I SA/Gd 239/24

I SA/Gd 239/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-06-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień
Elżbieta Rischka /sprawozdawca/
Irena Wesołowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 722
art. 2 ust. 1 pkt 9, art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2 i 3, ust. 6, ust. 8, ust.9, ust. 11, ust. 12, art. 105 pkt 1 i pkt 2, art. 106 ust. 2 i ust. 3
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Joanna Mierzejewska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2024 r. nr 2201-IOA.4105.42.2023.7 w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 16 stycznia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 21 § 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 z późn. zm.) – dalej jako "O.p, art. 2 ust. 1 pkt 9, art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2 i 3, ust. 6, ust. 8, ust.9, ust. 11, ust. 12, art. 105 pkt 1 i pkt 2, art. 106 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 722 z późn. zm. – dalej jako "u.p.a"), po rozpatrzeniu odwołania D. O. – dalej jako "strona", "podatnik" lub "Skarżący" od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") z dnia 23 października 2023 r., którą określono podatnikowi podstawę opodatkowania w kwocie 88.563 zł oraz zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 16.473 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki JEEP nr VIN [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
W dniu 2.12.2021r. do Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku wpłynęła deklaracja uproszczona w sprawie podatku akcyzowego od ww. samochodu osobowego, zwana dalej AKC-US. W deklaracji wskazano podstawę opodatkowania w wysokości 59.090 zł, stawkę podatku 18,6% i kwotę podatku akcyzowego do zapłaty 10.991 zł. Jako dzień powstania obowiązku podatkowego wskazano datę 22.11.2021r. Wraz z deklaracją złożono umowę kupna/sprzedaży samochodu z 10.09.2021r., dokument "Salvage Certificate of a Vehicle", dowód odprawy celnej oraz opinię techniczną z 23.11.2021r.
Naczelnik US na ogólnodostępnych stronach internetowych https://en.bidfax.info, https://pl.autoauctionspot.com, znalazł informację o aukcji nr [...], z której wynika, że przedmiotowy samochód został wylicytowany 2.09.2021r na platformie aukcyjnej Copart w USA, a ostateczna oferta sprzedaży wyniosła 16.200,00 USD. Na stronie widnieje również informacja, że średnia cena (the average price), z odnalezionych 957 pojazdów marki JEEP, rok produkcji 2020, wynosi 17.033 USD. Tym samym kwota wykazana w deklaracji AKC-US przez Stronę znacznie odbiegała od średniej wartości rynkowej podobnych samochodów na rynku amerykańskim.
W dniu 8.12.2021r. Naczelnik US wezwał stronę do skorygowania podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego.
W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z 8.12.2021r. podatnik oświadczył, że nie zgadza się na podwyższenie podstawy opodatkowania akcyzy ww. samochodu osobowego, a wartość rynkową pojazdu ustalił rzeczoznawca techniki samochodowej, którego opinia została złożona wraz z deklaracją.
Postanowieniem z 14.08.2023r. Naczelnik US wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w celu określenia wysokości podstawy opodatkowania oraz wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu.
Decyzją z 23.10.2023r. Naczelnik US określił podstawę opodatkowania w kwocie 88.563 zł oraz zobowiązanie w podatku akcyzowym w kwocie 16.473 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu.
W uzasadnieniu Naczelnik US uznał, iż podstawa opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia ww. samochodu została zadeklarowana niezgodnie z art. 104 ust. 6 u.p.a. i ustalił, że auto zostało wylicytowane 2.09.2021r. za kwotę 16.200 USD; koszty aukcyjne wyniosły 1.210,95 USD; szacowany koszt transportu samochodu do najbliższego portu wynosił 750 USD; minimalne koszty frachtu morskiego oszacowano na kwotę 775 USD; prowizja pośrednika wyniosła 300 USD.
Z powyższego w opinii Naczelnika US wynika, że koszty w związku z zakupem oraz przywozem przedmiotowego pojazdu do miejsca objęcia procedurą celną wyniosły 19.235,95 USD i organ I instancji kwotę tę uznał za wartość celną przedmiotowego pojazdu, od której wyliczył cło w wysokości 1.923,60 USD. W konsekwencji po przeliczeniu powyższych wartości określono podstawę opodatkowania w kwocie 88.563 zł oraz wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym w kwocie 16.473 zł.
W odwołaniu od decyzji Naczelnika US strona, wnosząc o uchylenie decyzji w całości, zaskarżonej decyzji zarzuciła błędne ustalenie w zakresie wartości przedmiotowego samochodu.
W toku postępowania odwoławczego, w celu potwierdzenia kwoty za jaką pojazd został sprzedany na akcji internetowej, Dyrektor IAS zwrócił się drogą mailową do firmy Copart. Mailem z 19.12.2023r. pracownik firmy Copart potwierdził, że wskazana kwota 16.200 USD jest prawidłowa.
