I SA/GD 281/25

I SA/Gd 281/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-07-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska
Małgorzata Gorzeń
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 240 par 1 pkt 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 707
art. 1a ust. 1 pkt 3, pkt 4
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 lipca 2025 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 19 września 2024 r. nr SKO.410.101.2024 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznych ustalających łączne zobowiązanie podatkowe za lata 2022-2023 oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną do sądu decyzją z 19 września 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku (dalej jako SKO lub organ odwoławczy), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz..2383 – dalej: O.p.), w zw. z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r. poz. 570) po rozpatrzeniu odwołania S. Ś. (dalej: strona, podatnik lub Skarżący) od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt lub organ I instancji) z 24 maja 2024 r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznych ustalających wysokość łącznego zobowiązania podatkowego za lata 2022-2023, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
W dniu 16 sierpnia 2022 r. podatnik złożył korektę informacji, deklarując od czerwca 2022 r. grunty o powierzchni [...] m2 jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz powierzchnię [...] m2 budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W związku z korektą organ I instancji dokonał zmiany decyzji pierwotnej z dnia 24 stycznia 2022 r. ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2022 wydając decyzję z dnia 15 września 2022 r. Decyzja nie została zaskarżona.
W dniu 24 stycznia 2023 r. organ I instancji wydał decyzję wymiarową na rok 2023 uwzględniając dane zadeklarowane przez stronę. Strona nie wniosła odwołania od decyzji. Następnie podatnik w dniu 23 czerwca 2023 r, złożył kolejną korektę informacji, gdzie wskazał do opodatkowania budowlę i zadeklarował ww. powierzchnię gruntów jako grunty pozostałe oraz pow. [...] m2 budynków jako budynki pozostałe.
Organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie wydania ww. decyzji wymiarowych. Decyzja ta została zaskarżona przez stronę i następnie uchylona przez SKO z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe we wskazanym przez SKO zakresie, wyznaczył stronie termin 7 dnia na zapoznanie się i wypowiedzenie w sprawie zebranego materiału dowodowego, a następnie wydał decyzję odmawiając uchylenia przedmiotowych decyzji w związku z niestwierdzeniem istnienia przesłanek z art. 240 §1 O.p.
Od decyzji odwołał się podatnik.
W przedmiotowej sprawie podatnik prowadzący działalność gospodarczą stoi na stanowisku, że będące w jego posiadaniu domki rekreacyjne wynajmuje w ramach najmu prywatnego, nie zaś w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
SKO nie podzielając zarzutów odwołania na wstępie przywołało wyrok z dnia 24 lutego 2021 r. SK39/19, którym Trybunał Konstytucyjny (dalej: TK) orzekł: art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Użycie sformułowania "przedsiębiorcach lub innych podmiotach prowadzących działalność gospodarczą", co potwierdzają pierwsze wydane po ww. wyroku TK wyroki NSA, oznacza, iż skutki wyroku TK odnoszą się także do innych niż osoby fizyczne podmiotów. Niewątpliwie problemem jest doprecyzowania "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, który - jak wskazał Trybunał Konstytucyjny - nie może opierać się na samym fakcie posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. W tej kwestii NSA w wyrokach z 4 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 895- 899/21 podzielił pogląd prezentowany w literaturze, że trudno jest w tym zakresie wskazać uniwersalne kryterium, a właściwe rozwiązania powinny uwzględniać konkretne okoliczności faktyczne (zob. L. Etel, R. Dowgier, G. Liszewski, B. Pahl, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, ibidem.). Niemniej jednak zdaniem Sądu wydaje się, że związek ten, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane za związane z tą działalnością. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli), wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie.
SKO podkreśla, że podatnik, będący osobą fizyczną, prowadzi działalność gospodarczą. Na dzień 30 czerwca 2022 r. w CEIDG widniał wpisany przedmiot działalności wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Następnie został on wykreślony. Podatnik jest właścicielem domków letniskowych. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że są to domki letniskowe (wedle oświadczenia organu I instancji wybudowane na zgłoszenie i nie ujęte w ewidencji). Podatnik w celu udostępniania domków korzysta z usług [...]. Wystawia również faktury VAT za usługi noclegowe (faktury za okres od lipca 2022 r. do września 2023 r.) usługi te są opodatkowane obniżoną stawką podatku VAT w wysokości 8%. SKO zauważa, że stawkę podatku VAT, jaką zastosował podatnik, stosuje się w przypadku wynajmu miejsc noclegowych przy krótkoterminowym zakwaterowaniu, sklasyfikowanym w dziale PKWiU 55. Zatem mimo, że podatnik nie sklasyfikował w CEIDG usług wynajmu miejsc noclegowych, stosuje do nich obniżoną stawkę VAT. Brak wpisu w CEDIG odpowiedniego dla prowadzonej działalności kodu PKD nie oznacza, że dany przedsiębiorca nie może prowadzić, czy też nie prowadzi działalności właściwej dla innych kodów PKD niż ujawnione w ewidencji. Kluczowe bowiem jest rzeczywiste wykonywanie działalności i jej odpowiednie udokumentowanie, szczególnie w przypadku przetargów i dotacji.
