostała do zapłaty należność główna w wysokości 632,60 zł, która do dnia wydania niniejszego postanowienia nie została zapłacona, jak i pozostałe zaległości podatkowe od lutego do lipca 2018 r.
W konsekwencji organ pierwszej instancji prawidłowo oddalił zarzut wygaśnięcia obowiązku.
Końcowo Dyrektor IAS wskazał, że postanowieniem z 19 lutego 2024 na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 59 § 3 i § 4 u.p.e.a zostało umorzone postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych, z uwagi jej bezskuteczność.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący zaskarżył ww. postanowienie w całości zarzucając mu naruszenie:
I. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. - w związku z art. 18 u.p.e.a.,
2. art. 34 § 2 pkt 1 w związku z art. 33 § 2 punkty 1, 2 i 5 u.p.e.a.,
3. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.,
4. art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a,
poprzez niewłaściwe ich zastosowanie.
II. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 70 § 1 i § 4 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie.
Zarzucając powyższe Skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora IAS i w całości poprzedzającego je postanowienia Naczelnika US oraz zasądzenie od Dyrektora IAS na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że w zaskarżonych postanowieniach nie odniesiono się wyczerpująco i prawidłowo do wszystkich zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienia odpowiadają prawu.
Kontroli Sądu podlega postanowienie Dyrektora IAS utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie oddalenia zarzutów w egzekucji administracyjnej.
Należy przypomnieć, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów (podstawy zarzutów) enumeratywnie wymienia art. 33, zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.
Postępowanie w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych jest ściśle sformalizowane, a podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie mogą być dowolne okoliczności, ale te, które są wymienione w art. 33 u.p.e.a. Jego granice wyznacza sam zobowiązany decydując, czy w ogóle wnieść zarzuty, jakie zarzuty sformułować oraz jak je uzasadnić, przy czym katalog możliwych zarzutów stanowi enumeratywny zbiór zawarty w art. 33 u.p.e.a.
Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
I tak, zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: (a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, (b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, (c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; (6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: (a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, (b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, (c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
W niniejszej sprawie Skarżący zgłosił zarzuty w oparciu o art. 33 § 2 pkt 1, pkt 2 lit. b) i pkt 5 u.p.e.a.
Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku należy wyjaśnić, że "obowiązek nie istnieje" gdy obowiązek ten nigdy nie powstał (np. z mocy prawa) albo nie wydano lub nie wysłano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, albo decyzja taka została wydana lub wysłana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, albo obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów.
Z akt sprawy wynika, że obowiązek istnieje, gdyż wynika ze złożonej przez Skarżącego deklaracji rocznej PIT-4R za 2018 r. o zaliczkach na podatek dochodowy, ze wykazanymi kwotami zaliczek do zapłaty. Zaliczki te Skarżący obowiązany był zapłacić, jednak ich nie uiścił do organu podatkowego, w konsekwencji powstały z tego tytułu zaległości podatkowe w łącznej kwocie należności głównej 3.018,00 zł. Tym samym trafne jest stanowisko organów, że na dzień wystawienia ww. tytułów wykonawczych istniał obowiązek objęty tymi tytułami wykonawczymi.
Ponadto wystawienie tytułów wykonawczych zostało poprzedzone wystosowaniem do Zobowiązanego prawidłowego i aktualnego upomnienia z 24 lipca 2019 roku nr 2206-SEW.722.7226.2019, które zostało mu doręczone 12 sierpnia 2019 roku w trybie zastępczym. W konsekwencji zarzuty skargi w tym zakresie okazały się niezasadne.
