I SA/Łd 885/21

I SA/Łd 885/21 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Krawczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Bożena Kasprzak
Wiktor Jarzębowski
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II FSK 945/22 - Wyrok NSA z 2025-03-11
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 215
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [....] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za 2016 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "organ I instancji", "NUS") postanowieniem z dnia [...] r., na podstawie art. 215 § 1 i 3 w zw. z art. 236 § 1 i 2 pkt 1, art. 220 § 2 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. – dalej: O.p.) sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] r. dotyczącej A Sp. z o.o. w R. (dalej: "skarżąca") w ten sposób, że: na stronie nr 1 w wersie 14 od dołu w miejsce słów: "za 2016 rok" wpisano słowa: "za okres 01.04.2016 do 31.03.2017 r.", na stronie nr 1 w wersie 1 od dołu w miejsce słów: "2016 rok" wpisano słowa: "okres 01.04.2016 do 31.03.2017 r.", na stronie nr 8 w wersie 6 od dołu w miejsce słów: "za 2016 rok" wpisano słowa: "za okres 01.04.2016 do 31.03.2017 r.", na stronie nr 9 w wersie 5 od góry w miejsce słów "za 2016 rok" wpisano słowa: "za okres 01.04.2016 do 31.03.2017 r.".
Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej na to postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy"), postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu organ opisał przebieg postępowania wskazując, że NUS decyzją z dnia [...] r. określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2016 r. w wysokości 1.464 zł. Pismem z dnia 3 marca 2021 r. skarżąca wniosła o sprostowanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 213 § 1 i 2 O.p. argumentując, że organ dokonał błędnego rozstrzygnięcia, tzn. określił zobowiązanie za 2016 r. w sytuacji, kiedy - zgodnie z umową spółki - rok podatkowy skarżącej rozpoczyna się 1 kwietnia danego roku i trwa dwanaście następujących po sobie miesięcy. W tym przypadku rok podatkowy skarżącej obejmował okres 1 kwietnia 2016 r. – 31 marca 2017 r. NUS postanowieniem z dnia [...] r. odmówił uzupełnienia ww. decyzji z dnia [...] r., a DIAS postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał je w mocy. Po rozpatrzeniu sprawy ze skargi skarżącej na to postanowienie WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 13 października 2021 r. I SA/Łd 597/21 oddalił skargę. Wyrok jest prawomocny.
Następnie postanowieniem z dnia [...] r. NUS sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w swojej decyzji z dnia [...] r., a DIAS zaskarżonym postanowieniem z [...] r. utrzymał je w mocy.
W skardze na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) art. 215 § 1 O.p., poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i wydanie postanowienia z obrazą: art. 120 O.p. poprzez naruszenie zasady pewności co do wykładni przepisów prawa podatkowego; art. 121 § 1 i 2 O.p. poprzez wprowadzenie podatnika w błąd, w marcu informując o tym, że wydanej decyzji nie można sprostować na podstawie art. 215 § 1 Op., po czym prostując ją z urzędu w lipcu organ powołał się właśnie na art. 215 § 1 Op.; art. 124 O.p. poprzez brak wyjaśnienia, dlaczego w omawianej sprawie, przy niezmiennym stanie faktycznym organ w wydanych postanowieniach zajmuje odmienne stanowiska; art. 125 § 1 O.p. poprzez odmowę uzupełnienia decyzji w trybie art. 213 § 1 lub § 2, przy jednoczesnym poinformowaniu strony, że wydanej decyzji nie można sprostować także na podstawie art. 215 § 1 O.p., co naraziło stronę na długotrwałe postępowanie administracyjne i sądowe;
2) art. 8 ust. 1 i 5 u.p.d.o.p. poprzez bezpodstawne uznanie, że rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym oraz bezpodstawne uznanie, że określenie wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2016 jest tym samym, co określenie wysokości zobowiązania podatkowego za okres od 01.04.2016 r. do 31.03.2017 r.;
3) art. 247 § 1 pkt. 4 O.p. w związku z art. 219 O.p. poprzez wydanie dwóch różnych, częściowo pokrywających się ostatecznych postanowień tj. postanowienia z dnia [...] r. dotyczącego zobowiązania podatkowego za rok 2016 r, oraz postanowienia z dnia [...] r. dotyczącego zobowiązania podatkowego za okres od 01.04.2016 r. do 31.03.2017 r.;
4) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 120 O.p. i wynikającą z Konstytucji zasadę zaufania jednostki do państwa.
