I SA/Gd 674/24

I SA/Gd 674/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-04-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień
Marek Kraus /sprawozdawca/
Sławomir Kozik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III FZ 639/25 - Postanowienie NSA z 2025-12-15
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 17 par 1, art. 17 par 1c, art. 18
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 57 par 5 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2020 poz 1427
art. 64c par 7
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 1 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 czerwca 2024 r. nr 2201-IEE.7192.2.124.2024.2.AK w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych oddala skargę
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 czerwca 2024 r. nr 2201–IEE.7192.2.124.2024.2.AK, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IAS" "organ drugiej instancji" lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu zażalenia W.N. (dalej: "Skarżący" lub "Strona"), na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej: "Naczelnik US" lub "organ pierwszej instancji") z dnia 8 kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) - dalej jako "k.p.a.", art. 17 § 1c, art. 18 oraz art. 64c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm.) – dalej jako "u.p.e.a.", utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.
2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:
Naczelnik US będący zarówno organem egzekucyjnym jak i wierzycielem, prowadził wobec Strony postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 20 sierpnia 2020 r. nr [...].
Pismem złożonym drogą elektroniczną (za pośrednictwem platformy ePUAP)
w dniu 7 grudnia 2023 r. Strona, na podstawie art. 64c § 7 u.p.e.a. wystąpiła do organu z wnioskiem o wydanie postanowienia w sprawie naliczonych kosztów egzekucyjnych dotyczących tytułu wykonawczego nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu na jego złożenie.
W odpowiedzi na powyższe Naczelnik US w dniu 8 stycznia 2024 r. wydał postanowienie nr [...], w którym odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem zawartym w ww. postanowieniu Skarżący pismem z dnia 27 stycznia 2024 r. złożył zażalenie.
Dyrektor IAS postanowieniem nr [...] z dnia 7 marca 2024 r. uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Po ponownym rozpoznaniu wniosku Strony z dnia 7 grudnia 2023 r., organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2024 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie oraz postanowieniem nr [...] wydanym w tej samej dacie, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych naliczonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ww. tytułu wykonawczego.
W uzasadnieniu postanowienia nr [...] organ przedstawił chronologiczny przebieg zdarzeń, w którym m. in. podał, iż prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Strony na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 20 sierpnia 2020 r. o nr [...], w toku którego, na podstawie wymienionych w treści uzasadnienia zawiadomień wpierw dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, w dalszej kolejności zarówno zajęcia z rachunku bankowego jak i zajęcia wynagrodzenia za pracę. Po wniesieniu przez Stronę skargi na czynność egzekucyjną zajęcia wynagrodzenia za pracę, organ postanowieniem z dnia 14 marca 2022 r. skargę oddalił. Następnie po złożeniu zażalenia, Dyrektor IAS postanowieniem z 19 maja 2022 r. uznał zasadność skargi, w wyniku czego, w dniu [...] czerwca 2022 r. organ wystosował do pracodawcy Strony kolejne zawiadomienie w kwestii zajęcia jego wynagrodzenia za pracę.
W wyniku przeprowadzonych czynności egzekucja została zakończona w dniu 9 października 2023 r. wobec wyegzekwowania w całości obowiązku wynikającego z ww. tytułu wykonawczego.
Po rozpatrzeniu podania Strony złożonego za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 5 października 2023 r., w zakresie, w jakim dotyczyło ono wniosku
o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, organ dnia 6 listopada 2023 r. wydał zawiadomienie nr [...] o wysokości kosztów egzekucyjnych postępowania prowadzonego na podstawie wskazanego wyżej tytułu wykonawczego. W treści zawiadomienia zawarł pouczenie o treści art. 64c § 7 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 lutego 2021 r.).
Wskazane zawiadomienie doręczone zostało Stronie (drogą elektroniczną) w dniu 20 listopada 2023 r., w związku z czym termin na złożenie wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych z ww. tytułu wykonawczego upływał 4 grudnia 2023 r.
Strona, wnioskiem złożonym 7 grudnia 2023 r. zwróciła się o wydanie postanowienia, o którym mowa wyżej, jednocześnie wnosząc o przywrócenie terminu na dokonanie tejże czynności procesowej.
