I SA/Łd 816/22

I SA/Łd 816/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-01-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-11-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Grzegorz Potiopa /sprawozdawca/
Joanna Grzegorczyk-Drozda
Paweł Janicki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I FSK 835/23 - Wyrok NSA z 2026-02-17
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 121 par. 1, art. 123, art. 124, art. 178 par. 1, art. 179 par. 1-2, art. 210 par. 4 pkt 6, art. 217 par. 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.), po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi PPHTU A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 6 września 2022 r. nr 1001-IOV-2.4103.32.2022.2.U71.MG w przedmiocie odmowy zapoznania się z dokumentami oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia z dnia 6 września 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej także: DIAS) z., po rozpatrzeniu zażalenia PPHTU A. Sp. z o.o. w Ł. (dalej także: skarżąca lub strona) na podstawie art. 216 § 1, art. 217 § 1 i 2, art. 218 oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1541 z późn. zm., dalej także: O.p.), utrzymał w mocy swoje postanowienie 15 czerwca 2022 r. w przedmiocie odmowy zapoznania się z materiałem dowodowym wyłączonym z postępowania podatkowego.
Z akt sprawy wynika, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego od decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z dnia 14 sierpnia 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od kwietnia do listopada 2014 r. wydanej dla strony zgromadzono dodatkowy materiał dowodowy w postaci m. in.: decyzji Naczelnika Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach z dnia 20 grudnia 2018 r. nr 338000-CKK2-4.4103.19.1.2018.13 wydanej dla S. Sp. z o.o. oraz decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 9 grudnia 2019 r. UNP: 2401-19-244410, 2401-IOV2._.4103.27.2019/BPR wydanej dla S. Sp. z o.o.
Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wyłączył z akt prowadzonego postępowania odwoławczego w stosunku do strony w zakresie podatku od towarów i usług za kwiecień - listopad 2014 r. ww. dokumenty.
Pismem z dnia 16 maja 2022 r. pełnomocnik strony wniósł o umożliwienie zapoznania się z materiałem dowodowym, który został wyłączony z akt sprawy ww. postanowieniem, a w szczególności z rozstrzygnięciami innych organów podatkowych dotyczącymi S. Sp. z o.o. W uzasadnieniu złożonego wniosku podniósł, że spółka S. w badanym okresie była kluczowym dostawcą skarżącej i w takiej sytuacji wyłączenie z materiału dowodowego decyzji wydanych na rzecz tego podmiotu należy uznać za niezasadne.
Pełnomocnik wskazał, powołując się przy tym na orzeczenia sądów administracyjnych, że organ może pozbawić stronę wglądu jedynie do części dokumentu, która zawiera dane uzasadniające ich wyłączenie z akt sprawy, a nie do pełnej jego treści. W opinii pełnomocnika strony jeżeli zatem intencją organu było wyłączenie z materiału dowodowego ww. decyzji z uwagi na możliwość identyfikacji przez podatnika danych innych podmiotów, to organ zobowiązany był dokonać anonimizacji fragmentów decyzji dotyczących innych podmiotów, o ile faktycznie nie są one związane ze sprawą.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w odpowiedzi na powyższy wniosek postanowieniem z dnia 15 czerwca 2022 r. odmówił Stronie zapoznania się z materiałem dowodowym wyłączonym z postępowania podatkowego prowadzonego w związku z odwołaniem od decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z dnia 14 sierpnia 2019 r.
Pismem z dnia 4 lipca 2022 r. pełnomocnik strony złożył zażalenie na ww. postanowienie. W uzasadnieniu zażalenia zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 179 § 1 w związku z art. 123 § 1, art. 129 i art. 178 O.p., a także wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umożliwienie zapoznania się z materiałem dowodowym wyłączonym z ww. postępowania podatkowego.
Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz argumentami przedstawionymi w zażaleniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi postanowieniem z dnia 6 września 2022 r. utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z dnia 15 czerwca 2022 r.