Decyzją z dnia 16 stycznia 2024 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując na wstępie treść art. 2 ust. 1 pkt 9, art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2 i 3, ust. 6, ust. 8, ust.9, ust. 11, ust. 12, art. 105 pkt 1 i pkt 2, art. 106 ust. 2 i ust. 3 u.p.a. stwierdził, że bezspornym w sprawie jest, że podatnik nabył wewnątrzwspólnotowo wskazany samochód osobowy, jak też to, że w świetle ww. przepisów ustawy o podatku akcyzowym był on podatnikiem podatku akcyzowego, oraz że deklaracja uproszczona dla podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego została złożona w ustawowym terminie.
Dyrektor IAS wyjaśnił ponadto, że podatnik zakupił samochód w USA, następnie pojazd został dopuszczony do swobodnego obrotu na terenie Niemiec, gdzie opłacono należności celne przywozowe. Z dokumentu "Salvage certificate of a vehicle" wynika, że pojazd został zakupiony 2.09.2021r. na aukcji, przez podmiot G Inc. Następnie jeszcze na terenie USA został odsprzedany stronie na podstawie umowy z 10.09.2021r. i zgłoszony przez stronę do odprawy celnej w Niemczech.
Zdaniem Dyrektora IAS, z treści przytoczonych regulacji wynika, że regułą jest, że w przypadku przywozu samochodu osobowego w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia za podstawę opodatkowania należy przyjąć kwotę, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy. Ustawodawca wprowadził jednak dodatkową zasadę określania podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego - jeżeli pojazd jest przywożony z państwa innego niż członkowskie UE, a następnie po jego dopuszczeniu do obrotu w innym państwie członkowskim jest przemieszczany do Polski. W takiej sytuacji, stosownie do treści art. 104 ust. 6 u.p.a., podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło oraz dodatkowo prowizje, koszty transportu i ubezpieczenia, jeżeli nie zostały uwzględnione w cenie, ale zostały już poniesione do miejsca, w którym nastąpiło objęcie towaru procedurą celną.
Dyrektor IAS zaznaczył, że składając deklarację AKC-US podatnik nie zadeklarował w niej podstawy opodatkowania samochodu wyliczonej w oparciu o przepis art. 104 ust. 6 u.p.a., lecz zadeklarował średnią wartość pojazdu w stanie uszkodzonym (obliczoną metodą stopnia uszkodzenia pojazdu, pomniejszoną o współczynnik zbywalności), określoną w opinii z 23.11.2021r., przez rzeczoznawcę techniki samochodowej. Podatnik nie wyjaśnił przy tym przyczyn odstąpienia od reguły.
Zdaniem Dyrektora IAS, opinia biegłego nie uprawnia podatnika do samodzielnego ustalenia podstawy opodatkowania, gdyż to organ, nie zaś biegły, rozstrzyga sprawę, przy czym podatnik nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających poniesienie kosztów naprawy, uzasadniających zaniżoną wartość podstawy opodatkowania.
W ocenie organu odwoławczego, w opinii technicznej, która ma charakter dokumentu prywatnego, rzeczoznawca określił na podstawie notowań wartości rynkowych z katalogu Eurotax, wartość bazową brutto pojazdu w stanie nieuszkodzonym na kwotę 171.200 zł brutto. Biorąc zatem pod uwagę średnią wartość rynkową pojazdu w stanie nieuszkodzonym, Naczelnik US słusznie uznał, iż podstawa opodatkowania znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej podobnego samochodu osobowego, a zatem zaszły podstawy do jej weryfikacji.
Po ustaleniu, że przedmiotowy samochód został wylicytowany 2.09.2021r. na aukcji w USA, a ostateczna oferta sprzedaży wyniosła 16.200 USD, w ramach czynności sprawdzających, 8.11.2021r. Naczelnik US wezwał telefonicznie stronę do złożenia korekty deklaracji, natomiast podatnik nie wyraził zgody na dokonanie korekty deklaracji w zakresie podstawy opodatkowania. W konsekwencji Naczelnik US określił podstawę opodatkowania dla potrzeb podatku akcyzowego na podstawie aukcji internetowej i dokonał własnych ustaleń dotyczących dodatkowych kosztów poniesionych przy zakupie i transporcie auta z USA do portu odprawy w Bremerhaven w Niemczech.
Przedstawiając chronologię zdarzeń Dyrektor IAS doszedł do przekonania, że nie można stwierdzić jednoznacznie, że podatnik nie miał żadnego udziału w zakupie ww. samochodu. Wskazuje na to przede wszystkim przelew dokonany na rachunek platformy aukcyjnej Copart, gdzie w tytule przelewu widnieje numer aukcji LOT [...]. Chociaż na umowie kupna/sprzedaży z firmą G Inc. widnieje data 10.09.2021r., to przelew został wykonany już na drugi dzień po zakończeniu licytacji, tj. 3.09.2021r., a jego odbiorcą jest wspomniana firma aukcyjna, a nie sprzedający widniejący na umowie, którego powiązanie z transakcją widać również w tytule przelewu.
Organ odwoławczy zauważa, że na angielskojęzycznym dokumencie zakupu w pozycji "data" wskazano 9/10/2021. Dyrektor IAS zwraca jednak uwagę na odmienność zapisu dat w formacie amerykańskim, gdzie data zaczyna się od miesiąca, następnie zapisujemy dzień, a na końcu występuje rok. W ten sposób datę 9/10/2021 należy odczytać jako 10 września 2021r.
