I SA/Łd 928/04

I SA/Łd 928/04 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-10-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-09-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Aleksandra Wrzesińska-Nowacka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A.Wrzesińska-Nowacka, , , po rozpoznaniu w dniu 12 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi stowarzyszenia A w Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia 14 lipca 2004 roku Nr XXXIV/551/04 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ustalenia wysokości i zasad poboru opłaty targowej na terenie Miasta Ł. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
14 lipca 2004 r. Rada Miejska w Ł. podjęła uchwałę Nr XXXIV/551/04 zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia wysokości i zasad poboru opłaty targowej na terenie Miasta Ł.
W dniu 23 września 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, za pośrednictwem [...] Urzędu Wojewódzkiego skarga Stowarzyszenia A z siedzibą w Ł., w której zarzucono powyższej uchwale niezgodność z wyrażonymi w prawie cywilnym zasadami równości podmiotów gospodarczych oraz swobody umów , a także sprzeczność z uchwałą nr LXXXV/1766/02 Rady Miejskiej w Ł. Strona skarżąca wniosła w związku z tym o uchylenie zaskarżonej uchwały. Jako stronę przeciwną wskazano [...] Urząd Wojewódzki w Ł. W treści skargi podano dodatkowo, iż pismem z dnia 9 sierpnia 2004 r. zwrócono się Rady Miejskiej w Ł. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, zaś w dniu 19 sierpnia 2004 [...] Urząd Wojewódzki udzielił odpowiedzi, z której wynika, iż nie widzi niezgodności uchwały z prawem. Wskazał, także, iż może ona być zaskarżona do sądu administracyjnego. Strona skarżąca wywiodła, iż posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały, gdyż jednym z jej statutowych celów jest obrona interesów kupców, a uchwała narusza ich interes, a tym samym interes Stowarzyszenia.
Z załączonego do skargi pisma z dnia 9 sierpnia 2004 r. wynika, iż było ono kierowane do Wojewody[...] . Odpowiedzi na nie udzielił Wojewoda[...] W odpowiedzi na skargę, przekazanej wraz z nią, Wojewoda [...] wskazał, iż nie może być stroną w niniejszym postępowaniu, bowiem to nie jego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Pismo skierowane przez niego do skarżących w dniu 19 sierpnia 2004 r. nie jest decyzją w sprawie, a niepodjęcie rozstrzygnięcia w trybie nadzoru nie jest bezczynnością organu, uprawniającą do wniesienia skargi na tę bezczynność do sądu administracyjnego. Ponadto zauważył, iż skarga została ona wniesiona przeciwko [...] Urzędowi Wojewódzkiemu, który nie jest organem administracji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd Administracyjny zobowiązany jest pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność skargi.
Strona , co wynika wprost z treści wniosku zawartego w skardze oraz z jej uzasadnienia skarży uchwałę Rady Miejskiej w Ł.. Zgodnie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( tekst jedn.Dz.U.z 2001 r., Nr 142,poz. 1591 z późn.zm.) skargę do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy można wnieść po wezwaniu do usunięcia naruszenia . W tym przypadku, z mocy art. 102 a powołanej .ustawy , nie stosuje się art. 52 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270).
Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa winno być skierowane do właściwego organu. Organem tym jest organ, który wydał zaskarżony akt. Wniosek taki wynika z art. 54 § 1 i art. 57 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wezwanie to ma bowiem umożliwić organowi, którego działanie lub bezczynność zostały zaskarżone, dokonanie samokontroli tego aktu (art. 54 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z treści skargi i załączonych do niej dokumentów wynika w sposób jednoznaczny, iż Stowarzyszenie A wezwanie do usunięcia prawa skierowało do Wojewody [...] Ten ostatni w ramach nadzoru ma wprawdzie prawo do orzekania o nieważności uchwały lub zarządzenia ( art. 91 ust. 1 powołanej ustawy o samorządzie gminnym), jednakże rozstrzygnięcie takie wydawane jest w postępowaniu wszczętym z urzędu. Jest to odrębne postępowanie nadzorcze. Nie można go utożsamiać z postępowaniem, wszczynanym na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Skierowanie zatem wezwania do usunięcia naruszenia tylko do organu działającego trybie nadzoru ( a z treści pisma i skargi wynika, iż tylko Wojewoda był adresatem pisma z 9 sierpnia 2004 r. i że innego wezwania do usunięcia naruszenia strona nie wystosowała) nie wyczerpuje zatem wymogów z art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym (Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 1995 r., sygn. II SA 105/95, opubl. w ONSA z 1996 r., Nr 2,poz. 81). Z tego już tylko względu skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, co uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wskazać także należy, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia wszczynane jest przez organ nadzorczy z urzędu, w określonym przez prawo terminie ( art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym), zaś prawo wniesienia skargi na rozstrzygnięcie wojewody przysługuje jedynie organowi gminy, który wydał akt ( art. 92 a ustawy o samorządzie gminnym). Podzielić więc należy pogląd, wyrażony w odpowiedzi na skargę, iż pismo Wojewody, stanowiące odpowiedź na wezwanie do wszczęcia postępowania w trybie nadzoru nie może być uznane za żaden z aktów administracyjnych, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a brak podjęcia czynności w trybie nadzoru nie może też być uznany za bezczynność organu w rozumieniu powołanego przepisu. Skarga na bezczynność organu lub na pismo informujące o braku podstaw do podjęcia działań w trybie nadzoru jest więc również niedopuszczalna z mocy art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( por też wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 1992 r., sygn. akt SAB/Wr 15/92,opubl. w ONSA z 1993 r., Nr 2,poz. 39 i powołane wyżej postanowienie z dnia 24 kwietnia 1995 r.). Innym podmiotom, których interesów dotyczy uchwała lub zarządzenie organów gminy prawo wniesienia skargi przysługuje tylko na podstawie art. 101 tej ustawy.
Zgodzić się też należy z poglądem wyrażonym w odpowiedzi na skargę, iż stroną, przeciwko której kierowana jest skarga może być tylko organ administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt ( art. 1, 3 54 § 1 i 57 § 1 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tym przypadku jako stronę oznaczono nie tylko inny podmiot niż ten, który wydał zaskarżony akt, ale również podmiot, który zgodnie z art. 1 pkt. 1 w zw. z art. 27 i 29 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r.,Nr 80,poz. 872 z późn.zm.) nie jest organem administracji rządowej.
Z tych względów należało orzec jak w sentencji.