I SA/Łd 87/26

I SA/Łd 87/26 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2026-04-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-02-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Gortych-Ratajczyk
Bożena Kasprzak /przewodniczący/
Joanna Grzegorczyk-Drozda /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 132
art. 56 par. 1 pkt 1-5 i par. 3
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Dnia 28 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, , po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w Łodzi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 listopada 2025 r. nr SKO.418.58.2025 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi postanowieniem z dnia 27 listopada 2025 r. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 1 października 2025 r. o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec R. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Ł..
Prezydent Miasta Łodzi prowadzi postępowania egzekucyjne wobec R. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w Ł. (dalej jako: "Zobowiązany" lub "Spółka") na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 6 listopada 2024 r. nr [...], [...], [...], z dnia 22 listopada 2024 r. nr [...], z dnia 30 grudnia 2024 r. nr [...], z dnia 10 lutego 2025 r. nr [...] oraz z dnia 29 kwietnia 2025 r. nr [...]. Obowiązkami skierowanymi do egzekucji są zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2021- 2024.
Dnia 22 sierpnia 2024 r. Spółka złożyła do Urzędu Miasta Łodzi, Departamentu Finansów Publicznych, Biura Egzekucji Administracyjnej i Windykacji podanie w sprawie egzekucji powyższych zaległości z tytułu podatku od nieruchomości oraz opłaty za użytkowanie wieczyste. W treści pisma wezwała wierzyciela do zawieszenia działań egzekucyjnych i podjęcia rozmów ugodowych. Wniesiono o wycofanie się z egzekucji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym w Ł. o sygn. akt [...] (uprzednio [...]). Wskazano, że proces ten toczy się od 13 lat i dotyczy obowiązku wykupu przez Gminę Ł. nieruchomości osoby fizycznej – R. Ł., który jest prezesem zarządu wspólnika reprezentującego R. Sp. z o.o. sp.k. W ocenie wnoszącego brak wykupu jego nieruchomości stanowi przyczynę zaległości Spółki. Z tego względu wezwano wierzyciela do zawieszenia działań egzekucyjnych i podjęcia rozmów ugodowych.
Organ zakwalifikował powyższe pismo jako wniosek o zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Po jego rozpatrzeniu, Prezydent Miasta Łodzi, postanowieniem z dnia 1 października 2025 r., wydanym na postawie art. 56 § 1 i § 3 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jed. Dz.U. z 2025 r. poz. 132 ze zm. – dalej jako: "u.p.e.a."), odmówił zawieszenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych wobec R. Sp. z .o.o sp. k. na postawie wyżej wskazanych tytułów wykonawczych.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia, organ wskazał, iż w jego ocenie w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z podstaw zawieszenia postępowania, o których mowa w art. 56 § 1 u.p.e.a.
Ponieważ strona nie zgodziła się z opisanym postanowieniem, złożyła na nie zażalenie, po rozpoznaniu którego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, (dalej jako: "SKO"), opisanym na wstępie postanowieniem utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o zawieszenia postępowania egzekucyjnego podejmowane jest na podstawie art. 56 § 1 u.p.e.a. i ma charakter związany, to znaczy, że jeżeli zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 56 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a., to organ egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania. W tym zakresie organ powołał się pomocniczo na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 października 2008 r., III SA/Łd 351/08.
SKO podkreśliło, że przepis art. 56 § 1 u.p.e.a. wylicza w sposób enumeratywny okoliczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego i wyczerpująco reguluje omawianą instytucję prawną. Organ egzekucyjny jest związany treścią tej normy prawa, co oznacza, że nie pozostawia ona swobody wyboru co do zawieszenia, czy odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jeżeli zachodzi którakolwiek z przesłanek, to organ egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania. Z drugiej zaś strony w razie niewystąpienia żadnej ze wskazanych przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny nie może zawiesić postępowania. W ocenie SKO w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
Organ II instancji wskazał, iż argumentacja Spółki w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do twierdzenia, że z podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego w innych przypadkach przewidzianych w ustawach - art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. należy wywieść obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego w oparciu o normy Konstytucji RP i zasady ogóle postępowania.
Zdaniem organu odwoławczego, argumentacja ta jest chybiona, bowiem tylko ustawa może określać inne niż zawarte w art. 56 § 1 pkt 1-4 u.p.e.a. podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. SKO podkreśliło, że celem ustawodawcy było odesłanie do uregulowań szczególnych, nie zaś k.p.a. Przepis art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. odsyła do odrębnych przepisów, które muszą konkretnie wskazywać, że dana okoliczność stanowi podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
SKO w Łodzi podkreśliło także, że Spółka posiada własny majątek i jest on odrębny od majątku jej właściciela. W tej sytuacji argumenty dotyczące sytuacji finansowej właściciela Spółki są bez znaczenia dla oceny sytuacji finansowej strony.