W celu zweryfikowania danych zawartych na stronie internetowej, dotyczących wysokości ostatniego przebicia (finał bid), Dyrektor IAS zwrócił się z zapytaniem do firmy Copart, czy sprzedaż z 2.09.2021r. ww. samochodu na aukcji nr [...], została dokonana za kwotę 16.200 USD. Przedstawicielka ww. platformy potwierdziła, że ustalenia organu są prawidłowe. Według ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego, zakupiony przez Stronę samochód został w stanie uszkodzonym sprzedany 2.09.2021r. na aukcji internetowej za kwotę 16.200 USD i właśnie ta kwota jest dla organów podatkowych wartością wyjściową do określenia wartości celnej towaru. Przy czym przedmiotem nabycia był samochód uszkodzony, co w istotny sposób wpływa na jego wartość. Wartość pojazdu wylicytowanego w trakcie aukcji uwzględniała uszkodzenia tego pojazdu, co wynika również ze zdjęć wydrukowanych np. ze strony https://en.bidfax.info/.
W ocenie Dyrektora IAS tryb weryfikacji wysokości podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym ma zastosowanie również do wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego realizowanego w warunkach określonych w art. 104 ust.6 u.p.a.
I z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Jest to bowiem także wewnątrzwspólnotowe nabycie, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., do którego to przepisu wprost odsyła art. 104 ust. 8 u.p.a., bez formułowania w tym względzie jakichkolwiek dodatkowych zastrzeżeń, czy też wyłączeń. Z tego punktu widzenia tryb weryfikacji wysokości podstawy opodatkowania w wewnątrzwspólnotowym nabyciu samochodu osobowego w sytuacji, gdy w warunkach określonych w art. 104 ust. 6 u.p.a. w związku z ust. 1 pkt 3, za jej parametr wyjściowy uznana została przez ustawodawcę wartość celna samochodu osobowego powiększona o należne cło, uznać należy wyłącznie za instrument, którego celem stosowania jest określenie wysokości podstawy opodatkowania i należnego podatku akcyzowego w prawidłowej wysokości, nie zaś za instrument zmierzający do weryfikowania wartości celnej samochodu stanowiącego przedmiot wewnątrzwspólnotowego nabycia i dopuszczonego wcześniej do obrotu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej zgodnie z przepisami celnymi, ale niezarejestrowanego na terytorium innego państwa członkowskiego.
W opinii Dyrektora IAS, treść przepisu art. 104 ust. 6 u.p.a. wskazuje jak należy wyliczyć podstawę opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, który został wcześniej dopuszczony do obrotu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej zgodnie z przepisami celnymi i nie był zarejestrowany na terytorium innego państwa członkowskiego. Tym samym organ podatkowy weryfikując wartość pojazdu wcześniej dopuszczonego do obrotu w innym państwie UE i który nie został zarejestrowany na terytorium innego państwa UE, ma prawo określić podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym na podstawie art. 104 ust. 6 u.p.a. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby, zdaniem organu odwoławczego, do sytuacji, że organy podatkowe nie miałyby żadnej możliwości weryfikacji podstawy opodatkowania w sytuacji gdy podatnik złoży deklarację AKC-US z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu, który wcześniej został zakupiony z USA i dopuszczony do obrotu w innym państwie członkowskim UE, ale niezarejestrowany na terytorium innego państwa członkowskiego.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy Dyrektor IAS podkreślił, że Naczelnik US ustalił stan faktyczny odmienny od tego, który wynika z dokumentów załączonych przez Stronę do deklaracji AKC-US. Z umowy kupna - sprzedaży z 10.09.2021r. potwierdzającej zakup samochodu wynika, że Strona nabyła go za kwotę 5.591 USD, natomiast według ustaleń organu kwota ostatniego przebicia na licytacji nr [...] tego pojazdu wyniosła 16.200 USD.
Dyrektor IAS podkreślił, że z amerykańskiego tytułu własności pojazdu, który Strona załączyła do deklaracji AKC-US wynika wprost, że transakcji sprzedaży dokonano 2.09.2021r. a kupującym była firma G Inc., od której pojazd podatnik odkupił. Na dokumencie nie wskazano kwoty transakcji, a jedynie potwierdzono przebieg 19.445 mil, zgodny z przebiegiem wskazanym na aukcji. Organ odwoławczy zauważył również, że nazwa COPART oraz numer aukcji, tj. STK [...] (Stock number), widnieją w tytule własności.
W związku z powyższym, w ocenie Dyrektora IAS, zarzuty Strony oparcia decyzji o dane zgromadzone z komercyjnych stron internetowych należy uznać za nieuzasadnione, gdyż kwota przebicia została w trakcie postępowania odwoławczego potwierdzona w firmie Copart, która przeprowadziła aukcję.