Na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniesiono, w dniu 12 października 2022 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której zaskarżono ww. postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 179 § 1 w związku z art. 123 § 1, art. 129 i art. 178 § 1 oraz art. 217 § 2 w związku z art. 210 § 4 pkt 6 i art. 219 w związku z art. 121 § 1 i art. 124 O.p., a także wniesiono o:
- rozpoznanie sprawy na rozprawie;
- uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w całości wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu wydanym przez organ w pierwszej instancji;
- zasądzenie kosztów według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego decyzję lub postanowienie wydane przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.; dalej także: P.p.s.a.).
Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, zaś stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji/postanowienia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.
Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a zarzuty skargi są chybione.
Kontroli Sądu poddano postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, utrzymujące w mocy swoje postanowienie swoje postanowienie 15 czerwca 2022 r. w przedmiocie odmowy zapoznania się z materiałem dowodowym wyłączonym z postępowania podatkowego. Postanowieniu pierwszej instancji zostało poprzedzone postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2022 r., którym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wyłączył z akt prowadzonego postępowania odwoławczego w stosunku do strony w zakresie podatku od towarów i usług za kwiecień - listopad 2014 r. decyzji Naczelnika Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach z dnia 20 grudnia 2018 r. nr 338000-CKK2-4.4103.19.1.2018.13 wydanej dla S. Sp. z o.o. oraz decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 9 grudnia 2019 r. UNP: 2401-19-244410, 2401-IOV2._.4103.27.2019/BPR wydanej dla S. Sp. z o.o. Organ wskazał, że powyższe dokumenty należało wyłączyć do odrębnych akt z uwagi na interes publiczny rozumiany – w tym przypadku – jako ochrona danych innych podmiotów, niezwiązanych ze sprawą, a które pozwoliłyby osobom nieuprawnionym na ich identyfikację. W następstwie powyższego i w odpowiedzi na wniosek strony skarżącej organ podatkowy, wskazując na zapis art. 178 i art. 179 O.p. i wzgląd na interes publiczny, odmówił stronie zapoznania się z wyłączonymi dokumentami.
Zgodnie z art. 178 § 1 O.p. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Cytowany przepis wyraża zasadę jawności postępowania podatkowego i zarazem stanowi jeden z przejawów zasady czynnego udziału strony w tymże postępowaniu. Zasada ta nie ma jednak charakteru absolutnego. Zgodnie bowiem z art. 179 § 2 O.p. uprawnienia, o którym mowa w cytowanym przepisie nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny.
Użyte w art. 179 § 1 O.p. pojęcie "interesu publicznego" nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane, jednak w orzecznictwie przyjmuje się, że pod tym pojęciem należy rozumieć korzyść służącą ogółowi, dyrektywę postępowania, nakazującą respektowanie takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. W rozumieniu art. 179 § 1 O.p., interesem publicznym jest również dobro osób trzecich, których dotyczą wyłączone z akt sprawy dokumentny (por. np. wyroki: WSA w Lublinie z dnia 16 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Lu 506/07; WSA w Opolu z dnia 28 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Op 311/07; wyrok NSA z dnia 30 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1876/10 - https://cbois.nsa.gov.pl).
Sąd zauważa, że skorzystanie przez organy z możliwości przewidzianej w art. 179 § 1 O.p. zawsze wiąże się z dolegliwościami dla strony. Jednak skoro ustawodawca takie ograniczenie dopuścił, to sprzeczne z zasadą racjonalnego ustawodawcy byłoby twierdzenie, iż skorzystanie przez organ z rozwiązania przewidzianego w art. 179 § 1 O.p. narusza prawo. Należy jednak podkreślić, że w sytuacji, w której na podstawie wyłączonych dokumentów zostaną w sprawie poczynione ustalenia mające istotny wpływ na sytuację procesową czy materialnoprawną strony, będzie ona mogła kwestionować odmowę udostępnienia jej przedmiotowych dokumentów w postępowaniu sądowoadministracyjnym mającym na celu kontrolę tego postępowania i zapadłych w nim decyzji.
