I SA/Gd 1051/23

I SA/Gd 1051/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-10-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-12-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Małgorzata Gorzeń
Marek Kraus /sprawozdawca/
Sławomir Kozik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III FZ 203/25 - Postanowienie NSA z 2025-06-03
III FZ 384/24 - Postanowienie NSA z 2024-11-06
III FZ 385/24 - Postanowienie NSA z 2024-11-06
III FZ 386/24 - Postanowienie NSA z 2024-11-06
III FZ 201/25 - Postanowienie NSA z 2025-06-03
III FZ 202/25 - Postanowienie NSA z 2025-06-03
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 61a par 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 1553
art. 6 ust. 1
Ustawa z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2020 poz 1427
art. 18, art. 64c par 9 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędzia WSA Marek Kraus (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2025 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 2 października 2023 r., nr 2201-IEE.7192.2.73.2023.2.AK w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 października 2023 r. nr 2201- IEE.7192.2.73.2023.2.AK Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu zażalenia W.N. (dalej jako "Skarżący"), na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. (dalej: "Naczelnik US" lub "organ pierwszej instancji") z dnia 3 sierpnia 2023 r. nr 2209-SEE.7113.7.5.2023.10, odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Skarżącego o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:
2.1. Naczelnik US, będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego m.in. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 20 sierpnia 2020 r. Dnia 10 stycznia 2023 r. organ zakończył prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego postępowanie w wyniku rozliczenia uzyskanych w toku egzekucji środków pieniężnych. Pismem z dnia 8 lutego 2023 r. Skarżący wniósł o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, w związku z czym Naczelnik US wydał zawiadomienie o wysokości kosztów egzekucyjnych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W odpowiedzi na ww. zawiadomienie Skarżący, na podstawie art. 64c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), pismem z dnia 4 kwietnia 2023 r. wniósł o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Naczelnik US dnia 4 maja 2023 r. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Skarżącego, ponieważ stwierdził, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr [...] nie został całkowicie wyegzekwowany. Dyrektor IAS, po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego wniesionego na ww. postanowienie Naczelnika US, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Pismem z dnia 5 maja 2023 r. Skarżący ponownie złożył wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Naczelnik US wydał zawiadomienie o wysokości kosztów egzekucyjnych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], w odpowiedzi na które Skarżący złożył wniosek z dnia 30 czerwca 2023 r. o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych na podstawie ww. tytułu.
2.2. Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2023 r. Naczelnik US odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Skarżącego o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych dotyczących tytułu wykonawczego nr [...]. Organ wskazał, że obowiązek objęty ww. tytułem wykonawczym nie został całkowicie wyegzekwowany i egzekucja nie została zakończona.
Organ wyjaśnił przy tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 21 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 383/22 uchylił postanowienie Dyrektora IAS z dnia 14 stycznia 2022 r. W wyniku powyższego Dyrektor IAS, ponownie rozpatrując zażalenie Skarżącego wniesione pismem z dnia 6 grudnia 2021 r. na postanowienie Naczelnika US z dnia 8 listopada 2021 r. (w sprawie zaliczenia środków pieniężnych uzyskanych w wyniku zajęcia), uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. W wyniku powyższego kwota 58,57 zł nie mogła zostać rozliczona tytułem kosztów egzekucyjnych tytułu wykonawczego nr [...], w związku z czym egzekucja nadal nie została zakończona.