Organ wskazał, iż w uzasadnieniu żądania do przywrócenia terminu Strona powołała się na okoliczność nieoczekiwanego splotu zdarzeń mających związek
z sytuacją zdrowotną i rodzinną. Wyjaśniła, że zaistniała sytuacja, trudna do przewidzenia, nie pozwoliła na złożenie wniosku w terminie przewidzianym przepisami prawa. Nadmieniono, że wydanie zawiadomienie w sprawie kosztów egzekucyjnych jest drugim z kolei zawiadomieniem dotyczącym tytuł wykonawczego o numerze [...], a tym samym dla oceny poprawności prowadzonego postępowania egzekucyjnego ważne jest rozpatrzenie wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.
Celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy pismem z dnia 8 grudnia 2023 r. organ wezwał Stronę do szczegółowego wyjaśnienia
i uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o braku winy w uchybieniu terminowi.
W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że brak było podstaw do przychylenia się do podania Strony, skutkiem czego postanowieniem z dnia 8 stycznia 2024r. odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych wskazanych w zawiadomieniu nr [...]. Na postanowienie to Skarżący złożył zażalenie. W wyniku jego rozpatrzenia Dyrektor IAS postanowieniem z 7 marca 2024 r. o nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
2.2. Na postanowienie Naczelnika US z dnia 8 kwietnia 2024 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych Skarżący złożył zażalenie wnosząc o uchylenie wydanego postanowienia w całości i ponowne rozpoznanie sprawy a także o doprowadzenie stanu sprawy do zgodnego z przepisami prawa. Skarżący jednocześnie wniósł o umorzenie prowadzonych postępowań egzekucyjnych, wszczętych i prowadzonych przez Naczelnika US zawiadomieniem z dnia 15 czerwca 2022 r., jako naruszających obowiązujące przepisy prawa, jak również przysługujące mu uprawnienia jako stronie postępowania.
W uzasadnieniu zażalenia Skarżący stwierdził, iż po raz kolejny przedstawiona
w nim sytuacji prawna nie ma odzwierciedlenia w rzeczywistości, jak również
w przepisach prawa. Nieodmiennie stoi na stanowisku, że złożony przez niego pierwotnie wniosek z dnia 4 kwietnia 2023 r. o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych dotyczących tytułu wykonawczego o numerze [...] ma (pod względem prawnym) status nadal obowiązującego.
Żaden przepis prawa nie wskazuje na to, aby w wyniku uchylenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych zakończonego postępowania egzekucyjnego, wymagane było ponowne złożenie wniosku w tej sprawie. Skarżący zauważył, iż ponownie wydane zawiadomienie o kosztach egzekucyjnych nie wskazuje ich w innej wysokości. Tym samym, w jego ocenie, należy uznać je za czynność tylko i wyłącznie techniczną, wynikającą z konieczności dostosowania się przez organ egzekucyjny do zaleceń wskazanych w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w kwestii zaliczania zajętych środków.
Skarżący nie zgodził się i uważa za nielicujący z godnością urzędu przedstawienie przez organ pierwszej instancji w wydanym postanowieniu sytuacji prawnej prowadzonych postępowań egzekucyjnych, przede wszystkim przedstawienie za zgodne z prawem wszczęcie i egzekwowanie z jego wynagrodzenia za pracę zaległości podatkowych na podstawie zawiadomienia z dnia 2 lutego 2022 r., które to zajęcie zostało postanowieniem Dyrektora IAS uchylone w całości, co jednakże nie spowodowało zwrotu zajętego wynagrodzenia.
Również w ocenie Skarżącego, pozostała część wypowiedzi Naczelnika US w tej sprawie (dotycząca postępowania egzekucyjnego z dnia 15 czerwca 2022 r.) narusza obowiązujące przepisy prawa, w związku z treścią normy wskazanej w art. 152 § 1 p.p.s.a. wobec wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 kwietnia 2021 r. o sygnaturze akt. I SA/Gd 909/21, czego przykładem jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1092/18. W wyroku tym bowiem zauważono, iż cyt.: "Stosownie (...) do treści art. 152 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., nadanym mu przez art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658) w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.
