I SA/GD 754/23

I SA/Gd 754/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-11-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-08-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka /sprawozdawca/
Irena Wesołowska /przewodniczący/
Małgorzata Gorzeń
Sławomir Kozik /Sędzia Zastępca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2587
art. 24d ust. 3 i 4, art. 24 e ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M. Spółki z o.o. z siedziba w G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 czerwca 2023 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.633.2020.2.PC w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 kwietnia 2023 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.633.2020.1.IZ; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597( pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżonym do sądu postanowieniem z dnia 6 czerwca 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) po rozpoznaniu zażalenia M Spółki z o.o. z siedzibą w G. (dalej: strona, wnioskodawca, Skarżąca) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora KIS z 3 kwietnia 2023 r. o odmowie wszczęcia postępowania w zakresie pytań nr 3, 9 i 10 w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
W uzasadnieniu DKIS wskazał, że w dniu 17 września 2020 r. wpłynął wniosek Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczył m. in. ustalenia:
- czy przedstawiona przez Spółkę koncepcja przypisywania kosztów wspólnych IT i kosztów wspólnych ogólnych do przychodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, w celu obliczenia dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, jest prawidłowa (pytanie oznaczone we wniosku nr 3),
- prawidłowy jest sposób, w jaki Spółka zamierza uwzględniać poszczególne wartości ponoszonych kosztów we wzorze Nexus obliczanym dla poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej, a więc:
a) w zakresie kosztów wspólnych IT i kosztów wspólnych ogólnych, taką metodą, jak opisano w stanowisku do pytania nr 3,
b) w zakresie wynagrodzenia pracowników i współpracowników w takiej części, jak wskazano w stanowisku własnym do pytań nr 4-7 (pytanie oznaczone we wniosku nr 9)
- prowadzenie opisanej przez Podatnika dokumentacji będzie spełniało wymagania przewidziane w art. 24e ustawy o CIT, umożliwiające stosowanie 5% podatku od osiągniętego przez podatnika kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (pytanie oznaczone we wniosku nr 10).
W odpowiedzi na wezwanie – pismem z 8 grudnia 2020 r. Spółka uzupełniła wniosek zgodnie z żądaniem DKIS.
Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2020 r. DKIS pozostawił wniosek bez rozpatrzenia.
Zażalenie od ww. postanowienia nie zostało uwzględnione i w konsekwencji postanowieniem z 8 marca 2021 r. DKIS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Po rozpoznaniu skargi na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 21 września 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 631/21 uchylił zaskarżone postanowienie z 8 marca 2021 r. oraz poprzedzające je postanowienie z 28 grudnia 2020 r.
Pismem z 10 listopada 2021 r. Dyrektor KIS złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 października 2022 r. sygn. akt II FSK 1432/21 oddalił skargę kasacyjną organu.
W dniu 3 stycznia 2023 r. wpłynął do DKIS prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 631/21 z 21 września 2021 r.
W dniu 3 kwietnia 2023 r. DKIS ponownie rozpatrzył wniosek Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej wydając m.in. postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w zakresie pytań oznaczonych nr 3, 9 i 10 w złożonym przez Spółkę wniosku z 17 września 2020 r.
Utrzymując zaskarżone zażaleniem postanowienie w mocy DKIS przywołując treść art. 14b § 1 oraz art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651) - dalej: O.p., stwierdził, że z treści przywołanych przepisów wynika, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji
przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy, dokonywana na gruncie przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej/zdarzenia przyszłego na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego.
Obowiązkiem Organu, niezależnie od przekonania Wnioskodawcy, jest ocena, czy w świetle przepisów regulujących instytucję interpretacji indywidualnej – z uwagi m.in. na przedmiot, czy też zakres przedstawionego problemu – istotnie może wydać interpretację indywidualną.
Treść art. 14b § 2a pkt 1, art. 3 pkt 1 i 2 O.p. prowadzi to do wniosku, że zakres przedmiotowy omawianej instytucji obejmuje przepisy materialnego prawa podatkowego – przedmiotem interpretacji indywidualnej wydawanej w trybie art. 14b § 1 O.p. nie mogą być natomiast przepisy prawa podatkowego o charakterze proceduralnym.