2.3. Dyrektor IAS, po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego na ww. postanowienie Naczelnika US, postanowieniem z dnia 2 października 2023 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie Naczelnika US zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ podkreślił, że na dzień wniesienia przez Skarżącego wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych należność objęta tytułem wykonawczym nr [...] pozostawała wciąż do wyegzekwowania. Wydanie dnia 9 marca 2023 r. zawiadomienia o wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego było natomiast konsekwencją pozostawania przez organ pierwszej instancji w przekonaniu, że egzekucja została zakończona. Organ odwoławczy zaznaczył, że w dniach 19 i 20 lipca 2023 r. Naczelnik US otrzymał postanowienia Dyrektora IAS z dnia 19 i 20 lipca 2023 r., wydane w związku z wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 383/22 oraz I SA/Gd 384/22, uchylającymi postanowienia Dyrektora IAS w sprawie zaliczenia środków pieniężnych w kwocie 330,01 zł, uzyskanych w wyniku dokonywanych zajęć rachunku bankowego w [...] S.A. oraz [...] S.A. Kwota 58,57 zł pierwotnie została zaliczona na poczet należności objętych tytułem wykonawczym nr [...], jednak mając na uwadze treść ww. wyroków kwota ta nie mogła zostać zaliczona na poczet należności podatkowej objętej ww. tytułem, a w konsekwencji egzekucja nim objęta nie została zakończona. Natomiast w myśl art. 64c u.p.e.a. – w brzmieniu obowiązującym przed dniem 20 lutego 2021 r. – złożenie przez zobowiązanego wnioski o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, a następnie postanowienia w ich sprawie, było dopuszczalne po zakończeniu egzekucji.
3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Skarżący zaskarżył ww. postanowienie Dyrektora IAS w całości, zarzucając mu:
1) naruszenie art 7, 7a i 8 kodeksu postępowania administracyjnego (zw. dalej kodeksem lub k.p.a.) w związku z art. 18 ustawy, poprzez uznanie, że zasadnym jest nieprzyjęcie przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G., jako daty rozliczenia, daty złożenia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych (to jest 30 czerwca 2023);
2) naruszenie zasady legalizmu wyrażonej art. 6 kodeksu w związku z art. 18 ustawy, oraz art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i poprzez swoje działanie wydanie przyzwolenia na łamanie przepisów prawa przez organ egzekucyjny i wadliwe tym samym określenie statusu prawnego prowadzonego postępowania egzekucyjnego i naruszenie tym samym praw Skarżącego jako osoby zobowiązanej oraz zasad państwa praworządnego;
3) naruszenie art. 9 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy poprzez całkowite pominięcie wskazanej kwestii zwrotu kosztów egzekucyjnych wskazaną w art. 64cd u.p.e.a., w związku z twierdzeniem Naczelnika US o niemożliwości wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, w związku z niezakończeniem postępowania egzekucyjnego, w związku z wydanymi w dniach 19 i 20.07.2023 r. postanowieniami Dyrektora IAS (nr [...] oraz nr [...] w związku z prawomocnymi wyrokami I SA/Gd 383/22, I SA/Gd 384/22), uchylającymi postanowienia Naczelnika US i umarzającymi postępowania egzekucyjne;
4) nieuznawanie poprzez wydane postanowienie prawomocnych wyroków sądów administracyjnych (I SA/Gd 676/21) a także przepisu art. 170 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, i nieudzielanie pomimo ciążącego na organie obowiązku udzielania pełnych i wyczerpujących odpowiedzi na postawione pytania (art. 9 k.p.a.);
5) celowe przedkładanie uprawnień organu egzekucyjnego, ponad prawo Skarżącego do ochrony, co stanowi przejaw dyskryminacji prawnej, oraz zaprzecza uprawnieniom i obowiązkom nadanym Dyrektorowi IAS przez ustawodawcę.