W związku z powyższym Dyrektor IAS uznał, że umowa z 10.09.2021r., z której wynika, że Strona nabyła przedmiotowy samochód za kwotę 5.591 USD jest niewiarygodna w zakresie ceny transakcyjnej. Zdaniem strony cena wyszczególniona na umowie zawiera koszty transportu do portu w Bremerhaven, co ma wynikać z zapisów warunków dostawy CIF Bremerhaven. Regułę Incoterms CIF należy rozumieć jako "Koszt, ubezpieczenie i fracht", gdzie sprzedający obciążony jest wszelkimi opłatami związanymi z dostarczeniem towarów do portu. Na umowie wyszczególniono wartość pojazdu 4.841,00 USD i kosztu frachtu 750 USD.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelnik US dokonał własnych ustaleń dotyczących dodatkowych kosztów poniesionych przy zakupie i transporcie auta z USA do portu odprawy w Bremerhaven w Niemczech. Weryfikując szacunkowe koszty transportu organ posłużył się kalkulatorem znajdującym się na stronie http://amerykacars.pl/kalkulator. W wyniku sprawdzenia ustalono, że same koszty transportu do portu w USA wyniosłyby 750 USD, a minimalne koszty frachtu morskiego wyniosłyby 775 USD (razem 1.525 USD).
Dyrektor IAS stwierdził ponadto, że wbrew twierdzeniom strony, cena zakupu samochodu, wynikająca z umowy oraz wartości celnej zgłoszonej niemieckim organom celnym, odbiega od wskazanej przez biegłego rzeczoznawcę wartości rynkowej pojazdu uszkodzonego (zadeklarowanej podstawy opodatkowania) o ponad 50% i prawie 80% od średniej wartości pojazdu w stanie nieuszkodzonym. Ponadto, zgodnie z art. 104 ust. 9 u.p.a. to organ podatkowy określa wysokość podstawy opodatkowania, a nie biegły rzeczoznawca. W ocenie organu, wartość pojazdu ustalona przez biegłego rzeczoznawcę nie może zastąpić wartości transakcyjnej pojazdu. Skoro strona twierdzi, że wartość pojazdu wynikająca z umowy jest wartością rzeczywistą, powinien był ją zadeklarować, powiększoną o należne cło, jako podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym od nabycia wewnątrzwspólnotowego. Logiczny wniosek jest taki, że Strona mając świadomość zaniżonej wartości pojazdu na umowie, deklarując wartość wynikającą z opinii rzeczoznawcy, próbowała jedynie uniknąć weryfikacji deklaracji przez organ podatkowy. Na marginesie Dyrektor IAS zauważył, że po dokonaniu niezbędnych napraw podatnik sprzedał samochód na podstawie umowy komisowej za kwotę 163.000 zł, gdzie według biegłego rzeczoznawcy koszty naprawy netto wynosiły 63.047,54 zł.
Mając na względzie przedstawiony stan faktyczny Dyrektor IAS nie znalazł podstaw do uznania za uzasadniony zarzut ustalenia błędnego stanu faktycznego i przyjęcia go do określenia podstawy opodatkowania.
Podsumowując Dyrektor IAS stwierdził, że Naczelnik US zasadnie uznał, że cena samochodu wynikająca z umowy kupna z 10.09.2021r. (5.591 USD) nie odzwierciedla wartości rynkowej samochodu. Firma Copart specjalizująca się w sprzedaży aukcyjnej samochodów na rynku amerykańskim, potwierdziła, że samochód został sprzedany na akcji internetowej za kwotę 16.200 USD. Natomiast fakt, że podatnik nie brał bezpośrednio udziału w aukcji auta w USA, nie ma wpływu na wysokość podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym określoną zgodnie z art. 104 ust. 6 u.p.a. To, że wyprowadzona z zebranego materiału dowodowego ocena jest odmienna od oczekiwań Strony, nie może dowodzić wadliwości tej ocen, która zdaniem Dyrektora IAS, jest zgodna z zasadami wiedzy i logiki, a zatem odpowiada wymogom wskazanym w art. 191 O.p. Wobec braku odmiennej regulacji szczególnej, skorzystanie przez organ z powszechnie dostępnych stron internetowych w dowodzeniu opisanej powyżej okoliczności jest zgodne z art. 180 § 1 O.p.
W ocenie organu odwoławczego łączne koszty zakupu i transportu samochodu do miejsca objęcia pojazdu procedurą celną wyniosły 19.235,95 USD (16.200+1210,95+750+775+300). Podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło, co przedstawia się następująco: wartość celna - 19.235,95 USD, cło w wysokości 10% - 1.923,6 USD (19.235,95 USD x 10 %) co daje łączą wartość 21.159,55 USD. Zgodnie z art. 104 ust. 12 u.p.a. do przeliczenia podstawy opodatkowania wyrażonej w walucie obcej stosuje się bieżący średni kurs waluty obcej wyliczony i ogłoszony przez NBP w dniu powstania obowiązku podatkowego, tj. dniu przemieszczenia pojazdu na terytorium kraju (art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a.).
