I SA/GD 672/24

I SA/Gd 672/24 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-07-09
Data wpływu
2024-08-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odmówiono sprostowania orzeczenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 156 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o sprostowanie wyroku z dnia 27 maja 2025 r. w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2024 r. sygn. akt SKO Gd/2105/24 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024 r. postanawia: odmówić sprostowania wyroku.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę pana R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2024 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024 r.
W piśmie z 20 czerwca 2025 r. pan R.K. wniósł o sprostowanie uzasadnienia wyroku, zarzucając niezgodność ustalonego stanu sprawy z treścią rejestru gruntów i Budynków, w którym przy nazwisku T.K. wykreślono adres zamieszkania przy ul. [...] w W. oraz informacjami udzielanym Sądowi Wojewódzkiemu w Gdańsku przez skarżącego, że działka nr [...] Obr. [...] W. została przekształcona we własność wyłącznie z wniosku R.K. i J.K., co uzasadnia wniosek o wymierzenie podatku wyłącznie osobom użytkującym nieruchomość. T.K. nnie jest współwłaścicielem działki, ponieważ wyprowadził się z nieruchomości i utracił swój udział na rzecz posiadacza samoistnego w osobie skarżącego. od 1995 r. Skarżący wyjaśnił, że nie oczekuje wydania odrębnej decyzji dotyczącej swojego udziału w nieruchomości jako współwłaściciela 1/3 udziału i posiadacza 1/3 udziału T.K., lecz sprostowania tego błędu , ponieważ wpływa na ocenę i wynik sprawy. Skarżący wniósł o naniesienie poprawek na wszystkie błędne sformułowania dotyczące osób, na których spoczywa obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości i ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem sprostowań w celu weryfikacji wyniku procesu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie prawidłowej treści. Sprostowanie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia.
Określony w powołanym przepisie katalog przesłanek sprostowania orzeczenia odnosi się do błędów i omyłek o charakterze oczywistym, czyli wynikającym z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wadliwość oczywista jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Oczywistość omyłek oznacza, że muszą one powstać w wyniku niewłaściwego odzwierciedlenia w orzeczeniu rzeczywistej i niemogącej budzić wątpliwości woli sądu. Omyłki i błędy oczywiste są obiektywnie i bez wątpliwości dostrzegalne w treści orzeczenia lub wprost wynikają z zestawienia tej treści z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Przepis art. 156 § 1 p.p.s.a. może mieć zastosowanie, gdy nieprawidłowości mają charakter oczywisty, bezsporny, pewny.
W ocenie Sądu żądanie zawarte we wniosku skarżącego o sprostowanie uzasadnienia wyroku z 20 czerwca 2025 r. nie może zostać uwzględnione w trybie sprostowania oczywistej omyłki. Treść żądania skarżącego i uzasadnienie jego wniosku o sprostowanie zmierzają do zmiany ustaleń Sądu znajdujących odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2025 r. Wskazane przez pana R.K. wady uzasadnienia wyroku nie mają charakteru oczywistego, zatem nie podlegają sprostowaniu na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. Na rozprawie w dniu 27 maja 2025r. skarżący został prawidłowo pouczony o trybie wniesienia skargi kasacyjnej.
W ocenie Sądu wskazane przez pana R.K. uchybienia nie stanowią oczywistych błędów lub omyłek, zatem brak podstaw do sprostowania wyroku na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a.,.
Sąd , stwierdzając niezasadność wniosku o sprostowanie wyroku, orzekł jak w postanowieniu.