I SA/Gd 623/25

I SA/Gd 623/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-11-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /sprawozdawca/
Małgorzata Gorzeń /przewodniczący/
Marek Kraus
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 116
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 18
art. 202 par. 6
Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Specjalista Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2025 r., nr 2201-IEW.4120.9.2025/EP w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki oddala skargę
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją z 18 czerwca 2025 r. po rozpatrzeniu odwołania W.S. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pruszczu Gdańskim z 14 lutego 2025 r.:
- orzekającej o odpowiedzialności podatkowej jako członka zarządu l. Sp. z o.o. (dalej w skrócie zwana Spółką) za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za grudzień 2019 r. i od stycznia do września 2020 r. oraz podatku od towarów i usług od października do grudnia 2020 r. wraz z odsetkami zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego, oraz
- umarzającej postępowanie podatkowe w zakresie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości z tytułu odsetek od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2020 r. i z tytułu pobranej a niewpłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za październik 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego,
- utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu przypomniano, że Spółka nie uregulowała zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za październik i grudzień 2019 r. i od stycznia do września 2020 r. oraz podatku od towarów i usług od października do grudnia 2020 r. (wynikających ze złożonych deklaracji) oraz odsetek od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2020 r..
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pruszczu Gdańskim postanowieniem z 4 listopada 2024 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej skarżącego W.S. jako członka zarządu Spółki za jej zaległości podatkowe z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za październik i grudzień 2019 r. i od stycznia do września 2020 r., podatku od towarów i usług od października do grudnia 2020 r. oraz odsetek od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2020 r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego (postanowienie zostało doręczone 17 listopada 2024 r.).
W dniu 14 lutego 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pruszczu Gdańskim wydał decyzję w powyższym zakresie. Decyzja ta została doręczona 27 lutego 2025 r..
Przypomniano, że skarżący w odwołaniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122, art. 123, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 107 § 1, art. 108 § 1 i art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez orzeczenie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe, mimo że począwszy od 4 listopada 2020 r. nie pełnił w zarządzie jakiejkolwiek funkcji, w związku ze złożoną rezygnacją, dlatego nie odpowiada za zobowiązania Spółki powstałe po tej dacie.
Odnosząc się do tego organ odwoławczy przypomniał, że w rozpatrywanej sprawie (odnośnie zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za październik i grudzień 2019 r. i od stycznia do września 2020 r., podatku od towarów i usług od października do grudnia 2020 r.) spełnione zostało kryterium z art. 107 i 108 Ordynacji podatkowej. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej zostało bowiem wszczęte 17 listopada 2024 r., natomiast postępowanie egzekucyjne dotyczące ww. zaległości Spółki zostało wszczęte na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych na podstawie deklaracji przez wierzyciela i przekazanych organowi egzekucyjnemu (w tym przypadku wierzycielem i organem egzekucyjnym był Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku).
W zakresie zaległości Spółki z tytułu odsetek od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2020 r. postępowanie egzekucyjne nie zostało wszczęte, dlatego zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie umorzył postępowanie w zakresie orzeczenia odpowiedzialności za tą należność.
Wskazując na treść art. 116 Ordynacji podatkowej wskazano, że z akt sprawy wynika, że pełnił obowiązki członka zarządu Spółki od 17 maja 2017 r. (uchwała nr 3 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z 17 maja 2017 r.) do 15 marca 2021 r. (uchwała nr 5 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z 15 marca 2021 r.). Zatem skarżący pełnił jednoosobowo obowiązki członka zarządu Spółki w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań tej Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2019 r. i od stycznia do września 2020 r. oraz w podatku od towarów i usług od października do grudnia 2020 r..