Zgodnie z deklaracją AKC-US za datę powstania obowiązku podatkowego przyjęto dzień 22.11.2021r., w którym kurs USD wynosił 4,1855 PLN (Tabela z dnia 2021-11-22). Tak więc wysokość podstawy opodatkowania po przeliczeniu na PLN i zaokrągleniu do pełnych złotych na zasadach ogólnych wynosi 88.563 zł (21.159,55 USD x 4,1855 PLN). Przedmiotowy pojazd posiada silnik o pojemności 3604 cm3, w związku z czym zgodnie z art. 105 pkt. 1 u.p.a (stawka akcyzy dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2000 cm3 wynosi 18,6 % podstawy opodatkowania) winien być opodatkowany 18,6 % stawką podatkową. Tak więc wysokości zobowiązania podatkowego wynosi 16.473 zł (podstawa opodatkowania 88.563 zł x stawka 18,6,%).
Mając na uwadze fakt, iż podatek wynikający z deklaracji AKC-US został zapłacony, należną do zapłaty, zdaniem Dyrektora IAS, pozostaje kwota 5.482 zł (z wyliczenia 16.473 zł-10.991 zł). Z uwagi na to, że kwota 5.482 zł nie została zapłacona w terminie płatności, tj. do dnia 22.12.2021r. zgodnie z art. 51 § 1 O.p. stała się zaległością podatkową i winna być uregulowane z odsetkami, stosownie do treści art. 53 § 1 O.p., liczonymi od dnia 22.12.2021r. do dnia wpłaty należności.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Skarżący wnosząc o jej uchylenie w całości zarzucił błędne ustalenie w zakresie wartości przedmiotowego samochodu.
Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie sformułowanych zarzutów i w swojej istocie jest powtórzeniem argumentacji zaprezentowanej w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona do Sądu decyzja, wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe prawidłowo określiły wysokość podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia ww. samochodu osobowego, a w konsekwencji czy prawidłowo ustaliły zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu jego nabycia.
Zarzuty skargi koncentrują się w głównej mierze na próbie wykazania wadliwości ustaleń faktycznych, a wadliwość ta miała przede wszystkim polegać na nieuwzględnieniu dokumentów przedłożonych przez Skarżącego, tj. umowy kupna - sprzedaży oraz opinii technicznej rzeczoznawcy.
Uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.) może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66).
Zdaniem Sądu, w sprawie nie została naruszona zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 121 O.p., zgodnie z którą postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji działały bowiem w sposób budzący zaufanie, przeprowadzając postępowanie starannie i merytorycznie poprawnie.
Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy art. 122 O.p. Wprawdzie z dyspozycji tego przepisu wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku. Z sytuacją taką będziemy mieli do czynienia w szczególności wówczas, gdy strona formułuje twierdzenia co do okoliczności stanu faktycznego, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym przez organ, lub zaprzecza poprawności dokonanej przez organ podatkowy oceny stanu faktycznego.
W takich przypadkach logika podpowiada, że wraz z tą inicjatywą przechodzą na nią także i wszelkie konsekwencje, jakie wiążą się z wynikiem prowadzonego dowodu. Na uwarunkowanie to zwraca zresztą uwagę orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które akcentuje, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić (por. wyroki NSA: z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 2104/12, LEX nr 1512633, czy z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2609/11, LEX nr 1558038). A zatem, organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten nie jest więc nieograniczony i bezwzględny.
Zdaniem Sądu, działanie organów w powyższym zakresie było prawidłowe, a podejmowanie przez organy podatkowe kroków zmierzających do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym należy uznać za postępowanie wypełniające przesłanki zawarte w art. 122 O.p. Trzeba mieć bowiem na względzie, że przepis mówi o działaniach niezbędnych, a wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Jak już wyżej podkreślono, obowiązek ten obciąża organy jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy.
W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności jest niezasadny. Skorzystanie przez organy z powszechnie dostępnych stron internetowych w postępowaniu dowodowym jest, zdaniem Sądu, zgodne z art. 180 § 1 O.p.
Zdaniem Sądu, przeprowadzony przez Dyrektora IAS wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ odwoławczy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności czy powierzchowności.
W opinii Sądu, argumentacja Skarżącego ogranicza się w głównej mierze do polemiki z ustaleniami organów - poprzez proste zaprzeczenie poczynionym ustaleniom, a podniesione w skardze zarzuty mają charakter ogólnikowy. Tymczasem skuteczność wykazania, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 O.p. wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął organ wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena organu.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zawiera prawidłowo sporządzone uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Nie sposób też zarzucić organowi odwoławczemu, że nie dokonał szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty odwołania oceny. W swojej decyzji Dyrektor IAS opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 1 i § 4 O.p. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja przedstawia zasadność przesłanek mających wpływ na wydane rozstrzygnięcie, wskazując na konkretne dowody, w tym: dokumentację uzyskaną od Skarżącego, z urzędu miejskiego gdzie przeprowadzono rejestrację pojazdu, od podmiotu prowadzącego internetową platformę aukcyjną, z ogólnodostępnych stron internetowych, przepisy prawa podatkowego (ustawy o podatku akcyzowym), przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (UKC), oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Wobec powyższego nie są uzasadnione twierdzenia Skarżącego, że organ podatkowy wydając decyzję nie wyjaśnił, w oparciu o jaką podstawę merytoryczną uznał, że Skarżącemu nieprawidłowo naliczono podatek akcyzowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. pojazdu.
