I SA/Gd 1024/24

I SA/Gd 1024/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-03-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Irena Wesołowska /przewodniczący/
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska
Małgorzata Gorzeń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1509
art. 44 ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 6
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst. jedn,
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 51 § 1-2, art. 53 § 2-4, art. 53a § 1, art. 56 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń /spr./, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Specjalista Agnieszka Rupińska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 marca 2025 r. sprawy ze skargi M.N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 21 października 2024 r., nr 2201-IOD-1.4102.67.2024 w przedmiocie odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące maj i sierpień 2019 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją z dnia 21 października 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS"), po rozpatrzeniu odwołania M. N. (dalej "Skarżący") od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Chojnicach (dalej "Naczelnik US") z dnia 29 lipca 2024 r. w przedmiocie określenia wysokości odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za maj i sierpień 2019 r., uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i określił wysokość odsetek za maj 2019 r. w kwocie 560 zł i za sierpień 2019 r. w kwocie 1.192 zł.
2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
2.1. Skarżący 18.07.2012 r. zgłosił działalność gospodarczą w zakresie działalności usługowej wspomagającej produkcję roślinną, opodatkowaną zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Podatnik 28.02.2020 r. złożył w Urzędzie Skarbowym w Chojnicach zeznanie podatkowe PIT-28 za 2019 r., w którym nie wykazał żadnych przychodów, gdyż działalność była zawieszona od 4.01.2018 r.
Naczelnik US przeprowadził wobec Skarżącego kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem w podatku dochodowym od osób fizycznych i w podatku od towarów i usług za okres od 1.01.2019 r. do 31.12.2021 r., zakończoną protokołem kontroli doręczonym 13.09.2023 r., w którym stwierdzono, że: w latach 2004-2012 Skarżący zakupił lub otrzymał w darowiźnie 10 działek, w poszczególnych latach z tytułu sprzedaży działek uzyskał przychód do opodatkowania w kwocie: w 2019 r. 162.601,83 zł, w 2020 r. 210.439,04 zł, w 2021 r. 150.520,33 zł, sprzedaż nieruchomości dokonana w badanym okresie ma znamiona działalności gospodarczej. Skarżący złożył deklaracje VAT-7, zgodne z ustaleniami kontroli.
Z tego względu wobec Podatnika zostało wszczęte wyłącznie postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2019.
W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, Naczelnik US decyzją z dnia 29 lipca 2024 r. określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2019 w kwocie 32.344 zł. Powyższe było konsekwencją określenia przychodu kwocie 162.601,62 zł, kosztów uzyskania przychodów w kwocie 23.439,92 zł oraz dochodu w kwocie 139.161,70 zł.
2.2. Decyzją z dnia 27 czerwca 2024 r. Naczelnik US określił Skarżącemu wysokość odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2019 rok: za maj w kwocie 561 zł, za sierpień w kwocie 1.193 zł. Postępowanie podatkowe wykazało, że Skarżący nie opodatkował dochodów uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości w ramach działalności gospodarczej, a w trakcie 2019 r. nie obliczał i nie odprowadzał zaliczek na podatek dochodowy.
2.3. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego, Dyrektor IAS decyzją z dnia 21 października 2024 r. uchylił decyzję Naczelnika US w całości i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. w wysokości 32.301 zł.
2.5. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego, Dyrektor IAS decyzją z dnia 21 października 2024 r. uchylił decyzję Naczelnika US i określił wysokość odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za maj 2019 r. w kwocie 560 zł i za sierpień 2019 r. w kwocie 1.192 zł.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na dokonane ustalenia, iż Skarżący począwszy od 2019 r. dokonywał sprzedaży nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zobowiązany był zatem, stosownie do art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm., dalej u.p.d.o.f.), do opłacania w ciągu roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy. Przywołując treść art. 44 ust. 3 i 6 u.p.d.o.f. oraz art. 53a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej O.p.), Dyrektor IAS wskazał, że w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji opartej na art. 53a O.p., organ podatkowy nie bada ponownie okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla wymiaru zobowiązania podatkowego, ale dokonuje tylko operacji matematycznej, gdy istnieją przesłanki określenia wysokości odsetek.
