I SA/Gd 312/23

I SA/Gd 312/23 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-04-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Małgorzata Gorzeń /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
III FZ 557/23 - Postanowienie NSA z 2023-11-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 58 § 1 pkt 6, art. 154 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 3 kwietnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym skargi W. N. na niewykonanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku oraz przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2019 r. sygn. akt I GSK 2485/18 oraz z dnia 8 czerwca 2021 r. sygn. akt III FSK 3545/21, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 636/17, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 czerwca 2021 r. sygn. akt III SA/Po 300/21, wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 909/20 oraz z dnia 13 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 676/21, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Op 765/14, postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 72/19 postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
W. N. (dalej Skarżący) wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej Dyrektor IAS) z dnia 28 listopada 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni z dnia 28 września 2022 r. w przedmiocie oddalenia zarzutu nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności obowiązku w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. We wniesionej skardze Skarżący zawarł wniosek o nałożenie kary grzywny na oba organy administracji odpowiedzialne za zaistniałą sytuację, powstałą na skutek ich bezprawnych działań oraz zaniechań w przedmiocie całkowitego wyjaśnienia kwestii przedawnienia zaległości podatkowej, na którą została zaliczona wpłata podatku VAT za m-c 05/2022, stosownie do przepisu art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej "p.p.s.a.").
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2023 r. Skarżący został wezwany do sprecyzowania wniosku w przedmiocie wymierzenia organowi administracji kary grzywny w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. poprzez wskazanie czy wniosek o wymierzenie kary grzywny dotyczy niewykonania wyroku Sądu (należy podać sygnaturę sprawy), bezczynności lub przewlekle prowadzonego postępowania (należy podać sygnaturę akt sprawy administracyjnej) w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że Skarżący nie składa skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a.
W odpowiedzi na wezwanie Skarżący wskazał, że wniosek o ukaranie Dyrektora IAS dotyczy prawomocnych wyroków sądów administracyjnych w zakresie interpretacji prowadzenia postępowań egzekucyjnych co do tej samej zaległości podatkowej na podstawie dwóch różnych tytułów wykonawczych, tj. I GSK 2485/18, I SA/Sz 636/17, III SA/Po 300/21, II SA/Wr 72/19, III FSK 3545/21 oraz I SA/Gd 909/20, a także kwestii przedawnienia zaległości podatkowej, na którą została zaliczona wpłata podatku VAT (tj. I SA/Op 765/14) oraz naruszania zasad wyrażonych w art. 8 i 9 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. (tj. I SA/Gd 676/21).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Stosownie do art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z treści powyższego przepisu wynika, że ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia skargi na niewykonanie każdego wyroku sądu administracyjnego. Dopuszczalność wniesienia skargi na niewykonanie wyroku została ograniczona jedynie do przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z powyższego przepisu wynika również, że warunkiem koniecznym dopuszczalności skargi na niewykonanie wyroku, jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do jego wykonania.
Przedmiotem niniejszej skargi jest niewykonanie wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2019 r. sygn. akt I GSK 2485/18 oraz z dnia 8 czerwca 2021 r. sygn. akt III FSK 3545/21, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 636/17, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 czerwca 2021 r. sygn. akt III SA/Po 300/21, wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 909/20 oraz z dnia 13 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 676/21, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Op 765/14, postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 72/19.
Żadne z przywołanych powyżej orzeczeń nie dotyczy ani kwestii bezczynności, ani przewlekłego prowadzenia postępowania przez wskazane w skardze organy administracji.
Skoro zatem żaden z wyroków nie dotyczył uwzględnienia skargi na bezczynność organu bądź przewlekłe prowadzenie postępowania, to oznacza, że nie jest dopuszczalna skarga na ich niewykonanie.
Niemożliwym jest wymierzenie kary grzywny wskazanym organom, gdyż skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.