Kolejno odnosząc się do zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a. zauważyć należy, że w związku ze złożeniem przez Skarżącego deklaracji rocznej PIT-4R za 2018 r. i nieuregulowaniem zaliczek na podatek od stycznia do lipca 2018 roku w łącznej kwocie 3.018,00 zł organ pierwszej instancji wystawił tytuły wykonawcze, w których prawidłowo wskazał rodzaj i okres powstania należności pieniężnych, podstawę prawną obowiązku, wysokość dochodzonej należności pieniężnej istniejącej na dzień 26 sierpnia 2019 roku ze wskazaniem wysokości odsetek za zwłokę na dzień wystawienia danego tytułu wykonawczego. Wobec czego nie zachodzi zarzucana niezgodność. W konsekwencji organ pierwszej instancji prawidłowo oddalił zarzut w tym zakresie, a organ odwoławczy utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Należy przy tym zauważyć, że Skarżący formułując powyższy zarzut nie sprecyzował w czym konkretnie upatruje niezgodność określenia obowiązku w tytule wykonawczym.
Przechodząc do kolejnego zarzutu zgłoszonego przez Skarżącego, dotyczącego wygaśnięcia obowiązku należy wskazać, że pod pojęciem wygaśnięcia obowiązku należy rozumieć przede wszystkim wykonanie lub umorzenie obowiązku w całości lub w części czy jego przedawnienie.
Zgodnie z zapisem art. 59 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek: (1) zapłaty; (2) pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta; (3) potrącenia; (4) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku; (5) zaniechania poboru; (6) przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych; (7) przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym; (8) umorzenia zaległości; (9) przedawnienia; (10) zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m; (11) nabycia spadku w całości przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego stwierdzonego przez prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku - ze skutkiem na dzień otwarcia spadku.
Tymczasem jak wynika z akt sprawy w stosunku do obowiązków objętych ww. tytułami wykonawczymi na dzień ich wystawienia nie zaszły żadne okoliczności określone w art. 59 § 1 O.p., w tym przede wszystkim obowiązki te nie wygasły, z uwagi na ich przedawnienie. W tym zakresie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązania podatkowe, objęte ww. tytułami wykonawczymi za styczeń-lipiec 2018 roku przedawniałyby się z upływem 31 grudnia 2023 r. Natomiast Naczelnik US, jako organ egzekucyjny w czasie trwania postępowania egzekucyjnego zastosował skuteczny środek egzekucyjny, przerywający bieg terminu przedawnienia tych zobowiązań - 8 czerwca 2020 r. zajął rachunek bankowy dłużnika w A. S.A. w K. Zawiadomienie o zajęciu zostało odebrane przez bank 8 czerwca 2020 r., natomiast Skarżącemu zawiadomienie o zajęciu doręczono 1 lipca 2020 r. w trybie art. 44 k.p.a. (doręczenie zastępcze). W konsekwencji nie doszło do przedawnienia. W konsekwencji organ pierwszej instancji prawidłowo oddalił zarzut wygaśnięcia obowiązku.
W sprawie nie doszło też do umorzenia należności, gdyż organ nie wydał decyzji o umorzeniu należności objętych tytułami wykonawczymi. Wskazania wymaga, że umorzenie należności polega w istocie na zwolnieniu dłużnika z obowiązku zapłaty istniejących zaległości podatkowych. Taka zaś sytuacja w stanie faktycznym tej sprawy nie wystąpiła. Wyjaśnić trzeba, że postanowieniem z 19 lutego 2024 nr 2206.SEE.7114.765.2024.1 wydanym na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 59 § 3 i § 4 u.p.e.a. organ umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych, z uwagi na bezskuteczność egzekucji. Z powyższego wynika, że wierzyciel nadal ma prawo domagać się od dłużnika spłaty swoich należności pomimo umorzenia postępowania egzekucyjnego. Możliwe też ponowne wszczęcie egzekucji, gdy w sprawie pojawią się nowe okoliczności. W konsekwencji wydane postanowienie to nie oznacza, że obowiązek wygasł, obecnie jedynie nie egzekucja okazała się nieskuteczna.
W związku z powyższym należało stwierdzić, że zarzuty wskazane w skardze są bezzasadne. Organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa, zarówno wskazanych w skardze, jak i innych w niej niewymienionych.
W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżone postanowienie zawierało ponadto wszystkie składniki elementy postanowienia administracyjnego wymienione w art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., w tym zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.