W związku z powyższym Skarżący wniósł o:
a) rozpatrzenie skargi na rozprawie i uchylenie skarżonego postanowienia Dyrektora IAS oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika US w całości;
b) stwierdzenie, że doszło do obrazy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie przez Dyrektora IAS, jako organu odwoławczego faktu, że złożony przez Skarżącego wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, został skierowany do Naczelnika US w stanie prawnym odmiennym od tego, jaki zaistniał po wydaniu przez Dyrektora IAS postanowień z 19 i 20 lipca 2023 r. (nr [...] oraz nr [...] w związku z prawomocnymi wyrokami I SA/Gd 383/22, I SA/Gd 384/22);
c) zasądzenie nakazu zwrotu bezprawnie naliczonych w sprawie kosztów egzekucyjnych, wraz z odsetkami ustawowymi, stosownie do treści art. 64cd u.p.e.a. i art. 359 kodeksu cywilnego w związku z umorzeniem postępowań egzekucyjnych postanowieniami Dyrektora IAS z 19 i 20 lipca 2023 r.;
d) w przypadku nieuwzględnienia powyższych wniosków, wskazanie jednoznacznej podstawy prawnej, która wskazywałaby ponad wszelką wątpliwość, że zastosowanie w sprawie wskazanego powyżej przepisu art. 64cd u.p.e.a. nie może być zastosowany;
e) przedłożenie przez Dyrektora IAS dowodów, że wskazywanego przez niego w wydanym postanowieniu środki finansowe zostały rozliczone w sposób w nim przedstawiony albowiem jak wynika z dotychczas doręczanych Skarżącemu co miesiąc zestawień przez Naczelnika US, nic takiego nie miało miejsca;
f) ukaranie obu organów administracji, to jest Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku oraz Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. karą grzywny, za niewłaściwe i niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa zajęcie egzekucyjne, jeżeli przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądzenie takiej grzywny przewidują.
Jednocześnie Skarżący wniósł o obciążenie Dyrektora IAS kosztami postępowania sądowego według norm przepisanych. Skarżący zaznaczył również, że podtrzymuje w całości swoje zarzuty przedstawione w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji.
4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
5.1. Pismem z dnia 2 stycznia 2024 r. Skarżący wniósł o udostępnienie mu za pośrednictwem systemu PASSA pełnej wersji akt sądowych i administracyjnych sprawy.
5.2. Pismem procesowym z dnia 17 lutego 2024 r. Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem treści znowelizowanego w roku 2015 przepisu art. 152 § 1 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a., w związku z nieprawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 909/20, uwzględniającym skargę Skarżącego na działania organu administracji.
5.3. Pismem procesowym z dnia 17 października 2025 r. Skarżący złożył wniosek o odroczenie terminu rozprawy wyznaczonej zgodnie z e-Wokandą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na dzień 21 października 2025 r. w związku z niepowiadomieniem go o jej terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
6.1. Skarga jest niezasadna.
6.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowania, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), jak również postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3).
W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora IAS z dnia 2 października 2023 r., którym organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika US z dnia 3 sierpnia 2023 r. odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Skarżącego o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.
W związku z powyższym, Sąd nie był związany zawartym w skardze wnioskiem Skarżącego o przeprowadzenie rozprawy i w oparciu o podany wyżej przepis prawa rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, co z kolei odpowiada treści art. 120 p.p.s.a.
6.3. Przechodząc do istoty sporu wskazać należy, że sprowadza się ona do stwierdzenia, czy organ odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Skarżącego o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych dotyczących tytułu wykonawczego z dnia 20 sierpnia 2020 r. o nr [...].
6.4. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a., "Jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego".
Natomiast procesową podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej jako "k.p.a."), zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Z treści przywołanego przepisu wynika, że ustawodawca wprowadził do ww. regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Drugą przesłanką jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, jak i brak materialnoprawnej podstawy do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.
Jak wynika z akt sprawy, przyczyną odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Skarżącego o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych był fakt, że nie zachodziły przesłanki określone ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do wydania takiego postanowienia, a mianowicie to, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie został całkowicie wyegzekwowany i prowadzone na jego postawie postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone.
Przypomnieć należy, że w sprawie ma zastosowanie przepis art. 64c § 9 pkt 1 u.p.e.a. – w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 lutego 2021 r., ponieważ zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1553) w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym wszczętym i niezakończonym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z uwzględnieniem ust. 2-4 oraz 7-11. W myśl art. 64c § 9 pkt 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek zobowiązanego złożony w terminie 30 dni od dnia: 1) wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych, a w przypadku wyegzekwowania w całości obowiązku w egzekucji z nieruchomości – od dnia, w którym postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne, 2) zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych, 3) w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne.