Podkreślenia wymaga, że w toku całego postępowania Skarżący był wielokrotnie wzywany do złożenia dokumentów oraz informowany o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, jednakże Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa do wypowiedzenia się w sprawie.
Organ podatkowy nie naruszył przy tym sformułowanej w art. 123 O.p. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Skarżący w toku postępowania był informowany o podejmowanych czynnościach i miał możliwość składania oświadczeń i wniosków. Przed wydaniem decyzji zagwarantowano Stronie również możliwość wypowiedzenia się co do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, na co wskazuje analiza akt administracyjnych sprawy. Skarżący z tego prawa nie skorzystał.
Podsumowując tę część rozważań należy stwierdzić, że organy podatkowe
w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne
i merytorycznie uzasadnione wnioski. A zatem - wbrew stanowisku Skarżącego - zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w takim zakresie, by naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skoro zarzuty Skarżącego dotyczące sposobu prowadzenia postępowania zostały uznane za bezzasadne, należało zaaprobować stan faktyczny ustalony przez orzekające w sprawie organy podatkowe.
Sąd stwierdził, że zarówno w podstawie jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej przez organ I instancji zasadnie wskazano na art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 100 ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1, ust. 6, ust. 8, ust. 9, ust. 11 i 12, art. 105 pkt 1 i 2, art. 106 ust. 2 i ust. 3 u.p.a, przytoczono ich treść i zastosowano do wyliczenia podstawy opodatkowania. To, że wysokość określonego na tej podstawie podatku akcyzowego nie odpowiada Skarżącemu, nie przesądza o tym, że organ zastosował niewłaściwą podstawę opodatkowania.
Tryb weryfikacji wysokości podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym na podstawie art. 104 ust. 8 i ust. 9 u.p.a. został zastosowany prawidłowo, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że rozpoczynając proces weryfikacji organ podatkowy I instancji nie miał do dyspozycji żadnych dokumentów, poza deklaracją, umowa kupna, dowodu odprawy celnej i opinii technicznej, a Skarżący nie zgodził się na podwyższenie podstawy opodatkowania. To podatnik dysponując wiedzą odnośnie konkretnych okoliczności towarzyszących nabyciu danego samochodu osobowego po cenie odbiegającej od jego średniej wartości na rynku krajowym, okoliczności te powinien wykazać i uprawdopodobnić. To na nim spoczywa ciężar wykazania, że różnica pomiędzy kwotą, o której mowa w art. 104 ust. 6 u.p.a., a średnią wartością rynkową, o której mowa w art. 104 ust. 8 w związku z ust. 11 tej ustawy, jest uzasadniona. W sytuacji natomiast, gdy podatnik nie przedstawi przekonujących wyjaśnień co do istnienia uzasadnionej przyczyny w różnicy pomiędzy wskazanymi kwotami, ani nie dokona zmiany pierwotnie deklarowanej wysokości podstawy opodatkowania, to wskazane powyżej wątpliwości, co do jej prawidłowości będą uzasadniały wszczęcie przez organ postępowania podatkowego w sprawie określenia podstawy opodatkowania i należnego podatku akcyzowego w prawidłowej wysokości (por. wyroki NSA: z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt I GSK 263/14, LEX nr 2035776, z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 723/15 LEX nr 2299871, wyrok WSA w Opolu z dnia 23 czerwca 2017 r., WSA w Opolu sygn. akt I SA/Op 52/17, LEX nr 2322970, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Bk 97/17, LEX nr 2296973).
Tryb weryfikacji wysokości podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym ma zastosowanie również do wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego realizowanego w warunkach określonych w art. 104 ust. 6 u.p.a.
Treść odesłania zawartego w art. 104 ust. 8 ww. ustawy wyraźnie obejmuje swoim zakresem opodatkowaną czynność nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego i brak jest podstaw, aby wywodzić, że określony przywołanym przepisem tryb weryfikacji wysokości podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym, nie ma zastosowania do sytuacji określonej w art. 104 ust. 6 u.p.a., tj. do nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego poprzedzonego jego importem, w której to sytuacji - analogicznie, jak w przypadku importu samochodu osobowego - podstawę opodatkowania stanowi wartość, o której mowa w art. 104 ust. 1 pkt. 3 u.p.a., tj. wartość celna powiększona o należne cło i to zwłaszcza, gdy sam ustawodawca istoty wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, jako czynności opodatkowanej podatkiem akcyzowym, nie wiąże z uprzednim jego importem.
