I SA/GD 658/23

I SA/Gd 658/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-03-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III FZ 382/24 - Postanowienie NSA z 2024-09-20
III FZ 383/24 - Postanowienie NSA z 2024-09-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 64c par. 9 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2025 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 maja 2023 r., nr 2201-IEE.7113.2.111.2023.AK w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu oddala skargę
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z 12 maja 2023 r. po rozpatrzeniu zażalenia W.N., na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni nr 209-SEE.7114. 5.16.2023.5 z 9 marca 2023 roku, którym stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych naliczonych w postępowaniach egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Oceniając prawidłowość - będącego przedmiotem kontroli organu - postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni z 9 marca 2023 roku nr 2209-SEE.7114.5.16.2023.5 organ stwierdził, że postanowienie to zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z ustawą - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Wskazano, że zgodnie z obowiązującymi przepisami skarżący mógł zwrócić się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni z wnioskiem o wydanie postanowienia w przedmiocie kosztów egzekucyjnych w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych.
Za akt sprawy wynika, że wyegzekwowanie w całości należności pieniężnych objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi nastąpiło w dniach:
- 10 sierpnia 2022 roku na podstawie tytułów wykonawczych numer [...];
- 9 września 2022 roku na podstawie tytułu wykonawczego nr [...];
- 10 października 2022 roku na podstawie tytułów wykonawczych numer [...].
Natomiast wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów skarżący złożył pismem z dnia 8 lutego 2023 roku, a więc po upływie 30 dni od dnia wyegzekwowania tych należności.
Zgodnie z ustawą okres 30 dni jest okresem wystarczającym na sporządzenie wniosku, jeżeli Zobowiązany jest zainteresowany uzyskaniem od organu egzekucyjnego rozliczenia tych kosztów i określenia w formie postanowienia ich wysokości.
Termin 30 dni, uprawniający do wystąpienia z żądaniem w sprawie wydania postanowienia kosztowego należy uznać, jako termin zawity, którego niedochowanie skutkuje brakiem podstaw do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.
Z uwagi na złożenie wniosku o jego wydanie 8 lutego 2023 roku tj. po upływie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości należności pieniężnych objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, uznano że organ egzekucyjny w sposób prawidłowy zastosował w sprawie art. 17 § 1c u.p.e.a. i stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.
o w Gdyni z wnioskiem o wydanie postanowienia w przedmiocie kosztów
Pismem z 24 czerwca 2023 roku W.N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 12 maja 2023 roku nr 2201-IEE.7113.2.111.2023.AK.
W złożonej skardze strona zarzuciła Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej naruszenie zasady legalizmu wyrażonej w art. 6 i 7 K.p.a., art. 7 i art. 7a K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. i przez swoje działanie wydanie przyzwolenia na łamanie przepisów prawa przez organ egzekucyjny i wadliwe tym samym określenie statusu prawnego sprawy uchybienia terminu do wniesienia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, dotyczących tytułów wykonawczych o numerach [...];
• niezastosowanie się poprzez wydanie skarżonego postanowienia do zasad państwa praworządnego określonej w art. 6 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a. i art. 18 u.p.e.a. i poprzez nieudzielenie wyczerpującej odpowiedzi w kwestii terminu na wniesienie wniosku o wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, w postępowaniach prowadzonych na podstawie wskazanych powyżej tytułów wykonawczych, przez co naruszył prawo strony do uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu na każdym jego etapie,
• wydanie skarżonego postanowienia z naruszeniem prawa, w sytuacji, gdy było mu wiadome, że w odniesieniu do tytułów wykonawczych o numerach [...], postępowania egzekucyjne poprzez niezgodne z prawem i wyrokami WSA w Gdańsku o sygn. I SA/Gd 615/22, I SA/Gd 383/22, I SA/Gd 384/22, zaliczenie przez organ egzekucyjny wpłaty z dnia 19 października 2022 roku nie spowodowały zakończenia prowadzonych na ich podstawie postępowań egzekucyjnych a tym samym termin na złożenie stosownego wniosku o wydanie postanowienia w/s kosztów nie upłynął,
• niezgodne z prawem uznanie, że termin na złożenie stosownego wniosku o wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, dotyczących wskazanych powyżej tytułów wykonawczych, w sytuacji gdy część postępowań egzekucyjnych na nich oparta jest nadal prowadzona w postaci egzekucji z zajętego konta bankowego w M. S.A.,
• celowe przedkładanie uprawnień organu egzekucyjnego, ponad prawo strony do ochrony, co stanowi przejaw dyskryminacji prawnej oraz zaprzecza uprawnieniom i obowiązkom nadanym DIAS przez ustawodawcę.