Mając na uwadze okoliczności faktyczne niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że w postępowaniu prowadzonym przez organ egzekucyjny na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] nie wystąpiły przesłanki, które uzasadniałyby wydanie postanowienia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych. Zasadnie zatem Naczelnik US postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2023 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania takiego postanowienia, a Dyrektor IAS słusznie utrzymał ww. postanowienie organu pierwszej instancji w mocy.
6.5. Jak wyjaśniły organy, w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu ww. wykonawczego nr Naczelnik US dokonał m.in. zajęć wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. oraz w [...] S.A. W wyniku rozliczenia uzyskanych w toku egzekucji środków pieniężnych przekazanych przez [...] S.A. organ egzekucyjny dnia 10 stycznia 2023 r. zakończył egzekucję prowadzoną do majątku Skarżącego na podstawie ww. tytułu wykonawczego.
Niemniej jednak, w dniach 19 i 20 lipca 2023 r. organ egzekucyjny otrzymał postanowienia Dyrektora IAS, datowane również na 19 i 20 lipca 2023 r., uchylające postanowienia Naczelnika US z dnia 8 listopada 2021 r. Wydanie ww. postanowień przez organ odwoławczy było związane z wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 383/22 oraz I SA/Gd 384/22, którymi Sąd uchylił postanowienia Dyrektora IAS dnia z dnia 14 stycznia 2022 r. w sprawie zaliczenia środków pieniężnych w łącznej wysokości 330,01 zł, uzyskanych w wyniku dokonanych zajęć rachunku bankowego w [...] S.A. oraz z rachunku bankowego w [...] S.A.
Kwota 58,57 zł pierwotnie została zaliczona na poczet należności objętych tytułem wykonawczym nr [...], jednak mając na uwadze treść powołanych wyroków, kwota ta nie mogła zostać zaliczona na poczet należności podatkowej objętej ww. tytułem wykonawczym.
W związku z powyższym obowiązek objęty ww. tytułem wykonawczym nie został całkowicie wyegzekwowany i egzekucja objęta tym tytułem wykonawczym nie została zakończona.
Należy w tym miejscu podkreślić, że organ egzekucyjny otrzymał postanowienia Dyrektora IAS z dnia 19 oraz 20 lipca 2023 r. w dacie ich wydania tj. 19 lipca 2023 r. oraz 20 lipca 2023 r. Do tej daty organ egzekucyjny pozostawał w błędnym przekonaniu, że egzekucja prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] została zakończona. Stąd też, w odpowiedzi na wniosek Skarżącego z dnia 5 maja 2023 r. o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, Naczelnik US wydał zawiadomienie o wysokości kosztów egzekucyjnych na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Następnie jednak organ otrzymał ww. postanowienia Dyrektora IAS z 19 i 20 lipca 2023 r., dlatego też – zasadnie – odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Skarżącego o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, stwierdzając, że prowadzone postępowanie egzekucyjne nadal jest w toku.
6.6. Odnosząc się do podniesionego przez Skarżącego zarzutu naruszenia art. 7, 7a i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez uznanie, że zasadnym jest nieprzyjęcie przez Naczelnika US jako daty rozliczenia daty złożenia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych (to jest 30 czerwca 2023 r), Sąd zauważa, że niniejsza sprawa dotyczy odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Skarżącego o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Tym samym nie doszło do wydania postanowienia w sprawie tych kosztów. Nie sposób zatem zarzucić organowi przyjęcie nieprawidłowej daty rozliczenia kosztów – gdyż takie rozliczenie nie miało miejsca.