W opinii Sądu to, że samochód był uprzednio importowany nie ma żadnego znaczenia z punktu widzenia kwalifikowania tej czynności opodatkowanej, jako wewnątrzwspólnotowego nabycia, a w konsekwencji dla dopuszczalności weryfikowania wysokości podstawy opodatkowania w wewnątrzwspólnotowym nabyciu samochodu osobowego. Zgodzić należy się z orzekającymi w sprawie organami podatkowymi, że tryb weryfikacji wysokości podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym ma również zastosowanie do wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu realizowanego w warunkach określonych przepisem art. 104 ust. 6 u.p.a. Jest to bowiem również wewnątrzwspólnotowe nabycie, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, do którego to przepisu wprost odsyła przepis art. 104 ust. 8, bez formułowania w tym względzie jakichkolwiek dodatkowych zastrzeżeń, czy też wyłączeń.
Stosownie do art. 104 ust. 6 u.p.a podstawą opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego dopuszczonego wcześniej do obrotu w innym państwie członkowskim UE zgodnie z przepisami celnymi, ale niezarejestrowanego na terytorium innego państwa członkowskiego, jest wartość, o której mowa w ust. 1 pkt 3, z uwzględnieniem prowizji, kosztów transportu i ubezpieczenia, jeżeli nie zostały uwzględnione w cenie, ale zostały już poniesione do miejsca, w którym nastąpiło objęcie towaru procedurą celną. Z tego punktu widzenia, tryb weryfikacji wysokości podstawy opodatkowania w wewnątrzwspólnotowym nabyciu samochodu w sytuacji, gdy w warunkach określonych art. 104 ust. 6 u.p.a. w związku z ust. 1 pkt 3, za jej parametr wyjściowy uznana została przez ustawodawcę wartość celna samochodu powiększona o należne cło, uznać należy tylko i wyłącznie za instrument, którego celem stosowania jest określenie wysokości podstawy opodatkowania i należnego podatku akcyzowego w prawidłowej wysokości, nie zaś za instrument zmierzający do weryfikowania wartości celnej pojazdu stanowiącego przedmiot wewnątrzwspólnotowego nabycia i dopuszczonego wcześniej do obrotu w innym państwie członkowskim UE zgodnie z przepisami celnymi, ale niezarejestrowanego na terytorium innego państwa członkowskiego (por. wyroki NSA z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I GSK 1216/11 i z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I GSK 632/13, CBOSA).
Biorąc pod uwagę powyższe w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego - ustawy o podatku akcyzowym, a zobowiązanie podatkowe zostało ustalone prawidłowo.
Bezspornym w sprawie jest fakt, że Skarżący nabył wewnątrzwspólnotowo wskazany samochód osobowy marki JEEP oraz to, że w świetle ww. przepisów u.p.a. był podatnikiem podatku akcyzowego, oraz że deklaracja uproszczona dla podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego została złożona w ustawowym terminie.
Zgodnie z art. 160 § 1 O.p. wezwania można dokonać również telefonicznie, a z treści odpowiedzi udzielonej przez Skarżącego wynika bezsprzecznie, że dotarło ono do adresata we właściwej treści i w odpowiednim terminie, zatem spełniało wymagania zawarte w art. 159 § 1 i 1a oraz art. 160 § 2 O.p. Podejmując czynności sprawdzające, organy nie doręczają upoważnienia do przeprowadzenia takich działań i nie wydają postanowienia o ich wszczęciu.
Sąd zauważa, że organy podatkowe mają 5 lat na przeprowadzenie czynności sprawdzających i weryfikację złożonej deklaracji. Dopiero wszczęte w konsekwencji tych działań ewentualne postępowanie, kończy się w danej instancji wraz z wydaniem decyzji. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, w przedmiotowej sprawie wszczętej postanowieniem z 14.08.2023r. Naczelnik US wydał tylko jedną decyzję z 23.10.2023r. Natomiast złożona przez podatnika deklaracja, jak wskazuje sama nazwa, ma jedynie charakter deklaratywny, jest jego oświadczeniem, zawierającym informacje, które mają znaczenie dla ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.
Prowadząc w niniejszej sprawie czynności sprawdzające, a następnie postępowanie podatkowe, organ I instancji ustalił stan faktyczny odmienny od tego, który wynika z dokumentów załączonych przez Skarżącego do deklaracji AKC-US.
Z rachunku z 10.09.2021r. potwierdzającego zakup samochodu wynika, że Strona nabyła go za kwotę 5.591 USD, natomiast według ustaleń organu kwota ostatniego przebicia na licytacji nr [...] tego pojazdu wyniosła 16.200 USD (co potwierdził przedstawiciel platformy aukcyjnej Copart) i nie ma w tym przypadku znaczenia, że Skarżący nie brał udziału w aukcji nr [...] na terenie USA.
Podkreślenia wymaga, że ten sam numer licytacji widnieje w tytule własności, w pozycji: "MAILING ADDRESS", który Skarżący załączył do deklaracji AKC-US, co przeczy argumentowi Skarżącego o wystąpieniu ewentualnych błędów literowych. Tym samym organy nie miały żadnych wątpliwości, że samochód nabyty wewnątrzwspólnotowo przez Skarżącego jest tym samym pojazdem, który był przedmiotem aukcji nr [...].
