I SA/Gd 270/25

I SA/Gd 270/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-07-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /przewodniczący/
Marek Kraus
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 111
art. 162 § 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 15 lipca 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 lutego 2025 r., nr 2201-IEW.4253.3.2025.2/KP w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wydał decyzję z 14 listopada 2024 r., którą określił Skarżącemu przybliżone kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług za okresy od maja 2021 r. do stycznia 2022 r. wraz z odsetkami za zwłokę, podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę oraz orzekł o zabezpieczeniu na Jego majątku wykonania ww. należności w łącznej kwocie 726.121 zł.
Decyzja została przesłana za pośrednictwem operatora pocztowego na adres zgłoszonego przez Skarżącego w postępowaniu podatkowym pełnomocnika K. K., tj. ul. [...].
Pismem z 27 grudnia 2024 r. (nadanym w tym samym dniu) Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie, jak również o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu odwołania Skarżący stwierdził, że 18 grudnia 2024 r. uzyskał informację o zajęciu rachunku bankowego, natomiast 20 grudnia 2024 r. zapoznał się z aktami sprawy i treścią decyzji zabezpieczającej. W ocenie Skarżącego ww. decyzja nie została prawidłowo doręczona Jego pełnomocnikowi K.K., który przekazał informację, że listonosz nie pozostawił w skrzynce pocztowej I awiza z 19 listopada 2024 r., a jedynym awizem było awizo z 27 listopada 2024 r. wskazujące termin odbioru przesyłki na dzień 4 grudnia 2024 r. Jak wyjaśnił K. K., w załączonym do odwołania oświadczeniu 4 grudnia 2024 r., pojawił się On w placówce pocztowej po godzinie 15.00 w celu odebrania przesyłki, jednak przesyłka ta nie była już dostępna.
Pismem z 3 stycznia 2025 r. (nadanym w tym samym dniu) odrębne odwołanie od ww. decyzji złożył pełnomocnik Skarżącego (bez wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania), wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania.
Postanowieniem z 13 lutego 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Jednocześnie postanowieniem z 13 lutego 2025 r. Dyrektor IAS odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ wskazał, że decyzja została prawidłowo uznana za doręczoną w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania organ wskazał, że wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest nieuzasadniony.
Na wstępie organ wskazał, że rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania uzależnione jest od rozstrzygnięcia czy miało miejsce skuteczne doręczenie decyzji, albowiem ww. wniosek opiera się na założeniu, że decyzja, od której wniesiono odwołanie została skutecznie doręczona. Doręczenie, które nie jest skuteczne nie powoduje rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania, a decyzja wskutek jej niedoręczenia nie weszłaby do obrotu prawnego.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przedstawił, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie trzech przesłanek:
* wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu,
jednoczesne dokonanie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano,
uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego.
Organ wskazał, że decyzja Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 14 listopada 2024 r. została wysłana za pośrednictwem operatora pocztowego na adres zgłoszonego przez Skarżącego w postępowaniu podatkowym Pełnomocnika - Pana K. K., tj. ul. [...]. Skuteczne doręczenie decyzji nastąpiło w 3 grudnia 2024 r., sposób przewidziany w art. 150 Ordynacji podatkowej, tj. z zastosowaniem tzw. fikcji doręczenia. Zatem termin do wniesienia odwołania wynikający z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej upływał z dniem 17 grudnia 2024 r.
W złożonym 27 grudnia 2024 r. odwołaniu, w którym zawarty był wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia Skarżący wskazał, że 20 grudnia 2024 r. zapoznał się w siedzibie organu pierwszej instancji z aktami sprawy i treścią decyzji zabezpieczającej, a następnie w terminie 7 dni złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, czym wypełnił warunek wynikający z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Argumentacja Skarżącego w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania sprowadzała się do oceny skuteczności doręczenia Pełnomocnikowi Skarżącego decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 14 listopada 2024 r. w związku ze wskazanym przez Skarżącego niewywiązaniem się operatora pocztowego z obowiązków określonych przepisami prawa. Skarżący powołał się przy tym na uzyskane od Pełnomocnika (K. K.) oświadczenie, że: "listonosz nie pozostawił w skrzynce pocztowej awiza z 19.11.2024 r. Jedynym awizem było awizo z dnia 27.11.2024 r. wskazujące termin odbioru przesyłki na dzień 4.12.2024 r. W tym dniu K. K. w godzinach popołudniowych udał się na pocztę w celu odbioru przesyłki. Uzyskał informację, że nie ma żadnych przesyłek do odbioru.