W wyniku nowelizacji tego przepisu, dotychczasowy obowiązek sądu określania czy
i w jakim zakresie uchylony akt lub czynność nie mogą być wykonywane, zastąpiono regułą ustawową, niewywoływania przez uchylone akty lub czynności żadnych skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że istotą tego przepisu jest zapewnienie tzw. ochrony tymczasowej, obowiązującej pomiędzy uwzględnieniem przez sąd skargi, a uprawomocnieniem się orzeczenia, ze względu na oczekiwanie na zaistnienie skutków związanych z prawomocnym orzeczeniem WSA, które znoszą potrzebę jej zastosowania (por. R. Sawula, Stosowanie art 152, s. 73). Regulacja zawarta w art. 152 § 1 p.p.s.a. wywiera taki sam skutek co wstrzymanie wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 tej ustawy. Podobnie bowiem jak w przypadku wstrzymania wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a., tak w przypadku regulacji z art. 152 §1 tej ustawy akt lub czynność nie podlega wykonaniu w ograniczonym czasie. Przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. zatem "zawiesza" skutki prawne uchylonego aktu, a więc wstrzymuje możliwość egzekwowania wymagalnego obowiązku podatkowego do czasu uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego.
2.3. Dyrektor IAS po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego postanowieniem z dnia 7 czerwca 2024 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.
Oceniając prawidłowość postanowienia z dnia 8 kwietnia 2024 r. Dyrektor IAS stwierdził, że zostało ono wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa,
w tym z ustawą - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak podał, organ egzekucyjny stwierdzając okoliczność uchybienia terminu do wniesienia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych zobowiązany był orzec formalnie tj. merytorycznego odniesienia do zawartych w nim zarzutów.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor IAS wskazał, iż zgodnie z art. 64c § 7 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 lutego 2021 r.) Skarżący mógł zwrócić się do Naczelnika US z wnioskiem o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia z dnia 6 listopada 2023 r. nr [...].
Zgodnie z art. 57 § 5 k.p.a., termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało m.in. wysłane na adres do doręczeń elektronicznych organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał dowód otrzymania, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych.
Akta sprawy dowodzą, że zawiadomienie z 6 listopada 2023 r. o wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wskazanego powyżej tytułu wykonawczego doręczono Skarżącemu za pośrednictwem ePUAP 20 listopada 2023 r. Zatem termin na złożenie wniosku o wydanie postanowienia
w sprawie kosztów egzekucyjnych upłynął 4 grudnia 2023 r. Dowodem powyższego jest znajdujące się w aktach sprawy UPD (urzędowe potwierdzenie doręczenia) potwierdzające odbiór tego zawiadomienia.
Z wnioskiem o wydanie postanowienia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych wskazanych w tym zawiadomieniu Skarżący zwrócił się drogą elektroniczną dnia 7 grudnia 2023 r., zatem po upływie terminu.
Wobec tego, z uwagi na wniesienie wniosku po upływie 14-dniowego terminu, organ egzekucyjny zobligowany był stwierdzić uchybienie terminu do jego wniesienia.
Dyrektor IAS stwierdził, iż biorąc pod uwagę wszystkie powyższe wyjaśnienia, obowiązany był oprzeć swoje rozstrzygnięcie o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., stanowiący
o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.
2.4. Pismem z 21 lipca 2024 r. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora IAS z dnia 7 czerwca 2024 r. nr 2201-IEE.7192.2.124.2024.2.AK.
W skardze Strona podała, iż w swoim piśmie zażaleniowym w sposób jednoznaczny przedstawiła swoje stanowisko w sprawie odmowy wszczęcia postępowania o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, w związku z czym nie widzi powodów dla ponownego ich przedstawiania.
Jednakże w związku z treścią wydanego postanowienia Skarżący wskazał, że w związku z licznymi orzeczeniami sądów administracyjnych i obowiązującymi przepisami prawa, w jego ocenie, działania organu odwoławczego wbrew jego stanowisku nie mogą się ograniczać, tylko i wyłącznie do kwestii poprawności wydania skarżonego postanowienia Naczelnika US. Brak sprawdzenia przez organ odwoławczy, czy zachodzi w ogóle możliwość prowadzenia niezgodnej z przepisami prawa egzekucji administracyjnej powoduje, że wydane postanowienie obarczone jest poważną wadą prawną, która winna skutkować jego uchyleniem w całości.