Sąd zaznacza przy tym, że wydanie przez Naczelnika US postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w dniu 3 sierpnia 2023 r., pomimo że wniosek Skarżącego o wydanie postanowienia o wysokości kosztów egzekucyjnych wpłynął do organu w dniu 3 lipca 2023 r., nie stanowi naruszenia prawa. Uwzględnienie przez organ przy wydawaniu postanowienia okoliczności, które nastąpiły po dacie złożenia przez Skarżącego ww. wniosku – w związku z powzięciem przez organ wiedzy o treści wyroków WSA w Gdańsku z dnia 21 lutego 2023 r. – było w pełni uzasadnione.
Skarżący zarzuca również naruszenie zasady legalizmu określonej w art. 6 k.p.a. oraz szereg innych nieprawidłowości i niezgodnych z prawem działań, a także celowe przedkładanie uprawnień organu egzekucyjnego ponad prawo Strony do ochrony, co w ocenie Skarżącego stanowi przejaw dyskryminacji prawnej. Nie zgadzając się z powyższym, należy wskazać, że organ wydając zaskarżone postanowienie nie ograniczył się tylko do kontroli postanowienia organu pierwszej instancji, ale i odwołał się do wskazanych przez Skarżącego kwestii. Dokonując merytorycznego rozstrzygnięcia, prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz dokonał oceny mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Oczekiwanie natomiast Skarżącego, że sprawa powinna zostać rozpatrzona odmiennie, nie oznacza, że w toku toczącego się postępowania organ dopuścił się naruszenia przepisów prawa.
Sąd stoi jednocześnie na stanowisku, że postanowienia, których uchylenia domaga się Skarżący, nie zawierają wad prawnych mogących skutkować uwzględnieniem skargi. W ocenie Sądu postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i rzetelny. Zaskarżone postanowienia zawierają wszelkie niezbędne wymagane przepisami elementy, w tym uzasadnienia faktyczne oraz uzasadnienia prawne, które zawierają wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Tym samym nie znalazły aprobaty Sądu zarzuty dotyczące naruszenia prawa przez organy administracyjne.
W ocenie Sądu organy działały w niniejszej sprawie w oparciu o przepisy prawa, z uwzględnieniem zasady legalizmu zawartej w art. 6 k.p.a., co również czyni bezzasadnym zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP. Tym samym utrzymanie w mocy przez Dyrektora IAS prawidłowego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nie narusza art. 7 i 8 k.p.a. W niniejszej sprawie nie wystąpiły również wątpliwości co do treści normy prawnej, uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 7a k.p.a., skutkujące rozstrzyganiem takich wątpliwości na korzyść strony.
Powyższe czyni również bezzasadnym zarzut naruszenia art. 9 k.p.a., zawierający obowiązek organu udzielania stronie informacji faktycznej i prawnej.
Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut nieuznawania prawomocnych wyroków sądów administracyjnych – wskazanego wyroku WSA w Gdańsku o sygn. akt I SA/Gd 676/21, poprzez wydanie skarżonego postanowienia, a także przepisu art. 170 p.p.s.a. i niespełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku udzielania pełnych i wyczerpujących odpowiedzi na stawiane przez Skarżącego pytania. Sąd zauważa, że wskazywany przez stronę skarżącą wyrok odnosi się do innego przedmiotu aniżeli przedmiotu rozpatrywanego w niniejszej sprawie, dotyczy bowiem odmowy zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Ponadto, wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Przechodząc do podniesionego przez Skarżącego w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji zarzutu niewskazania przez Naczelnika US w zaskarżonym postanowieniu informacji o zaliczeniu środków, które zostały inaczej rozdysponowane na skutek wydania przez WSA w Gdańsku w dniu 21 lutego 2023 r. wyroków w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 383/22 i I SA/Gd 384/22, Sąd orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, że kwestia ta została wyjaśniona przez Dyrektor IAS w treści zaskarżonego postanowienia, gdzie organ, szczegółowo opisał, jakie środki pieniężne zostały zaliczone na jakie należności. Brak było przy tym podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego o przedstawienie przez Dyrektora IAS dowodów, że wskazywane przez niego w wydanym postanowieniu środki finansowe zostały rozliczone w sposób w nim przedstawiony. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena zasadności odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, a nie sposób rozliczenia egzekwowanych przez organ środków finansowych na poczet zaległości dochodzonych od Skarżącego w ramach postępowań egzekucyjnych prowadzonych do jego majątku na podstawie różnych tytułów wykonawczych.
