I SA/Łd 743/24

I SA/Łd 743/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak
Joanna Grzegorczyk-Drozda /przewodniczący/
Paweł Kowalski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 33 par 1 i par 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2025 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr 1001-IEW-2.4251.6.2024.6.UCS.PP w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 roku wraz z odsetkami za zwłokę a także zabezpieczenie na majątku Strony oddala skargę.
Uzasadnienie
K. O. wniosła do sądu administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 29 sierpnia 2024 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz odsetek za zwłokę za 2020 r, a także zabezpieczenia na majątku strony zobowiązania w tym podatku.
Z akt sprawy wynika, że 11.05.2023 r. została wszczęta wobec podatniczki kontrola celno-skarbowa w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. Organ ustalił, że w okresie objętym kontrolą celno-skarbową strona prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą A.. Przeprowadzona kontrola wykazała nieprawidłowości w ewidencjonowaniu sprzedaży towarów i usług. W ocenie kontrolujących, zamiast wykazanego przez Panią w deklaracji PIT-36 zwrotu z podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2020, w rozliczeniu za ten okres wystąpi podatek podlegający wpłacie do urzędu skarbowego w znacznej kwocie.
W związku ze stwierdzeniem wystąpienia uzasadnionej obawy, że przyszłe zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi decyzją z 29.02.2024 r., na podstawie art. 33 § 1, § 2 pkt 2 i pkt 3, § 3, § 4 pkt 2 oraz art. 53 § 1, § 4 i § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej "O.p.") określił podatniczce przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz orzekł o zabezpieczeniu na majątku strony przybliżonego zobowiązania podatkowego w łącznej kwocie 250.196 zł, w tym zaległość 182.373 zł i odsetki za zwłokę 67.823 zł.
W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez podatniczkę odwołania decyzją z 29 sierpnia 2024 r. DIAS w Łodzi utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podzielił stanowisko organu pierwszej instancji wynikające zarówno z przeprowadzonej kontroli celno-skarbowej oraz analizy zebranych w sprawie dowodów, co do budzących uzasadnione podejrzenie okoliczności, że strona nie zaewidencjonowała sprzedaży dokonanej za pośrednictwem B Sp. z o.o. i C Sp. z o.o. oraz sprzedaży, z tytułu której płatności realizowane były za pośrednictwem D Sp. z o.o. Ustalenia te oparto na analizie zapisów kas fiskalnych, terminali płatniczych oraz danych pozyskanych od wyżej wymienionych podmiotów pośredniczących w sprzedaży i płatnościach, a także historii rachunku bankowego strony.
DIAS uznał, że w sprawie istnieją przesłanki do zastosowania zabezpieczenia przybliżonego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r., o których mowa w art. 33 § 1 O.p., wobec wystąpienia obawy niewykonania w przewidywanego w przyszłości zobowiązania w wysokości łącznej przybliżonej kwocie 250.196 zł, , wobec ustaleń prowadzonej kontroli celno-skarbowej, sytuacji finansowej podatniczki oraz faktu zbycia składników majątku dokonanego w toku prowadzonej kontroli.
W trakcie prowadzonej kontroli celno-skarbowej stwierdzono, że strona zaniżyła przychody z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 580 454,65 zł.
Ustalenia organu pierwszej instancji wskazują, że strona nie zaewidencjonowała sprzedaży dokonanej za pośrednictwem B Sp. z o.o. i C Sp. z o.o., E. Sp. z o.o. oraz sprzedaży, z tytułu której płatności realizowane były za pośrednictwem F Sp. z o.o. w łącznej kwocie brutto 623.165,91 zł. Ponadto ustalono, że w okresie objętym kontrolą dokonywano na konta bankowe podatniczki wpłat, tytułem "przelew środków", czy "przelew" oraz ustalono łączną kwotę niezaewidencjonowanej sprzedaży usług gastronomicznych oraz środków higienicznych w wysokości 3.880,75 zł. Ponadto stwierdzono, że w podatkowej księdze przychodów i rozchodów nie został dokonany wpis przychodu udokumentowanego fakturą nr [...] r. z 16.10.2020 r.