Takie samo rozstrzygnięcie winno zapaść w kwestii braku zastosowania się przez organ pierwszej instancji, jako organ egzekucyjny do normy ustawowej wskazanej w art.152 § 1 p.p.s.a. w związku z nieprawomocnym w momencie wystąpienia zdarzenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o sygnaturze akt I SA/Gd 909/20. Zgodne z prawdą jest, że w wyniku skargi kasacyjnej Dyrektora IAS wskazany wyrok na podstawie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt III FSK 4596/21 został uchylony, jednakże Dyrektor IAS w wydanym postanowieniu nie wspomniał, że sprawa skierowana została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku do ponownego rozpoznania. Stanowisko organu odwoławczego sugeruje w sposób jednoznaczny, iż pomimo faktu, że rozprawa w tej sprawie jeszcze się nie odbyła, to jej wynik jest już organowi znany. Wydając postanowienie w sprawie, Dyrektor IAS jako organ odwoławczy związany jest przepisami prawa, w tym treścią art. 7a, art. 8 i art 9 k.p.a. Zdaniem Skarżącego, organ nie udzielił odpowiedzi na zadane w zażaleniu pytanie, co w sposób jednoznaczny narusza przysługujące mu, jako obywatelowi RP prawa, co stanowi złamanie art. 32 Konstytucji RP.
Jednakże, jak stwierdził Skarżący, z dotychczasowej praktyki organów ale także i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wynika, iż jego osoby nie dotyczy zarówno wskazany powyżej art. 32 Konstytucji RP, jak i art. 152 §1 p.p.s.a.
w związku z nieprawomocnym w momencie wystąpienia zdarzenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o sygnaturze akt I SA/Gd 909/20.
Skarżący zarzucił Dyrektorowi IAS działającemu jako organ odwoławczy naruszenie w sprawie przepisów k.p.a., u.p.e.a. w sposób celowo niekorzystny dla niego jako Strony.
W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia Dyrektora IAS z dnia 7 czerwca 2024 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika US w całości lub jego uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jednocześnie Skarżący wniósł o obciążenie Dyrektora IAS kosztami postępowania sądowego według norm przepisanych.
Do skargi zostały dołączone: kopia pisma zażaleniowego z dnia 28 kwietnia 2024 r. oraz wniosek w sprawie akt administracyjnych sprawy.
4. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
5. W piśmie procesowym z dnia 30 marca 2025 r. (nadesłanym drogą elektroniczną w dniu 31 marca 2025 r.) Skarżący przedstawił komentarz do udzielonej przez Dyrektora IAS odpowiedzi na skargę. Jednocześnie Skarżący podniósł, iż podtrzymuje w całości swoje stanowisko w sprawie złożonego dnia 4 kwietnia 2023 r. wniosku o wydanie kosztów egzekucyjnych. Dodał również, że wniosek ten - dotyczący tytułu wykonawczego o nr [...] będący przedmiotem zawiadomienia z dnia 9 marca 2023 r. w sprawie kosztów egzekucyjnych, został złożony zgodnie z pouczeniem udzielonym przez organ egzekucyjny, w terminie zgodnym z przepisami prawa. W związku z powyższym wymóg wystąpienia z kolejnym wnioskiem, jak z dnia 4 kwietnia 2023 r. i dotyczącym kosztów egzekucyjnych ww. tytułu wykonawczego zdaniem Skarżącego należy uznać za naruszający obowiązujące przepisy prawa. Wobec tego, Skarżący domaga się uznania, iż nie doszło do przekroczenia terminu na złożenie wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych zakończonego postępowania, który jest przedmiotem sprawy przez tut. Sądem.
Skarżący dołączając w trybie art. 106 p.p.s.a. wydruki orzeczeń sądów administracyjnych wystąpił o rozpoznanie zawartej w skardze sprawy także pod zaprezentowanym w piśmie kątem legalności prowadzonych postępowań egzekucyjnych.
W podanej dacie, Skarżący złożył również pismo stanowiące wniosek o odroczenie terminu rozprawy wyznaczonej zgodnie z e-Wokandą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na dzień 1 kwietnia 2025 r. w związku z niepoinformowaniem o jej terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
6.1. Skarga jest niezasadna.
6.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowania, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), jak również postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym
i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3).
W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.
Przedmiotem kontroli jest postanowienie Dyrektora IAS z dnia 7 czerwca 2024 r., którym organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika US
w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu, do wniesienia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych.