Z kolei odnosząc się do wniosku Skarżącego o przyznanie zwrotu "bezprawnie naliczonych w sprawie kosztów egzekucyjnych" wraz z odsetkami stosownie do treści przepisu art. 64cd § 1 u.p.e.a i art. 359 k.c., Sąd wskazuje, że pierwszy z wymienionych przepisów prawa, określa zasady i tryb zwrotu zobowiązanemu lub wierzycielowi wyegzekwowanych lub uzyskanych kosztów egzekucyjnych, jeżeli okaże się, że wszczęcie lub prowadzenie postępowania egzekucyjnego było niezgodne z prawem. Ponownie należy zaznaczyć, że niniejsze postępowanie dotyczy oceny prawidłowości utrzymania przez organ odwoławczy w mocy postanowienia Naczelnika US o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Skarżącego o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Kwestia zgodności z prawem wszczęcia lub prowadzenia postępowania egzekucyjnego czy też zasadności zwrotu wyegzekwowanych lub uzyskanych kosztów egzekucyjnych nie stanowi przedmiotu niniejszej sprawy.
W zakresie zaś wniosku o ukaranie obu organów administracji, tj. Dyrektora IAS oraz Naczelnika US karą grzywny za niewłaściwe i niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa zajęcie egzekucyjne – jeżeli przepisy p.p.s.a. zasądzenie takiej grzywny przewidują, należy zauważyć, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest "zajęcie egzekucyjne". Niemniej jednak Sąd wyjaśnia, że z żadnego z przepisów ustawy nie wynika, by Sąd posiadał kompetencje do karania organów za niewłaściwe w ocenie Skarżącego działania w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym.
6.7. Odnosząc się końcowo do składanych przez Skarżącego w toku postępowania pism procesowych Sąd wskazuje, że z akt sprawy wynika, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 8 stycznia 2024 r. Skarżącemu udostępniono zdygitalizowane akta postępowania sądowego. Należy przy tym zaznaczyć, że system PASSA umożliwia stronom dostęp tylko do akt sądowych – nie do akt administracyjnych – i tylko w takim zakresie wniosek Skarżącego mógł zostać uwzględniony.
Odnośnie natomiast wniosku o uwzględnienie treści art. 152 § 1 i 153 p.p.s.a. w związku z nieprawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 909/20, Sąd orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, że dnia 6 marca 2024 r., w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej złożonej przez Dyrektora IAS, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem o sygn. akt III FSK 4596/21 uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Powoływany przez Skarżącego wyrok został więc wyeliminowany z obrotu prawnego.
Jeżeli natomiast chodzi o złożony przez Skarżącego wniosek "o odroczenie terminu rozprawy w związku z niepoinformowaniem o jej terminie" Sąd wskazuje, iż wniosek dotyczył rozprawy, tymczasem sprawa, jak już wyżej wskazano, została skierowana na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzenie niejawne. Informację zaś o terminie posiedzenia niejawnego można uzyskać w Biuletynie Informacji Publicznej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na stronie internetowej: [...]. W świetle art. 91 § 2 p.p.s.a., obowiązek informowania o planowanym terminie posiedzeń dotyczy tylko posiedzeń jawnych (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 2130/23; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
W związku z powyższym, wniosek Skarżącego o odroczenie terminu rozprawy nie zasługiwał na uwzględnienie.
6.8. W konsekwencji powyższych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika US nie naruszają przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, a co za tym idzie brak jest podstaw do ich uchylenia.
Dodatkowo, Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się również innych błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
6.9. Mając zatem na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd uznał, że skarga jest nieuzasadniona i w konsekwencji podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.