Za ograniczeniem instytucji interpretacji indywidualnych do przepisów materialnego prawa podatkowego przemawia również zakres uprawnień organów do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz treść art. 14b § 5 O.p. W ramach interpretacji indywidualnej nie ma natomiast możliwości oceny przedstawionej przez wnioskodawcę sytuacji faktycznej na gruncie przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego oraz przepisów prawa podatkowego o charakterze proceduralnym. Odnosząc się do drugiego z wymienionych przypadków, DKIS podkreślił, że sposób zachowania się podmiotu w ramach procedur podatkowych nie stanowi źródła powstania jego obowiązku podatkowego czy zobowiązania podatkowego – w szczególności nie stanowi elementu konstrukcyjnego podatku. Zagadnienia proceduralne nie dotyczą zatem sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy, co uniemożliwia uznanie go za zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. w takich sprawach.
Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji – wydanie interpretacji indywidualnej – są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego.
DKIS podzielił więc w pełni stanowisko organu I instancji, że wydając interpretację w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 3, 9 i 10, musiałby w istocie zbadać/potwierdzić, czy opisana w zdarzeniu przyszłym metodologia przypisywania kosztów oraz sposób prowadzenia dokumentacji/ewidencji jest prawidłowy, czyli Organ musiałby dokonać oceny tego zdarzenia przyszłego, do czego nie posiada kompetencji.
Na etapie postępowania interpretacyjnego przeprowadzenie takiej oceny, zdaniem DKIS, nie jest możliwe.
DKIS podkreślił, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych ani
żaden akt wykonawczy wydany na jej podstawie nie zawierają regulacji dających Organowi uprawnienia do udzielenia odpowiedzi na pytania, dotyczące "kwestii technicznych" związanych ze sposobem przypisywania kosztów ani prowadzenia ewidencji dla celów IP BOX.
DKIS przywołując treść art. 24d ust. 3 i 4, art. 24 e ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm.) dochodzi do wniosku, że w niniejszej sprawie sposób sformułowania ww. pytań wskazywał, że w istocie Skarżąca nie oczekiwała od Organu wykładni tych przepisów, lecz zweryfikowania przyjętego sposobu przypisywania kosztów i prowadzenia ewidencji, do czego Organ nie jest uprawniony, ponieważ prowadziłoby to do interpretacji przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, a nie interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Na powyższe, zdaniem DKIS, wskazuje również treść stanowiska Skarżącej w sprawie, gdzie odnosi się ona do technicznych aspektów związanych z prowadzeniem ewidencji w ramach IP Box.
DKIS podkreśla, że samo przywołanie przez podatnika przepisu prawa podatkowego, jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie zawsze jest wystarczające do uzyskania interpretacji indywidualnej, z uwagi na inne przeszkody uniemożliwiające jej wydanie – co znalazło zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.
Zinterpretowany zostałby bowiem nie przepis prawa, a zachowanie się Skarżącej
w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym w zakresie nieuregulowanym w żaden sposób przepisami prawa podatkowego w świetle zadanych pytań nr 3, 9 i 10. DKIS zgodził się również z zarzutem Skarżącej dotyczącym naruszenia przepisów art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez niewydanie indywidualnej interpretacji mimo wydania prawomocnego wyroku z 21 września 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 631/21 przez WSA w Gdańsku. DKIS zwrócił uwagę, że zasadniczym problemem w sprawie toczącej się przed WSA w Gdańsku była kwestia, czy zakres żądanego uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej został ustalony przez organ prawidłowo i czy wyjaśnienia złożone przez Skarżącą wraz z informacjami przedstawionymi we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz uzupełnieniu wniosku, uzasadniały pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania".
Zatem, Sąd w wydanym wyroku, zdaniem DKIS, nie odniósł się do sposobu merytorycznego rozstrzygnięcia zagadnień przedstawionych w poszczególnych pytaniach lecz wypowiedział się w kwestii zasadności wystosowanego przez Organ wezwania oraz uzupełnienia wniosku dokonanego po wezwaniu. W wydanym wyroku WSA wskazał, że "ewentualne wezwanie do sprecyzowania wniosku nie mogło prowadzić do żądania, aby to sam wnioskodawca przesądził rzeczoną kwestię, o którą wszak wprost zapytał, lecz jedynie do sprecyzowania danych faktycznych dotyczących prowadzonej działalności, niezbędnych do ich oceny w kontekście definicji owej działalności. Następnie, na gruncie obowiązujących przepisów należało ocenić ten rodzaj działalności, a pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia dopuszczalne byłoby tylko w przypadku, jeśli nie przedstawiono by wystarczających danych do oceny. Skoro zatem skarżąca dokładnie opisała swoją działalność przez pryzmat cech działalności badawczo-rozwojowej, to organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na przedstawione wątpliwości".