W ocenie Sądu podzielić stanowisku organu, że w pojęciu interesu publicznego, o którym mowa w art. 179 § 1 O.p. mieści się interes osób trzecich, których sytuacja prawna nie jest związana z sytuacją prawną strony. Ze względu na interes publiczny organ podatkowy może odmówić stronie wglądu do dokumentów, gdy zawierają one dane osobowe innych podmiotów i osób niebędących stroną postępowania. Czynny udział strony w postępowaniu podatkowym nie oznacza dostępu do informacji o podmiotach i osobach niebędących stroną postępowania (por. wyrok NSA z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2302/15). W wyroku z dnia 5 lutego 2020 r. sygn. akt II FSK 648/18 - dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl), NSA wskazał, że interesem publicznym jest także dobro osób trzecich, których dotyczą wyłączone z akt sprawy dokumenty, w szczególności gdy zawierają istotne informacje o tych podmiotach gospodarczych lub osobach. W zakresie użytego w art. 179 O.p. pojęcia interes publiczny mieści się także potrzeba ochrony tajemnicy w zakresie informacji o kontrahentach podmiotu, z którym podatnik zawierał transakcje, w sytuacji gdy transakcje te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podmioty prowadzące działalność gospodarczą, informacje o danych identyfikacyjnych ich kontrahentów i o obrotach z tymi kontrahentami traktują jako dane stanowiące tajemnicę handlową. Oczywistym jest, że pojęcie interesu publicznego wymaga, żeby kontrahent podatnika, u którego organy podatkowe przeprowadziły czynności sprawdzające lub kontrolę podatkową w celu uzyskania informacji na temat transakcji dokonanych z podatnikiem, wskutek tych czynności nie został narażony na ujawnienie informacji stanowiących jego tajemnicę handlową, które nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podatnika.
Jeżeli zakres materiałów uzyskanych od różnych stron lub organów przekracza ramy wspólnego dla nich stanu faktycznego, to organ podatkowy ma obowiązek zachowania w tajemnicy danych, które nie są dla stron wspólne (zob. P. Pietrasz [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, Gdańsk 2020, art. 179 oraz np. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II FSK 2834/19 wraz z przywołanym tam orzecznictwem).
Uwzględniając powyższe, Sąd podziela ocenę organu wywiedzioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, tym bardziej, iż nie poprzestał on na powołaniu się na ogólne dyrektywy, lecz wyjaśnił, że w interesie publicznym leży negatywne załatwienie wniosku strony. Organ wskazał, że dokumenty z jakimi strona chciałaby się zapoznać, zawierają informacje dotyczące podmiotów, które nie są bezpośrednio związane z prowadzonym wobec strony postępowaniem. Co za tym, ograniczenie zasady jawności oraz czynnego udziału strony podyktowane jest w niniejszej sprawie koniecznością poszanowania prywatności innych uczestników postępowania, co przejawia się w ochronie ich danych osobowych czy handlowych.
Przypomnieć trzeba, że strona dążyła do zapoznania się z niezanonimizowanymi decyzjami innych organów podatkowych dotyczącymi S. Sp. z o.o. Niewątpliwie te decyzje zawierają dane wrażliwe dotyczące osób trzecich, których sytuacja prawna nie wiąże się z sytuacją prawną strony. Informacje taki mogą stanowić dane wrażliwe o zapisach księgowych, tajemnicy handlowej, których ujawnienie godziłoby w interes podmiotów, których dotyczą. Co z kolei naruszałoby interes publiczny w rozumieniu art. 179 O.p. Zdaniem Sądu odmowa zapoznania się z wnioskowanymi przez stronę dokumentami podyktowana była interesem publicznym wynikającym z dbałości o dobro prowadzonego postępowania, który to interes nakazuje respektowanie takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. W zakresie interesu publicznego mieści się ochrona danych dotyczących kontrahentów strony postępowania, a tym bardziej podmiotom gospodarczym, z którymi strony nie wiążą relacje gospodarcze. Lektura niezanonimizowanych decyzji, które były objęte wnioskiem z łatwością pozwoliłaby zidentyfikować podmioty związane więzami handlowymi ze spółką S., a które nie były kontrahentami skarżącej. Sąd stwierdza, że potrzeba ochrony danych takich podmiotów mieści się w zakresie interesu publicznego i uzasadnia ograniczenie jawności danych w toku postępowania podatkowego.