Decyzją z 21.10.2024 r. Dyrektor IAS określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. w kwocie 32.301 zł. Jak wynika z obowiązujących w 2019 r. przepisów podatkowych Podatnik od uzyskanych dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej prowadzonej w zakresie sprzedaży nieruchomości był zobowiązany do obliczania zaliczek na podatek dochodowy. Podatnicy, którzy od dochodów uzyskanych w 2019 r. obliczają zaliczki na podatek dochodowy w sposób określony dla osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, zaliczki te obliczają na dotychczasowych zasadach, z tym że, od dnia 1 października 2019 r. przy ich obliczaniu stosują skalę podatkową ze stawkami 17,75% i 32% nadwyżki ponad 85.528 zł, uwzględniając kwotę zmniejszającą podatek w wysokości 548,30 zł. Powyższy obowiązek dotyczy zaliczek obliczanych od dnia 1 października 2019 r. Oznacza to, że znajduje zastosowanie również do zaliczek za miesiąc wrzesień 2019 r. lub za trzeci kwartał 2019 r. Zaliczki za te okresy płatne są bowiem do dnia 20 października 2019 r. (art. 6 ust. 3 nowelizacji).
Przytaczając treść art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 27 ust. 1, 1a i 1b, art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. oraz art. 5, art. 6 ust. 3, art. 7 ust. 2 i art. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie u.p.d.o.f. oraz ustawy o zmianie u.p.d.o.f. oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1835), organ odwoławczy wskazał, że Skarżący nie wykazał i nie wpłacił zaliczek na podatek dochodowy z tytułu dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej w 2019 r. Przy czym Naczelnik US w sposób nieprawidłowy ustalił wysokość odsetek od tych zaliczek z uwagi na nieuwzględnienie wszystkich kosztów Podatnika, co szczegółowo opisano w decyzji Dyrektora IAS z dnia 21.10.2024 r. Podwyższenie wartości kosztów uzyskania przychodów miało wpływ na wysokość zaliczek. Dyrektor IAS przedstawił wyliczenie prawidłowej wysokości zaliczek przypadającej do zapłaty za poszczególne miesiące oraz terminy płatności zaliczek.
Skarżący nie opodatkował dochodów uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości oraz nie dokonał obliczenia i wpłat należnych zaliczek, tj. zaliczki za maj 2019 r. w kwocie 8.135 zł i za sierpień 2019 w kwocie 24.380 zł. Niezapłacony podatek stanowi zaległość podatkową, od której naliczane są odsetki za zwłokę. Niezapłacony w terminie podatek stanowi zaległość podatkową, od której naliczane są odsetki za zwłokę. Szczegółowe zasady naliczania odsetek za zwłokę zawarte są w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. nr 165, poz. 1373 ze zm.), którego treść § 2 ust. 1 oraz § 4 ust. 1 pkt 7 organ przywołał.
Dyrektor IAS zauważył, że skoro Naczelnik US, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego i wydaniu decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r., stwierdził, że doszło do nieprawidłowości w zakresie zapłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2019 r., to zasadnie wydał decyzję określającą wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy za ten rok.
Z uwagi na to, że Skarżący nie złożył zeznania podatkowego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą za rok 2019 określenie wysokości odsetek za zwłokę powinno być określone od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności zaliczek do dnia stanowiącego ostatni dzień terminu złożenia zeznania (30.04.2020 r.). Dyrektor IAS dokonał wyliczenia odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za maj i sierpień 2019 r., po uwzględnieniu korekty kosztów dokonanej przez organ II instancji.
Organ wskazał, że sam fakt kwestionowania decyzji wymiarowej nie może skutecznie doprowadzić do zakwestionowania decyzji określającej wysokość odsetek od zaliczek na podatek dochodowy. Decyzja określająca wysokość odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy nie wymaga badania okoliczności faktycznych sprawy.