Spółka, nie zgadzając się ze stanowiskiem wyrażonym przez SKO w postanowieniu, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu uchybienia, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) naruszenie przepisów Konstytucji RP, w szczególności art. 2, 64 ust. 1, 32 poprzez brak odniesienia się do nich oraz niejasnego stanowiska odnośnie Konstytucji RP w hierarchii źródeł prawa,
b) naruszenie art. 1 Protokołu 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka odnośnie nieuprawnionej ingerencji w majątek skarżącego,
c) naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., poprzez jego błędną interpretację w zakresie określenia "przepisów odrębnych" czy "uregulowań szczególnych" i sprzeczności w tej materii,
d) naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 6, 7 i 77 § 1, 8, 107 §3 i 126 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niezapewnienie skarżącej ochrony, wynikającej z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, jak również uchybień w postępowaniu dowodowym, skutkujących brakiem odniesień do dysproporcji pomiędzy stroną i Gminą Ł. w zakresie ich wzajemnych zobowiązań i przyczyn ich powstania.
Z uwagi na zakres i charakter wskazanych naruszeń, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wstrzymanie egzekucji prowadzonej przez organ I instancji, ewentualnie przez sąd, o przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł. [...] Wydział Cywilny z dnia 15 listopada 2023 r. w sprawie o sygn. akt [...] na okoliczność trwania procesu między skarżącą a wierzycielem, jego przebiegu, stanu rozliczeń między stronami i długości jego trwania, rzutującą w oczywisty sposób na sytuację finansową strony.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację zawartą w treści zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga jest nieuzasadniona.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2026 r. poz. 143 – dalej jako: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone, jeśli sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to zastrzeżenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie kontroli sądu poddano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi wydane w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko Spółce ma podstawie tytułów wykonawczych z dnia 6 listopada 2024 r. nr [...], [...], [...], z dnia 22 listopada 2024 r. nr [...], z dnia 30 grudnia 2024 r. nr [...], z dnia 10 lutego 2025 r. nr [...], oraz z dnia 29 kwietnia 2025 r. nr [...] wystawionych dla Spółki z tytułu jej zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2021- 2024.
Z treści pisma wszczynającego niniejsze postępowanie z dnia 22 sierpnia 2025 r. oraz pośrednio także z treści rozpoznawanej skargi, która zasadniczo powiela treść i zarzuty zażalenia, wynika, że skarżąca poszukuje uzasadnienia dla zawieszenia postępowania egzekucyjnego w tym, że przed Sądem Okręgowym w Ł. w sprawie o sygn. akt [...] (uprzednio [...]) toczy się proces cywilny dotyczący obowiązku wykupu przez Gminę Ł. nieruchomości osoby fizycznej – R. Ł., Prezesa Zarządu Komplementariusza zobowiązanej Spółki. W ocenie strony, brak wykupu przez Gminę Ł. nieruchomości R. Ł., stanowi przyczynę powstania zaległości podatkowych Spółki R. i przyczynę wszczęcia postępowania egzekucyjnego.
Podstawy prawnej swojego żądania, zawieszenia działań egzekucyjnych, strona upatruje w treści art. 56 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazując na błędną interpretację tego przepisu przez organy w zakresie określenia "przepisów odrębnych" czy "uregulowań szczególnych", a także w naruszeniu zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 107 § 3 i art. 126, przepisów art. 2, art. 64 ust. 1 i art. 32 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.
Zgodnie z dyspozycją art. 56 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części:
1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;
2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a jest prowadzona egzekucja z rzeczy lub prawa majątkowego, które nie wygasło wskutek śmierci zobowiązanego;
3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;
4) na żądanie wierzyciela;
5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.
Organ egzekucyjny wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1–3 i 5 u.p.e.a. bądź z urzędu, bądź na wniosek wierzyciela, a na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. - wyłącznie za żądanie wierzyciela. Podkreślenia wymaga fakt, iż zobowiązany nie jest uprawniony do złożenia takiego wniosku, może on jedynie przedstawić informacje świadczące o konieczności zawieszenia postępowania z urzędu, które następnie rozważy organ egzekucyjny wydając postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
Zaistnienie jednej z przesłanek zawartych w art. 56 § 1 u.p.e.a. nakłada na organ egzekucyjny obowiązek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o zawieszenia postępowania egzekucyjnego podejmowane na podstawie art. 56 § 1 u.p.e.a. ma zatem charakter związany, to znaczy, że jeżeli zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 56 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a., wówczas organ egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania (tak WSA w Łodzi w wyroku z dnia 28 października 2008 r., III SA/Łd 351/08).
