I SA/Gd 1051/17

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2018 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 26 kwietnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 37 § 1 i § 2 oraz art. 105 § 1 w związku z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a."; art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.", po rozpatrzeniu zażalenia W. N. na niezałatwienie sprawy w terminie, umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisane postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, W. N. domagał się jego uchylenia, jako wydanego z naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Zgodnie z powołanym jako podstawa zaskarżonego postanowienia art. 37 § 1 i § 2 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r.), rozpatrując zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, organ wyższego stopnia może bądź wyznaczyć termin załatwienia sprawy (uznając zażalenie za uzasadnione), bądź uznać wniesione zażalenie za nieuzasadnione. Organ wyższego stopnia orzeka w tym przedmiocie w formie postanowienia na podstawie art. 123 k.p.a.

W niniejszej sprawie organ umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, stwierdzając, że zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie zostało wniesione pismem z dnia 17 marca 2017 r., to jest już po jej załatwieniu. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał bowiem za nieuzasadnione zarzuty skarżącego zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie nie należy do żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 § 1 i § 2 k.p.a., nie służy na nie zażalenie. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie administracyjne, czy rozstrzygające istotę sprawy.

Postępowanie wszczęte w trybie art. 37 k.p.a. w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie ma charakter procesowy (incydentalny) wobec przedmiotu postępowania administracyjnego, a nie merytoryczny. Złożenie zażalenia w tym trybie stanowi przesłankę skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Niezależnie bowiem od podejmowanego w wyniku jego rozpatrzenia rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia, jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r.).

Konsekwencją powyższego jest utrwalona linia orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którą na postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39; postanowienie NSA z dnia z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05, LEX nr 196463; postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 33/11, LEX nr 741638), albowiem postanowienie tego rodzaju nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej (art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.).

Przeciwdziałanie bezczynności organu lub przewlekłości postępowania następuje w ten sposób, że możliwe jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego w tym przedmiocie. Postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, nie podlega natomiast odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W sytuacji, gdy strona nie zgadza się z wydanym przez organ wyższego stopnia postanowieniem, może złożyć skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, którego dotyczyło zażalenie.

Skoro zatem na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, nie kończy ono postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga istoty sprawy, to skarga jest niedopuszczalna. Pouczenie zawarte w kwestionowanym postanowieniu w zakresie jego niezaskarżalności jest prawidłowe. Stronie przysługuje bowiem skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu, nie zaś skarga na postanowienie organu wyższej instancji wydane na podstawie art. 37 § 1 i § 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.