Ponadto w przedmiotowej sprawie w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki nie ustalono majątku, z którego można byłoby skutecznie zaspokoić zaległości tej Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2019 r. i od stycznia do września 2020 r. oraz w podatku od towarów i usług od października do grudnia 2020 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego objętych zaskarżoną decyzją. Z akt sprawy wynika, że:
• w wyniku zajęć rachunków bankowych Spółki w S. S.A., R. S.A. nie zaspokojono zaległości będących przedmiotem niniejszego postępowania,
• Spółka nie posiada nieruchomości, ruchomości, wierzytelności i praw majątkowych,
• Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej (ma uchylony NIP), pod adresem siedziby mieści się wirtualne biur, nie odbiera korespondencji, nie składa sprawozdań finansowych (ostatnie za 2019 r.), nie składa zeznań o wysokości osiągniętego dochodu oraz JPK,
• 11 kwietnia 2024 r. Spółka została prawomocnie wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS).
Postanowieniami z 5 lipca 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pruszczu Gdańskim umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Spółki z uwagi na brak majątku, z którego mogłaby być prowadzona skuteczna egzekucja.
Zatem egzekucja z majątku Spółki okazała się w całości bezskuteczna, bowiem Spółka nie posiadała majątku z którego można byłoby skutecznie zaspokoić zaległości będące przedmiotem niniejszego postępowania.
Co do przesłanki z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej wskazano, że jak wynika z akt sprawy Spółka posiadała zaległości z tytułu:
• podatku dochodowego od osób fizycznych za październik i grudzień 2019 r. i od stycznia do września 2020 r.,
• podatku od towarów i usług od października do grudnia 2020 r.,
• odsetek od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2020 r..
Ze sprawozdań finansowych Spółki złożonych za lata 2017 - 2019 wynika, że zobowiązania Spółki od 2017 r. przekraczały wartość majątku Spółki, jednak brak jest możliwości stwierdzenia (z uwagi na brak sprawozdań finansowych za kolejne lata), że stan ten nie utrzymywał się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące. Natomiast Spółka ta zaprzestała regulowania swoich publiczno-prawnych zobowiązań (i opóźnienie w ich wykonaniu przekraczało trzy miesiące) począwszy od 21 stycznia 2020 r. (20 stycznia 2020 r. termin płatności drugiego z kolei nieuregulowanego zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2019 r., pierwsze nieuregulowane zobowiązanie powstało z tytułu nieuregulowania podatku dochodowego od osób fizycznych za październik 2019 r.).
Uznano zatem , że podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości wystąpiły z dniem 22 kwietnia 2020 r., ponieważ był to pierwszy dzień po upływie trzech miesięcy od opóźnienia w zapłacie jej drugiego z kolei zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2019 r..
Zatem zarząd Spółki powinien w 30 - dniowym terminie wskazanym ustawą prawo upadłościowe i naprawcze tj. licząc od 22 kwietnia 2020r. podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości Spółki. Pomimo tego, jak wynika z akt sprawy. Spółka nie zgłosiła wniosku o ogłoszenie upadłości.
Organ pierwszej instancji w zaskarżonej odwołaniem decyzji wyliczył późniejszy właściwy czas (od 22 maja 2020 r.) na zgłoszenie wniosku o upadłość do 2 września 2015 r., jednakże w ocenie organu, Spółka stała się niewypłacalna miesiąc wcześniej. Rozbieżności te pozostają jednak bez wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, bowiem Spółka nie zgłosiła wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie.
Organ podkreślił także, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i przed organem odwoławczym skarżący nie uprawdopodobnił, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy.