Sąd zwraca uwagę, że do akt sprawy włączone zostały wyciągi rozstrzygnięć innych organów podatkowych wydanych dla spółki S., o których udostępnienie wnioskował pełnomocnik strony i te wyciągi obejmują informacje dotyczące ww. podmiotu w zakresie m. in. historii jego funkcjonowania oraz bezpośrednich relacji łączących go ze skarżącą. Oznacza to zatem, że uczyniono zadość postulatowi pełnomocnika strony, iż anonimizując przedmiotowe decyzje organ winien to uczynić w taki sposób, by uchronić dane podmiotów niezwiązanych bezpośrednio ze sprawą, a z drugiej strony by w aktach sprawy dostępnych. Podatnikowi udostępnione do wglądu były fragmenty decyzji dotyczące bezpośrednio Spółki S. oraz samej strony.
Zdaniem Sądu pozostawienie w aktach sprawy wyciągów z wyłączonych dokumentów obejmujących swym zakresem ustalenia dotyczące transakcji pomiędzy stroną a spółką S. pozwala - wbrew stanowisku zawartemu w skardze – na uznanie, że strona miała i ma zapewnioną możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia w zakresie dotyczącym zmodyfikowanych dokumentów zgodnie z art. 123 O.p. w związku z art. 178 O.p. Równocześnie treść wyłączonych dokumentów bezpośrednio dotycząca strony, jego kontrahenta oraz okoliczności badanych transakcji ma formę wyciągów pozostawionych w aktach sprawy do wglądu i oceny strony postępowania - co natomiast zadość czyni zasadom zaufania do organów podatkowych, jawności postępowania oraz przekonywania (art. 121, art. 123 oraz art. 124 O.p.).
Odnosząc się do powołanych w skardze orzeczeń WSA w Gliwicach z dnia 28 lipca 2022 r. oraz WSA w Opolu z dnia 18 grudnia 2019 r. Sąd stwierdza, że nie mogą one mieć zastosowania w sprawie.
Należy wyjaśnić, że WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 28 lipca 2022 r. wskazał, że przedsiębiorca nie może zostać pozbawiony dostępu do dowodów, na których organ zamierza oprzeć decyzję wskazującą na istnienie oszustw podatkowych. Ponadto, zdaniem Sądu, zasadniczą część materiału dowodowego stanowią fragmenty decyzji i protokołów z kontroli prowadzonych przez właściwe organy podatkowe dla wystawców spornych faktur. Jednak skarżąca nie miała jakiejkolwiek możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonej decyzji, co wyraźnie wynika z akt podatkowych. Jednocześnie Sąd - powołując się orzeczenie TSUE w sprawie C-189/18 - zauważył, że Trybunał wyjaśnił, że zasada poszanowania prawa do obrony w postępowaniu administracyjnym, takim jak toczące się postępowanie główne, nie nakłada na organ podatkowy ogólnego obowiązku zapewnienia pełnego dostępu do akt będących w jego dyspozycji. lecz wymaga, aby podatnik miał możliwość uzyskania, na swój wniosek, informacji i dokumentów zawartych w aktach administracyjnych i uwzględnionych przez ten organ w celu wydania jego decyzji, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie dostępu do wspomnianych informacji i dokumentów. W tym ostatnim przypadku do organu podatkowego należy zbadanie, czy możliwy jest dostęp częściowy.
Natomiast w rozpoznawanej sprawie strona nie została pozbawiona dostępu do dowodów w taki sposób jak w ww. sprawie będącej przedmiotem rozpatrywania przez WSA w Gliwicach. Strona miała bowiem możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym, co prawda w ograniczonym zakresie, ale taką możliwość posiadała. Poza tym, jak stwierdził TSUE organ podatkowy nie ma obowiązku zapewnienia stronie pełnego dostępu do akt będących w jego posiadaniu, to do organu podatkowego należy zbadanie czy możliwy jest dostęp częściowy do akt. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie powyższy wyrok nie może mieć zastosowania.