Organ słusznie zauważył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym organ jest związany katalogiem przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawartym w przywołanej regulacji prawnej. Jednocześnie żadne inne przyczyny nie mogą skutkować zawieszeniem tego postępowania (tak NSA w wyroku z dnia 14 sierpnia 2024 r., I GSK 817/23).
Zdaniem sądu, w analizowanej sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności wymienionych w art. 56 § 1 u.p.e.a., to jest: obowiązek objęty egzekwowanymi tytułami wykonawczymi podlegał wykonaniu, ponieważ nie został wstrzymany, termin wykonania obowiązku nie został odroczony, ani też spłata należności nie została rozłożona na raty, strona nie utraciła zaś zdolności do czynności prawnych przy braku przedstawiciela ustawowego. Nie zachodziły także przesłanki zawieszenia wymienione w art. 56 § 1 pkt 2 i 4 u.p.e.a.
W opinii sądu, w rozpoznawanej sprawie nie wystąpił też żaden z przypadków przewidzianych w innych ustawach, do których odwołuje się art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., co czyni nieuzasadnionym główny zarzut skargi sformułowany w pkt 1 c), dotyczący naruszenia tego przepisu poprzez jego błędną interpretację w zakresie określenia "przepisów odrębnych" czy "uregulowań szczególnych". Sąd pragnie podkreślić, iż dokonana przez organy interpretacja treści art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., "innych przypadków przewidzianych w ustawach", które wymagają zawieszenia postępowania egzekucyjnego była w pełni prawidłowa. Przesłanka innego przypadku, o której mowa w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., odwołuje się do "innych przypadków przewidzianych w ustawach". Dotyczy to tylko takich sytuacji, gdy przepis innej ustawy zobowiązuje bądź upoważnia organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania. Oznacza to, iż tylko ustawa może określać inne niż zawarte w art. 56 § 1 pkt 1-4 u.p.e.a. podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Przykładem przewidzianego w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. odesłania jest dyspozycja art. 146 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (t. jed.: Dz.U. z 2024 r. poz. 794), czy art. 159 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. jed.: Dz.U. z 2023 r. poz. 2488). W orzecznictwie sądowo administracyjnym utrwalony jest pogląd, że celem ustawodawcy było odesłanie do uregulowań szczególnych, nie zaś ogólnie do Kodeksu postępowania administracyjnego, czy Ordynacji podatkowej, w których to ustawach przesłanki zawieszenia mają co do zasady charakter bardziej ogólny, w przeciwieństwie do instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawartej w art. 56 u.p.e.a. Można powiedzieć, że zawarte w tym przepisie przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego mają ściśle określony charakter, a zawarte w nim odesłanie do innych ustaw odnosi się do konkretnej przesłanki uregulowanej wprost w przepisie danej ustawy. Oznacza to, że fakt toczącego się procesu cywilnego dotyczącego majątku R. Ł., i jego ewentualny wpływ na sytuację majątkową odrębnego podmiotu – Spółki nie stanowi innych przypadków przewidzianych w ustawach, których dotyczy art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Dlatego też organy nie miały żadnych postaw ustawowych do zawieszenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Wskazane okoliczności, na które powołuje się Spółka, nie zostały wymienione w przepisie art. 56 § 1 pkt 1-4 u.p.e.a. ani innej ustawie, do uregulowań której odsyłałby ustawodawca.
Z powyższych względów toczące się przed sądem powszechnym postępowanie dotyczące majątku właściciela Spółki nie jest podstawą dla zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Sytuacja finansowa właściciela Spółki, nie jest bowiem argumentem ani podstawą zawieszenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego Spółki. Słusznie argumentował organ odwoławczy, że zobowiązana Spółka posiada własny majątek i jest on odrębny od majątku właściciela Spółki, którego dotyczy wskazywane postępowanie przed sądem powszechnym. Każda spółka prawa handlowego tworzona jest celem prowadzenia działalności gospodarczej i wypracowania zysku, tj. wypracowania przychodu, który przekroczy koszty działania.
Ustalony stan faktyczny wskazuje, że Spółka posiada własny majątek. Jest on odrębny od majątku właściciela Spółki. Zatem okoliczności podnoszone przez Spółkę, zmierzające do wykazania, że jest ona w stanie regulować swoje zobowiązania tylko pod warunkiem sfinansowania ich z majątku jej właściciela, nie mają w niniejszej sprawie znaczenia.