Także w trakcie toczącego się postępowania skarżący nie wskazał mienia należącego do Spółki, którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Organ uznał także, że odwołanie skarżącego z pełnionej funkcji w spółce stało się skuteczne w dniu 15 marca 2021 r., co oznacza że zarzut w tym zakresie nie jest zasadny.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa:
1) postępowania, tj. art. 122, art. 123, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz niepełną i nierzetelną analizę zgromadzonego materiału dowodowego, co w konsekwencji skutkowało przeniesieniem na W.S., jako byłego Prezesa Zarządu Spółki odpowiedzialności za zobowiązania Spółki, pomimo braku zaistnienia ku temu ustawowych przesłanek, w szczególności nieustalenie, że począwszy od 4 listopada 2020 r. nie pełnił w zarządzie Spółki jakiejkolwiek funkcji;
2) postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie w sposób całkowicie dowolny oceny zgromadzonego materiału dowodowego tylko pod kątem potwierdzenia z góry założonej bezprawnej tezy, zgodnie z którą zasadne jest obciążenie W.S. odpowiedzialnością za zobowiązania Spółki, w zarządzie której pełnił funkcję w spornym okresie, podczas gdy rzeczywisty stan faktyczny niniejszej sprawy nie pozwala na zastosowanie w stosunku do niego przepisów o tej odpowiedzialności za okres od 4 listopada 2020 r. do 15 marca 2021 r;
3) postępowania, tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy, w tym brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka E.J., właściciela J. Sp. z o.o., prowadzącej księgowość S., NIP [...] [I. Sp. z o.o.] na okoliczność ustalenia stanu faktycznego w zakresie sprawowania funkcji prezesa zarządu Spółki po dacie 4 listopada 2020 r. [w tym przekazywania dokumentów księgowych, rozliczeń z B. i tym podobne] - wniosek strony z dnia 23 grudnia 2024 r.;
4) prawa materialnego tj. art. 107 § 1 i 2 w zw. z art. 116 § 1 i 2 oraz art. 108 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż W.S. jako Prezes Zarządu Spółki odpowiada za zobowiązania Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za 10/2020 r., 11/2020 r., oraz 12/2020 r., odsetek za zwłokę i kosztów egzekucyjnych, podczas gdy w trakcie prowadzonego postępowania przedstawił przy piśmie z 23 października 2024 r. oraz z 11 grudnia 2024 r. dowody na poparcie tezy, iż wygaśnięcie jego mandatu nastąpiło na podstawie uchwały nr 1 z dnia 3 listopada 2020 r., rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu z dnia 4 listopada 2020 r. oraz umowy sprzedaży udziałów z dnia 3 listopada 2020 r., w związku z czym nie odpowiada za przedmiotowe zobowiązania Spółki, gdyż nie był członkiem zarządu w czasie ich powstania.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniesiono o:
1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającej ją decyzją organu pierwszej instancji,
2) rozpatrzenie sprawy na rozprawie,
3) zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
W skardze strona skarżąca podniosła, że w dniu 4 listopada 2020 r. skutecznie zrezygnowała z mandatu członka zarządu bowiem zaadresowała oświadczenie o rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu do wspólników i zarządu Spółki, doręczyła rezygnację nowemu członkowi zarządu oraz wspólnikowi (co potwierdził własnoręcznym podpisem) i zwołała zgromadzenie w postaci własnej osoby oraz wspólnika, dlatego nie odpowiada za zobowiązania spółki powstałe po 4 listopada 2020r.
Odnosząc się do powyższego Sąd przypomina, że odpowiedzialność członków zarządu a także byłych członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 i § 4 Ordynacji podatkowej dalej Ordynacji podatkowej).
W rozpatrywanej sprawie strona wskazując na brak swojej odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, powołuje się na fakt złożenia oświadczenia o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu, które zostało złożone wspólnikowi tej Spółki w dniu 4 listopada 2020 r. W związku z takim stanem rzeczy należało rozważyć, czy w świetle istniejących regulacji prawnych doszło do skutecznej rezygnacji z pełnienia przez W.S. funkcji członka zarządu spółki kapitałowej.