Z akt sprawy, w opinii SKO, wynika, że posiadane przez Skarżącego nieruchomości związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą i są faktycznie wykorzystywane dla celów działalności gospodarczej. Związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni czy też potencjalny, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność ta jest w danym obiekcie faktycznie i w danym czasie prowadzona. Z akt niniejszej sprawy wynika, że kompleks domków letniskowych wraz z infrastrukturą (...) jest udostępniany w ramach krótkotrwałego zakwaterowania przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą. Brak również podstaw, w ocenie SKO, do przyjęcia, że w dniu wydania decyzji wymiarowych dotyczących roku 2022 i 2023 istniały istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, nieznane organowi, który wydał decyzję. Taką okolicznością nie może być subiektywna ocena podatnika, którą opiera na stanowisku Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) zawartym w piśmie z dnia 15 stycznia 2024 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, Skarżący wnosząc o jej uchylenie wskazał, że w dniu 12.06.2023 r. otrzymał od Dyrektora KIS interpretację indywidualną, z której wynika, że najem prywatny nie jest działalnością gospodarczą. Stanowisko Skarżącego jest prawidłowe. W związku z wydaną interpretacją, najem prywatny musi opodatkować w ewidencji ryczałt, bez możliwości odliczania jakichkolwiek kosztów. Skarżący wskazał, że właściciele domków, lokali mogą wybrać, czy prowadzą najem prywatny poza działalnością gospodarczą, czy rozliczają swoje zyski w działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Na wstępie Sąd podkreśla, że w rozpoznawanej sprawie, wbrew oczekiwaniom Skarżącego, przesądzającego znaczenia nie ma przywołana interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 7 czerwca 2023 r.
Skarżący korekty informacji złożył w związku z tym, że otrzymał indywidualną interpretację podatkową wydaną przez Dyrektora KIS z dnia 7 czerwca 2023 r., dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych, ale oceniającą w istocie na gruncie prawa podatkowego charakter podatkowy osiąganych przez podatnika przychodów z osobistego majątku prywatnego, to jest najmu domków, które nie stanowią składników majątkowych związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą, ani zajętych dla potrzeb tej działalności.
W ocenie strony przesłanką wznowienia jest nowy dowód w postaci wydanej przez Dyrektora KIS interpretacji indywidualnej dotyczący - podatku dochodowego od osób fizycznych. Skarżący uważa, że jest to dowód mogący mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie i powodujący konieczność zmiany decyzji ostatecznych. To znaczy przyjęcia jako podstawy opodatkowania budynków znajdujących się na działce [...] o łącznej powierzchni [...] m2 jako pozostałych oraz gruntów stanowiących działkę jako rolnych, a nie zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Organ po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego prawidłowo stwierdził, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Skarżący jest właścicielem na terenie Gminy czterech działek o numerach [...]. Sporną nieruchomość stanowi działka [...] o powierzchni [...] m2, która jest zabudowana sześcioma domkami o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2. Budynki zgodnie z wiedzą organu zostały wybudowane na zgłoszenie. Budynki te nie są ujawnienie w EGiB. Zgodnie z dokumentacją budowlaną - projektem, są to domki rekreacji indywidualnej - nie spełniają kryterium uznania ich za budynki mieszkalne.
Pojęcie zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć szeroko, a więc chodzi tu nie tylko o grunt zajęty bezpośrednio pod budynki związane z działalnością gospodarczą, lecz także wszystkie te grunty, które są funkcjonalnie związane z tą działalnością, choćby tylko służyły, pomagały w jej wykonywaniu.
Z analizy zdjęć załączonych do oferty na portalu internetowym [...] wynika, że teren działki nr [...] jest w całości udostępniany turystom. Znajduje się tam m.in. boisko piłki ręcznej, chodniki, plac zabaw dla dzieci, cały teren działki jest ogrodzony. Na terenie działki znajdują się też miejsca parkingowe.
