I SA/Gd 431/23

I SA/Gd 431/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-10-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska
Marek Kraus
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 70/24 - Wyrok NSA z 2025-11-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 931
art. 33a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Specjalista sądowy Agnieszka Rupińska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 października 2023 r. sprawy ze skargi "T" Sp.j. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 24 lutego 2023 r. nr 2201-IOC.4103.1.2023.AK w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu oddala skargę.
Uzasadnienie
Dnia 27 sierpnia 2019 roku T. Sp.j., działając jako przedstawiciel pośredni importera, C. Sp. z o.o. Sp. komandytowa w likwidacji, zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu w procedurze uproszczonej mozaikę szklaną ozdobną. Przedmiotowy towar został dopuszczony do obrotu poprzez wpis do rejestru. Zgłoszenie celne uzupełniające z 10 września 2019 roku zostało przyjęte przez organ celny i zarejestrowane pod numerem [...]. W polu 44 zgłoszenia został zadeklarowany kod "4PL05" - informujący o rozliczeniu podatku na podstawie art. 33a ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jednolity w Dz. U. z 2022 roku, poz. 931) - dalej ustawa o podatku VAT, tj. o rozliczeniu podatku należnego z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym (w łącznej kwocie 43.488,00 zł), w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów. W polu 47 w kolumnie piątej wskazano metodę płatności typu "G" stosowaną w sytuacji, gdy ze zgłoszenia celnego nie wynika obowiązek uiszczenia i zabezpieczenia należności celnych lub podatkowych.
Deklaracja dla podatku od towarów i usług VAT- 7 za sierpień 2019 roku wraz załącznikami została złożona do Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni 13 listopada 2020 roku, tj. po upływie 4 miesięcznego terminu z art. 33a ust.6 ustawy o podatku VAT, który przypadał na 31 grudnia 2019 roku. Wobec powyższego powiadomieniem z 2 września 2022 roku Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni poinformował C. Sp. z o.o. Sp. komandytową w likwidacji oraz upoważnionego przedstawiciela pośredniego T. Sp. j. o możliwości przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w terminie 30 dni od daty otrzymania powiadomienia oraz zamiarze wydania niekorzystnej decyzji. Do dnia wydania decyzji Importer ani przedstawiciel nie wypowiedzieli się w sprawie.
Decyzją nr 328000-COC-1.4033.150.2022.ML z 14 listopada 2022 roku organ pierwszej instancji uznał za należny podatek od towarów i usług zadeklarowany w zgłoszeniu celnym nr [...] z 10 września 2019 roku w wysokości 43.488,00 PLN, dokonał zmiany zgłoszenia celnego poprzez usunięcie zapisu 4PL05 z pola 44 i zmianie metody płatności z G na M. oraz poinformował o obowiązku wpłaty kwoty podatku wraz z odsetkami w terminie 10 dni od daty otrzymania decyzji, licząc od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych, na rachunek Urzędu Skarbowego w Nowym Targu.
Decyzja została skierowana do C. Sp. z o.o. Sp. komandytowej w likwidacji oraz do T. Sp. j. jako upoważnionego przedstawiciela, odpowiedzialnego solidarnie na mocy art. 33a ust. 8 ustawy VAT do zapłaty kwoty podatku wraz z odsetkami.
Pismem z 14 grudnia 2022 roku przedstawiciel Importera wniósł odwołanie od powyższej decyzji.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją 2201-IOC.4103.1.2023.AK z 24 lutego 2023 roku utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że zebrany materiał dowodowy w sposób jednoznaczny poświadcza, że dokumenty potwierdzające rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym w deklaracji podatkowej nie zostały przedstawione w ustawowym terminie czterech miesięcy. W konsekwencji stosownie do treści art. 33a ust. 7 ustawy o podatku VAT podatnik stracił prawo do rozliczenia podatku w deklaracji podatkowej w odniesieniu do kwoty podatku należnej z tytułu importu towarów, którą miał rozliczyć w deklaracji podatkowej. Podatnik jest wtedy obowiązany do zapłaty naczelnikowi urzędu skarbowego (właściwemu do poboru kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego) kwotę podatku wraz z odsetkami. Wskazany termin ma charakter prawa materialnego co oznacza, że nie podlega przywróceniu, zaś skutki uchybienia temu terminowi są nieodwracalne.
Odnosząc się na gruncie powyższych rozważań do zarzutów odwołania zauważono, iż fakt rozliczenia podatku przed właściwym, ze względu na siedzibę, naczelnikiem urzędu skarbowego pozostaje bez znaczenia dla zastosowania sankcji w przypadku niedopełnienia tego obowiązku. Przepis art. 33a ust. 7 ustawy o VAT w sposób jasny i niebudzący wątpliwości stanowi, że jedyną przesłanką dla utraty prawa do rozliczenia podatku VAT w procedurze uroszczonej i obowiązku zapłaty tego podatku z należnymi odsetkami, jest nieprzedstawienie naczelnikowi urzędu celno-skarbowego wymaganych dokumentów w ustawowym terminie. Zgromadzony w aktach niniejszej sprawy materiał dowodowy wykazuje, że dokumenty potwierdzające rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym w deklaracji podatkowej zostały złożone 13 listopada 2020 roku zatem po upływie terminu, o którym mowa w art. 33a ust. 6 ustawy o podatku VAT.
Wyjaśniono również, że naczelnik urzędu celno-skarbowego i naczelnik urzędu skarbowego to odrębne organy, posiadają odmienne kompetencje, uprawnienia i zadania. Z tego względu fakt złożenia deklaracji do organu podatkowego pozostaje bez znaczenia dla zastosowania sankcji w przypadku niedopełnienia tego obowiązku.
Niedotrzymanie zatem warunku przedstawienia stosownych dokumentów naczelnikowi urzędu celno-skarbowego w terminie 4 miesięcy skutkuje obligatoryjnym powrotem do rozliczenia się z zobowiązania podatkowego według zasad ogólnych, oznaczający również konieczność zapłaty organowi kwoty podatku wraz z odsetkami. Przejście na ogólne zasady rozliczenia podatku nie pozbawia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz korekty kwoty podatku. Zgodnie z art. 33a ust. 9 ustawy o podatku VAT w przypadku gdy naczelnik urzędu skarbowego właściwy do poboru kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego pobrał kwotę podatku, o której mowa w ust. 7, a podatnik rozliczył tę kwotę podatku w deklaracji podatkowej, podatnik ma prawo do dokonania korekty kwoty podatku w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym kwota tego podatku została pobrana.
Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu zauważono, iż na mocy przywołanych przepisów naczelnik urzędu celno-skarbowego nie ma obowiązku monitorowania ani powiadamiania podatnika o obowiązku dopełnienia czynności wynikających z cytowanego art. 33a ust. 6 ustawy o podatku VAT. Sformułowany w tym zakresie zarzut o powiadomieniu skarżącej przez organ pierwszej instancji o niedopełnieniu obowiązku, po wielu miesiącach od upływu terminu wskazanego w art. 33a ust. 6 ustawy jest zatem bezpodstawny.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję z 24 lutego 2023 r. wniósł przedstawiciel importera, który zarzucił:
1. naruszenie przepisów art. 33a ust. 6, 7 i 8 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej "uptu") w zw. z ust. 1 tego artykułu (w brzmieniu przepisów ustalonym z dniem 21 listopada 2018 r. - Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, obowiązującym do dnia 1 października 2020 r. - Dz. U. z 2019 r. poz. 1520), poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do ich zastosowania w sprawie, a polegającą na przyjęciu, iż w przypadku rozliczenia (zapłaty) w terminie przez podatnika (importera), zgodnie z ust. 1, kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tego tytułu, przy złożeniu naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dokumentów potwierdzających to rozliczenie w deklaracji podatkowej, jednak z uchybieniem terminu określonego w ust. 6, na przedstawicielu pośrednim ciąży solidarnie z podatnikiem obowiązek zapłaty podatku wraz z odsetkami zgodnie z ust. 7 i 8,
a w przypadku stwierdzenia jednak przez Sąd, że decyzja została wydana na podstawie i w granicach prawa,
2. że wydana została na podstawie przepisów art. 33a ust. 6, 7 i 8 uptu w zw. z ust. 1 tego artykułu (w brzmieniu przepisów ustalonym z dniem 21 listopada 2018 r. - Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, obowiązującym do dnia 1 października 2020 r. - Dz. U. z 2019 r. poz. 1520), które to przepisy:
- w zakresie w jakim ustanawiają solidarną odpowiedzialność przedstawiciela pośredniego z podatnikiem, sprowadzającą się do obowiązku zapłaty kwoty podatku z tytułu importu towarów pomimo, iż podatnik w terminie rozliczył w jednej z jednostek organizacyjnych Skarbu Państwa (urzędzie skarbowym) w terminie kwotę tego podatku w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tego tytułu, przy czym poinformował o tym inną jednostkę organizacyjną Skarbu Państwa (urząd celno-skarbowy) jednak z uchybieniem wyznaczonego na to terminu,
są sprzeczne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, w tym jej art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 i art. 42 ust. 1 oraz zawartymi w nich zasadami, tj. że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, równego traktowania przez władze publiczne, proporcjonalności i odpowiedzialności za czyn zabroniony.
W związku z zarzutem opisanym w pkt 2 skargi, w oparciu o art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wniesiono o:
a) przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pytania prawnego co do zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, w tym jej art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 i art. 42 ust. 1 - w okolicznościach niniejszej sprawy - przepisów art. 33a ust. 6, 7 i 8 uptu w zw. z ust. 1 tego artykułu (w brzmieniu przepisów ustalonym z dniem 21 listopada 2018 r. -Dz.U. z 2018 r. poz. 2174, obowiązującym do dnia 1 października 2020 r. - Dz. U. z 2019 r. poz. 1520), w zakresie w jakim przepisy te ustanawiają solidarną odpowiedzialność przedstawiciela pośredniego z podatnikiem, sprowadzającą się do obowiązku zapłaty kwoty podatku z tytułu importu towarów pomimo, iż podatnik w terminie rozliczył w jednej z jednostek organizacyjnych Skarbu Państwa (urzędzie skarbowym) w terminie kwotę tego podatku w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tego tytułu, przy czym poinformował o tym inną jednostkę organizacyjną tego samego Skarbu Państwa (urząd celno-skarbowy), jednak z uchybieniem wyznaczonego na to terminu,
b) w przypadku dojścia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do wniosku, iż Trybunał Konstytucyjny nie może z przyczyn formalnych na opisane wyżej pytanie prawne odpowiedzieć, o pominięcie przez Sąd przy rozpatrzeniu niniejszej sprawy przepisów art. 33a 6, 7 i 8 uptu w zw. z ust. 1 tego artykułu (w brzmieniu przepisów ustalonym z dniem 21 listopada 2018 r. - Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, obowiązującym do dnia 1 października 2020 r. - Dz. U. z 2019 r. poz. 1520), jako sprzecznych z Konstytucją RP, w tym jej art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 i art. 42 ust. 1 oraz na podstawie art. 8 ust. 2 Konstytucji RP orzeczenie zgodnie z wnioskiem skargi.
Mając to na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nic będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy organy miały podstawy by uznać, że strona skarżąca nie spełniła wymogu wynikającego z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT, tj. nie przedstawiła organowi celnemu dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu.
Zgodnie z art. 33a ust. 1 ustawy o VAT w przypadku gdy towary zostaną objęte na terytorium kraju procedurą uproszczoną, o której mowa w art. 166 i art. 188 unijnego kodeksu celnego, którego realizacja jest uzależniona od wcześniejszego wydania pozwolenia i w którym okresem rozliczeniowym jest miesiąc kalendarzowy, podatnik może rozliczyć kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów.
Zatem w przypadku zastosowania art. 33a ust. 1 ustawy VAT, podatek od towarów i usług od importu rozlicza się w ramach deklaracji podatkowej, wykazując w niej zarówno podatek należny, jak i naliczony. W tym przypadku nie uiszcza się podatku od towarów i usług do właściwego urzędu skarbowego w terminie określonym w art. 33 ust. 4 ustawy o VAT (10 dni licząc od dnia powiadomienia przez organ celny o wysokości należności podatkowych).
Trafnie organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skorzystanie z tej uprzywilejowanej formy rozliczenia podatku uzależnione jest od spełnienia łącznie kilku warunków określonych w art. 33a ust. 2-6 ustawy o VAT.
Jednym z tych warunków jest przedstawienie dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej. Zgodnie z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT podatnik jest obowiązany do przedstawienia naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów.
Zgodnie natomiast z ust. 7 tego przepisu, w przypadku gdy podatnik, w terminie, o którym mowa w ust. 6, nie przedstawił dokumentów, o których mowa w tym przepisie, traci prawo do rozliczenia podatku na zasadach określonych w ust. 1, w odniesieniu do kwoty podatku należnej z tytułu importu towarów, którą miał rozliczyć w deklaracji podatkowej. Podatnik jest obowiązany do zapłaty naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu do poboru kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego kwoty podatku wraz z odsetkami.
Z art. 33a ust. 7 ustawy o VAT wynika zatem, że naruszenie obowiązku przedstawienia organowi celnemu dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 6, zawsze pociąga za sobą skutek w postaci obowiązku zapłaty należności podatkowej i odsetek. Jednoznaczna treść tej regulacji wskazuje, że nie ma żadnej możliwości uniknięcia tego obciążenia. Konstrukcja przepisu opiera się na automatycznym nastąpieniu skutku przy zaistnieniu określonego zdarzenia. Skutku tego nie da się wyeliminować przy zastosowaniu jakichkolwiek przesłanek ekskulpacyjnych - czy to obiektywnych (np. przy faktycznym uiszczeniu należnego podatku VAT), czy też subiektywnych (np. niezawinionego zaniechania złożenia w organie celnym dokumentów, o których mowa w art. 33a ust. 6 ustawy, bądź naruszenia terminu czterech miesięcy przewidzianego w tym przepisie).
W przypadku gdy organ celny pobrał kwotę podatku, o której mowa w ust. 7, a podatnik rozliczył tę kwotę podatku w deklaracji podatkowej, podatnik ma prawo do dokonania korekty kwoty podatku w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym kwota tego podatku została pobrana (art. 33a ust. 9 ustawy o VAT).
W rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, że nie dopełniono warunku, o którym mowa w art. 33 ust. 6 ustawy o VAT, gdyż w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, nie przedstawiono dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu objętych zgłoszeniem celnym towarów w deklaracji podatkowej.
Wyżej wymieniony termin ma charakter prawa materialnego co oznacza, że nie podlega przywróceniu, zaś skutki uchybienia temu terminowi są nieodwracalne, co trafnie podkreśla organ odwoławczy.
Zdaniem Sądu, zebrane w sprawie dowody w sposób jednoznaczny potwierdzają, że dokumenty potwierdzające rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym w deklaracji podatkowej nie zostały złożone Naczelnikowi UCS w ustawowym terminie 4 miesięcy, zatem okoliczność ta została wyjaśniona w sposób wystarczający.
Wyjaśnienia również wymaga, że naczelnik urzędu celno-skarbowego i naczelnik urzędu skarbowego to odrębne organy, posiadają odmienne kompetencje, uprawnienia i zadania. Z tego względu fakt złożenia deklaracji do organu podatkowego pozostaje bez znaczenia dla zastosowania skutków w przypadku niedopełnienia tego obowiązku.
Niedotrzymanie zatem warunku przedstawienia stosownych dokumentów Naczelnikowi UCS w terminie 4 miesięcy skutkuje obligatoryjnym powrotem do rozliczenia się z zobowiązania podatkowego według zasad ogólnych, oznaczający również konieczność zapłaty organowi kwoty podatku wraz z odsetkami. Przejście na ogólne zasady rozliczenia podatku nie pozbawia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz korekty kwoty podatku. Jak już wskazano, zgodnie bowiem z art. 33a ust. 9 ustawy o VAT w przypadku gdy naczelnik urzędu skarbowego właściwy do poboru kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego pobrał kwotę podatku, o której mowa w ust. 7, a podatnik rozliczył tę kwotę podatku w deklaracji podatkowej, podatnik ma prawo do dokonania korekty kwoty podatku w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym kwota tego podatku została pobrana.
Zatem obawa, że Skarb Państwa zostanie bezpodstawnie wzbogacony o podatek zapłacony jest nieuzasadniona.
W tej sytuacji Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia tak przepisów proceduralnych, jak i przepisów prawa materialnego.
Odnosząc się do kwestii solidarnego obowiązku zapłaty kwoty podatku wraz z odsetkami przez podatnika i przedstawiciela , należy wskazać, że obowiązek ten wynika wprost z dyspozycji przepisu art. 33a ust. 8 ustawy o VAT. Zgodnie z nim w przypadku gdy objęcie towarów uproszczeniem, o którym mowa w art. 166 i art. 182 unijnego kodeksu celnego, jest dokonywane przez przedstawiciela bezpośredniego w rozumieniu przepisów celnych, który działa na rzecz podatnika nieposiadającego pozwolenia na stosowanie uproszczenia, którym zostały objęte towary, lub dokonywane jest przez przedstawiciela pośredniego, o którym mowa w ust. 5, przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio, a obowiązek zapłaty podatku wraz z odsetkami ciąży solidarnie na podatniku oraz działającym na jego rzecz przedstawiciela.
Istotą odpowiedzialności solidarnej dłużników jest prawo wierzyciela do żądania spełnienia świadczenia przez wybranego przez niego dłużnika. Kwestia wzajemnych rozliczeń pomiędzy podatnikiem a przedstawicielem wykracza poza zakres niniejszego postępowania, należy bowiem do sfery stosunków cywilnoprawnych.
W tej sytuacji Sąd nie podzielił zarzutów stosowania błędnej wykładni przepisu art. 33a ust. 6, 7 i 8 ustawy o podatku VAT.
Jak wyżej podkreślono konstrukcja przepisu art. 33a ustawy o podatku VAT jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości. Stosowanie art. 33a ustawy o podatku VAT nie jest obowiązkiem a przywilejem skierowanym wyłącznie do wiarygodnych importerów.
Końcowo Sąd zauważa, iż przepis art. 33a ustawy o podatku VAT był kilkakrotnie nowelizowany i w obecnym brzemieniu ustawodawca zrezygnował ze spornych rozwiązań. Przy czym wskazana nowelizacja dokonana ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1520) podyktowana była zmianą art. 99 ust. 1 ustawy mającą na celu wprowadzenie nowego sposobu składania deklaracji VAT.
Sąd podziela pogląd zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 584/22: "Zasygnalizowania wymaga, że przyczyną uchylenia ust. 6 art. 33a ustawy o VAT, którego skutkiem jest brak obowiązku od 1 października 2020 r. przedstawiania naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej - jest wprowadzenie od tej daty obowiązku przekazywania przez podatników VAT czynnych, a więc również tych, którzy dokonali importu towarów na podstawie art. 33a ustawy o VAT, do organów podatkowych nowego JPK_VAT zawierającego ewidencję i deklarację dla celów VAT. Oznacza to, że wcześniej nie była możliwa weryfikacja prawidłowości rozliczenia podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej, ponieważ obecnie jest ona dokonywana przez organy podatkowe na podstawie ewidencji VAT zawierającej dokładne dane dotyczące rozliczania m.in. VAT od importu towarów. Z uwagi na powyższe okoliczność późniejszego uchylenia ww. przepisu pozostaje bez wpływu na prawidłowość wydanych w sprawie decyzji".
Mając na uwadze powyższe Sąd nie podziela także poglądu, że zastosowane w sprawie przepisy prawa naruszają zasady konstytucyjne.
Z powyższych przyczyn skarga jako niezasadna na podstawie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.