Ustalenia te oparto o zapisy z wykorzystywanych w działalności gospodarczej kas fiskalnych, terminali płatniczych oraz dane pozyskane od firm pośredniczących w przyjmowaniu i realizacji zamówień, a także historię rachunku bankowego strony oraz materiał źródłowy w postaci faktur sprzedaży.
Na podstawie danych z zeznań podatkowych PIT-36 za okres 2020-2022 ustalono, że w wyżej wymienionym okresie w kolejnych latach strona uzyskiwała coraz większą stratę z działalności gospodarczej. Ponadto w deklaracji VAT-7 za 12/2023 r. strona nie zadeklarowała żadnych wartości dotyczących sprzedaży towarów i usług. Na podstawie informacji przekazanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, G. S.A. oraz H S.A. ustalono, że za 2023 r. strona uzyskała przychody w łącznej kwocie 35.843,37 zł. Natomiast wg danych zawartych w CEIDG, z 10.01.2024 r. (data wykreślenia wpisu z rejestru 1.02.2024 r.) strona zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej, z 10.01.2024 r. została wykreślona z rejestru podatników VAT. Ponadto ustalono, że 26.05.2023 r. podatniczka dokonała darowizny trzech nieruchomości, zaś po wszczęciu kontroli strona zamknęła cztery rachunki bankowe.
W 2023 r. strona uzyskała przychody z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w łącznej kwocie 23.298,69 zł oraz przychód z tytułu rozliczeń z G S.A. w kwocie 530,79 zł. Jednak organ uznał, że ww. kwoty są niewspółmiernie niskie wobec wysokości zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji. Ponadto strona w 2023 r. zbyła papiery wartościowe za kwotę 12.013,89 zł ze stratą 3.634,92 zł.
Jako kolejną bardzo istotną przesłanką do wydania decyzji o zabezpieczeniu w sprawie organ wskazał okoliczność wyzbywania się przez podatniczkę majątku. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że 26 maja 2023 r. strona dokonała darowizny trzech nieruchomości na rzecz siostry o łącznej kwocie 645.000 zł.
Za dodatkową przesłankę, wskazującą na brak możliwości uregulowania przez stronę przyszłego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. określonego w przybliżeniu w zaskarżonej decyzji, organ uznał wydanie przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi decyzji z 29.02.2024 r. orzekającej o zabezpieczeniu na majątku strony przybliżonego zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2021 r. w łącznej kwocie wraz z odsetkami za zwłokę 119.297 zł. Łączna kwota przybliżonych zobowiązań podatkowych wynikająca z dwóch ww. decyzji wynosi 369 493 zł. Zaś w toku kontroli dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2021 r. organ celno- skarbowy wydał decyzję z 10.04.2024 r. o zabezpieczeniu na majątku strony przybliżonego zobowiązania podatkowego w łącznej kwocie wraz z odsetkami za zwłokę 247.407 zł. A zatem łączna kwota obciążających przybliżonych zobowiązań podatkowych wynikająca z wyżej wymienionych decyzji wynosi 607.908 zł, wielokrotnie przewyższając dochody i przychody uzyskane przez stronę w ciągu ostatnich pięciu lat.
W skardze do sądu administracyjnego K. O. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi i rozstrzygnięcie co do istoty, ewentualnie uchylenie w całości decyzji organu drugiej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa:
1. art. 33 § 1 i 4, przez jego błędną wykładnię i uznanie, że w sprawie wystąpiły przesłanki do zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w sytuacji, gdy skarżąca nie podejmowała czynności zmierzających do utrudnienia lub udaremnienia egzekucji oraz nie zachodziła okoliczność trwałego nieuiszczania przez skarżącą wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych, a nadto przez wydanie decyzji o zabezpieczeniu i określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego pomimo braku dowodów uzasadniających wysokość przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego;
2. art. 33 § 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 w zw. z § 4, poprzez błędne rozstrzygnięcie o zabezpieczeniu należności budżetowych na majątku podatnika w sytuacji braku przesłanek do dokonania zabezpieczenia, w szczególności braku ustalenia, iż podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym względnie, iż dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję, a ponadto poprzez niewłaściwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji;
3. art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191, poprzez nierozpoznanie wniosków dowodowych skarżącej zawartych w odwołaniu od decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, a ponadto przez niepodjęcie przez organ podatkowy wszelkich możliwych działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz bezzasadne pominięcie dowodów zebranych przez skarżącą,
4. art. 191 w związku z art. 180 § 1, art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1, poprzez rozstrzygnięcie sprawy wbrew istniejącemu stanowi rzeczy oraz materiałowi dowodowemu, z którego wynika, że nieprawidłowe wyliczenie przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 roku ma istotne znaczenie na spełnienie przesłanek (pozytywnych) zabezpieczenia zobowiązania podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna, albowiem w ramach przeprowadzonej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania — art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie ocenie Sądu została poddana decyzja w przedmiocie określenia skarżącej przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku VAT w podatku dochodowym od osób fizycznych wraz z odsetkami, a także zabezpieczenia na majątku strony skarżącej przybliżonego zobowiązania w tym zakresie..
Sąd zobligowany jest zatem, sprawdzić czy prawidłowo określono przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, a następnie oceniono, czy w kontekście tej kwoty zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Przesłanka ta będzie spełniona wówczas, gdy organ podatkowy wykaże, iż majątek strony w kontekście przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem odsetek za zwłokę, jest w takiej kondycji lub w wyniku działań podatnika może być w takiej kondycji, że brak zabezpieczenia może pozbawić wierzyciela publicznego - jakim jest organ podatkowy - zaspokojenia należnych od podatnika zobowiązań podatkowych.
Zgodnie z treścią art. 33 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W świetle zaś art. 33 § 2 pkt 2 O.p. zabezpieczenia w wymienionych okolicznościach można dokonać m.in. również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W takim przypadku organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 4 pkt 2 O.p.).
W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe zważając na wynikający z przepisu art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy, a oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej, jak też z zasady swobodnej oceny dowodów. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.
Sąd podkreśla, ze katalog przesłanek, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania jest katalogiem otwartym, na co wskazuje użyty w art. 33 § 1 O.p. zwrot "w szczególności". Wystąpienia przesłanki uzasadniającej dokonanie zabezpieczenia można wobec tego wykazywać poprzez wskazanie na zaistnienie innych okoliczności niż te, które zostały wyraźnie wskazane w tym przepisie. Stąd też za prawidłowe uznać należy stanowisko, że organy podatkowe mogą sięgać po wszelkie dowody, czy ustalenia faktyczne dotyczące "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego, o której mowa w analizowanym przepisie (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 970/12; z 11 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1423/13; z 25 listopada 2021 r., sygn. akt II FSK 927/21; publ. CBOSA). Sposobu rozumienia "uzasadnionej obawy" ustawodawca ze względu na jego rozległy zakres nie zdefiniował, pozostawiając ocenę zaistnienia tej przesłanki analizie stanu faktycznego konkretnej sprawy. Stanowi ona zatem klauzulę generalną i wymaga wypełnia jej treścią w każdej indywidualnie rozpatrywanej sprawie. Dodatkowo należy podkreślić, że zwrot legislacyjny "obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" oznacza, że chodzi o obawę dobrowolnego wykonania zobowiązania, a nie ewentualnego zaspokojenia w wyniku egzekucji. Z charakteru przesłanek warunkujących możliwość sięgnięcia do instytucji zabezpieczenia wynika, że z jednej strony nawiązują one do sytuacji już istniejącej (stan obawy), z drugiej strony do przyszłości (groźba niewykonania zobowiązania podatkowego). Nie ulega wątpliwości, że uzasadniona obawa musi istnieć już w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia, jednak obawa ta odnoszona jest zarazem do zdarzenia, które jeszcze nie nastąpiło (a nawet nie wiadomo, czy w ogóle wystąpi). Ponadto skoro problem "wykonania" bądź "niewykonania" zobowiązania podatkowego jest materią dotyczącą rzeczywistości mającej się dopiero ziścić w przyszłości, to niepodobna również oczekiwać dowodu na to, że nie zostanie ono wykonane. W odniesieniu do przyszłości zawsze przedmiotem rozważań jest pewien stan hipotetyczny, co sprawia, że ocenie (a także wykazywaniu argumentów mających wskazywać na rzecz tej oceny), podlegać może tylko możliwość, prawdopodobieństwo ziszczenia się tego stanu. Zgodzić się wobec tego należy z tezą, że organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1383/08, publ. CBOSA). Dokonując wykładni i oceny zastosowania art. 33 § 1 O.p. trzeba mieć na uwadze, iż przesłanka dotycząca uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane nie odwołuje się do uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, ale że zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane.
W ocenie Sądu, na zagrożenie niewykonania obowiązku podatkowego w rozpoznawanej sprawie, co słusznie podkreślał organ w zaskarżonej decyzji, wskazuje przede wszystkim wynik kontroli celno-skarbowej, przeprowadzonej wobec skarżącej. Stwierdzone nieprawidłowości zawarte zostały w protokole kontroli z 28 lutego 2024 r. i dotyczyły sprzedaży niezaewidencjonowanej dokonanej za pośrednictwem B Sp. z o.o. i C Sp. z o.o., E Sp z o.o. oraz sprzedaży realizowanej za pośrednictwem F Sp. z.o.o. Organy przedstawiły okoliczności faktyczne przemawiające za uznaniem, że strona nie zaewidencjonowała części sprzedaży dokonanej z udziałem ww. podmiotów pośredniczących w dokonanych transakcjach i płatnościach. Podstawą tego stwierdzenia było porównanie danych zarówno z dokumentacji dotyczącej firmy skarżącej, jak też uzyskanych od podmiotów, od których strona otrzymywała środki ze sprzedaży.
Zdaniem Sądu na aprobatę zasługują wskazane przez organ okoliczności, jako uprawdopodabniające obawę niewykonania przez skarżącą zobowiązania podatkowego. Ponadto organ przeanalizował i skrupulatnie ocenił sytuację finansową skarżącej, podkreślając, że w latach od 2020-2022 strona wykazywała stratę z tytułu prowadzonej działalności (odpowiednio: 25.961,12 zł, 76.160,90 zł oraz 171.056,27 zł), podczas gdy w 2018 r. dochód wynosił 57.893 zł, zaś w 2023 r. jedynie 38.611,29 zł. Powyższe dane wskazują na drastyczny spadek opłacalności prowadzonej przez stronę działalności i choć organ dostrzegł, że okres ten pokrywa się z czasem trwania pandemii Covid-19, to jednak poniesione straty znacznie przekraczają uzyskane przez stronę dochody oraz otrzymaną w 2022 r. darowiznę w wysokości 15.000 zł. W 2023 r. podatniczka uzyskała przychody z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w łącznej wysokości 23.298,69 zł oraz 530,79 zł z tytułu rozliczeń z towarzystwem ubezpieczeniowym. Dodatkowo organy ustaliły fakt zbycia przez stronę w 2023 r. papierów wartościowych ze stratą. Ponadto od 10.01.2024 r. strona nie prowadzi już działalności gospodarczej, została również wykreślona z rejestru podatników VAT. Z akt sprawy wynika również, że 26 maja 2023 r. strona , dokonała darowizny trzech nieruchomości o łącznej wartości 645.000 zł, mając świadomość toczącej się kontroli celno-skarbowej, wobec doręczenia podatniczce 11.05.2023 r. upoważnienia do kontroli.
Wobec powyższych ustaleń Sąd w całości podziela stanowisko organu podatkowego, że zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz okoliczności sprawy potwierdzają obawę niewykonania przez stronę w przyszłości przewidywanego zobowiązania. Ponadto należy podkreślić, że wobec skarżącej zostały wydane kolejne decyzje dwie decyzje o zabezpieczeniu dotyczące przyszłych zobowiązań strony w podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku od towarów i usług za 2021 r., co oznacza, że łączna kwota przybliżonych zobowiązań podatkowych wynikająca z ww. decyzji wynosi 607.908 zł, a zatem wielokrotnie przewyższa zarówno dochody uzyskane przez skarżącą w ostatnich latach, jak też majątek osobisty, zwłaszcza, że skarżąca wyzbyła się posiadanych nieruchomości o znacznej wartości, nie prowadzi działalności gospodarczej oraz podkreśla swój zły stan zdrowia, co wskazuje że uzasadnione jest przypuszczenie, iż strona nie będzie w stanie zgromadzić środków finansowych w tej wysokości.
W ocenie Sądu przedstawione ustalenia organów, oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, są wystarczające dla stwierdzenia, iż została uprawdopodobniona obawa niewykonania przez stronę zobowiązania, co czyni niezasadnym sformułowane w tym zakresie zarzuty skargi. Organy działały przy tym na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa uprawdopodabniając obawę niewykonania zobowiązania w oparciu o wszelkie dostępne dowody. Ustaleń tych, ani wniosków z nich wyprowadzonych strona skarżąca w toku postępowania nie zdołała, zdaniem Sądu, podważyć, ograniczając się w istocie do polemiki ze stanowiskiem organów. Podobnie rzecz się ma z zarzucaną w skardze okolicznością, że organ w istocie "domyśla się", iż zobowiązanie nie zostanie przez stronę wykonane, zaś domysły nie mogą zastąpić udowodnienia tej okoliczności. Zarzut ten Sąd uznaje za całkowicie chybiony, akceptując w całości argumentację organów zawartą w zaskarżonej decyzji, dotyczącą uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.
Ponadto nie są zasadne argumenty strony odnoszące się do pominięcia przez organ części wskazanych przez stronę dowodów (odnaleziona karta, wydatki związane z wynagrodzeniami i koszty obsługi kredytów). Sąd podkreśla, że wszelkie ustalenia dotyczące nieprawidłowości w prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej zawiera nie tylko protokół kontroli z 28 lutego 2024 r., lecz również zebrany w sprawie materiał dowodowy, wskazujący, iż w sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że ciążące na stronie zobowiązanie nie zostanie wykonane. Oczywiście dokonane ustalenia nie przesądzają ostatecznie o wysokości przyszłego zobowiązania strony, która wskazana zostanie w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i to w toku postępowania wymiarowego organy będą zobowiązane wziąć pod uwagę argumentację skarżącej odnoszącą się do zastrzeżeń w odniesieniu do zebranych dowodów, sposobu oszacowania obrotów, czy kosztów uzyskania przychodów.
Podsumowując, Sąd wskazuje, że decyzja zabezpieczająca, jak w niniejszej sprawie, może być wydana przed wydaniem decyzji wymiarowej, gdyż chodzi o zabezpieczenie interesów wierzyciela, stąd ograniczony udział strony w postępowaniu oraz brak wymogu udowodnienia, iż zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania. Ponadto wydanie decyzji zabezpieczającej nie jest uzależnione od wydania decyzji wymiarowej, gdyż ją poprzedza, a nade wszystko jej wydanie nie jest uwarunkowane koniecznością udowodnienia określonych faktów, co stara się wykazać skarżąca.
Wobec powyższego zarówno zarzut naruszenia przepisu art. 33 § 1 i § 4 O.p., jak i norm procesowych wymienionych w skardze nie mogły odnieść pożądanego skutku, ponieważ organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Strona skarżąca nie przedstawiła argumentacji, które poddałby w wątpliwość ocenę wyprowadzona przez organy.
Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się opisanych w skardze naruszeń, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
db