Zatem, Sąd wypowiedział się jedynie co do konieczności wydania rozstrzygnięcia w zakresie prowadzenia przez Spółkę działalności badawczo-rozwojowej. DKIS w konsekwencji nie zgodził się z podniesionym zarzutem, że WSA w Gdańsku w sposób wiążący wskazał, że rozpoznanie sprawy ma polegać na wydaniu przez organ interpretacji w pełnym zakresie objętym wnioskiem.
Z faktu, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji dokonując analizy przepisów podatkowych wydał po wyroku WSA w Gdańsku oraz NSA rozstrzygnięcie inne od tego, którego oczekiwała Skarżąca nie wynika, że w toku działań interpretacyjnych doszło do naruszenia przepisów postępowania.
Zdaniem organu odwoławczego, nie można uznać, że przy wydaniu zaskarżonego postanowienia o odmowie wszczęcia postepowania została naruszona zasada ogólna postępowania określona w art. 121 O.p., tj. zasada zaufania do organów podatkowych, jak również naruszono art. 120 O.p., bowiem działanie organu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie było niewątpliwie, jak wskazano powyżej, działaniem na podstawie i w granicach prawa.
Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, zarzuty Spółki odnoszące się do naruszenia przepisów materialnych i procesowych, są bezpodstawne.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie Skarżąca wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego je postanowienia DKIS z dnia 3 kwietnia 2023 r. zarzuciła naruszenie przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i zdaniem Skarżącej taki wpływ miało, tj.:
1. art. 14b § 1 i 3 O.p. w zw. z art. 153 p.p.s.a. oraz art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 120 i 121 § 1 O.p. w zw. z art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 239 O.p. w zw. z art. 14h O.p. w zw. z art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. nr 78 poz. 483) (dalej: Konstytucja RP) poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Dyrektora KIS z dnia 3 kwietnia 2023 r. o odmowie wszczęcia postępowania, a w efekcie odmowę wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie pytań nr 3, 9, 10 objętych wnioskiem z dnia 17 września 2020 r. (uzupełnionym pismem z dnia 8 grudnia 2020 r.), podczas gdy Organ był zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej w pełnym zakresie złożonego wniosku w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 631/21, w którym to Sąd uchylił wydane w sprawie postanowienie Organu z dnia 8 marca 2021 r. oraz poprzedzające je postanowienie Organu z dnia 28 grudnia 2020 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania oraz Sąd wydał zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wiążące Organ wskazanie zgodnie z którym "W toku ponownego rozpoznania sprawy organ wyda interpretację indywidualną w zakresie objętym wnioskiem (wraz z jego uzupełniniem), uwzględniając ocenę prawną Sądu co do spełnienia przez stronę wymogów formalnych wniosku określonych w art. 14b § 1 i § 3 O.p.", a więc Sąd w sposób wiążący Organ wskazał, że ponowne rozpoznanie sprawy ma polegać na wydaniu przez Organ interpretacji indywidualnej w pełnym zakresie objętym wnioskiem z dnia 17 września 2020 r. (uzupełnionym pismem z dnia 8 grudnia 2020 r.), nie dopuszczając przy tym możliwości innego rozpoznania sprawy w całości lub części, a w związku z tym Organ działaniem polegającym na odmowie wszczęcia postępowania mimo prawomocnego wyroku naruszył również zasady legalizmu, demokratycznego państwa prawa, praworządności i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;
2. art. 14b § 1 i 3 O.p. w zw. z art. 153 p.p.s.a. oraz 170 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 120 i 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. w zw. z art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP poprzez uznanie przez Organ, że WSA w Gdańsku wypowiedział się jedynie co do konieczności wydania rozstrzygnięcia w zakresie prowadzenia przez Skarżącą działalności badawczo-rozwojowej, w związku z czym zdaniem Organu nie można zgodzić się, że w sposób wiążący wskazał, że rozpoznanie sprawy ma polegać na wydaniu przez Organ interpretacji w pełnym zakresie objętym wnioskiem, podczas gdy jest to wprost sprzeczne z literalnym i niebudzącym wątpliwości wskazaniem WSA w Gdańsku zgodnie z którym Organ miał wydać interpretację w zakresie objętym wnioskiem (wraz z jego uzupełnieniem), a nie jedynie w zakresie jakiejś części tego wniosku, którym to działaniem Organ naruszył zasady legalizmu, demokratycznego państwa prawa, praworządności i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;