W związku z powyższym skarżący wniósł o:
• rozpatrzenie skargi na rozprawie i uchylenie skarżonego postanowienia DIAS oraz poprzedzającego go postanowienia NUS, działającego jako organ egzekucyjny w całości,
• uznanie, że termin na złożenie wniosku i wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, dotyczących tytułów wykonawczych wskazanych w wydanym postanowieniu, nie upłynął,
• uznanie, że na podstawie przedkładanych z niniejszą skargą dokumentów, postępowanie egzekucyjne w odniesieniu do tytułów wykonawczych o numerach [...] nie zostało zakończone.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia 3 marca 2025 r. skarżący rozszerzył zarzuty skargi wskazując, że naruszono kolejne przepisy k.p.a. oraz Konstytucji RP. Dołączył też wydruki orzeczeń sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 17 § 1 Ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.) "O ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia."
Art. 18 u.p.e.a. stanowi, że "Jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego."
Z kolei zgodnie z art. 64 § 9 pkt 1 u.p.e.a.: "Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych:
1) na wniosek zobowiązanego złożony w terminie 30 dni od dnia:
a) wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych, a w przypadku wyegzekwowania w całości obowiązku w egzekucji z nieruchomości - od dnia, w którym postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne,
b) zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych,
c) w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne;
2) z urzędu, jeżeli koszty egzekucyjne obciążają wierzyciela niebędącego jednocześnie organem egzekucyjnym, niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia wydania:
a) zawiadomienia o przyczynach nieprzystąpienia do egzekucji, jeżeli nie wydano postanowienia o nieprzystąpieniu do egzekucji,
b) postanowienia o nieprzystąpieniu do egzekucji,
c) postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego,
d) postanowienia o zakończeniu egzekucji, o którym mowa w art. 62f § 1".
Należy też przytoczyć art. 17 § 1c u.p.e.a., który wskazuje, że "Organ egzekucyjny stwierdza, w drodze postanowienia, uchybienie terminu do wniesienia skargi, wniosku lub innego podania, którego wniesienie jest ograniczone terminem. Na postanowienie przysługuje zażalenie."
Mając na uwadze przytoczony stan prawny Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organy rozstrzygające w kwestii wniosku skarżącego z 8 lutego 2023 r. prawa nie naruszyły.
Z akt sprawy wynikało, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni wyegzekwował w całości należności pieniężne objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi w dniach:
- 10 sierpnia 2022 roku na podstawie tytułów wykonawczych numer [...];
- 9 września 2022 roku na podstawie tytułu wykonawczego nr [...];
- 10 października 2022 roku na podstawie tytułów wykonawczych numer [...].
Jak wskazano wyżej - zgodnie z obowiązującymi przepisami skarżący mógł zwrócić się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni z wnioskiem o wydanie postanowienia w przedmiocie kosztów egzekucyjnych w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych.
Art. 64c § 9 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uzależnia bowiem wydanie takiego postanowienia od złożenia stosowanego żądania zobowiązanego w terminie określonym w tym przepisie. Organ egzekucyjny z urzędu wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych jedynie w przypadku, gdy koszty te obciążenia wierzyciela.
Wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów skarżący złożył pismem z dnia 8 lutego 2023 roku, a więc po upływie 30 dni od dnia wyegzekwowania tych należności.
Nie ulega wątpliwości, że termin 30 dni, uprawniający skarżącego do wystąpienia z żądaniem w sprawie wydania postanowienia kosztowego jest terminem zawitym, którego niedochowanie skutkuje brakiem podstaw do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.
W tej sytuacji Sąd uznał, że złożenie przez skarżącego wniosku o jego wydanie 8 lutego 2023 roku tj. po upływie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości należności pieniężnych objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi uprawniało organ egzekucyjny do zastosowania w sprawie art. 17 § 1c u.p.e.a. i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.
Sąd odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów i mając na uwadze zakres kontrolowanej sprawy uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Niezasadny jest zarzut naruszenia zasady legalizmu, gdyż wydając zaskarżone postanowienie organ nie ograniczył się tylko do kontroli postanowienia organu pierwszej instancji, ale i odwołał się do wszystkich wskazanych przez skarżącego kwestii. Merytorycznie rozstrzygnął sprawę, ustalając stan faktyczny, dokonał oceny mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Oceny tej nie zmieniają kwestie podniesione w pismach procesowych strony. Jak wskazano- istotne dla granic tej sprawy okoliczności bezspornie wskazują na legalność zaskarżonego postanowienia.
Uznając zatem, że organ nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa, Sąd skargę jako niezasadną i działając w trybie at. 119pkt 3 p.p.s.a.- na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił.