I SA/Gd 324/22

I SA/Gd 324/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-06-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka
Irena Wesołowska
Małgorzata Gorzeń /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
II FSK 1197/22 - Wyrok NSA z 2025-06-05
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1128
art.14
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych -t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi L. P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 stycznia 2022 r. nr [....] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor", "organ interpretacyjny") z dnia 4 stycznia 2022 r. dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości wykorzystywanej w działalności gospodarczej.
We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej L. P. (dalej: "wnioskodawczyni", "skarżąca") przedstawiła następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe:
Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Strona nabyła w dniu 1 maja 1990 r. prawo użytkowania wieczystego gruntu o niewielkiej powierzchni 52 m2. Przed nabyciem tego prawa wnioskodawczyni wybudowała na tym gruncie garaż, który był (jako inwestycja na cudzym gruncie) amortyzowany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W 2002 r. została wydana decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności. Wartość nabytego gruntu nie była nigdy ujęta w ewidencji środków trwałych strony. W dniu 31 grudnia 2015 r. wnioskodawczyni zakończyła działalność gospodarczą. Z kolei w dniu 12 kwietnia 2021 r. sprzedała przedmiotową nieruchomość tj. grunt z wybudowanym wcześniej budynkiem garażu. Skarżąca nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami (działalność w zakresie usług wulkanizacyjnych). Cena uzyskana ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości była wyższa niż wartość wydatków na nabycie gruntu (pierwotnie prawa użytkowania wieczystego) i budynku.
W uzupełnieniu i doprecyzowaniu stanu faktycznego strona podała, że nieruchomość będąca przedmiotem zapytania była wykorzystywana w działalności gospodarczej do końca 2015 r. Działalność gospodarcza w ostatnim roku jej prowadzenia była opodatkowana na zasadach ogólnych.
W związku z przedstawionym stanem faktycznym skarżąca zadała następujące pytanie: Czy w związku ze sprzedażą przedmiotowej nieruchomości wnioskodawczyni będzie zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
Strona stanęła na stanowisku, że sprzedaż przedmiotowej nieruchomości będzie wyłączona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na co wskazuje a contrario art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f."). Zdaniem wnioskodawczyni w niniejszej sprawie nie będzie mieć zastosowania art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy, gdyż zbywany grunt (a wcześniej prawo użytkowania wieczystego tegoż gruntu) nigdy nie były ujawnione w składnikach majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą strony, natomiast przedmiotem sprzedaży nie było również prawo do nakładów na cudzym gruncie.
W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Dyrektor uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu organ interpretacyjny, po przywołaniu obowiązujących w przedmiotowej sprawie treści przepisów, wskazał że aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości mógł zostać zaliczony do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f., spełnione powinny zostać dwie (podstawowe) przesłanki:
- nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu działalności gospodarczej,
- nieruchomość nie może być składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych).
Zatem, w przypadku, gdy co najmniej jeden z podanych warunków nie zostanie spełniony, przychód ze sprzedaży nieruchomości podlega zaliczeniu do źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f..
W odniesieniu do przychodów ze źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. organ podkreślił, że stosownie do treści art. 14 ust. 1 ww. u.p.d.o.f. za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
W ocenie organu interpretacyjnego, przychodami z działalności gospodarczej są zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c u.p.d.o.f.), jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników majątku, które pozostały po likwidacji działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie, jeżeli od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja tej działalności do dnia ich odpłatnego zbycia nie upłynęło sześć lat.
Dyrektor Krajowej Informacji zauważył także, że przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi w prowadzonej działalności gospodarczej (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c u.p.d.o.f.) stanowią przychód z działalności gospodarczej. O tym, jaki składnik majątku może stanowić środek trwały, decydują regulacje zawarte w art. 22a i 22c u.p.d.o.f..
Natomiast zgodnie z art. 22a ust. 1 wskazanej ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
3) inne przedmioty
- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
W myśl art. 22c pkt 1 u.p.d.o.f. amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
Z powyższych uregulowań wynika, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób ( fizycznych nie uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, czy też od dokonywania jego amortyzacji (zwłaszcza, że część środków trwałych objęta jest ustawowym wyłączeniem z amortyzacji podatkowej) - znaczenie ma sam fakt wykorzystywania tego składnika w działalności gospodarczej.
W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości, będącej przedmiotem wniosku, która wykorzystywana była przez wnioskodawczynię do celów związanych z działalnością gospodarczą (działalność w zakresie usług wulkanizacyjnych) należy wskazać, że zarówno grunt, jak i posadowiony na nim garaż, spełniały definicję środków trwałych podlegających wpisowi do ewidencji.
Zgodnie z wyżej przytoczonymi uregulowaniami, określony składnik majątku podatnika uznawany jest za środek trwały, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:
- stanowi on własność lub współwłasność podatnika,
- został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,
- jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,
- przewidywany okres jego używania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej jest dłuższy niż rok (decyzja w tym względzie należy do podatnika),
- jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo został oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, o której mowa w art. 23b wyżej wskazanej ustawy.
Ponadto, wszystkie składniki majątku (poza wymienionymi w art. 22d ust. 1 u.p.d.o.f.), które stanowią środki trwałe w rozumieniu ustawy, powinny zostać wprowadzane do ewidencji środków trwałych - niezależnie od tego, czy podlegają amortyzacji, czy też nie.
W świetle tych ustaleń organ interpretacyjny stwierdził, że regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził te składniki do ewidencji.
Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, biorąc pod uwagę uregulowania prawne zawarte w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych i przedstawione we wniosku informacje stwierdzić należy, że w związku ze sprzedażą nieruchomości, w skład której wchodził grunt z garażem, która była wykorzystywana w działalności gospodarczej - z uwagi na fakt jej sprzedaży przed upływem 6 lat, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu likwidacji działalności gospodarczej - po stronie skarżącej powstał przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. w związku z art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. a tej ustawy. Nie ma tutaj znaczenia, że opisywana nieruchomość nie została wprowadzona, do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Wobec tego, skoro w roku likwidacji działalności gospodarczej wnioskodawczyni korzystała z opodatkowania podatkiem na zasadach ogólnych określonych w art. 27 u.p.d.o.f., to na takich samych zasadach powinna rozliczyć podatek od dochodu z odpłatnego zbycia omawianej nieruchomości.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej interpretacji strona zarzuciła naruszenie art. 10 ust. 3 i art. 10 ust. 2 pkt 3 i 4 oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że dochodzi do opodatkowania dochodów ze zbycia nieruchomości w sytuacji, gdy nieruchomość taka nie była ujęta w ewidencji środków trwałych i od jej nabycia minęło więcej niż 5 lat.
Zdaniem strony wydana interpretacja jest sprzeczna z zasadami logiki. Wynika to z tego, że skoro na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 4 u.p.d.o.f. podatnik może w dowolnym momencie wycofać składnik majątku z ewidencji środków trwałych, to tym bardziej (zgodnie z regułą a minori ad maius) może go nigdy do takiej ewidencji nie wprowadzać. W takiej więc sytuacji powinien być wiec brany pod uwagę okres czasu, który minął od faktycznego zaprzestania używania składnika majątku w prowadzonej działalności gospodarczej. Dodatkowo strona podniosła, że decyzja o powiązaniu danej nieruchomości z działalnością gospodarczą lub z inną aktywnością należy do autonomicznej woli samego podatnika.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022, poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
W myśl art. 57a p.p.s.a skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany w tym przypadku zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z kolei granica, w której organ jest uprawniony do wydania interpretacji wyznaczona jest przez przepisy art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2021 poz. 154 ze zm., dalej: "O.p."). Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 tej ustawy składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 O.p.).
Odnosząc się do istoty spornego zagadnienia odnotowania wymaga, że ramy materialnoprawne dla rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 10 u.p.d.o.f., w którym to ustawodawca wyszczególnił źródła przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f. ww. źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
d) innych rzeczy,
- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. odrębnym źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
Stosownie zaś do art. 10 ust. 3 u.p.d.o.f. przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie.
Zatem, aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości mógł zostać zaliczony do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f., powinny zostać spełnione co najmniej dwie podstawowe przesłanki:
- nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu działalności gospodarczej,
- nieruchomość nie może być składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych).
Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących:
a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,
c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych,
d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie, które zgodnie z art 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
- wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
Ponadto, z art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. a u.p.d.o.f. wynika, że do przychodów z działalności gospodarczej zalicza się przychody z odpłatnego zbycia składników majątku pozostałych na dzień likwidacji działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, prowadzonych samodzielnie.