3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:
- art. 53a O.p. przez wydanie decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę przed uprawomocnieniem się decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym za rok 2019, która jest podstawą naliczenia tych odsetek;
- art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. przez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i określenie wysokości odsetek, w sytuacji w której Dyrektor IAS powinien był uchylić decyzję Naczelnika US i umorzyć postępowanie z uwagi na brak uprawomocnienia się decyzji wymiarowej będącej podstawą wydania "decyzji odsetkowej".
4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Badając rozpoznawaną sprawę, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
5.2. Istota sporu związana jest z ustaleniem tego, czy organ odwoławczy zgodnie z prawem określił Skarżącemu wysokość odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za maj i sierpień 2019 roku.
Kwestia naliczania odsetek od zaległych zaliczek na podatek została uregulowana w przepisach Ordynacji podatkowej, ale przepisów tych nie można interpretować w oderwaniu od przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które nakładają na podatników obowiązek regulowania zaliczek na podatek dochodowy.
Z treści art. 44 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 6 u.p.d.o.f. wynika, że podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej, są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki miesięczne na podatek dochodowy, według określonych ust. 3 zasad, w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni.
W rozpatrywanej sprawie, po przeprowadzeniu wobec Skarżącego postępowania podatkowego, Dyrektor IAS ostateczną decyzją z dnia 21 października 2024 r. (uchylając decyzję Naczelnika US z dnia 29 lipca 2024 r.) określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 rok w kwocie 32.301 zł. Wobec tego na Skarżącym ciążył obowiązek wpłacania comiesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za wskazany rok podatkowy, któremu Skarżący nie uczynił zadość, albowiem nie dokonał w ciągu 2019 r. żadnej wpłaty tytułem uiszczenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za ten rok. Niezastosowanie się do obowiązku wpłacania zaliczek na podatek dochodowy rodzi konsekwencje w postaci konieczności uiszczenia odsetek od nieuregulowanych, a należnych zaliczek na podatek dochodowy.
Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z przepisem art. 51 § 1 O.p., zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Zgodnie z § 2 tego przepisu, za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23a, lub ratę podatku.
Nie ulega też wątpliwości, że każda uszczuplona zaliczka staje się odrębną zaległością podatkową. Zaległość ta istnieje do czasu rozliczenia podatku za rok podatkowy, co następuje w zeznaniu rocznym, składanym zgodnie z art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f. – w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. W tym samym terminie podatnicy zobowiązani są wpłacić różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu, a sumą należnych zaliczek za okres od początku roku.
W tej dacie miesięczne zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek ulegają konwersji w roczne zobowiązanie w podatku dochodowym, a organ podatkowy nie może już domagać się od podatnika zapłaty zaliczek na podatek, lecz samego podatku.
Powyższe nie przekreśla jednak możliwości orzekania przez organ podatkowy w sprawie odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek. Uprawnienie to wynika wprost z art. 53a O.p. Zgodnie bowiem z art. 53a § 1 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie – odsetki na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek.
Stosownie do art. 53 § 2 O.p., odsetki za zwłokę nalicza się również od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, w części przekraczającej wysokość podatku należnego za rok podatkowy. Natomiast § 4 tego przepisu stanowi, że odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego.
Z treści art. 56 § 1 O.p. wynika, że stawka odsetek za zwłokę jest równa sumie 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego, ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim, i 2%, z tym że stawka ta nie może być niższa niż 8%.
Zasady naliczania odsetek za zwłokę reguluje również – poza przepisami rozdziału 6 działu III Ordynacji podatkowej – rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz.U. z 2005 r. Nr 165, poz. 1373 ze zm.) stanowiąc w § 4 ust. 1 pkt 7, iż odsetki za zwłokę są naliczane do dnia, włącznie z tym dniem, złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie, na ostatni dzień terminu złożenia zeznania – od nieuregulowanych w terminie płatności w całości lub w części zaliczek na podatek dochodowy.