W toku prowadzonego postępowania organy ustaliły, iż ze sprawozdań finansowych Spółki wynika, że za 2020 r. osiągnęła ona zysk netto w wysokości 212.074 zł, za 2021 r. – 306.773,32 zł, a za 2022 r. – 189.199,65 zł. Strata za rok 2023 wyniosła 16.113,91 zł. Organ słusznie podkreślił, że pomimo takich wyników finansowych, zobowiązania podatkowe Spółki nie były dobrowolnie przez nią regulowane.
Odwoływanie się przez Spółkę do innego postępowania sądowego toczącego się bez jej udziału przed sądem powszechnym także nie mogło odnieść skutku w postaci zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Odpowiednie stosowanie regulacji k.p.a., o którym mowa w art. 18 u.p.e.a., oznacza, że niektóre z jego postanowień znajdą zastosowanie wprost, inne stosować należy z modyfikacjami, a jeszcze inne w ogóle nie będą miały zastosowania. Przepisy k.p.a. na gruncie postępowania egzekucyjnego mogą być stosowane jedynie uzupełniająco w tych przypadkach, gdy regulacja u.p.e.a. okaże się niekompletna. Skoro u.p.e.a. zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania, przesłanki, wskazane w przepisach art. 56 u.p.e.a., to brak jest podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2026 r., II OSK 1777/23). Brak było zatem możliwości rozpatrywania przez organy okoliczności powołanego procesu cywilnego w trybie art. 97 k.p.a.
Zdaniem sądu, w sprawie nie zachodził inny przypadek, przewidziany w innych ustawach, do których odwołuje się art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Co prawda w treści art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. znajduje się odesłanie do przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, zawartych w innych ustawach, jednak celem ustawodawcy było odesłanie do uregulowań szczególnych, nie zaś k.p.a. w ogólności (wyroki NSA z dnia 20 stycznia 21026 r., II OSK 1777/23, z dnia 4 stycznia 2012 r., II OSK 2101/10, z dnia 13 stycznia 2015 r., II OSK 1392/13, z dnia 4 kwietnia 2017 r., II OSK 2075/15, z dnia 25 maja 2023 r., II OSK 1900/20). Organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji skrupulatnie wymienił "inne przypadki przewidziane w ustawach", do których odnosi się cytowany art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Jednocześnie podniósł, że podziela stanowisko Prezydenta Miasta Łodzi w pełni w tym zakresie.
Odpowiednie stosowanie regulacji k.p.a., o którym mowa w art. 18 u.p.e.a., oznacza, że niektóre z jego postanowień znajdą zastosowanie wprost, inne stosować należy z modyfikacjami, a jeszcze inne w ogóle nie będą miały zastosowania. Przepisy k.p.a. na gruncie postępowania egzekucyjnego mogą być zatem stosowane jedynie uzupełniająco w przypadkach, gdy regulacja u.p.e.a. okaże się niekompletna. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, u.p.e.a. zawiera samodzielne, charakterystyczne dla niniejszego postępowania, przesłanki jego zawieszenia, wskazane w przepisach art. 56 u.p.e.a. Brak jest zatem podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów szczególnych k.p.a.
W skardze, będącej przedmiotem rozpoznania, strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł. [...] Wydział Cywilny z dnia 15 listopada 2023 r. wydanego w sprawie o sygnaturze akt [...] na okoliczność trwania procesu między skarżącym a wierzycielem, jego przebiegu, stanu rozliczeń między stronami i długości trwania tego procesu, rzutującą w oczywisty sposób na sytuację finansową skarżącego.
Sąd nie uwzględnił powyższego wniosku, gdyż ustalenie tej okoliczności nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Wobec tak wąsko zakreślonego przez ustawodawcę zakresu innych przypadków ustawowych, w których zastosowanie znajduje przepis art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., organy nie miały zatem podstaw prawnych, aby upatrywać przyczyn ewentualnego zawieszenia postępowania w powołanych w skardze przepisach Konstytucji RP, w ogólnych zasadach prowadzenia postępowania administracyjnego wskazanych w art. 6 i art. 8 k.p.a., jak również w art. 1 Protokołu 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Zdaniem sądu odmowa zawieszenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie nie naruszała zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), ani zasady zaufania do władzy publicznej. Odnosząc się zresztą do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, przypomnieć należy, że ich skuteczność zależy od wykazania, że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. również są niezasadne. W ocenie sądu, organy egzekucyjne zebrały w sposób wyczerpujący, niezbędny dla zastosowania normy materialnej, materiał dowodowy i dokonały jego prawidłowej oceny, zwłaszcza w zakresie przesłanek ewentualnego zawieszenia prowadzonej egzekucji administracyjnej i w sposób wystarczająco uzasadniły zasadność rozstrzygnięć wydanych w sprawie.
Z uwagi na powyższe względy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., przedmiotową skargę należało oddalić.
ds