W związku z powyższym, Sąd rozpoznał sprawę w oparciu o ww. podstawę prawną w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, co z kolei odpowiada treści art. 120 p.p.s.a.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Odnosząc się w tym miejscu do wniosku Strony "o odroczenie terminu rozprawy w związku z niepoinformowaniem o jej terminie" Sąd wskazuje, iż z akt sądowych wprost wynika, że w wykonaniu zarządzenia z dnia 26 lutego 2025 r. Skarżący pismem z dnia 27 lutego 2025 r. został zawiadomiony - o posiedzeniu niejawnym - w sprawie
I SA/Gd 674/24, z wymienieniem w jego treści składu orzekającego. Nadto w piśmie z dnia 27 lutego 2025 r., sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku poinformował Stronę, iż informację o terminie posiedzenia niejawnego można uzyskać w Biuletynie Informacji Publicznej sądu na wskazanej w treści tego pisma stronie internetowej. Pismo doręczone zostało Stronie w dniu 13 marca 2025 r., co potwierdza urzędowe poświadczenie doręczenia znajdujące się w aktach sprawy ( karta [...] akt sądowych).
W związku z tym, wniosek Skarżącego o odroczenie terminu rozpoznania sprawy nie zasługiwał na uwzględnienie, a przedstawiona przy tym argumentacja nie znalazła potwierdzenia w dokumentacji zawartej w aktach sprawy.
6.3. Przechodząc do istoty sporu wskazać należy, że sprowadza się ona do stwierdzenia czy organ egzekucyjny zasadnie uznał, że wniosek Skarżącego z dnia 7 grudnia 2023 r. o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych naliczonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 20 sierpnia 2020 r. nr [...] został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 17 § 1 u.p.e.a o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.
Natomiast w myśl art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Z kolei zgodnie z art. 64c § 7 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 lutego 2021 r.), organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na wniosek wierzyciela lub zobowiązanego, złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w § 6a. Na postanowienie to przysługuje zażalenie.
Przytoczenia wymaga również treść art. 17 § 1c u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny stwierdza, w drodze postanowienia, uchybienie terminu do wniesienia skargi, wniosku lub innego podania, którego wniesienie jest ograniczone terminem. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Ponadto zaznaczyć należy, że w myśl art. 57 § 5 pkt 1 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało wysłane na adres do doręczeń elektronicznych organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał dowód otrzymania, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych.
Mając na uwadze powołane przepisy, w ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że wniosek Skarżącego z dnia 7 grudnia 2023 r. o wydanie postanowienia w sprawie naliczonych kosztów egzekucyjnych, został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
Jak wynika z akt sprawy Naczelnik US w stosunku do Skarżącego prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 20 sierpnia 2020r. [...].
W dniu 6 listopada 2023 r. organ wydał zawiadomienie nr [...] o wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Doręczenie zawiadomienia Stronie (drogą elektroniczną) nastąpiło w dniu 20 listopada 2023 r.
Jak wyżej wskazano - zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa Skarżący mógł zwrócić się do Naczelnika US z wnioskiem o wydanie postanowienia w przedmiocie kosztów egzekucyjnych w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych.
Jak wynika z powołanego art. 64c § 7 u.p.e.a. wydanie ww. postanowienia uzależnione jest od złożenia stosowanego żądania zobowiązanego w terminie określonym w tym przepisie.
Z dokumentacji sprawy wynika, że wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów Skarżący złożył pismem (doręczonym drogą elektroniczną) w dniu 7 grudnia 2023 r., a więc po upływie terminu 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia
o wysokości tych kosztów.
W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, iż wskazany w art. 64c § 7 u.p.e.a. termin 14 dni, uprawniający Skarżącego do wystąpienia z żądaniem wydania postanowienia kosztowego jest terminem zawitym o charakterze materialnoprawnym. Bezskuteczny upływ tego terminu, wobec braku stosownego żądania uprawnionego podmiotu, powoduje niedopuszczalność rozstrzygania kwestii kosztów egzekucyjnych. Co należy podkreślić, uprawnienie zobowiązanego po jego upływie wygasa, a termin nie podlega przywróceniu. Innymi słowy, niedochowanie terminu, o którym mowa wyżej skutkuje brakiem podstaw do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że złożenie przez Skarżącego wniosku
o wydanie żądanego postanowienia, w dniu 7 grudnia 2023 r. tj. po upływie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, uprawniało organ egzekucyjny do zastosowania w sprawie art. 17 § 1c u.p.e.a. i stwierdzenia na jego podstawie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.
Zgodnie z art. 17 § 1c u.p.e.a. ( w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r.) organ egzekucyjny stwierdza w drodze postanowienia, uchybienie terminu do wniesienia skargi, wniosku lub innego podania, którego wniesienie jest ograniczone terminem.