W rezultacie to sposób faktycznego wykorzystania sklasyfikowanych jako użytki rolne gruntów decyduje o tym, czy będą one objęte podatkiem rolnym, czy też podatkiem od nieruchomości.
Sporna nieruchomość znajduje się w atrakcyjnej turystycznie lokalizacji w [...]. Skarżący, wynajmujących domki, pozyskuje za pośrednictwem własnej strony internetowej [...], a także za pośrednictwem firmy [...], co potwierdzają zebrane w toku postępowania faktury wystawiane przez [...], a nie tak jak wskazywał w wydanej Interpretacji indywidualnej przez Dyrektora KIS za pośrednictwem portali społecznościowych. Podatnik oferuje usługi noclegowe, czyli udostępnia domki na jakiś czas, za odpłatnością, co obejmuje także m.in. czystą pościel, ręczniki, wyposażenie domków, przekazanie i odbiór kluczy. Pierwsze opinie dotyczące pobytu w ośrodku "[...]" są datowane na lipiec 2022 r. W ocenie w świetle powyższego podzielić należy pogląd organów podatkowych, że Skarżący świadczy na ww. nieruchomości typowe usługi dla turystów, co nie jest tożsame z wynajmem okazjonalnym, a także najmem instytucjonalnym zdefiniowanym w ustawie o ochronie praw lokatorów i stanowiący specjalny rodzaj wynajmu "długoterminowego" na cele mieszkalne (PKD 68.20Z).
W dniu 8.07.2022 r Skarżący dokonał wykreślenia PKD 68.20Z z CEiDG. Powyższe nie wpływa jednak na sposób opodatkowania spornej nieruchomości.
Organ trafnie wywodzi, że Skarżący prowadził w momencie wydania decyzji za 2022 i 2023 rok na spornej nieruchomości działalność gospodarczą w ramach PKD 55.20Z, to jest obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania stanowiącej podklasę z PKD działu 55-ZAKWATEROWANIE, a nie 6820.Z, to jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi.
Podklasa 55.20Z obejmuje zapewnienie zakwaterowania w cyklu dziennym lub tygodniowym w specjalnie wydzielonych umeblowanych pokojach lub pomieszczeniach umożliwiających mieszkanie, przygotowywanie posiłków oraz spanie lub z warunkami do gotowania lub wyposażonymi kuchniami. Mogą to być pokoje, apartamenty lub mieszkania w budynkach wielopiętrowych lub zespołach budynków, domki letniskowe - tak jak w analizowanym przypadku lub domkach kempingowych.
Wynajem krótkoterminowy domków turystom to świadczenie usług zakwaterowania i zalicza się zdecydowanie do pozarolniczej działalności gospodarczej i spełnia cechy definicji działalności gospodarczej. Taka działalność niewątpliwie ma charakter ciągły, zorganizowany i jest nastawiona na zysk.
Najem prywatny staje się działalnością gospodarczą w momencie, gdy wynajmujący podejmuje regularne i zorganizowane działania w celu osiągnięcia zysku z najmu nieruchomości. Istotnym czynnikiem jest tu częstotliwość i systematyczność wynajmu, która może wskazywać na prowadzenie działalności gospodarczej.
Reasumując, organ trafnie wywodzi, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. (Dz. U. z 2025 r. poz. 707 – dalej: u.p.o.l.), można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika, które to są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.I nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych.
Jak stanowi art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.
Zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 4 u.p.o.I. pojęcie działalności gospodarczej należy definiować zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 poz. 236). Zgodnie z art. 3 tej ustawy działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Oznacza to, że aby ocenić czy dana działalność może zostać zakwalifikowana jako działalność gospodarcza musi spełniać łącznie 3 kryteria:
1. musi mieć charakter zorganizowanej działalności zarobkowej;
2. musi być wykonywana we własnym imieniu
3. musi być dokonywana w sposób ciągły
W ocenie Sądu organy podatkowe trafnie uznały, że działalność Skarżącego polegająca na wynajmie krótkoterminowym położonych na działce [...] domków spełnia wszystkie cechy wymienione powyżej i należy uznać ją za działalność gospodarczą. Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, podczas gdy jednocześnie brak zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nic oznacza, że działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Działalność wykonywana w sposób ciągły oznacza, że jest ona wykonywana w sposób stały, a nie okazjonalny.
W przypadku Skarżącego działalność polegająca na wynajmie krótkoterminowym domków turystom spełnia wszystkie przesłanki prowadzenia działalności gospodarczej wynikające z wyżej wymienionej definicji. Jest to niewątpliwie działalność nastawiona na osiągnięcie zysku. Jest to świadczenie usług zakwaterowania, a nie najmu prywatnego.