3. art. 14b § 1, 2, 2a i 3 O.p. w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 o.p. oraz art. 165a § 1 o.p. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 239 O.p. w zw. z art. 14h O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Dyrektora KIS z dnia 3 kwietnia 2023 r., uznając tym samym, że w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w zakresie pytań oznaczonych we wniosku z dnia 17 września 2020 r. (uzupełnionego pismem z dnia 8 grudnia 2020 r.) numerami 3, 9 i 10, a w rezultacie bezpodstawnie przyjmując, że:
a. Organ nie mógł rozpoznać złożonego przez Skarżącą wniosku w zakresie zadanych pytań numer 3, 9 i 10 co do meritum, ponieważ kwestia stanowiąca przedmiot tych pytań nie jest regulowana przepisami prawa podatkowego, a rozstrzygnięcie dotyczyłoby kwestii innej niż podatkowa - "kwestii technicznej" związanej ze sposobem przypisywania kosztów i prowadzenia ewidencji dla celów IP BOX, podczas gdy pytania te w istocie dotyczą stosowania przepisów prawa podatkowego dotyczących ustalenia dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, prawidłowego stosowania wzoru Nexus, a także prowadzenia dokumentacji spełniającej wymogi prawne, a konkretnie przepisów art. 24d i 24e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2587 z późn. zm.) (dalej: ustawa o CIT), wobec czego Organ jest uprawniony i zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej w tym zakresie;
b. z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić jedynie osoba, która chce się dowiedzieć, czy zaistnienie określonej sytuacji faktycznej powoduje po jej stronie powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego (w szczególności obowiązku ustalenia i zapłaty określonego rodzaju podatku), podczas gdy z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić każdy zainteresowany, który wnosi o interpretację przepisów prawa podatkowego, przy czym nie ogranicza się to uprawnienie jedynie do informacji, czy zaistnienie określonej sytuacji faktycznej powoduje po jej stronie powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego;
c. wydana w zakresie pytań numer 3,9 i 10 interpretacja indywidualna nie mogłaby zostać uznana za interpretację indywidualną w rozumieniu art. 14b § 1 O.p., albowiem wydany w oczekiwanym zakresie akt miałby jedynie charakter informacji, czy też poglądu Organu upoważnionego do wydawania interpretacji na temat prawidłowości sposobu zachowania się Skarżącej jako podmiotu zobowiązanego do wypełnienia przesłanek wynikających z art. 24d i art. 24e ustawy o CIT, podczas gdy w rzeczywistości wniosek dotyczył interpretacji przepisów prawa podatkowego i mieści się w zakresie przedmiotowym instytucji interpretacji indywidualnej oraz spełnia wymogi do wydania indywidualnej interpretacji podatkowej;
d. Organ nie posiada kompetencji do wydania interpretacji indywidualnej w tej sprawie, albowiem wydając interpretację w zakresie powyższych pytań musiałby w istocie zbadać/potwierdzić, czy opisana w zdarzeniu przyszłym metodologia przypisywania kosztów oraz sposób prowadzenia dokumentacji/ewidencji jest prawidłowa, a zatem Organ musiałby dokonać oceny zdarzenia przyszłego, a nie przepisów prawa podatkowego, podczas gdy ww. pytania mogą stanowić przedmiot interpretacji podatkowej, albowiem dotyczą stosowania przepisów prawa podatkowego dotyczących ustalenia dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, prawidłowego stosowania wzoru Nexus, a także prowadzenia dokumentacji spełniającej wymogi prawne, a wobec czego Organ jest uprawniony i zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej w tym zakresie;
4. art. 217 §2 w zw. z art. 210 §4 O.p. w zw. z art. 219 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 239 O.p w zw. z art. 14h O.p. poprzez niewyczerpujące (lakoniczne) odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do zarzutów zażalenia Skarżącej z dnia 6 kwietnia 2023 r., w szczególności poprzez oparcie się w większości na treści uzasadnienia postanowienia organu pierwszej instancji i nie zawarcie w tym zakresie własnej argumentacji przemawiającej z wydanym rozstrzygnięciem.
Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie powyższych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, albowiem jego zdaniem, przyjęta przez organy obu instancji procedura postępowania w kwestii będącej przedmiotem zaskarżenia jest właściwa i nie uchybia w tym względzie wskazanym w skardze przepisom prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty należy uznać za trafne.
Na wstępie wskazać należy, że spór jaki zaistniał w sprawie, której dotyczy wniesiona skarga, sprowadza się w istocie rzeczy do rozstrzygnięcia, czy problem będący przedmiotem pytań oznaczonych we wniosku numerami 3, 9 i 10 Skarżącej mieści się w ramach instytucji interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, a zatem, czy zasadnie DKIS uznał, że wydane w sprawie przez organ pierwszej instancji postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania właściwie rozstrzyga kwestie określone w pytaniach Skarżącej.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi naruszenia przez DKIS art. 153 p.p.s.a., uznając zarzut ten za niezasadny, Sąd nie podziela twierdzeń Skarżącej, że w wydanym wyroku z dnia 21 września 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 631/21, Sąd w sposób wiążący zobowiązał Organ do wydania interpretacji w pełnym zakresie objętym wnioskiem z 17 września 2020 r.
Wskazać należy, że zasadniczym problemem w sprawie toczącej się przed WSA w Gdańsku "była kwestia, czy zakres żądanego uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej został ustalony przez Organ prawidłowo i czy wyjaśnienia złożone przez Skarżącą wraz z informacjami przedstawionymi we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz uzupełnieniu wniosku, uzasadniały pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania".
Zatem, Sąd w wydanym wyroku nie odniósł się do sposobu merytorycznego rozstrzygnięcia zagadnień przedstawionych w poszczególnych pytaniach lecz wypowiedział się w kwestii zasadności wystosowanego przez Organ wezwania oraz uzupełnienia wniosku dokonanego po wezwaniu. W wydanym wyroku WSA wskazał, że "ewentualne wezwanie do sprecyzowania wniosku nie mogło prowadzić do żądania, aby to sam wnioskodawca przesądził rzeczoną kwestię, o którą wszak wprost zapytał, lecz jedynie do sprecyzowania danych faktycznych dotyczących prowadzonej działalności, niezbędnych do ich oceny w kontekście definicji owej działalności. Następnie, na gruncie obowiązujących przepisów należało ocenić ten rodzaj działalności, a pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia dopuszczalne byłoby tylko w przypadku, jeśli nie przedstawiono by wystarczających danych do oceny. Skoro zatem skarżąca dokładnie opisała swoją działalność przez pryzmat cech działalności badawczo-rozwojowej, to organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na przedstawione wątpliwości".
Zatem, Sąd wypowiedział się jedynie, co do konieczności wydania rozstrzygnięcia w zakresie prowadzenia przez Skarżącą działalności badawczo-rozwojowej. Dlatego też nie można zgodzić się z podniesionym zarzutem, że WSA w Gdańsku w sposób wiążący wskazał, że rozpoznanie sprawy ma polegać na wydaniu przez Organ interpretacji w pełnym zakresie objętym wnioskiem.
W opinii DKIS w rozważanej sprawie zachodzą przesłanki uniemożliwiające wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, albowiem:
- kwestia stanowiąca przedmiot pytań nr 3, 9 i 10 nie jest regulowana przepisami prawa podatkowego, a rozstrzygnięcie dotyczyłoby kwestii innej niż podatkowa - "kwestii technicznej" związanej ze sposobem przypisywania kosztów i prowadzenia ewidencji dla celów IP BOX;
- przedmiotem interpretacji indywidualnej może być jedynie kwestia, czy zaistnienie określonej sytuacji faktycznej powoduje po stronie zainteresowanego powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego (w szczególności obowiązku ustalenia i zapłaty określonego rodzaju podatku);
- wydana w zakresie pytań numer 3, 9 i 10 interpretacja indywidualna nie mogłaby zostać uznana za interpretację indywidualną w rozumieniu art. 14b § 1 o.p., albowiem wydany w oczekiwanym zakresie akt miałby jedynie charakter informacji, czy też poglądu Organu upoważnionego do wydawania interpretacji na temat prawidłowości sposobu zachowania się Skarżącej jako podmiotu zobowiązanego do wypełnienia przesłanek wynikających z art. 24d i art. 24e ustawy o CIT;
- wydając interpretację w zakresie pytań nr 3, 9 i 10 musiałby w istocie dokonać oceny zdarzenia przyszłego, a nie przepisów prawa podatkowego.