Organ przedstawił, że z powyższego wynikało jednoznacznie, że Skarżący uchybienie terminu do wniesienia odwołania wiąże z nieprawidłowym działaniem operatora pocztowego w zakresie doręczenia decyzji, a w konsekwencji brakiem skuteczności doręczenia tej decyzji w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, w związku z nieprawidłowym awizowaniem przesyłki (brak I awizo) oraz zwrotem przez operatora pocztowego przesyłki przed upływem ustawowego terminu, a tym samym uniemożliwieniem odbioru przesyłki w przewidzianym terminie. Organ wskazał, że Skarżący nie spełnił przesłanek do przywrócenia terminu do złożenia odwołania, a w szczególności nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z 12 marca 2025 r., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na ww. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa.
Zaskarżonemu w sprawie niniejszej postanowieniu pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie:
- art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez ich nieuwzględnienie, mimo że Skarżący wykazywał spełnienie przesłanek koniecznych do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie zabezpieczenia, w szczególności Skarżący uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy oraz zachował zasady starannego działania;
- art. 121 § 1 i § 2 w zw. z art. 217 § 2, art. 210 § 4, art. 215 § 1 oraz art. 219 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sprawie uchybienia terminowi w sposób naruszający zasadę zaufania do organu podatkowego, wyrażające się nierzetelnym uzasadnieniem, opierającym się na niezgodnym z rzeczywistością opisie wydanej przez NPUCS decyzji w zakresie jej rozstrzygnięcia;
- art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez pobieżne i jednostronne prowadzenie postępowania podatkowego zmierzającego do rozstrzygnięcia niekorzystnego dla podatnika z pominięciem okoliczności wskazanych przez podatnika i jego pełnomocnika w przedmiocie działania placówki Poczty Polskiej;
- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz dowolną ocenę zebranego w sprawie niekompletnego materiału dowodowego.
W uzasadnieniu skargi Pełnomocnik Skarżącego wskazał, że doręczenie decyzji nie było prawidłowe wobec niepozostawienia awiza i uniemożliwienie odbioru przesyłki w przewidzianym ustawowo terminie. Pełnomocnik wskazał również, że Skarżący dowiedział się 18 grudnia 2024 r. o zajęciu rachunku bankowego, natomiast 20 grudnia 2024 r. zapoznał się z aktami sprawy oraz z treścią decyzji zabezpieczającej i niezwłocznie złożył odwołanie.
W uzasadnieniu skargi Pełnomocnik stwierdził ponadto, że w aktach sprawy brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji zabezpieczającej, a jedynie wydruk z systemu monitorowania przesyłki, co w ocenie Pełnomocnika oznacza, że Dyrektor tut. Izby Administracji Skarbowej nie wyjaśnił w należyty sposób, czy placówka pocztowa zachowała termin do zwrotu przesyłki. W konsekwencji, zdaniem Pełnomocnika, organ podatkowy oparł się bezkrytycznie na wydruku śledzenia przesyłki, pomijając fakt, że do zwrotu przesyłki doszło 4 grudnia 2024 r. o godz. 12:09:11, podczas gdy Pełnomocnik Skarżącego przybył na pocztę w ostatni możliwy dzień odbioru, jednak po godz. 12:09:11 i uniemożliwiono mu odbiór przesyłki, mimo że nie upłynął termin do zwrotu przesyłki.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje i postanowienia administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W razie stwierdzenia, że zaskarżony akt odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części w myśl art. 151 p.p.s.a..