Jak stanowi art. 202 § 4 k.s.h. poza przypadkami, gdy mandat członka zarządu wygasa z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe lub z dniem upływu kadencji, mandat ten wygasa również wskutek śmierci, rezygnacji albo odwołania za składu zarządu. Ze wskazanego przepisu wynika, że- pomijając przypadek śmierci - mandat członka zarządu wygasa albo wskutek rezygnacji, albo wskutek odwołania ze składu zarządu. Złożenie przez członka zarządu jednostronnego oświadczenia woli o rezygnacji z pełnienia tego mandatu skutkuje jego wygaśnięciem z chwilą złożenia tego oświadczenia, i nie wymaga w tym względzie podejmowania jakiejkolwiek uchwały o odwołaniu. Należy w tym miejscu uczynić istotne zastrzeżenie, a mianowicie, że wywołanie opisanego skutku, jako następstwa złożenia oświadczenia o rezygnacji jest uzależnione od dotarcia tego oświadczenia do adresata, czyli spółki kapitałowej. W przypadku oświadczenia o rezygnacji z członkostwa zarządu adresatem oświadczenia - jest spółka, z której zarządu występuje składający oświadczenie. W związku z tym oświadczenie o rezygnacji z członkostwa zarządu spółki kapitałowej wymaga - tak jak oświadczenie o wypowiedzeniu umowy, oświadczenie o odstąpieniu od umowy, oświadczenie o potrąceniu wierzytelności z wzajemną wierzytelnością spółki kapitałowej - złożenia tej spółce (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2004 r., V CK 600/03, i z dnia 27 stycznia 2010 r., II CSK 301/09). W zakresie dotyczącym rezygnacji członków zarządu spółkę kapitałową reprezentuje zarząd lub prokurent zgodnie z art. 205 § 2 k.s.h., a oświadczenie o rezygnacji doręczone pod adres spółki dochodzi do skutku z chwilą uzyskania przez pozostałego członka zarządu lub prokurenta możliwości zapoznania się z treścią tego oświadczenia w zwykłym toku czynności (por. Uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2016 r. III CZP 89/15).
Sytuacja związana z tym, komu ustępujący członek zarządu winien złożyć oświadczenie o rezygnacji komplikuje się wówczas, gdy oświadczenie składa członek zarządu pełniący tę funkcje jednoosobowo lub, gdy oświadczenie to składają jednocześnie wszyscy członkowie zarządu, a w spółce nie działa prokurent. W takim przypadku znajduje zastosowanie szczególna regulacja zawarta w art. 202 § 6 k.s.h.
Wskazany przepis stanowi, że jeżeli w wyniku rezygnacji członka zarządu żaden mandat w zarządzie nie byłby obsadzony, członek zarządu składa rezygnację wspólnikom, zwołując jednocześnie zgromadzenie wspólników, o którym mowa w art. 2331, chyba że umowa spółki stanowi inaczej. Zaproszenie na zgromadzenie wspólników zawiera także oświadczenie o rezygnacji członka zarządu. Rezygnacja jest skuteczna z dniem następującym po dniu, na który zwołano zgromadzenie wspólników.
W uzasadnieniu do ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i gospodarczym (Dz.U. z 2018 r. poz. 2244), na mocy której dodano przepis art. 202 § 6 k.s.h. wskazano na potrzebę przyjęcia szczególnego rozwiązania w zakresie składania rezygnacji przez ostatniego (odpowiednio jedynego, wszystkich jednocześnie) członka zarządu spółki. Jak dalej argumentowano, rozwiązanie wprowadzałoby uprawnienie wspólników do reprezentacji spółki w omawianej sytuacji. Oświadczenie o rezygnacji byłoby im składane, w dowolnej formie, i skuteczne z dniem następującym po dniu, w którym miało się odbyć zwoływane zgromadzenie, bez względu, czy doszło ono do skutku. Z uwagi na potrzebę podjęcia przez wspólników decyzji o obsadzeniu wakatu w zarządzie wprowadza się obowiązek rezygnującego członka zarządu do zwołania nadzwyczajnego zgromadzenia. Jednocześnie dołączenie oświadczenia o rezygnacji do zawiadomienia gwarantowałoby, że dotrze ono do wszystkich wspólników spółki. Dzięki powyższemu mechanizmowi wspólnicy, zawiadomieni o terminie zgromadzenia, otrzymają szansę na podjęcie niezbędnych przygotowań, w tym na wskazanie ewentualnych kandydatów na nowego członka (bądź nowych członków) zarządu. Rozwiązanie to, zdaniem projektodawców, zabezpiecza więc interesy spółki oraz zapewnia jej ciągłość działania, jednocześnie nie ograniczając w sposób nieadekwatny uprawnienia członka zarządu do rezygnacji z wykonywanej funkcji.