Mając na uwadze chronologię zdarzeń, zasadnie wykazaną w zaskarżonej decyzji, nieuprawnione jest twierdzenie, że Skarżący nie miał żadnego udziału w zakupie przedmiotowego samochodu na aukcji nr [...]. Wskazuje na to przede wszystkim przelew dokonany na rachunek platformy aukcyjnej Copart, gdzie w tytule przelewu widnieje numer aukcji LOT [...]. Chociaż na umowie kupna z firmą G Inc. widnieje data 10.09.2021r., to przelew został wykonany już na drugi dzień po zakończeniu licytacji, tj. 3.09.2021r., gdzie odbiorcą jest wspomniana firma aukcyjna, a nie sprzedający widniejący na umowie, którego powiązanie z transakcją widać natomiast w tytule przelewu.
Zdaniem Sądu bezpodstawny jest zatem zarzut dotyczący błędnie ustalonej wartości przedmiotowego samochodu. To, że wyprowadzona z zebranego materiału dowodowego ocena jest odmienna od oczekiwań Strony, nie można dowodzić wadliwości tej oceny, która jest zgodna z zasadami wiedzy i logiki, a zatem odpowiada wymogom wskazanym w art. 191 O.p. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego wyrażonych w Ordynacji podatkowej.
Dowód z opinii sporządzonej na zlecenie strony należy traktować jako dowód z dokumentu prywatnego i organy podatkowe są uprawnione do jego swobodnej oceny, jak wszystkich innych dowodów zgromadzonych w sprawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że opinia biegłego nie wiąże organu administracji, który jest obowiązany poddać ją swej ocenie jak każdy inny dowód, gdyż to organ - nie zaś biegły - rozstrzyga sprawę. Ocena wartości dowodowej opinii, jej wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu (por. wyrok NSA z 5 sierpnia 1997 r. sygn. akt V SA 1926/96; wyrok WSA z 18 lutego 2009 r., III SA/Wr 595/08, CBOSA). Sąd w składzie orzekającym pogląd ten podziela.
W ocenie Sądu, moc dowodowa dokumentów przedkładanych wraz z deklaracją, m.in. opinii rzeczoznawcy, jest poddawana ocenie dopiero na etapie prowadzonego postępowania podatkowego. Nietrafiony jest zatem argument Skarżącego, że dokumenty te nie zostały zakwestionowane w momencie przyjęcia deklaracji, co miałoby stanowić potwierdzenie ich autentyczności i wiarygodności.
Dyrektor IAS zasadnie zauważa, że podatek akcyzowy jest naliczany od wartości transakcyjnej pojazdu, a nie, jak twierdzi Skarżący, od wartości "ryzyka zakupu zupełnie nietrafionego". Przy czym określając tę wartość, organ podatkowy nie jest związany wyłącznie ustaleniami biegłego rzeczoznawcy, czy organów celnych innych krajów wspólnotowych. Wartość pojazdu ustalona przez biegłego rzeczoznawcę nie może zastąpić wartości transakcyjnej pojazdu, gdyż nie wskazuje wartości celnej, o której mowa w art. 104 ust. 6 u.p.a., w oparciu o który podstawa opodatkowania winna być określona. Jeżeli wartość pojazdu wynikająca z umowy jest wartością rzeczywistą, powinna być zadeklarowana jako podstawa opodatkowania podatkiem akcyzowym od nabycia wewnątrzwspólnotowego (powiększona o należne cło). Skarżący mając świadomość faktycznej wartości pojazdu, deklarując wartość wynikającą z opinii rzeczoznawcy, nie może kwestionować uprawnienia organu do weryfikacji deklaracji.
Analiza akt sprawy potwierdza, że niezbędne w procesie weryfikacji dokumenty organ pozyskał w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, m. in. z urzędu miasta, w którym zostały przedstawione do rejestracji przedmiotowego samochodu, jak również z archiwum aukcji internetowej przeprowadzonej na ogólnodostępnej platformie. W opinii Sądu, w tych okolicznościach, przy istnieniu uzasadnionych wątpliwości co do wartości celnej pojazdu, Naczelnik US prawidłowo określił podstawę opodatkowania we własnym zakresie. Jeżeli natomiast, w ocenie podatnika, wartość ta powinna być inna, to rzeczą podatnika było te okoliczności wykazać. Wbrew formułowanym zarzutom, to na podatniku spoczywał ten obowiązek, gdyż niewątpliwie są to informacje, w posiadaniu których powinien być Skarżący i to on, we własnym, dobrze pojętym interesie, powinien je organowi dostarczyć.
Zdaniem Sądu prawidłowa jest również i ta konstatacja organu, że Skarżący musiał mieć też świadomość, że wartość pojazdu wynikająca z dokumentacji odprawy celnej dokonanej w Bremerhaven znacznie odbiegała od średniej wartości rynkowej pojazdu w kraju, a organ będzie domagał się wyjaśnień w tym zakresie.
Podsumowując Sąd stwierdził, że organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. A zatem - wbrew stanowisku Skarżącego - zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w takim zakresie, by naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W kontekście oceny prawnej prawa materialnego Sąd stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów ustawy o podatku akcyzowym, a organ prawidłowo określił wysokość zobowiązania podatkowego. Sąd aprobuje również przyjęte kwoty konieczne do wyliczenia wartości celnej nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.