Stąd, odnosząc się do podnoszonych przez Stronę skarżącą w powyższej materii zarzutów oraz mając na uwadze zakres kontrolowanej sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie Dyrektora IAS zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
6.4. Odnosząc się z kolei do podniesionej przez Skarżącego, powołanej również na etapie postępowania zażaleniowego, jak i w piśmie procesowym z dnia 31 marca 2025 r. okoliczności złożenia ,,pierwotnie wniosku’’ o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w dniu 4 kwietnia 2023 r., tj. jako złożonego w terminie, Sąd wskazuje, iż powyższy wniosek został rozpatrzony przez Naczelnika US postanowieniem z dnia 4 maja 2023 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Z akt sprawy ponadto wynika, iż Strona na wydane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji złożyła zażalenie, które po rozpatrzeniu przez Dyrektora IAS postanowieniem z dnia 3 lipca 2023 r. nr [...] zostało utrzymane w mocy.
W związku z powyższym, przywoływany przez Stronę skarżącą wniosek z dnia 4 kwietnia 2023 r. nie mógł stanowić podstawy do ponownego rozpatrywania i wydania w podanym wyżej przedmiocie rozstrzygnięć przez organy administracyjne. Wbrew zatem twierdzeniom Strony, nie doszło do naruszeń przepisów prawa. Podane okoliczności natomiast potwierdzają, że kolejny wniosek w sprawie wydania postanowienia o kosztach egzekucyjnych wniesiony został z przekroczeniem terminu wymaganego przepisami prawa na złożenie tego wniosku.
6.5. Niezasadny jest również zarzut naruszenia zasady legalizmu. Sąd
wskazuje, iż postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do złożenia środka zaskarżenia jest aktem formalnym, a nie aktem merytorycznym. Organ w związku z tym nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, tak jak oczekuje tego Skarżący - żądając zbadania zgodności prowadzenia z przepisami prawa egzekucji administracyjnej.
Zarzuty podniesione w tym zakresie pozostają poza granicami zaskarżenia w niniejszej sprawie, co wyklucza ich badanie dla ustalenia tego, czy zaskarżone postanowienie Dyrektora IAS odpowiada prawu.
W ocenie Sądu organ rozstrzygając sprawę prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz dokonał oceny mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Oceny tej nie zmieniają zarzuty i argumentacja podniesione w pismach procesowych Strony. Jak bowiem wskazano, istotne dla granic tej sprawy okoliczności bezspornie wskazują na legalność zaskarżonego postanowienia.
6.6. Odpowiadając z kolei na wskazywany w zarzutach skargi oraz pisma procesowego z dnia 30 marca 2025 r. zarzut nieuwzględnienia przez organ egzekucyjny wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 20 kwietnia 2021 r. o sygn. akt I SA/Gd 909/20 i naruszenia art. 152 § 1 p.p.s.a. Sąd wskazuje, że w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej złożonej przez Dyrektora IAS, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt III FSK 4596/21, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Wobec powyższego, formułowane przez stronę zarzuty naruszenia art. 152 § 1 p.p.s.a. i towarzyszącą im argumentację w oparciu o powołany wyrok WSA w Gdańsku o sygn. akt I SA/Gd 909/20 należy uznać za bezzasadne.
Natomiast powołane i dołączone do pisma z dnia 30 marca 2025 r. wydruki wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczące oceny zastosowania w prowadzonym przez organy postępowaniu zasady dwuinstancyjności, zawartej w art. 15 k.p.a. zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych i nie mogły stanowić potwierdzenia naruszenia tej zasady w niniejszym postępowaniu.
Zdaniem Sądu wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.), co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
W ocenie Sądu organy działały w niniejszej sprawie w oparciu o przepisy prawa, z uwzględnieniem; zasady legalizmu - zawartej w art. 6 k.p.a., zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania - zawartej w art. 8 k.p.a. oraz zasady udzielania informacji faktycznej i prawnej zawartej w art. 9 k.p.a. Tym samym utrzymanie w mocy przez Dyrektora IAS prawidłowego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nie narusza wskazanych przepisów k.p.a., jak i przepisów rangi konstytucyjnej.
Natomiast wbrew twierdzeniu strony skarżącej w niniejszej sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do treści normy prawnej, uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 7a k.p.a. skutkujące rozstrzyganiem takich wątpliwości na korzyść strony.
Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się również innych błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
6.7. Mając zatem na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd uznał, że skarga jest nieuzasadniona i w konsekwencji podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.