W związku powyższym strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Kontroli Sądu poddano postanowienie DIAS utrzymujące w mocy postanowienie NUS w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w wydanej przez ten ostatni organ decyzji z dnia [...] r. w przedmiocie określenia skarżącej podatku dochodowego od osób prawnych. Sprostowanie polegało na zastąpieniu słów "za 2016 r." słowami "za okres 01.04.2016 r. do 31.03.2017 r.", co dotyczyło okresu, za jaki podatek określono.
Podstawę prawną sprostowania stanowił przepis art. 215 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji.
Odpowiedź na pytanie, czy w tym trybie można prostować rozstrzygnięcie w części obejmującej okres rozliczeniowy, za który określono zobowiązanie podatkowe, została już udzielona we wcześniejszym orzecznictwie sądowym. Sąd podziela pogląd, że "zmiana w rozstrzygnięciu decyzji dotycząca okresu, za jaki prowadzono postępowanie podatkowe, może być przedmiotem sprostowania" (wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2022 r., I FSK 2239/21, CBOSA).
Zaskarżone postanowienie było więc prawidłowe.
Odnosząc się do zarzutów skargi, w której skarżąca sprzeciwiała się sprostowaniu podkreślając, że gdy uprzednio wnosiła o uzupełnienie w taki sam sposób, jak to uczynił organ w postanowieniu o sprostowaniu, to jej żądanie nie zostało uwzględnione, Sąd uznaje je za niezasadne. Otóż jak wynika z wniosku skarżącej z dnia 3 marca 2021 r. (k. 1 akt adm.) wnosiła ona wprawdzie o "sprostowanie rozstrzygnięcia" w decyzji (w sposób, w jaki organ dokonał tego później w postanowieniu o sprostowaniu z urzędu), ale jako podstawę prawną swego żądania podała przepis art. 213 § 1 i 2 O.p. Przepis ten stanowi, że strona może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (art. 213 § 1 O.p.). Organ podatkowy może z urzędu, w każdym czasie, uzupełnić albo sprostować decyzję w zakresie, o którym mowa w § 1 (art. 213 § 2 O.p.). Jest oczywiste, że na podstawie powołanego przez skarżącą przepisu nie było możliwe sprostowanie rozstrzygnięcia w sposób oczekiwany przez skarżącą, bo sprostowanie na tej podstawie mogło odnosić się tylko do zawartych w decyzji pouczeń o prawie i sposobie kwestionowania decyzji. Zapewne dlatego organ wydał postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji. Skarżąca nie kwestionowała już później faktu, że chodziło jej o uzupełnienie na podstawie art. 213 § 1 i 2 O.p. (przyznała to zresztą w skardze wniesionej w niniejszej sprawie). Kwestii uzupełnienia dotyczył też prawomocny wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 października 2021 r. I SA/Łd 597/21 (k. 30 akt adm.).
Wobec tego, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 p.p.s.a) Sąd orzekający w sprawie niniejszej nie może samodzielnie dokonywać oceny prawidłowości działania organu, skutkującego odmową uzupełnienia decyzji. Należało więc przyjąć, że postanowienie to było prawidłowe, bo tak orzekł Sąd w prawomocnym wyroku.
W niniejszej sprawie, której granice wyznacza przedmiot skargi, a więc postanowienie o sprostowaniu (art. 134 p.p.s.a.), Sąd może i musi zająć się tylko oceną zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Akt ten nie był wadliwy, jak skarżąca usiłowała wykazać w skardze. Po pierwsze, jak już wcześniej zauważono, sprawa zakończona wyrokiem tut. Sądu z dnia 13 października 2021 r. I SA/Łd 597/21, dotyczyła uzupełnienia decyzji na podstawie art. 213 O.p. Natomiast sprawa niniejsza dotyczy sprostowania decyzji z urzędu na podstawie art. 215 O.p. Nie może więc być mowy o wydaniu przez organ dwóch różnych, częściowo pokrywających się postanowień (pkt 3 skargi). Po drugie, niezasadny był zarzut skargi, że organ wprowadził skarżącą w błąd przez poinformowanie jej w marcu, że decyzji nie można sprostować, a potem w lipcu prostując ja z urzędu. Sąd już wyjaśniał, że na podstawie art. 213 § 1 O.p. strona może domagać się sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia co do prawa zaskarżenia decyzji. Czym innym jest sprostowanie oczywistej omyłki na podstawie art. 215 O.p., który zastosowano w rozpoznanej sprawie. Dlatego też nie sposób podzielić też zarzutu skarżącej, że organ zajął odmienne stanowiska w dwóch postanowieniach przy niezmienionym stanie faktycznym, że naruszył zasadę z art. 120 O.p. (pkt 1 skargi) oraz konstytucyjną zasadę zaufania (pkt 4 skargi). Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 i 5 u.p.d.o.p., o czym świadczy treść postanowienia o sprostowaniu (pkt 2 skargi).
W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a).
P.C.