Skarżąca oczekiwała wydania przez DKIS wydania indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie:
- przedstawionej przez Spółkę koncepcji przypisywania kosztów wspólnych IT i kosztów wspólnych ogólnych do przychodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, w celu obliczenia dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (pytanie nr 3);
- sposobu, w jaki Spółka zamierza uwzględniać poszczególne wartości ponoszonych kosztów we wzorze Nexus obliczanym dla poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej (chodzi o koszty wspólne IT i koszty wspólne ogólne oraz wynagrodzenia pracowników i współpracowników) (pytanie nr 9);
- spełnienia wymagań przewidzianych w art. 24e ustawy o CIT, umożliwiających stosowanie 5% podatku od osiągniętego przez podatnika kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, poprzez prowadzenie opisanej przez Podatnika dokumentacji (pytanie nr 10).
Należy wskazać, że Skarżąca we wniosku jasno opisała jak zamierza przypisywać koszty wspólne IT i koszty wspólne ogólne do przychodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, w celu obliczenia dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej; w jaki sposób Spółka zamierza uwzględniać poszczególne wartości ponoszonych kosztów we wzorze Nexus obliczanym dla poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej; jak zamierza prowadzić dokumentację.
Spółka przedstawiła we wniosku i uzupełnieniu niezbędne elementy stanu faktycznego. Należy zwrócić uwagę, że w Uzupełnieniu Spółka odpowiedziała m.in. na pytanie Organu dotyczące prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z art. 24e ustawy o CIT.
W związku z tym argumenty DKIS jakoby miał badać sprawę lub prowadzić postępowanie podatkowe, oceniając stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), są zupełnie gołosłowne i nietrafione. W tym zakresie interpretacja wydawana jest bowiem w oparciu o stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiane przez podatnika we wniosku i to on ponosi odpowiedzialność za zgodność przedstawianego stanu z rzeczywistością.
W konsekwencji Skarżąca trafnie zarzuca, że organ nieprawidłowo uznał, że żądanie Spółki w sprawie udzielenia odpowiedzi na pytania numer 3,9 i 10 wniosku stanowiłoby rozstrzygnięcie w kwestii innej niż podatkowa, podczas gdy te pytania dotyczyły oceny prawnopodatkowych skutków dla Spółki.
Organ nieprawidłowo uznał, że nie posiada kompetencji do wydania interpretacji indywidualnej na pytania numer 3, 9 i 10 wniosku, ponieważ przedmiotem tych pytań jest zdarzenie przyszłe, a nie przepisy prawa podatkowe, podczas gdy te pytania dotyczyły oceny prawnopodatkowych skutków dla Spółki.
Ponadto, organ nieprawidłowo uznał, że wydana w zakresie pytań numer 3, 9 i 10 interpretacja indywidualna nie mogłaby zostać uznana za interpretację indywidualną w rozumieniu art. 14b § 1 O.p., podczas gdy zakres pytań skierowanych przez Spółkę w ramach wniosku o wydanie interpretacji dotyczy wykładni materialnych przepisów prawa podatkowego. Przy czym organ wyjątkowo lakonicznie odniósł się w zaskarżonym postanowieniu do zarzutów zawartych w zażaleniu na postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania.
W toku ponownego rozpoznania sprawy organ wyda interpretację indywidualną w zakresie objętym również pytaniem nr 3, 9 i 10 wniosku, uwzględniając ocenę prawną Sądu co do spełnienia przez stronę wymogów formalnych wniosku określonych w art. 14b § 1 i § 3 O.p.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 119 pkt 3, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.