Z przywołanego unormowania wynika niewątpliwie, że członek zarządu jest uprawniony do złożenia oświadczenia o rezygnacji z pełnienia tej funkcji wobec wspólnika spółki kapitałowej. Przepis wskazuje jednocześnie, że skutek w postaci zakończenia pełnienia funkcji członka zarządu, jako konsekwencja złożenia oświadczenia woli, jest odroczony w czasie. Momentem wyznaczającym dzień, w którym złożona przez członka zarządu rezygnacja staje się skuteczna jest dzień następujący pod dniu, na który zwołano zgromadzenie wspólników. Dodać w tym miejscu należy, że ustępujący członek zarządu ma jednocześnie – co wymaga szczególnego podkreślenia – obowiązek zwołania zgromadzenia wspólników, co wynika zarówno z art. 202 § 6 jak i art. 2331 k.s.h. W związku z tym przepis art. 202 § 6 k.s.h. zd. trzecie należy odczytywać w ten sposób, że w regulacji tej mowa jest o zgromadzeniu wspólników zwołanym właśnie przez ustępującego członka zarządu, a nie o jakimkolwiek zgromadzeniu, które odbyło się w czasie po złożeniu wspólnikowi oświadczenia o rezygnacji. Inaczej rzecz ujmując, oświadczenie członka zarządu o rezygnacji z tej funkcji, złożone wspólnikowi wywoła skutek w dniu następującym po dniu, na który zwołano zgromadzenie wspólników, o ile będzie to zgromadzenie zwołane przez samego ustępującego członka zarządu. Jeżeli natomiast ustępujący członek zarządu takiego zgromadzenia nie zwoła, to złożone przez niego oświadczenie o rezygnacji z pełnienia tej funkcji nie wywoła skutku, o jakim mowa w art. 202 § 6 zd. trzecie.
Nie jest w sprawie kwestionowane, że skarżący pełnił obowiązki członka zarządu Spółki od 17 maja 2017 r. (uchwała nr 3 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z 17 maja 2017 r.). Nie można natomiast zgodzić się z prezentowanym przez stronę stanowiskiem, że zakończenie pełnienia tej funkcji należy wiązać ze złożeniem przez W.S. oświadczenia o rezygnacji w dniu 4 listopada 2020 r. Oświadczenie takie, co jest niesporne, zostało złożone wobec wspólnika Spółki a to oznacza, że do swojej skuteczności wymagane było zachowanie trybu, o jakim mowa w art. 202 § 6 k.s.h. Konieczne było zatem nie tylko złożenie oświadczenia woli o rezygnacji ale także zwołanie przez W.S. (jako ustępującego jednoosobowego członka zarządu Spółki) zgromadzenia wspólników, jak tego wymaga art. 202 § 6 jak i art. 2331 k.s.h. W związku z tym, że takie zgromadzanie nie zostało przez skarżącego zwołane a wnoszący skargę nie przedstawił żadnych dowodów, które przeczyłyby tej okoliczności nie można przyjąć, że złożone przez niego oświadczenie woli wywarło oczekiwany skutek w postaci wygaśnięcia mandatu członka zarządu. Jak zostało to już wcześniej podkreślone, złożenie oświadczenia o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu na ręce wspólnika spółki kapitałowej jest skuteczne, o ile przez ustępującego członka zarządu zostanie zwołane zgromadzenie wspólników. Przy czym, co należy podkreślić, nawet w sytuacji, w której doszłoby do faktycznego zwołania zgromadzenia przez ustępującego wspólnika (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca), skutek w postaci wygaśnięcia mandatu nie następuje z chwilą złożenia oświadczenia, ale z dniem następującym po dniu, na który członek zarządu zwołał zgromadzenie wspólników.