Ustawodawca nic uzależnił "zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej" od ujęcia budynku lub gruntu w ewidencji środków trwałych.
Zgodzić się należy z organem, że nie można utożsamiać usług krótkotrwałego zakwaterowania z usługami najmu lub usługami o podobnym charakterze przede wszystkim ze względu na ich istotę i czas trwania.
Skarżący jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Jak ustalił organ na stronie [...]. w ofercie ośrodka "[...]" w "usługach recepcji" jest możliwość wystawienia faktury. Do dowodów w niniejszym postępowaniu włączono przedłożone przez stronę faktury VAT wystawiane za świadczone usługi zakwaterowania ze stawką VAT 8%. Świadczy to również o tym , że Skarżący uznaje świadczone przez siebie usługi jako najem krótkotrwałego zakwaterowania, a nie jako najem nieruchomości, który podlega po spełnieniu ustawowych warunków zwolnieniu bądź opodatkowaniu według podstawowej stawki VAT to jest 23%. Usługi związane z zakwaterowaniem sklasyfikowane pod PKWiU 55 podlegają opodatkowaniu stawką VAT w wysokości 8%. Skarżący udostępnia swoje domki oraz zapewnia przy tym świadczenia dodatkowe np. dostarcza pościel, ręczniki. Co świadczy też o uznaniu tego wynajmu za usługi krótkotrwałego zakwaterowania.
Z definicji zawartych zarówno w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych jak i Prawie przedsiębiorców wynika, że działalność gospodarcza nie musi być koniecznie zarejestrowana w CEiDG, nie ma również konieczności wpisu nieruchomości do ewidencji środków trwałych, czy odliczania związanych z nią kosztów.
Należy stwierdzić, że działalność polegająca na wynajmowaniu domków turystom, gdy dochodzi jednocześnie do zamieszczenia ogłoszeń w internecie to działalność o charakterze zorganizowanym i podjęta w celu zarobkowym. Zasadne jest w takim przypadku uznanie, że zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami jest to działalność gospodarcza.
W rozumieniu u.p.o.l. na gruncie podatku od nieruchomości osoba wynajmująca domki turystom jest uznawana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Oznacza to, że w sytuacji gdy osoba fizyczna rozpocznie działalność polegającą na wynajmie domków turystom stanie się tym samym w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. innym podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. Z definicji ujętej w powyższym artykule wynika, że za nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się nie tylko nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy, ale także - co ma istotne znaczenie w niniejszym przypadku - innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.
W związku z tym przedmiot opodatkowania powinien podlegać opodatkowaniu według stawki podatkowej określonej w art. 5 ust.1 pkt 1a i 2b u.p.o.l.
Zróżnicowanie stawek pozostaje w związku z celami, którym służy majątek nieruchomy. Wyższą stawkę podatku od nieruchomości stosuje się w sytuacji gdy jest to majątek służący celom gospodarczym, a niższą gdy ma zaspokajać inne potrzeby np. mieszkaniowe. Usługi krótkotrwałego zakwaterowania to działalność gospodarcza, stąd nieruchomości wykorzystywane do świadczenia tego typu usług dla turystów powinny być opodatkowane stawkami najwyższymi to jest związanymi z działalnością gospodarczą. Sposób rozliczania podatku dochodowego, czy fakt rejestracji tej działalności nie wpływa na kwalifikację danej nieruchomości na potrzeby podatku od nieruchomości.
Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (wyrok NSA z 21.06.2004 r., FSK 170/04, PP 2004/11, poz. 60). Odmienne wyliczenie przez podatnika kwoty podatku na podstawie tego samego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a stanowiącego podstawę do wydania decyzji wymiarowej przez organ podatkowy, nie stanowi nowego dowodu. Nawet gdyby się okazało, że przedstawione przez podatnika wyliczenie kwoty podatku jest prawidłowe, to wzruszenie ostatecznej decyzji wymiarowej w trybie wznowienia postępowania byłoby niedopuszczalne, taka bowiem okoliczność nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
W konsekwencji podzielić należy stanowisko organów podatkowych, że skoro nie stwierdzono istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., brak było podstaw do uchylenia prawomocnych decyzji Wójta z dnia 15.09.2022 r. oraz z dnia 15.01.2023 r. Przyjąć należy, że w chwili wydania kwestionowanych decyzji były one prawidłowe i odpowiadały prawu.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.