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
W sprawie objętej skargą sporną jest kwestia, czy zasadnym była odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 14 listopada 2024 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sądowi z urzędu jest znana okoliczność oddalenia skargi w sprawie I SA/Gd 269/25 w sprawie, w której organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia oddalenia. Rozstrzygnięto w niej kwestię dotyczącą uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Kwestia ta nie może być zatem przedmiotem rozstrzygania w ramach postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego o przywrócenie uchybionego terminu. Bezzasadne są zatem zarzuty dotyczące, jak wskazuje sam Skarżący: nieuwzględnienia okoliczności, że Skarżący "nie ponosi winy w błędnym niedoręczeniu decyzji uchybieniu terminowi do złożenia odwołania". Wbrew stanowisku Skarżącego, decyzja została prawidłowo doręczona w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, a zapisy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k-212), kopercie (k-201) i wydruku "śledzeniu przesyłek’ (k- 205), jednoznacznie o tym przesądzają.
Skarżący w żaden sposób, ze wykazał spełnienia przesłanek do przywrócenia terminu i jak wyżej wskazano, jego stanowisko koncentruje się na braku skutecznego doręczenia decyzji. Jednocześnie bezpodstawne jest stanowisko Skarżącego, że nie doszło doręczenia przesyłki w dniu 3 grudnia 2024 r. oraz że w aktach sprawy nie ma pokwitowania odbioru przesyłki zawierającej decyzję a jedynie wydruk z sytemu śledzenia przesyłek. Jak wskazano wyżej na karcie 212 znajduje się zwrotne potwierdzeniu odbioru, które odczytywane łącznie z prawidłowo opisaną przez doręczyciela kopertą potwierdza stanowisko organu w kwestii doręczenia.
W wyroku z 19 lipca 2024 r., sygn. akt II FSK 233/22, NSA wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu opiera się bowiem na założeniu, że decyzja, od której wniesiono odwołanie, została skutecznie doręczona i że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zarówno w doktrynie, jak i judykaturze wielokrotnie wyrażano pogląd, że w postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu nie można skutecznie kwestionować prawidłowości doręczenia decyzji. Brak skutecznego doręczenia decyzji powoduje bowiem, że bieg terminu do wniesienia odwołania w ogóle nie rozpoczyna się, a w konsekwencji nie może on zostać przekroczony i tym samym przywrócony stosownie do art. 162 § 1 O.p. Jeżeli zatem stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania, na mocy postanowienia wydanego w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., to nieprawidłowości w doręczaniu decyzji powinny być podnoszone w ramach skargi na to postanowienie.
Mając więc na uwadze podjęte w sprawie I SA/Gd 269/25 rozstrzygnięcie, poprawne jest stanowisko, że przekroczenie 14 - dniowego terminu, określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, do złożenia odwołania od ww. decyzji jest oczywiste i udokumentowane w sposób niebudzący wątpliwości, a skarżący nie przedstawił dowodów te ustalenia podważających.
Wbrew zarzutowi skarżącego nie doszło do naruszenia z art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, które skarżący upatruje w tym, że nie doszło do prawidłowego wysłania i skutecznego doręczenia decyzji, co podlegało ocenie w sprawie I SA/Gd 269/25.
Jak wynika z ww. przepisu art. 162 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, jednocześnie dopełniając czynności, dla której określony był ten termin. Przywołany przepis ustanawia zatem cztery przesłanki przywrócenia terminu: złożenie wniosku, dochowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin oraz uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że twierdzenia skarżącego, w których usiłuje dowieść, że uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania z uwagi na to, że nie nastąpiło prawidłowe doręczenia decyzji, są bezpodstawne zarówno w aspekcie prawnym jak i faktycznym. Uzasadniony zarzut nieprawidłowego doręczenia decyzji nie stanowi podstawy do przywrócenia terminu, lecz skutkuje tym, że termin do jej zaskarżenia nie ro9zpoczął biegu. Taki stan faktyczny w niniejszej sprawie nie zachodzi.
S prawie niniejszej organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i jak podkreśla się w orzecznictwie ocena materiału dowodowego może być skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego.
W ocenie Sądu, zarzutów takich nie można postawić zaskarżonemu postanowieniu.
W konsekwencji Sąd uznał, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania są niezasadne.
Mając to na uwadze Sąd orzekł w myśl art. 151 p.p.s.a.