Z kolei WSA w Opolu w wyroku z dnia 18 grudnia 2019 r. stwierdził, że organ nie może poprzestać na generalnym, ogólnikowym wskazaniu przesłanki interesu publicznego, dobra osób trzecich, czy też powołaniu się na fakt zawarcia w wyłączonych dokumentach danych dotyczących innych podmiotów, bez szczegółowego wyjaśnienia, z jakich względów odmowa udostępnienia skarżącemu wyłączonych dokumentów jest zasadna. Powyższe powinno podlegać ocenie w odniesieniu do każdego z dokumentów. o których wyłączeniu decyduje organ. Sąd wskazał, że organ w zaskarżonym postanowieniu wskazał jedynie ogólnikowo, że w aktach spraye znajdują się dokumenty wyłączone ze względu na interes publiczny, gdyż zawierają dane osób trzecich, które nie zawierały ze stroną transakcji handlowych. Są to dane wskazujące m. in. na zawierane transakcje handlowe, rodzaj prowadzonej działalności, skalę obrotu w poszczególnych okresach rozliczeniowych, czy wysokość zobowiązania podatkowego określonego przez organ podatkowy. W ocenie organu są to dane, które stanowią tajemnicę handlową konkretnego podmiotu i są objęte tajemnicą skarbową na podstawie art. 293 § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu takie uzasadnienie organu z pewnością nie spełnia wymogów należytego wykazania i uzasadnienia wystąpienia w sprawie przesłanki "interesu publicznego" uprawniającego organ do odmowy dostępu stronie określonych dokumentów. Nie zawiera ono również argumentacji dotyczącej kwestii ewentualnego udostępnienia stronie zanonimizowanych dokumentów, czy też przyczyn niemożności zastosowania takiej konstrukcji. Nie negując co do zasady konieczności ochrony tego rodzaju danych i wystąpienia w związku z tym "interesu publicznego" wskazać jednak należy, że tak ogólne odniesienie się do tej przesłanki, bez skonkretyzowania jej w odniesieniu do poszczególnych dokumentów i podania w tym zakresie szczegółowego wyjaśnienia, stanowi naruszenie art. 217 § 2 w związku z art. 210 § 4 pkt 6 i art. w związku z art. 121 § 1 i art. 124 O.p. przez nienależyte wyjaśnienie stronie skarżącej, jakimi przesłankami kierowały się organy obu instancji, odmawiając jej zapoznania się z konkretnymi dokumentami wyłączonymi z akt co skutkowało nieprawidłowym zastosowaniem art. 179 § 2 w związku z art. 178 O.p. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez WSA organ podatkowy wskazał jedynie ogólnie, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty wyłączone ze względu na interes publiczny, nie precyzując jakie to są dokumenty. W tym właśnie WSA w Opolu dopatrzył się naruszenia przepisów wskazanych wyżej, nie negując przy tym co do zasady konieczności ochrony tego rodzaju danych i wystąpienia w związku z tym "interesu publicznego". Sąd zwrócił bowiem uwagę, że organ podatkowy ogólnie odniósł się do przesłanki "interesu publicznego" nie konkretyzując jakich dokumentów miałaby ona dotyczyć.
Z zupełnie odmienną sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej przez tutejszy Sąd sprawie, gdyż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wskazał konkretnie na takie dokumenty oraz uzasadnił swoje stanowisko w sprawie.
Oznacza to, że niezasadne okazały się zarzuty skargi oparte na naruszeniu art. 179 § 1 w związku z art. 123 § 1, art. 129 i art. 178 § 1 oraz art. 217 § 2 w związku z art. 210 § 4 pkt 6 i art. 219 w związku z art. 121 § 1 i art. 124 O.p. Organ podatkowy dokonał trafnego wyboru spośród dwóch dóbr chronionych prawem to jest czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym i ochrony interesu publicznego rozumianego, jako ochrona interesu osób trzech, których prowadzone postępowanie nie dotyczy. Jednocześnie w uzasadnieniu zaskarżonego aktu zawarł argumenty, które wyjaśniły stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi.
Z powyższych względów zarzuty skargi dotyczące przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 119, str. 1 z późn. zm.) również okazały się niezasadne.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a należało orzec jak w sentencji.
lp