W myśl natomiast art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. a u.p.d.o.f. do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia składników majątku pozostałych na dzień likwidacji prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej lub prowadzonych samodzielnie działów specjalnych produkcji rolnej, jeżeli od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja: prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej, prowadzonych samodzielnie działów specjalnych produkcji rolnej, spółki niebędącej osobą prawną lub nastąpiło wystąpienie wspólnika z takiej spółki, do dnia ich odpłatnego zbycia upłynęło sześć lat i odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej.
W konsekwencji należało uznać za trafną konstatację organu wyrażającą się w stwierdzeniu, że z treści przytoczonych przepisów wynika, że przychodami z działalności gospodarczej są zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku używanych aktualnie w działalności, jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników majątku, które pozostały po likwidacji działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie. Jeżeli od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja: prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej, prowadzonych samodzielnie działów specjalnych produkcji rolnej, spółki niebędącej osobą prawną lub nastąpiło wystąpienie wspólnika z takiej spółki, do dnia ich odpłatnego zbycia upłynęło sześć lat i odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej.
Nadto odnotowania również wymaga, że zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
1) budowie, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
3) inne przedmioty
- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Z kolei w myśl art. 22c pkt 1 u.p.d.o.f. amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
Zatem przepisy u.p.d.o.f. nie uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani też dokonywania jego amortyzacji.
W konsekwencji regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego, podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.
Nadto odnosząc się do stanowiska przedstawionego w skardze wskazać należy, że z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o interpretację wynika, że wybudowany garaż na gruncie stanowiącym początkowo prawo użytkowania wieczystego a następnie własność, był amortyzowany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W 2002 r. została wydania decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w grunt własności. Wnioskodawczyni prowadziła działalność gospodarczą (w zakresie usług wulkanizacyjnych) do dnia 31 grudnia 2015 r.
Z powyższego wynika wprost, że grunt wraz z wybudowanym garażem był wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej. Na ocenę tego związku, wbrew stanowisku strony, nie może mieć wpływu podnoszona kwestia tego, że ani prawo wieczystego użytkowania ani prawo własności gruntu nie były nabyte w ramach tej działalności, a nawet w jej trakcie. Nadto skarżąca wskazała, że jedynie budynek, jako odrębny od gruntu przedmiot własności był wykazany w ewidencji środków trwałych i amortyzowany w ramach prowadzonej działalności. Zdaniem Sądu dla oceny skutków podatkowych znaczenie ma to, czy na konkretnie wskazanej nieruchomości była, czy też nie była faktycznie prowadzona działalność gospodarcza. W tym przypadku, bez wątpienia taka działalność na ww. nieruchomości była prowadzona.
Jak już wyżej wskazano w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. ustawodawca wskazał, że przychodem z odpłatnego zbycia składników majątku, zaliczonym do przychodu z działalności gospodarczej, jest również przychód ze zbycia środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych, podlegających ujęciu (a nie w istocie "ujętych") w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Niezależnie więc od tego, czy podatnik wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych, czy też ich nie wprowadził, to i tak "podlegały one ujęciu" w tej ewidencji. W sytuacji zatem, gdy nieruchomość skarżącej stanowiła środek trwały podlegający ujęciu w ewidencji środków trwałych, a także była wykorzystywana w jej działalności gospodarczej, to przychód z jej zbycia stanowił przychód ze źródła "pozarolnicza działalność gospodarcza" (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 25 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Ke 518/21, dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl).
W związku z tym, prawidłowe jest stanowisko organu interpretacyjnego, że w opisanym stanie faktycznym, dokonana przez wnioskodawczynię sprzedaż nieruchomości wraz z garażem podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
W opinii Sądu, organ interpretacyjny dokładnie przeanalizował stan faktyczny i stanowisko skarżącej wskazując na odpowiednie regulacje prawne i orzecznictwo sądowe. Odmienna niż skarżącej wykładnia określonych przepisów prawa nie może być przesłanką do stwierdzenia, że doszło do naruszenia przepisów prawa. Precyzyjnie zostały wskazane przepisy prawa w zakresie przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego i w sposób jasny przedstawione zostało uzasadnienie.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
[pic]