Odsetki naliczane są zatem z mocy prawa, a organ wydaje decyzję, w której określona zostaje jedynie ich wysokość, gdy ziszczą się warunki, o jakich mowa w art. 53a § 1 O.p. Decyzja w przedmiocie odsetek od niezapłaconych zaliczek nie ma charakteru samoistnego, a jest – w sferze ustaleń faktycznych – prostą pochodną wyniku postępowania podatkowego, prowadzonego w stosunku do podatnika za okres roku podatkowego (lub innego okresu rozliczeniowego). Ustalenia tego postępowania stanowią więc podstawę faktyczną, w oparciu o którą organ dokonuje odpowiedniego przypisania tych ustaleń do okresów płatności zaliczek, a w konsekwencji – obliczenia wysokości odsetek od kwot nieuiszczonych lub uiszczonych w zbyt niskiej wysokości zaliczek, za określony czas. Oznacza to, że decyzja wydana w zakresie odsetek od zaliczek nie wymaga powtórzenia wszystkich ustaleń faktycznych postępowania podatkowego, a organ nie ma obowiązku ponownego ich oceniania, ani odnoszenia się do zarzutów proceduralnych, czy materialnoprawnych, dotyczących postępowania wymiarowego. Wystarczającym jest powołanie się na ustalenia tego postępowania, znajdujące wyraz w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w innej niż zadeklarowana wysokości. Decyzja ta ma bowiem wiążący charakter dla organu podatkowego i tak długo jak obowiązuje w obrocie prawnym, stanowi dostateczną podstawę faktyczną decyzji "odsetkowej" (por. wyroki NSA z 16 października 2019 r. sygn. akt II FSK 3730/17, z 19 marca 2019 r. sygn. akt II FSK 354/17, dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia przy tym wymaga – w kontekście podniesionych w skardze zarzutów – że przepis art. 53a O.p. nie wymaga, aby decyzja wymiarowa posiadała przymiot ostateczności (zaś przywoływany przez Skarżącego przymiot "prawomocności" nie jest znany przepisom Ordynacji podatkowej). Wydanie decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie (czy w należnej wysokości) zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych nie jest uzależnione od uprzedniego ostatecznego rozstrzygnięcia o zobowiązaniu rocznym w tym podatku (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Ke 74/20).
W niniejszej sprawie decyzję "odsetkową" poprzedziło przeprowadzone wobec Skarżącego postępowanie podatkowe w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem podatku dochodowego od osób fizycznych, które zakończone zostało wydaniem przez Dyrektora IAS decyzji z dnia 21 października 2024 r. określającej podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. Wyrokiem z dnia 5 marca 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 1025/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Skarżącego na ww. decyzję Dyrektora IAS.
Skutkiem wydanej decyzji wymiarowej jest przedmiotowa decyzja "odsetkowa". Sąd przyznaje rację organowi podatkowemu, że skoro podatnik nie zapłacił należnej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za wskazane miesiące 2019 r., to w świetle art. 53a O.p. należnym było wydanie decyzji, w której wyliczono wysokości zaliczek na ten podatek za ww. miesiące, a następnie określono wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych terminowo za te miesiące zaliczek. Ponadto, w ocenie Sądu, organy podatkowe właściwie przyjęły, że odsetki należało naliczyć od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności zaliczek (art. 53 § 4 O.p.) do dnia stanowiącego termin złożenia zeznania podatkowego za dany rok (tu 30 kwietnia 2020 r.), bowiem Skarżący nie złożył zeznania podatkowego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą za rok 2019. Odsetki zostały naliczone zgodnie ze znajdującymi zastosowanie przepisami, w tym zasadami określonymi w ww. rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r., co skutkowało ich określeniem w prawidłowej wysokości.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 53a ani art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p., bowiem zaskarżona decyzja ma umocowanie w obowiązujących przepisach prawa.
Przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie nie uchybiało również przepisom proceduralnym, wręcz przeciwnie – wyczerpująco ustalony stan faktyczny, w oparciu o zgromadzony i odpowiednio oceniony materiał dowodowy, został następnie poddany subsumpcji pod znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego, których wykładnia dokonana przez organ była prawidłowa. Prawidłowe było przy tym uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i określenie wysokości odsetek w mniejszej wysokości, wobec zmniejszenia kwoty zobowiązania podatkowego w decyzji wymiarowej organu odwoławczego z dnia 21 października 2024 r.
5.3. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.