Mając powyższe na uwadze, wygaśnięcie mandatu członka zarządu wiązać należy zatem ze zdarzeniem jakim było podjęcie uchwały o odwołaniu W.S. ze składu zarządu, co miało miejsce w dniu 15 marca 2021 r. (uchwała nr 5 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z 15 marca 2021 r.).
Trafne jest zatem stanowisko organów podatkowych co do tego, że skarżący pełnił jednoosobowo obowiązki członka zarządu Spółki w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań tej Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2019 r. i od stycznia do września 2020 r. oraz w podatku od towarów i usług od października do grudnia 2020 r.
Z uwagi na powyższe organy podatkowe zasadnie uznały, iż przeprowadzenie wnioskowanego dowodu z przesłuchania właściciela J. Sp. z o.o. na okoliczność faktycznego sprawowania przez skarżącego funkcji Prezesa zarządu po 4 listopada 2020 r. nie ma znaczenia dla sprawy.
Sąd dokonując kontroli zaskarżonego aktu stwierdził jednocześnie, że organ odwoławczy prawidłowo zbadał, ocenił i opisał pozostałe przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki. W decyzji wskazano w szczególności, że egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna co znalazło swój wyraz w wydaniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pruszczu Gdańskim postanowienia z 5 lipca 2023 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Organy podatkowe prawidłowo ustaliły również chwilę, w której zaistniały podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki oraz stwierdziły, że skarżący nie uprawdopodobnił, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy oraz, że nie wskazał mienia Spółki, którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.
Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu nie są zasadne podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego oraz przepisów prawa materialnego. Sąd stoi na stanowisku, że wszystkie fakty i okoliczności mające miejsce w niniejszej sprawie, istotne z punktu widzenia możliwości dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia i orzeczenia solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. zostały należycie wyjaśnione i ocenione. Zgromadzony w aktach postępowania materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do oceny stanu faktycznego i wydania decyzji w przedmiotowej sprawie.
Należy w tym miejscu odnotować, że w dniu 27 lutego 2025 r., a zatem już po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, TSUE wydał wyrok w sprawie C-277/24. W wyroku tym TSUE zamanifestował konieczność, aby osoba trzecia w toku prowadzonego wobec niej postępowania w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej "mogła skutecznie podważyć ustalenia faktyczne i kwalifikacje prawne dokonane przez organ podatkowy w ramach pierwszego postępowania i mieć dostęp do jego akt, z poszanowaniem praw wspomnianej osoby prawnej lub innych osób trzecich." Trybunał przypomniał (akapit 51), że "zgodnie z utrwalonym orzecznictwem poszanowanie prawa do obrony stanowi zasadę ogólną prawa Unii. Zasada ta znajduje zastosowanie wówczas, gdy organ administracyjny ma podjąć w stosunku do danej osoby decyzję, która wiąże się z niekorzystnymi dla niej skutkami. Na podstawie tej zasady adresaci decyzji, która w sposób odczuwalny oddziałuje na ich interesy, powinni być w stanie skutecznie przedstawić swoje stanowisko odnośnie do dowodów, na których organ zamierza się oprzeć." Prawo do obrony obejmuje prawo do bycia wysłuchanym i prawo dostępu do akt (akapit 52).
Konsekwencje jakie wynikają z wydanego wyroku, w zakresie umożliwienia stronie dostępu do akt postępowania prowadzonego wobec spółki, za której zaległości ponosi odpowiedzialność osoba trzecia, nie miały jednak zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Zaległości podatkowe, za które W.S. ponosi odpowiedzialność jako były członek zarządu Spółki wynikały bowiem nie z decyzji podatkowej, ale z nieuregulowania zobowiązań podatkowych wynikających ze złożonych przez Spółkę deklaracji. Wobec Spółki nie prowadzono zatem żadnego postępowania podatkowego, w którym skarżący jako były członek zarządu nie brał udziału.
Mając to na uwadze Sąd orzekł w myśl art. 151 p.p.s.a.